fictober 2018Wirunyupha
day 1 – Poisonous (Jungwoo x Doyoung)

  • #fictober 2018
    day 1 – Poisonous
    Jungwoo x Doyoung











    หากลองสุ่มถามใครสักคนในโรงเรียนว่า รู้จัก ‘คิมโดยอง’ ไหม คงมีแค่นักเรียนหรือครูคนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาหลังการเลือกตั้งประธานนักเรียนเท่านั้นแหละ ถึงจะไม่รู้จักเด็กหนุ่มผู้ทำหน้าที่เป็นผู้นำสูงสุดของโรงเรียนอยู่ ณ ขณะนี้

    และหากลองเปลี่ยนไปถามใครสักคนในโรงเรียนว่า รู้จัก ‘คิมจองอู’ ไหม ก็คงไม่ต่างกันมากนัก คงไม่มีใครไม่รู้จักเด็กหนุ่มตัวสูงเจ้าของใบหน้าไร้ตินั่นหรอก

    แน่นอนว่าไม่ใช่ในฐานะนักเรียนดีเด่นครองตำแหน่งประธานนักเรียนเช่นคิมโดยอง

    แต่เป็นนักเรียนตัวปัญหา ที่ติดแบล็กลิสต์ของฝ่ายปกครองต่างหาก










    บางครั้งคิมโดยองก็อยากจะลาออกจากตำแหน่งอันสูงส่งของตัวเองไปเสียให้จบ ๆ ไป หากมันจะทำให้ชีวิตของเขาไม่ต้องข้องเกี่ยวกับคนแบบคิมจองอู

    นับตั้งแต่ได้ยินชื่อนี้จนถึงทุกวันนี้ ชีวิตของเขาไม่เคยพบเจอความสงบสุขเลย แม้คนภายนอกจะมองว่าเขายังคงเป็นประธานนักเรียนผู้สงบเสงี่ยม มีมารยาท วางตัวดี พูดจาน่าฟัง แต่นั่นไม่ใช่ตอนที่เขาอยู่กับคิมจองอู

    “ไปไกล ๆ ได้ไหม”

    เขายกมือขึ้นปัดอากาศตรงหน้าไปมาด้วยความรำคาญ ทั้งกลิ่นเหม็นของบุหรี่ที่ถูกคีบไว้บนนิ้วเรียวยาวของจองอู และเสียงหัวเราะเบา ๆ เหมือนพออกพอใจนักหนาที่ได้กลั่นแกล้งเขา

    “จะไล่ผมไปไหนล่ะ พี่โดยอง”

    คิมจองอูทอดเสียงชวนฟัง แต่สำหรับโดยอง คำพูดคำจาอันอ่อนหวานราวกับกำลังพูดกับคนรักของอีกฝ่ายนั่น ก็ไม่ต่างอะไรกับยาพิษหรอก

    คิมจองอูเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง เสียแต่ว่าใช้หน้าตาในทางที่ไม่เหมาะไม่ควรที่สุดในโลก ผมสีแดงเพลิงผิดระเบียบนั่นขัดหูขัดตาโดยองเสียเหลือเกิน แม้มันจะเข้ากับใบหน้างดงามนั้นอย่างไม่อาจปฏิเสธก็เถอะ

    “ถ้ากลิ่นบุหรี่ติดเสื้อฉันจะทำยังไง”

    “ก็บอกว่าไปสูบมา”

    “ตลกเหรอ”

    โดยองถลึงตาใส่ ขณะที่คนฟังยิ้มมุมปาก ก้านนิ้วยาวเคาะเบา ๆ ที่ปลายด้านหนึ่งของบุหรี่จนขี้เถ้าตกลงบนขอบที่กั้นของชั้นดาดฟ้า สถานที่ซึ่งนักเรียนหลังห้องทั้งหลายนิยมชมชอบมาพักผ่อนในยามที่มีคาบเรียนแล้วไม่อยากเข้าไปฟังอาจารย์เทศนา

    การมาอยู่ของโดยองตรงนี้เลยแปลกประหลาดเสียเหลือเกิน

    “พูดเหมือนพี่ไม่สูบ”

    “ฉันไม่สูบในโรงเรียน”

    โซ่ตรวนที่ล่ามโดยองไว้กับคนตรงหน้าคือการล่วงรู้ความลับอันดำมืดของเขา

    หากจะมีใครสักคนในโรงเรียนนี้ที่โดยองหวาดกลัวที่สุด ก็คือคิมจองอูนี่แหละ ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายมีชื่อเสียงด้านการต่อยตี แต่เป็นเพราะจองอูคือคนที่รู้...ว่าจริง ๆ แล้วตัวเขาไม่ใช่นักเรียนดีเด่นอะไรเลย
    คิมโดยองก็แค่ ‘ทำตัว’ เป็นนักเรียนดีเด่นเท่านั้น

    การที่ต้องรับรู้ว่ามีคนรู้ความลับที่สุ่มเสี่ยงต่อการถูกให้ออกจากตำแหน่งประธานนักเรียน หรือเผลอ ๆ อาจจะโดนสาวไปถึงเรื่องอื่นจนถูกไล่ออกราวกับเป็นพิษบางอย่างที่เกาะกินในใจลึก ๆ ของโดยองมาโดยตลอด

    มันน่ารำคาญ แต่เขาทำอะไรไม่ได้

    จะให้เขาใช้วิธีร้ายกาจทำให้จองอูยอมถอยจากเขาน่ะหรือ

    แล้วอย่างนั้นที่เขาพยายามทำมาตลอดก็ไร้ค่าน่ะสิ

    โดยองยืนพิงที่กั้นจนจองอูสูบบุหรี่เสร็จ แสงอาทิตย์ยามเลิกเรียนทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มแดง สีผมจองอูกลืนไปกับแสงสีจนเขาเผลอมองอยู่นาน

    “…ผมก็เขินเป็นนะ”

    “ฮะ”

    คำพูดของจองอูทำให้เขาหลุดจากภวังค์

    “จ้องอะไรขนาดนั้น หลงรักผมขึ้นมาหรือไง”

    “ประสาท เสร็จแล้วก็ไปสักที ตึกปิดขึ้นมาจะซวย”

    โดยองว่าแล้วผละจะเดินออกไปก่อน แต่กลับต้องชะงักเมื่อแขนถูกรั้งไว้ เป็นฝีมือของเจ้าคนที่ขู่เข็ญให้เขามาหาถึงบนดาดฟ้าทั้งที่ตอนนี้เขาควรจะกลับบ้านไปทบทวนบทเรียนนั่นแหละ

    จองอูมองหน้าเขาอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะขยับมาใกล้จนริมฝีปากแตะเบา ๆ ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

    “ขอบคุณที่อุตส่าห์ขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนนะครับ”

    โดยองสะบัดมือข้างนั้นออก คำผรุสวาทมากมายผุดขึ้นมาในหัว แต่ที่เขาทำคือแค่หันหลังให้แล้ววิ่งลงไป

    ไม่มีเสียงร้องเรียกให้อยู่ต่อ คิมจองอูส่ายหัวขำ ๆ ก่อนจะกดส่งข้อความให้ใครบางคน


    ‘เรียบร้อย คงไม่ยุ่งกับพวกเราอีกพักหนึ่งเลยแหละ :)’


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in