The Story from the OthersideYuttapichai Linglom
ซาเล้งของแม่

  • ตั้งแต่จำความได้ผมสนิทและคุ้นชินกับแม่มากกว่าใครเพื่อน เพราะว่าพ่อต้องออกไปทำงานนอกพื้นที่บ่อยๆ ผมก็เลยสนิทกับแม่ พ่อขับรถแบ็คโฮรับจ้าง ขุดดินปรับพื้นที่ ทำถนน ลอกคลอง งานหลากหลายรูปแบบ พ่อเคยทำมาแล้วทั้งนั้น งานชิ้นหนึ่งๆที่พ่อทำใช้เวลานานพอสมควร ดังนั้นจึงเป็นเวลานานกว่าพ่อจะกลับบ้านมาสักครั้ง กลับมาได้สามสี่วันก็ออกไปทำงานอีก ในหนึ่งปีผมได้อยู่กับพ่อไม่นานนักหรอกหากจะตีราคาเป็นวันเวลาน่าจะไม่เกินหนึ่งเดือนหรือสามสิบวันด้วยซ้ำ( มีบางปีเหมือนกันที่ผมได้อยู่กับพ่อเยอะหน่อย สำหรับผมแล้วอาจจะเป็นเรื่องดี แต่สำหรับครอบครัวเราโดยรวมเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดี การที่พ่ออยู่บ้านหมายความว่าพ่อไม่มีงาน พ่อเป็นเสาหลักของบ้าน การที่พ่อไม่มีงานจึงไม่ใช่สิ่งดี)

    นั่น…ผมก็เลยสนิทกับแม่ แม่เป็นแม่ที่ดูแลผมทุกเรื่อง ขณะเดียวกันแม่ก็เป็นพ่อให้ผมด้วย แม่เป็นเพื่อน ให้คำปรึกษาผมได้ทุกอย่าง เพราะว่าแม่เป็นแม่ที่ยอดเยี่ยมที่สุด ผมชอบที่จะเล่าเรื่องแม่ให้ใครต่อใครฟังหากคนๆนั้นถามคำถามที่เกี่ยวกับครอบครัว ผมภูมิใจนะเวลาได้เล่าเรื่องแม่ให้คนอื่นฟัง

    ตลอดทั้งชีวิตของผมจนถึงตอนนี้ ผมเห็นแม่ทำงานมาหลายอย่าง ครั้งนึงแม่เคยเอารถมอเตอร์ไซค์ไปต่อพ่วงข้างทำเป็นซาเล้ง ทำหลังคา ต่อตู้กระจก กลายเป็นรถขายผลไม้แบ่งชิ้นเคลื่อนที่ ตระเวนขายตามเส้นทางที่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก รถคันเดียวกันนี้ก่อนออกทำภารกิจทุกวันๆมันจะต้องทำภารกิจอีกอย่างนึงก่อน นั่นคือ ไปส่งผมที่โรงเรียน ตอนนั้นผมเรียนอยู่ชั้นมอต้น ยังขับรถไม่เป็น แม่ว่าเพราะโรงเรียนอยู่ไม่ไกลจากบ้าน แม่ก็เลยมาส่งผมทุกวัน ไม่ได้เดือดร้อนอะไร

    วันประชุมผู้ปกครองประจำภาคการศึกษาผ่านไปแล้ว แม่ได้รับบัตรเชิญจากโรงเรียนอีกตามเคย เปิดซองแดงใส่จดหมายที่หน้าบ้านออกก็พบซองจดหมายเล็กๆ ส่งมาจากโรงเรียนด้านในมีกระดาษสองสามใบ เชิญประชุมที่โรงเรียน ห้อง…

    รถซาเล้งคันเดิมกำลังแล่นไปตามทาง ช่วงเวลาเช้า เจ็ดโมงกว่า ก่อนที่รถราจะเต็มท้องถนน ก่อนการจราจรจะติดขัด ย่านนี้ของจังหวัดเต็มไปด้วยรถมากมาย ทยอยกันมาส่งลูกหลานไปโรงเรียนรถกำลังจะจอดเทียบท่าหน้าโรงเรียน แม่หันหน้ามา เหมือนมีอะไรจะพูด รถจอด พร้อมๆกับคำพดของแม่หลั่งไหลผ่านริมฝีปากที่คุ้นเคยผมไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยเลย

    “อายเพื่อนมั้ยลูก แม่ขับซาเล้งมาส่ง””อะไรนะแม่”ผมงง ผมสงสัย แม่ไม่เคยถามอะไรแบบนี้

    เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเดินลงมาจากรถยนต์คันใหญ่ พร้อมๆกับคำอวยพรหวานใสของผู้เป็นบุพการีเด็กผู้ชายตัวอ้วนกลมเดินลงมาจากรถ พร้อมกับของพะรุงพะรังที่แม่เป็นคนยื่นให้ วันนี้คงเอาของมาโรงเรียน ใช้ในวิชางานประดิษฐ์

    “อายเพื่อนมั้ยลูก แม่ขับซาเล้งมาส่ง ไม่มีรถเหมือนคนอื่นเค้า” ผมตอบ แทบไม่ต้องคิดอะไรเลย โดยธรรมชาติที่สุด

    “ไม่อายหรอกแม่ ก็นี่แม่ของผม ผมจะอายทำไม”

    แม่ยิ้ม ผมก็ยิ้ม ร่ำลากันชั่วคราว ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว แม่ก็จะไปขายของ ปล่อยให้ความเงียบทำงาน หลายครั้งคำพูดก็ไม่มีความหมายอะไร แค่นั่งนิ่งๆสบตากันครู่นึง สื่อสารอะไรได้มากมายไม่รู้ว่าแม่ไปเจออะไรมา ไม่รู้ว่าใครพูดอะไรกับแม่ แต่แม่ก็คือแม่เป็นแม่ทีดีที่สุดของผมเสมอ ที่สำคัญคือ เป็นเรื่องเท่ห์จะตายที่ได้นั่งซาเล้งมาโรงเรียน คนอื่นไม่เห็นจะมีเหมือนเรา เขียนเพราะคิดถึงแม่ภูมิใจทุกครั้งที่ได้เล่าเรื่องแม่ให้คนอื่นฟัง

     ...ปัจจุบันแม่เลิกขายผลไม้แล้ว...


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in