The Twilight Of SadnessGay, Interrupted
ฝุ่น
  • 'ในวันนั้นฉันกลายเป็นฝุ่น' 
    วันที่คุณกระแอมไอเสียงดังราวกับป่วยไข้ 


    ฉันอยากเอื้อมมือไปแตะหน้าผากคุณ
    เพื่อตรวจวัดอุณหภูมิสักเพียงนิด
    แต่แลดูคุณจะไม่อยากให้ฉันแตะเนื้อต้องตัวเสียเท่าไหร่


    ดวงตาคุณเลื่อนลอย เคลื่อนคล้อยอ้อยอิ่ง 
    ริมฝีปากที่เคยแต่งแต้มลิปสติกสีหวานกลับเผือดซีด
    หรือคุณจะไม่สบาย?


    'ไปให้พ้นเสียที'


    น้ำเสียงคุณช่างเบาบาง
    หากแต่สั่นสะเทือนโสตประสาท รุนแรงกว่าครั้งไหน


    ภายใต้รอยยิ้ม จิตใต้สำนึกของฉันกำลังร่วงหล่น 
    แตกหัก แหลกสลายกลายเป็นผุยผง


    เพราะสำหรับคุณ 
    ตัวฉันไม่ต่างจาก 'ฝุ่น' สกปรก ไร้ค่า ไร้ความหมาย
    จึงเริ่มนึกหาเหตุผลว่าฝุ่นพอจะมีประโยชน์อันใดกับมนุษย์เราบ้าง


    เมื่อเริ่มค้นคว้าหาคำตอบ 
    ฉันจึงได้พบว่านี่คือความคิดที่ผิดมหันต์


    ใช่ว่าทุกสิ่งบนโลกจะมีคุณค่า
    และรอการถูกค้นพบจากใครสักคนเสมอไป
    (ช่างน้ำเน่าเสียจริง)


    ชายคนหนึ่งได้อธิบายไว้อย่างเรียบง่าย
    แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจให้คมคาย
    แต่ถ้อยคำเหล่านั้นกลับตราตรึง
    จนใคร (โดยเฉพาะฉัน) ไม่อาจลืม


    " การมีอยู่ของฝุ่น 
    เพียงเพื่อไว้วัดระดับความละเลยของมนุษย์ก็เพียงเท่านั้น"


    ฉันเฝ้าหวังว่าการมีอยู่ของฉัน 
    อาจมีประโยชน์กับคุณอยู่บ้าง 
    แม้เพียงน้อยนิด


    แต่การละเลยในบางเรื่องนั้นมีความชัดเจนในตัวมัน
    ใช่ว่าจะต้องวัดค่าวัดระดับเสมอไป


    คงได้เวลาที่คุณจะทำความสะอาดใหม่เสียที.


    ___________________________________________________________


    เรื่องราวทั้งหมดที่คุณได้อ่านมานี้
    ได้รับแรงบันดาลใจจากโรคภูมิแพ้และกระทู้พันทิป 
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
Fahchyy Sky (@fb6010160639351)
ชอบการเขียนผลงานตากสิ่งที่ทุกคนไม่ต้อง " ฝุ่น " จังเลยค่ะ แต่อย่างน้อยการมีอยู่ของฝุ่นทำให้มนุษย์​ไม่ลืมว่าควรต้องทำความสะอาดมัน
ME! (@imjustagirl)
โฮร ชอบจังเลยค่ะ 😭
noteistoriya (@noteistoriya)
อ่านแล้วดูมีมิติดีค่ะ ความเศร้าและความละเลยของมนุษย์ และการกระทำที่ไม่อาจแตะต้องได้ของ 'ฝุ่น'

อ่านแล้วเพลินดีค่ะ ชอบ :)
Gay, Interrupted (@st_vinsinth)
@noteistoriya โอ๊ยคุณนท เธอตามมาทุกผลงานเลย ขอบคุณนะ