Head in the clouds #ficheadinthecloudshalomynameisiq
you’re part of a machine, you are not a human being.
  • #ficheadintheclouds
    7 ; you’re part of a machine, you are not a human being.
    pairing : sy x yt


    "ซองยุน นายจะพลาดไม่ได้แล้วนะ ทำมันให้ดีล่ะ"


    นั่นเป็นคำขาดที่หัวหน้ายื่นมาให้ผม จีบอมที่ยืนรออยู่หน้าห้องเดินเข้ามาตบบ่าเบา ๆเป็นการให้กำลังใจ 


    "ครั้งนี้มันต้องไปได้สวยแน่ ๆ"


    ผมถอนหายใจออกมาแทนคำตอบ ตั้งแต่ที่ผมทำวิจัยเรื่องหุ่นยนต์มามันยังไม่เคยออกมาสมบูรณ์แบบเลยสักครั้ง แถมยังมีหุ่นยนต์ตัวนึงที่หนีออกไปจากสถาบันวิจัยอีก เรื่องนั้นทำเอาความเชื่อถือของผมลดลงทันตา ทุกวันนี้คงเป็นเศษเหล็กอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่งของเมืองแล้วล่ะมั้ง


    สิ่งที่ทางสถาบันวิจัยต้องการคือหุ่นยนต์ AI ที่มีหน้าตาเหมือนมนุษย์มากที่สุดและทำทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบ ซึ่งผลงานครั้งก่อนที่วิ่งหนีออกไปนั้นหน้าตาเหมือนมนุษย์ปกติมากแต่ก็ยังไม่ได้มีข่าวแปลก ๆหลุดออกมาแสดงว่าเขาคงไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรล่ะมั้ง


    "แล้วเราจะตั้งชื่อเขาว่าอะไรดีล่ะ ?"


    "เปิดหนังสือตั้งชื่อลูกแล้วเอาชื่อที่พี่เปิดเจอเลยแล้วกัน"


    จีบอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆยื่นหนังสือมาให้ผมที่ยืนมองผลงานชิ้นล่าสุดที่ต้องออกมาอย่างสมบูรณ์แบบไม่งั้นคงโดนไล่ออกจากที่นี่อย่างแน่นอน ผมรับหนังสือมาเปิดแล้วยื่นให้เขาทันที


    "ยองแทค"


    "อืม เอาชื่อนั้นแล้วกัน"


    ผมจดชื่อลงในบันทึกอย่างไม่ใส่ใจจะชื่ออะไรก็ช่างมันเถอะ


    วันถัดมาทันทีที่ผมมาถึงห้องกลับไม่มีใครอยู่เลย ทั้ง ๆที่วันนี้เป็นวันสำคัญที่ต้องเปิดสวิตช์เขาเป็นครั้งแรกแท้ ๆ เอาเถอะ ทำเองคนเดียวก็ได้ ผมเดินไปกดเปิดสวิตช์ที่หลังคอของเขา เปลือกตาที่ปิดอยู่เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ฝากจีบอมป้อนข้อมูลเอาไว้บ้างแล้วคงใส่ใบหน้าของผมไปแล้วล่ะมั้ง ดวงตากลมโตที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาจ้องมายังผมอย่างไม่กระพริบ เขาค่อย ๆเอียงคอแล้วริมฝีปากของเขาขยับช้า ๆ


    "มาสเตอร์ มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ ?"


    คำที่หลุดออกมาจากปากเขาทำเอาผมสำลักพรวดออกมาเลย 


    ไอเด็กนั่น ป้อนข้อมูลแบบไหนไปกัน ไม่น่าปล่อยให้ทำงานคนเดียวเลย กลับมาต้องดุให้เข็ด


    "มือข้างนี้คือข้างขวา"


    ผมที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขายกมือขึ้นมา เขายกมือขึ้นมาตามผมซึ่งนั่นเป็นข้างซ้าย


    "ไม่ใช่ ๆ อีกข้างคือข้างขวา นายนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเพราะงั้นต้องเป็นอีกข้าง เข้าใจไหม ?"


    เขาค่อย ๆยกมืออีกข้างอย่างช้า ๆ 


    "เข้าใจแล้วครับ มือข้างนี้คือข้างขวา ส่วนข้างนี้คือข้างซ้าย"


    เขายกมือทีล่ะข้างแล้วบอกข้อมูลที่ถูกต้องกลับมา 


    "เก่งมาก"


    ผมปรบมือให้เขาแล้วก้มหน้าลงจดทุกอย่างที่ทำลงในบันทึก พอเงยหน้าขึ้นมาก็เจอเขาจ้องมายังผมเขม็งเลย จีบอมไปป้อนข้อมูลอะไรแปลก ๆไว้รึเปล่า


    "เมื่อกี้ที่มาสเตอร์ทำมันคืออะไรเหรอครับ ?"


    "หะ ? จดบันทึกน่ะเหรอ ?"


    "สิ่งนี้น่ะครับ"


    เขายกมือขึ้นสองข้างแล้วปรบมือแบบที่ผมทำเมื่อครู่ ซึ่งเสียงที่ออกมาเป็นเสียงเหล็กกระทบกันดี ๆนี่เอง


    "ปรบมือไง เวลาจะชื่นชมใครก็ทำแบบนี้แหละ"


    ยองแทคที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมนิ่งไปสักพักเหมือนกำลังจดจำข้อมูลเมื่อครู่แล้วยกมือขึ้นมาปรบเบา ๆอีกครั้ง


    "มาสเตอร์ เก่งมาก"


    เป็นคำชมที่น้ำเสียงราบเรียบที่สุดที่เคยได้รับมาเลย คงต้องสอนกันอีกเยอะเลยสินะ


    "จะให้ดีกว่านี้นายต้องยิ้มด้วยนะ"


    "ยิ้มคืออะไรเหรอครับ ?"


    "แบบนี้ไง"


    ผมยิ้มให้เขาดู สิ่งที่ได้รับกลับมามีแค่สีหน้าราบเรียบของเขาที่พยายามจดจำสิ่งที่ผมทำ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆขยับแล้วเป็นยิ้มแบบเก้ ๆกัง ๆ 


    "อ่า...จริง ๆมันก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะแต่ก็ค่อย ๆพัฒนาไปเรื่อย ๆก็ได้ เดี๋ยวสักวันนายก็จะยิ้มได้เป็นธรรมชาติแบบนี้"


    "แล้วผมต้องยิ้มตอนไหนเหรอครับ ?"


    "ตอนที่พูดชมคนอื่นหรือไม่ก็ตอนที่เห็นคนอื่นเศร้าล่ะมั้ง...แต่อย่ายิ้มตลอดเวลานะ"


    "เข้าใจแล้วครับ มาสเตอร์"


    พูดจบแล้วก็หันไปยิ้มให้เขาดูเป็นตัวอย่างอีกครั้ง เขายกมือขึ้นมาแล้วปรบมือให้ผมเบา ๆ


    "มาสเตอร์ เก่งมาก"


    อยากเอาประโยคนี้ออกจากข้อมูลของเขาชะมัด


    หลังจากนั้นผมก็สอนอะไรหลาย ๆอย่างให้เขา อย่างเช่นการไฮไฟว์ซึ่งครั้งแรกทำเอามือของจีบอมแทบหัก ถือซะว่าเป็นบทลงโทษที่ไปป้อนข้อมูลแปลก ๆก็แล้วกัน รวมถึงการทำความสะอาด การปฐมพยาบาลเบื้องต้น รวมไปถึงการทำอาหาร แต่ผลลัพธ์ของมันน่ะ...


    "เขาเป็นหุ่นยนต์ที่ค่อนข้างซุ่มซ่ามนะ พี่ว่าไหม ?"


    หลังจากทุกคนกลับไปแล้วเหลือแค่ผมกับจีบอมที่นั่งอยู่ตรงหน้ายองแทคที่ถูกปิดสวิตช์ไว้อยู่นั่งถอนหายใจอยู่กับผลลัพธ์ที่มันออกมา นี่มันล้มเหลวยิ่งกว่าครั้งก่อนอีก ถึงเขาจะไม่ได้หนีออกจากสถาบันวิจัยก็ตามแต่เพราะเก่งเกินไปก็เลยดันมีความคิดที่จะหนีออกไปล่ะมั้ง


    ไม่สิ หุ่นยนต์มันจะมีความคิดได้ยังไง


    "ผลการทดสอบพรุ่งนี้ถ้าไม่ผ่านเขาต้องเป็นเศษเหล็กแหง ๆ"


    "ส่วนฉันก็จะเป็นเศษเนื้อน่ะสิ"


    "หัวหน้าไม่ทำงั้นกับพี่ซองยุนหรอกน่า"


    เขาทำแน่ ผมตอบในใจ


    "เสียดายชะมัด ทั้ง ๆที่ผมว่าเขาก็น่ารักและตลกดีแท้ ๆ ใกล้ต้องบอกลากันแล้วสินะ"


    จีบอมลุกขึ้นไปลูบหัวยองแทคที่ถูกชาร์ตแบตอยู่เบา ๆ พูดราวกับว่ายังไงพรุ่งนี้เขาก็ไม่ผ่านการทดสอบอย่างแน่นอน จีบอมเดินออกจากห้องไปโดยทิ้งผมที่ยังนั่งอยู่กับที่ไม่ไปไหนกับหุ่นยนต์ตรงหน้าเพียงลำพัง ผมนั่งมองเขาแล้วคิดถึงหลาย ๆอย่างที่สอนไปในระยะเวลาหลายอาทิตย์ ถ้าเขาต้องไปอยู่ในกองขยะผลงานที่ล้มเหลวผมคงเศร้านิด ๆล่ะมั้ง...


    ว่าไปนั่น ยังไงก็สร้างได้ใหม่อยู่ดี ผมถอนหายใจออกมากับตัวเองเป็นรอบที่ร้อยได้ก่อนจะลุกออกไปจากห้องพร้อมกับภาวนาให้พรุ่งนี้มันเป็นไปได้สวย



    "เขาเป็นผลงานที่ล้มเหลวนะ วันพรุ่งนี้เอาไปจัดการด้วยล่ะ"


    แน่นอนว่าผลมันออกมาล้มเหลวอย่างที่คิดเอาไว้ ผมก้มหน้ารับข้อผิดพลาดนั้นโดยไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว จีบอมก็ตบบ่าให้กำลังใจผมอย่างทุกที ทันทีที่กลับมาถึงห้องทุกคนก็รีบกลับไปทันทีเพราะคงดูออกว่าในตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียว


    ผมนั่งมองเขาที่ในวันพรุ่งนี้จะถูกเอาไปกองรวมกับกองผลงานที่ล้มเหลว ผมเดินไปเปิดสวิตช์ที่หลังคอของเขา ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเหมือนกัน ตอนนี้อาจจะกำลังสิ้นหวังจนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ล่ะมั้ง


    "มาสเตอร์ มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ ?"


    ประโยคเดิม ๆที่ผมฟังมาตลอดเวลาที่อยู่กับเขา จนถึงวันสุดท้ายแล้วก็ยังไม่ชินสักที


    "ไม่มีอะไรหรอก...ฉันแค่อยากได้คนอยู่เป็นเพื่อนน่ะ"


    "อยู่เป็นเพื่อน...?"


    "เอาเป็นว่าแค่อยู่เฉย ๆก็พอ โอเคไหม นายเป็นผลงานที่ล้มเหลวอย่าขยับตัวหรือทำอะไรไปมากกว่านี้เลย"


    ผมเผลอขึ้นเสียงใส่เขาไปเพราะกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ โชคดีที่เขาเป็นหุ่นยนต์ก็เลยไม่รู้สึกอะไรล่ะมั้ง


    "รับทราบครับ"


    เขาทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าผมเฉย ๆอย่างที่ได้รับคำสั่งไป


    "ผลงานที่ล้มเหลวคืออะไรเหรอครับ ?"


    "หมายความว่านายไม่มีประโยชน์ไง"


    ผมที่นั่งก้มหน้าอยู่ค่อย ๆเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาเพราะคิดว่าที่พูดเมื่อกี้เขาจะเข้าใจความหมายของมันรึเปล่าก็เห็นว่าเขากำลังยิ้มอยู่


    มันเป็นรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบราวกับเป็นมนุษย์จริง ๆ


    "ทำไมนายถึงยิ้มล่ะ ?"


    "มาสเตอร์เคยบอกเอาไว้ว่าให้ยิ้มตอนชื่นชมคนอื่นกับตอนเห็นคนอื่นเศร้าไม่ใช่เหรอครับ ?"


    "นายไม่ได้จะให้กำลังใจฉันสักหน่อย..."


    "แต่ตอนนี้มาสเตอร์ดูเศร้า ๆนะครับเพราะงั้นผมจะพยายามยิ้มนะ"


    ในขณะที่พูดรอยยิ้มของเขาก็ยังคงไม่หายไป รอยยิ้มนั่นทำให้ความขุ่นมัวในใจของผมหายไปได้เล็กน้อยทั้ง ๆที่เขาไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ ทำไมเขาถึงเป็นผลงานที่ผิดพลาดกัน


    "ยองแทค"


    "ครับ ?"


    ผมเอื้อมมือไปลูบหัวเขาที่ตอบรับคำเบา ๆ


    "นายไม่ใช่ผลงานที่ล้มเหลวหรอกนะ"


    ก่อนจะค่อย ๆเลื่อนมือไปปิดสวิตช์ด้านหลังคอเขาโดยไม่รอดูว่าเขาจะตอบอะไรกลับมา เปลือกตาของเขาปิดลงดังเดิมแต่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงอยู่


    เขาคงเป็นความล้มเหลวที่ดีที่สุดที่ผมเคยสร้างขึ้นมาเลย



    //

    แค่อยากลองเขียนน้องแทคเป็นหุ่นยนต์ดูเฉยๆค่ะ อยากได้ไว้ที่บ้านบ้าง /ไม่ อาจจะออกมาแปลกๆเพราะไม่เคยเขียนแนวนี้มาก่อนแต่ถ้าชอบกันก็ดีใจค่ะ ฮา #ficheadintheclouds

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in