Head in the clouds #ficheadinthecloudshalomynameisiq
they say I did something bad then why’s it feel so good?
  • #ficheadintheclouds
    6 ; they say I did something bad then why’s it feel so good?
    pairing : bm x yt



    "ยังไม่เลิกกับไอเด็กขี้ยานั่นอีกเหรอ ?"


    "บอกไปตั้งกี่รอบแล้วว่ายานั่นไม่ใช่ยาเสพติด..."


    แจฮยอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผมในร้านกาแฟที่เรานัดออกมาเจอกันกลอกตาทันทีที่ผมเล่าปัญหาชีวิตคู่เรื่องเดิม ๆจบ คำตอบของเขาก็ยังเป็นแบบเดิมเช่นกันคือให้เลิกซะ


    พูดมันก็ง่ายนี่


    "ยองแทค ฟังนะ หน้าที่การงานก็ดี หน้าตานายก็ดี ไม่เห็นจำเป็นต้องง้อไอเด็กนั่นเลย"


    "เป็นสัตวแพทย์ก็ไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอกน่า"


    "แต่ก็ดีกว่าเด็กที่วัน ๆเอาแต่เสพยาโง่ ๆนั่นแล้วขอเงินพ่อแม่ใช้ไม่ใช่เหรอ ?"


    เถียงไม่ออกอีกแล้ว ผมนั่งก้มหน้าให้แจฮยอนบ่นต่อไปอีกสักพัก ถึงจะฟังทุกคำพูดและเก็บไปคิดตามแต่ผมก็ไม่คิดจะเลิกกับเขาเลย 


    "ไปก่อนนะ เดี๋ยวว่าจะแวะซื้อมาการองร้านโปรดของเขาด้วย ไว้เจอกันใหม่"


    "ไว้เลิกกับแฟนก่อนแล้วค่อยนัดอีกครั้งแล้วกัน"


    เป็นประโยคที่แทนคำว่า บ๊ายบาย ของเขาไปซะแล้วล่ะ


    ผมแวะร้านมาการองร้านโปรดของเขาก่อนจะโบกรถแท็กซี่เพื่อตรงดิ่งไปยังห้องของโบมิน เมื่อกี้โทรไปก่อนแล้วแต่ไม่รับสายอาจจะหลับอยู่ก็ได้ ยังไงซะก็มีกุญแจ คิดซะว่าไปเซอร์ไพร์สก็แล้วกัน


    "โบมิน พี่เอง"


    ผมเคาะประตูไปสามครั้งแล้วไม่มีเสียงตอบรับกลับมาก็เลยไขกุญแจเข้าไปเองก็เห็นว่าเขานอนอยู่บนโซฟาหน้าทีวี บนโต๊ะมีขวดยาที่คุ้นตาวางอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาใช้มันอีกแล้ว ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วตัดสินใจตะโกนปลุกคนที่หลับอยู่


    "โบมิน ตื่นได้แล้ว นายใช้ยานี่อีกแล้วใช่ไหม! ตื่นได้แล้ว!"


    เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงปลุกของผมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา


    "เลิกใช้ยานี่สักทีเถอะ ใช้แล้วมันจะทำให้เห็นอดีตที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่หรือไง นี่นายเป็นมาโซคิสต์หรืออะไรกันแน่"


    "ขอบคุณที่ปลุกผมนะพี่ยองแทคแต่ผมอาจจะเป็นมาโซคิสต์จริง ๆก็ได้นั่นแหละ"


    โบมินหันมาหัวเราะเพื่อให้ผมอารมณ์ดีแต่รอยยิ้มของเขาในตอนนี้มันช่วยอะไรไม่ได้หรอก ผมเอื้อมมือไปจับมือของโบมินที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วมองไปที่เขาก่อนจะถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วทั้งใจออกไป


    "ถามจริง ๆเถอะนะ นายใช้มันไปทำไม อยากเห็นเรื่องนั้นซ้ำไปซ้ำมาเหรอ ?"


    รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป สายตาที่จ้องมาเมื่อครู่ก็หลบอย่างชัดเจน นั่นก็เป็นคำตอบแล้วแม้เขาจะไม่พูดออกมา


    เจ็บชะมัด


    "ในตอนนี้ก็คงเป็นแบบนั้นแหละ..."


    เขาแกะมือของผมออกแล้วคว้าเสื้อโค้ทเดินออกจากห้องไปเลย


    โดยทิ้งให้ผมนั่งอยู่บนพื้นคนเดียวหน้าโซฟาตัวนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ผมปาดน้ำตาบนหน้าลวก ๆแล้วมองไปยังเม็ดยารูปตัว A ที่เหลืออยู่น้อยนิดในขวด 


    เขาจะรู้สึกยังไงกันนะ


    ผมลุกขึ้นไปหยิบน้ำในตู้เย็นรินใส่แก้วแล้วหยิบยาเม็ดรูปตัว A ออกมาจากขวด ชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจเอายาเม็ดนั้นเข้าปากแล้วดื่มน้ำตามจนหมดแก้ว ผมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ในห้องครัวแล้วหลับตาลงแจฮยอนต้องด่าว่าผมมันโง่แหงเลย


    ว่าแต่ผมจะมองเห็นอะไรกันนะ


    "ช่วยรักษามันหน่อยได้ไหมครับ ?"


    ในวันนั้นโบมินรีบวิ่งเข้ามาในคลีนิคตอนใกล้ปิดแล้วด้วยสภาพเปียกปอนเพราะฝนที่ตกหนักด้านนอกโดยในอ้อมกอดของเขามีสุนัขตัวเล็ก ๆตัวนึงอยู่


    "ขอบคุณนะครับ มันเป็นหมาที่ผมเลี้ยงเอาไว้ตอนอยู่กับแฟนน่ะแต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว..."


    เขาพูดออกมาหลังผมตรวจอาการเสร็จ 


    "เสียใจด้วยนะครับ"


    ผมตอบกลับไปโดยพยายามไม่หันกลับไปมองหน้าเขาเพราะแววตาของเขาตอนที่พูดประโยคเมื่อครู่ออกมามันดูเศร้าจนมองตรง ๆไม่ได้


    หลังจากนั้นเขาก็ยังเข้ามาที่คลีนิคเรื่อย ๆเพื่อตรวจเช็คดูอาการ เราเลยมีโอกาสได้คุยกันอยู่บ่อย ๆจนกระทั่งสุนัขตัวนั้นตายเพราะอาการป่วย


    ถึงจะเป็นช่วงเวลาอันแสนสั้นแต่ก็คงยาวนานพอที่จะตกหลุมรักใครสักคนได้


    ผมตัดสินใจบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปในตอนที่เราฝังศพเสร็จและเขาก็ตอบรับมันกลับมาอย่างน่าตกใจเพราะตัวผมเองไม่ได้คาดหวังคำตกลงกลับมาด้วยซ้ำ


    "โบมิน พอเถอะ หยุดใช้มันได้แล้วนะ..."


    ผมกอดเขาแล้วพูดขอร้องทั้งน้ำตาในตอนที่เห็นเขาใช้ยานั่นเป็นครั้งแรก 


    "ขอโทษนะแต่คงไม่ได้หรอก ให้เลิกกับพี่ยังง่ายซะกว่า...ว่าไปนั่น"


    เขายิ้มออกมาแต่ในรอยยิ้มนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าประโยคเมื่อกี้เป็นคำล้อเล่นเลย


    กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขาละเมอพูดชื่อดงฮยอนออกมา สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายเพราะฤทธิ์ยาหรือนั่งร้องไห้ต่อหลังจากตื่นขึ้นมา 


    ไม่ได้มีแต่นายที่เจ็บปวดหรอกนะ


    ตัวผมที่เฝ้ามองทุกอย่างมาตลอดไม่เคยมีโอกาสได้พูดประโยคนี้ออกไปสักที ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยเข้าไปในโลกของเขาได้เลยสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นห่วงสักแค่ไหนก็แพ้ภาพของดงฮยอนในหัวเขาอยู่ดี ไม่ชนะแม้แต่คนที่ไม่อยู่บนโลกนี้แล้วด้วยซ้ำ


    "พี่ยองแทค! ตื่น ตื่นได้แล้ว พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย!"


    ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงที่ดังขึ้น พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นโบมินที่ยังใส่เสื้อโค้ทตัวเดิมที่เขาหยิบมันก่อนออกไปกำลังเขย่าตัวผมที่นอนฟุบโต๊ะอยู่อย่างแรง


    และเขากำลังร้องไห้อยู่


    "พี่ตื่นแล้ว ๆ... ขอโทษที พอดีกินยานั่นเข้าไปน่ะ..."


    เขารีบคว้าตัวผมที่นั่งอยู่เข้าไปกอดเอาไว้แน่น ผมไม่เข้าใจการกระทำของเขาแต่ก็กอดตอบกลับไป


    "ทำแบบนี้มันไม่ดีรู้ไหม ผมไม่อยากให้พี่ต้องมาเป็นแบบผมนะ"


    "อื้อ เข้าใจแล้ว พี่ขอโทษนะ"


    ผมลูบหลังเขาที่ตัวสั่นเทาเพราะกำลังร้องไห้อยู่เบา ๆ แต่บนใบหน้ากลับควบคุมรอยยิ้มไม่ได้เลย ถึงเขาจะบอกว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันไม่ดีแต่นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เขามองเห็นผม


    หลังจากนี้ก็ขอทำเรื่องไม่ดีต่อไปอีกสักระยะก็แล้วกัน



    //

    ต่อจากเรื่องเมื่อวานตามคำขอค่ะ เย่ๆ เพิ่งเคยเขียนน้องแทคคาแรคเตอร์แบบนี้ครั้งแรกเลยแต่ก็นะในพล็อตแบบนี้เรายังจะคาดหวังคนดีปกติอยู่ได้ยังไง ฮา #ficheadintheclouds





เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in