หลังอ่านแปลจีนNF.Rains
หย่งเยี่ย | จวงจวง


  • ชื่อหนังสือ : 永夜 - หย่งเยี่ย
    ผู้แต่ง : 桩桩 - Zhuang Zhuang - จวงจวง
    ผู้แปล : หลินโหม่ว
    สำนักพิมพ์ : สุรีย์พร
    จำนวนหน้า : 1,441 หน้า (319+360+383+379)
    รายละเอียด : นิยายข้ามมิติย้อนยุค การกลับชาติมาเกิดใหม่ในยุคโบราณ ของหลี่หลิน นักฆ่าในยุคปัจจุบัน ที่ต้องตายในคุกเพราะถูกพี่น้องที่เชื่อใจทรยศ เขาจึงสาบานว่า ชาตินี้ เขาจะไม่เชื่อใจพี่น้องอีก


    ✿ บันทึกหลังอ่าน

    อ่านจบมาสักพักใหญ่แล้ว แต่เพิ่งมาเขียน จนเกือบลืมเนื้อเรื่องแล้วเนี่ย!

    เรื่องนี้ถือว่าเป็นนิยายในตำนาน(?)ที่บรรดานักอ่านต่างเฝ้ารออ่านมาหลายปี ซึ่งน้ำฝนก็เป็นหนึ่งในคนที่รอ แต่รอเฉยๆ นะ รอแบบเขาพร้อมขายครบสี่เล่มค่อยจ่ายเงินซื้อ ไม่สนส่วนลดเพราะไม่พร้อมลงทุนระยะยาวแบบนั้น....

    ตั้งใจจะอ่านเรื่องนี้มาตั้งแต่ปีที่แล้ว หลังจากที่ได้หนังสือมาเลยแหละ แต่อ่านไม่จบเล่มหนึ่งสักที มันผ่านช่วงเล่มแรกไปได้ยากมากเพราะเคยอ่านตัวอย่างเขามาแล้ว ก็รู้เรื่องเหล่านั้นแล้ว พอได้เล่มมาแล้วอ่านอีกเหมือนอ่านนิยายซ้ำที่มีเนื้อหาเดิม เลยอ่านแบบเต่าคลาน ไร้แรงใจ จะข้ามไปอ่านหน้าที่ต่อจากเนื้อหาที่เขาปล่อยมาเลยก็เสียดายเงินค่ากระดาษที่เสียไป (นิยายเรื่องนี้แพงมากเลยนะยูววว) ครั้งนี้เหมือนมาอ่านช่วงแรกซ้ำเป็นรอบที่สาม ก็เหมือนเดิม เข็นตัวเองยากมากๆ ในช่วงแรก แต่พอเข้าถึงเนื้อหาใหม่ที่ยังไม่เคยได้อ่านก็ไหล ไหลมาเรื่อยๆ 
    ไม่ใช่การอ่านอย่างเดียวนะ 
    น้ำตาด้วย (ฮืม?)

    ขอเล่าคราวๆ ก่อน
    เรื่องนี้เป็นนิยายข้ามภพข้ามชาติ.... อีกแล้ว 
    ใช่ค่ะ
    ข้ามมาอีกแล้ว 
    และก็ไม่เคยเข็ดสักที (หัวเราะ) 
    ปากบอกจะไม่อ่าน แต่ก็ห้ามมือที่จ่ายให้กับนิยายข้ามไปข้ามมาไม่ได้เลยจริงๆ 

    มาๆ เล่าต่อๆ

    นิยายข้ามภพของตัวละครเอกในเรื่อง "หลี่หลิน" ที่มีอาชีพเป็นนักฆ่า แต่ตัวเองถูกคนที่ไว้ใจฆ่าตายในคุก พอลืมตามาอยู่ในยมโลก ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำที่ทำให้ลืมอดีตชาติก็ถูกถีบลงมาเกิดใหม่ เมื่อสติตื่นรู้ได้ก็พบว่านอกจากจะยังไม่ลืมอดีตของตัวเองแล้วยังมาอยู่ในร่างของเด็กน้อยในยุคโบราณ ที่กำลังถูกคัดเลือกให้ไปเป็นนักฆ่า 
    ชีวิตจะไม่หลุดพ้นจากความเป็นนักฆ่าเลยจริงๆ 
    ในเมื่อหนีไม่ได้ก็มีแต่ยอมรับ ซึ่งเขาได้จำฝั่งใจแล้วว่า ชาติภพที่แล้วเขาโดนหักหลังมายังไง ชาติภพนี้จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก เขาจะไม่เชื่อใจใครอีก!

    เนื้อเรื่องจะเล่ามาตั้งแต่การเอาชีวิตรอดของหลี่หลินในร่างเด็กที่แปะเบอร์ไว้ที่ 100 การคัดเลือกและเรียนวิชาต่างๆ เพื่อเป็นหนึ่งในนักฆ่า จนได้ชื่อใหม่ว่า "ชิงหุน" และได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "หย่งเยี่ย" ในวันที่ได้รับภารกิจแรก

    คนที่เคยเป็นนักฆ่ามาก่อน พอได้กลับมาเป็นนักฆ่าอีกครั้ง ถึงจะเป็นโลกใหม่ ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะชื่นชอบการฆ่าคน หย่งเยี่ยไม่ได้ยากกลับมาเป็นนักฆ่า แต่ ณ ตอนที่เขาลืมตาและรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขาเลือกไม่ได้ว่าเขาไม่อยากทำ เขาเลยต้องรอโอกาสและรอวันที่เขาจะหลีกหนีจากการเป็นนักฆ่า หลีกหนีจากการฆ่าคน 

    แล้วใช่ว่าการหนีจะทำได้ง่าย ในเมื่อมือเขาเปื้อนเลือดตั้งแต่วันแรกที่เขาได้รับชื่อหย่งเยี่ย อีกทั้งยังมีเบื้องหลังขององค์กร และคนที่เขาเริ่มจะให้ความสำคัญเพิ่มเข้ามาอีกเรื่อยๆ ถ้าเขาต้องการหลุดพ้น เขาก็ต้องยอมฆ่าเพื่อให้ได้รู้ว่าใครกันที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่นี้ ใครกันที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง และไม่ว่าสุดท้ายชีวิตเขาจะเป็นยังไง เขาก็พร้อมจะเสี่ยง เพื่อหลุดพ้นและใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาได้สักที

    และเรื่องราวทั้งสี่เล่มนี้คือเรื่องราวชีวิตของหย่งเยี่ยคนนี้ 

    บอกเลยว่าเรื่องนี้สนุกจริงๆ เพราะมีความซับซ้อนซ่อนปมในเนื้อเรื่อง ตัวละคร และเรื่องราวต่างๆ มาก มากแบบมากๆๆๆๆๆ อย่างตอนที่อ่านคิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนั้นในตอนแรก พออ่านไปสักพักจะเริ่ม "เอ๊ะ หรือที่คิดไว้จะไม่ใช่" อ่านต่อไปอีกก็จะ "เอ๊ะ หรือจะเป็นแบบนี้กันนะ" ตลอด เหมือนคลายปมนี้แต่ดันไปเจออีกปมหนึ่งที่ไปเชื่อมกับอีกปมด้วย พอคลายหมด เหมือนจะโล่งใจ ดันมีปมน้อยมาให้แก้อีก โอ๊ย เยอะ หย่งเยี่ยก็ตรากตรำกันไป 

    ขอขิงหน่อยแล้วกันว่า ปมแรกในตัวหย่งเยี่ยน้ำฝนทายถูกนะ หึหึ 

    เรื่องนี้สเกลค่อนข้างใหญ่ ตัวละครจะเยอะ และเกือบทุกตัวละครมีความสำคัญกับเรื่องจริงๆ เตือนก่อนว่า อย่ามองข้ามตัวละครไหนสักตัว แม้ว่าในตอนแรกเขาจะดูเหมือนไม่มีอะไรก็ตาม เพราะเล่มสุดท้ายอาจจะต้องตกใจกับการมีอยู่ของตัวละครนั้นก็ได้ 

    เรื่องนี้เล่นกับความรู้สึกได้อย่างตรงจุดด้วย คืออ่านแล้วว๊าวจริงๆ รู้สึกคุ้มเงินก็ตรงนี้แหละ! 

    ช่วยดึงดราม่า ก็มีปาดน้ำตาบ้าง แต่มาไหลแหมะๆๆ ใกล้จบ แล้วก็ช่วงอ่านตอนพิเศษ คุณแม่คะ หญิงสงสารน้องคนนั้น แล้วก็สงสารพี่คนนี้จังเลยค่ะ ฮือออออออออออออออออ 

    เรื่องปมในใจของหย่งเยี่ยก็ขยี้ซะสะเทือนจิตสะเทือนใจ จะมีติดงี่เง่าบ้างก็ตามภาษาในช่วงท้ายๆเล่ม แต่ก็ตามพื้นเพนิสัยของตัวหย่งเยี่ยเอง ไม่ได้โดดขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย 

    เรื่องพระเอกพระรองนางเอกนางรองเนี่ย เป็นอะไรที่ตลกตัวเองมาก อ่านช่วงแรกก็ไม่กล้าลงเรือลำไหนเลยจริงๆ กลัวเรือล่ม ถึงใจจะเอียงๆ ไปที่เรือลำนี้แล้วก็ตาม คือตัวละครหลักที่ชูว่าจะได้คู่กับหย่งเยี่ยมีไม่เยอะ แต่พูดเลยว่างานเด่นและงานดีทุกคน แต่ดีคนละแบบ อันนี้ก็แล้วแต่ใจคนอ่านเลยว่าชอบสไตล์ไหน ก็คงอยู่เรือลำนั้น ส่วนหย่งเยี่ยเลือกใคร ก็ต้องไปอ่านเอาเองนะ (หัวเราะ) 

    แอบเสียดายที่ตอนจบ จะจบแบบสุข สงบไปบ้าง ฉากให้ฟินมีน้อยแสนจะน้อย ถ้าเทียบกับความตรากตรำลำบากลำบนและน้ำตาที่เสียไปในเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา
    มันไม่สม ไม่หวาน ไม่กร๊าวใจเลยจริงๆ ขอมากกว่านี้ได้ไหมคะ แง๊ 

    เอาจริงๆ ตอนนี้ก็ยังมีความสับสนเล็กๆ ในเรื่องของความรู้สึกของหย่งเยี่ยนะ ไม่ค่อยเคลียร์เท่าไร ว่าตกลงที่รู้สึกกับคนนี้คือยังไง แล้วกับอีกคนคือยังไง แต่เรื่องของความรู้สึกเป็นอะไรที่พูดและอธิบายยากอยู่แล้วแหละ คนอ่านน่ะเข้าใจ แต่ในเนื้อเรื่องไม่ได้ชัดเจนขนาดที่แบ่งแยกได้แบบนั้น 
    ค่อนข้างลึกซึ้งและเจ็บปวดอยู่เหมือนกันตรงจุดนี้
    ว่าแล้วก็นึกถึงตอนพิเศษอีกครั้ง 
    คุณแม่คะ หญิงสงสารจังเลยค่ะ ฮือออ 

    อันนี้ขอพูดเลยว่าตอนพิเศษคือดี เหมือนนำเรื่องราวของเรือแต่ละลำที่เคยเทียบท่าหน้าหย่งเยี่ยมาขยายความต่อว่าเรื่องราวหลังจากนั้น ความรู้สึกของคนเหล่านั้นเป็นยังไง
    เอาเถอะ ถึงจะบางช่วงจะมีเฉยๆ บ้าง แต่หนึ่งในตอนพิเศษมีตอนนึงที่ดีมาก อ่านแล้วแบบ น้ำตาไหลด้วยความสงสาร พูดเลยว่าอ่านซ้ำสามรอบ! เพราะชอบจริงๆ 

    ขอพูดถึงเรื่องหนังสือบ้าง

    ก็อย่างที่รู้ๆ กันเนอะว่า สำนักพิมพ์นี้เวลาออกหนังสือมาก็จะมีเชิงอรรถที่หนาประมาณหนึ่งเสมอ แล้วก็มีหนาๆ แบบนี้ทุกเล่มในทุกเรื่อง หย่งเยี่ยก็เช่นกัน 
    จำนวนหน้าที่น้ำฝนบอกด้านบนคือยึดตามเนื้อหาของนิยายเท่านั้นนะ ถ้าไปเทียบกับจำนวนหน้าจริงๆ ที่สำนักพิมพ์บอกมาจะเห็นว่าไม่เท่ากัน ส่วนต่างก็คือเชิงอรรถ ที่มีทั้งคำอธิบาย รูปประกอบ แหล่งที่มา ประหนึ่งเป็นสารานุกรมแหละ

    อยากบ่นอะไรหน่อยไหม?

    บ่นทำไม เคยบ่นไปแล้ว เขาออกมากี่เล่มก็บ่นทุกเล่ม เลยไม่พูดแล้ว เหนื่อย เราก็แค่ต้องยอมรับในแนวทางของสำนักพิมพ์ถูกไหม? เลือกแล้ว จ่ายเงินแล้ว เจ็บแล้ว ชินแล้วด้วย... ก็ได้แต่ตามน้ำไป ถึงในใจจะอยากให้เขาแยกเล่มไปเลยก็ตาม (มันหนักนะยูววว เล่มแรกคือ 1/4 ของหนังสือคือเชิงอรรถ แล้วเป็นกระดาษอย่างดีที่หนักมาก! หนักมาก หนักทุกเล่ม!) 

    เรื่องสำนวนแปลด้วย ถ้าใครไม่เคยอ่านงานของสำนักพิมพ์นี้มาก่อนก็บอกเลยว่าจะยาก ตอนน้ำฝนอ่านงานเขาแรกๆ ก็มีงงนะ ยากมากแม่ มีคำไทยผสมกับคำจีนตลอด แล้วก็อาจจะต้องเป็นนักอ่านที่ขยันจำด้วย เพราะเขาจะใช้ชื่อ ใช้คำ ใช้ตำแหน่งเฉพาะของจีนเยอะมาก ถ้าจำไม่ได้ก็เปิดเชิงอรรถค่ะ มีบอกหมด ไม่ต้องกลัวว่าจะลืม 

    ส่วนน้ำฝน ถ้าไม่อยากรู้ ไม่กระทบเนื้อหาหลักก็ไม่เปิดเลยนะเชิงอรรถ จะเปิดก็ช่วงตอนที่อยากรู้จริงๆ ว่าบ้าน ว่าระเบียง หรือลวดลายอะไรต่อมิอะไรเป็นแบบไหนเท่านั้น เพราะมีบอกหมด มีแม้แต่รูปลายเสื้อผ้าเลยเธอออออ ไม่ต้องเสียเวลาหยิบมือถือมาค้นหาว่าอะไรคืออะไร แค่เสียเวลาพลิกหาเชิงอรรถอย่างเดียว ส่วนความยากของสำนวนนั้น ให้เรียกว่าชินดีกว่า อ่านงานเขามาหลายเล่มแล้ว ยากก็ยังยากอยู่ แต่ชินแล้ว เลยอ่านรอด

    พอแล้วเดี๋ยวจะหาว่าอวย
    ก็... นะ น้ำฝนอ่านแล้วชอบ ก็ขอชมหน่อย ไม่ได้อวยเวอร์วังอะไรมากมาย จ่ายเงินซื้อเองแล้วรู้สึกคุ้มเงินมันก็ดีใจจนอยากบอกเป็นธรรมดา 

    ไปหาอ่านเถอะเธอออออ มันดจีย์~~ 
    ถ้าสู้ราคามือหนึ่งไม่ไหว รอมือสอง ไม่ก็หาร้านเช่าก็ได้ แต่อยากให้อ่านกันจริงๆ 



    P.S.
    → มีงานของจวงจวงดองไว้อีกเล่ม เดี๋ยวจะหาเวลาอ่านต่อเลยแล้วกัน อยากได้ความรู้สึกอะไรแบบนี้อีก
    → คุณแม่คะ หญิงสงสารน้องคนนั้น แล้วก็สงสารพี่คนนี้จังเลยค่ะ ฮือออออ (สงสารไม่จบ)
    → น้ำฝนซื้อพร้อมกล่องนะ กล่องดีมาก ได้ของแถมมาด้วย และใช่ พอใส่รวมกันแล้วมันหนักมาก...
    → แพงงงงงงงง (ขอพูดอีกรอบ)

    More.
    → Goodreads : #1 | #2 | #3 | #4

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in