My Short Ficginger juicez
Reward
  • "อายุไม่ใช่อุปสรรคของความรัก แต่เป็นความไม่เข้าใจกันต่างหาก"



             หนังสือเล่มหนึ่งเคยเขียนเอาไว้แบบนั้น หน้าปกสีพาสเทลกับตัวอักษรสองสามตัว ข้อความบนหน้ากระดาษที่เว้นแต่ละบรรทัดว่างเสียจนเขียนทดสมการลงไปได้ รูปประกอบฮิปสเตอร์ที่เซฟมาจากพินเทอร์เรส 


             โคตรเลี่ยน


             เด็กหนุ่มกลอกตา ปิดหนังสือเสียงดัง "ปับ" ก่อนจะเหวี่ยงมันไว้ที่มุมหนึ่งของห้อง ไม่รู้ว่าไปหยิบผิดมาตอนไหน แต่ของแบบนี้ไม่ใช่รสนิยมของเขาเท่าไหร่

             ดวงตาสีฟ้าซีดกวาดมองที่หน้าจอโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง พ่นลมหายใจให้กับข้อความยาวเหยียดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ต่อให้ไม่ได้เห็นหน้าเขาก็ยังได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยได้อย่างชัดเจนทุกประโยค

             ไอ้วิธีการพูดแบบที่ทำให้เขาใจสั่นจนขาอ่อนยวบ กับดวงตาสีช็อคโกแลตชวนฝันนั่น ทำเอาเขาหายใจไม่ทั่วท้องมานับครั้งไม่ถ้วน ประกอบกับใบหน้าคมหล่อเหลาแค่เห็นครั้งแรกก็แทบจะลั่นปณิธานในใจไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ต้องเอาผู้ชายคนนี้มาเป็นของตัวเองให้ได้
             
             และหลังจากพยายามอยู่หลายเดือนในที่สุดเขาก็ได้อีกฝ่ายมาเป็นของตัวเอง เรื่องก็เหมือนจะดีเว้นเสียแต่ว่า

             นอกจากเรื่องที่สอนในคาบแล้ว 'อาจารย์' ของเขาก็ไม่ฉลาดเอาเสียเลย


             โง่บรม


             ใช่ โง่บรม สะกดแบบนี้แหละ เช่นวันนี้อุตส่าเปิดโอกาสบอกว่าพ่อแม่ไม่อยู่บ้านแท้ๆ แทนที่รีบแจ้นมาหาตามประสาคนรักกัน มีที่ไหนได้ดันมาบอกให้อาบน้ำทำการบ้านแล้วล็อคบ้านให้ดี ถามจริงนี่คิดว่าเขาอายุเท่าไหร่กัน?

             อย่าว่าแต่เรื่องเซ็กส์เลย แค่จูบยังเรียกว่าจูบไม่ได้เต็มปากเต็มคำ เหมือนแค่เอาริมฝีปากแตะๆ กันให้มันจบไป ทั้งๆ ที่เขาว้อนท์อะไรที่มันมากกว่านั้น เสนอตัวก็แล้ว เปิดโอกาสก็แล้ว อ่อยไปเท่าไหร่ไม่เคยสำเร็จผล 

             ถ้าคิดจะมาเป็นผู้ปกครองอีกคนก็ไม่น่าจะยอมตกลงรับปากคบกับเขาแต่แรก


             หงุดหงิด


             โคตรหงุดหงิดเลย แต่ไหนแต่ไรทั้งพ่อทั้งแม่ไม่เคยมีใครขัดใจเขา แค่เอ่ยขึ้นมาคำเดียวทั้งสองคนก็แทบจะประเคนถวายทุกอย่างให้อยู่แล้ว เพิ่งจะมามีคนนี้คนแรกนี่แหละที่ขัดใจเขาได้แทบทุกเรื่อง แถมเจ้าตัวยังไม่รู้อีกต่างหากว่ากำลังขัดใจเขาอยู่
     
             และในระหว่างที่เขากำลังขยี้ทึ้งหัวตัวจนผมเสียทรงไอ้คนที่เป็นต้นเหตุคงนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงสบายใจเฉิบไปแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด รู้สึกเหมือนมีไฟสุมอก ไอ้อาการอยากได้อะไรสักอย่างจนทนไม่ไหวมันเป็นแบบนี้เองสินะ 


    "อาจารย์ผมเหงา"


             พิมพ์ไปขนาดนี้น่าจะรู้ได้แล้วมั้งว่าเราอ่อย ไม่อยากพิมพ์ตรงๆ ว่าอยากโดน— มันดูไม่มีชั้นเชิง


    "เดี๋ยวพ่อแม่ก็กลับมาแล้ว ถ้าเหงาก็ไปหาอะไรทำซะจะได้ไม่คิดมาก"


             ทันทีที่อ่านข้อความจบเขาโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้างตัว ก้มหน้าลงตะโกนแหกปากอัดใส่หมอนใบเขื่อง โว้ะ! ก็ไอ้อะไรที่เขาอยากทำมันต้องทำกันสองคนนี่! แล้วไม่ให้ความร่วมมือกันแบบนี้เขาจะหายหงุดหงิดได้ยังไง เนี่ยจะคิดมากก็เพราะอาจารย์เป็นคนแบบนี้นี่แหละ 

             เสียงเตือนข้อความเข้าดังขึ้นอีกครั้ง ให้ตายสิ ไม่อยากอ่านเลย จะส่งอะไรมายังไงก็ชวนให้หงุดหงิดอยู่ดี แต่จะอดใจไม่ให้อ่านเขาก็ทำไม่ได้อีกอยู่ดี 

             เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถืออีกครั้งก่อนจะกดดูข้อความของอีกฝ่าย นี่ปล่อยห่างตัวยังไม่ถึงสามนาทีเลยด้วยซ้ำมั้ง ทำไงได้ก็จิตใจมันไม่เข้มแข็งเอาซะเลย


    "แฮร์รี่"


             เขาจดจ้องอยู่กับ .... ที่มุมล่างซ้ายมือของจอ อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความอยู่


    "ทำการบ้านเสร็จแล้วก็นอนซะ"


             อะไรวะเนี่—


    "ถ้าเธอทำถูกหมดทุกข้อ คราวนี้ฉันมีรางวัลให้"


             เดี๋ยวนะ!? เขาติดสตั้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพิมพ์กลับไปด้วยใจที่เต้นโครมคราม


    "รางวัลอะไรครับ?"


             ให้ตายสิ จู่ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น มือไม้ที่เคยแห้งกลับเปียกเหงื่อไปหมดขึ้นมาเสียเฉยๆ


    "ไว้เรามารอดูกัน ;)"


             เชี่ย... ให้ตายสิ


             หมดกัน หมดแล้วใจเขา ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว แค่อีโมติค่อนอันเดียวก็ทำให้รู้สึกเปิดเปิงได้ขนาดนี้ อยากวิ่งไปชกกำแพง อยากกรีดร้อง แต่พูดเลยว่าไม่มีเสียงออกมา ตัวแข็งทื่อไปหมด ไม่ไหวหมดแรงแล้วจริงๆ คือนึกถึงหน้าอาจารย์— ปีเตอร์— ขยิบตาให้เขาตามไอ้อีโมชั่นที่ส่งมานี่ตัวเขาก็อ่อนยวบหมดแล้ว ทุกวันนี้ที่พยายามอ่อยแบบมีชั้นเชิง ยั่วด้วยลูกเล่นสไตล์บิชควีนแบบที่เขาคุ้นชิน เก็กขรึมทั้งๆ ที่ใจอยากตะโกนอัดใส่หน้าว่าอยากได้อีกฝ่ายมากแค่ไหนแต่ก็ทำไม่ได้ บอกตรงๆ เลยว่าเขาเหนื่อยมาก 

             เพราะงั้น ขอล่ะ ขอเถอะ ขอให้มันคุ้มกับที่เขาพยายามลงทุนทำไปทั้งหมดได้ไหม?


             หวังว่าเขาคงไม่คาดหวังเยอะเกินไปนะ






    • -----------------------------------
      Talk. มาดึก มาแบบวูบๆ ด้วย ขออนุญาตหยิบยืมไอเดียเวิร์สนักเรียนกับอาจารย์หนุ่มจากน้องอิงมาเขียน แบบยังไม่ได้ขออนุญาตน้องได้ไหม ฮืออออ คุยกับน้องไปมาแล้วไม่ไหวแล้วอ่ะ อยากเขียน อยากกรีดร้องออกมาเป็นตัวหนังสือในความอ่อยของยัย ฮืออออ นังน่ารัก น่าตีตูดเพี๊ยะๆ มาก 
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in