ฉันอาจจะแค่อยากเจอใครที่ทำให้หัวใจฉันเต้นช้าลง.ศ ศิ ว ร ร ณ : )
ความสุภาพที่หายไปพร้อมกับระยะห่าง
  • เรารู้สึกว่า คนเป็นเพื่อนกันมันควรจะมองอีกฝ่ายว่าเท่าเทียมกัน และให้ความรู้สึกกับอีกฝ่ายอย่างเท่าเทียมกัน แต่ถ้ามองว่าเราต่ำกว่า เหยียบได้ เอาเปรียบได้ เราก็ไม่สามารถยอมลงไปอยู่จุดนั้นนานๆได้เลย

    เจอแบบนี้ทีไรเราเดินออกมาจากความสัมพันธ์นั้นทุกที

    เจอทีแรก เรารู้สึกแย่กับตัวเองมาก ตั้งคำถามวนๆซ้ำๆว่า เราวางตัวไร้คุณค่าขนาดนั้นเลยเหรอ

    การที่เราลดระยะห่างให้คุณมาสนิทกับเรามากขึ้น พื้นที่คำว่าให้เกียรติกันก็เหมือนจะหายไปด้วย  

    พอเจอบ่อยๆเราก็รู้สึกว่า เราคงเป็นคนไม่มีคุณค่าเลยว่ะ ทำไมคนรอบๆข้างถึงปฏิบัติกับเราแย่ๆแบบนี้ 

    แต่นั่นแหละเจอบ่อยๆ เจอหลากหลาย เรามานั่งคิด มันยังมีคนดีๆที่เขาเองสนิทกับเรา ที่เราเองเปิดใจแต่พวกเขาไม่ได้ทำตัวแย่ใส่เราอยู่ 

    เรานึกทบทวน เราเป็นตัวของตัวเองแทบไม่ต่างอะไรออกไปเลยกับเพื่อนทุกคน แต่ว่าคนอื่นปฏิบัติ คนอื่นรู้สึกต่างกันออกไป

    จริงๆแล้วนอกจากปัจจัยตัวเราเอง มันคงเกี่ยวกับปัจจัยในตัวเขาด้วย  
    มันขึ้นอยู่กับว่าลึกๆนิสัยเขาเป็นคนอย่างไร คนรู้จักที่ทำกับเราไม่ดีนัก, เดิมทีลึกๆเขาก็เป็นคนที่ปฏิบัติแบบนั้นอยู่แล้ว หยาบคายอยู่แล้ว ก็แค่รอวันที่เราลดระยะห่าง การเข้ามาทำร้ายความรู้สึกเราก็ง่ายขึ้น 

    หลายต่อหลายคนเลยที่เราเลือกที่จะถอยห่างออกมา เพราะเห็นนิสัยที่เขาแสดงต่อเราหลังจากทำความรู้จักไปได้สักพัก 

    เราควรถอยนั่นแหละ ยิ่งใกล้ ยิ่งทำให้เรารู้สึกสงสัยในคุณค่าตัวเอง

    มีคนนึง ดูถูกคุณค่าเราชัดเจน แทะโลมคุณค่าเราเสียหาย ทั้งที่รู้จักกันไม่นาน 
    เพียงเพราะเราเปิดใจคุยด้วย เขาดูถูกเราได้ง่ายๆขนาดนั้นเลย ทีแรกรู้สึกแย่มาก แต่มองดีๆเขาเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว ในหัวเขาคิดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว เขาตะล่อมชวนเราคุยเรื่องๆนึงที่พาเราไปเป็นคนไร้ค่าเฉยเลย ก็จบเลย เราไม่อยากเป็นเพื่อนกับใครที่ทำให้เราเสียความรู้สึกอีกแล้ว ไม่อยากเป็นแค่ตัวรองรับ ระบายอารมณ์จากใคร ไม่อยากเป็นแค่คนถูกเห็นความสำคัญในวันที่ตัวสำคัญอันดับต้นๆของเขาไม่อยู่ พอแล้ว มันมากเกินไปแล้ว

    เรากลับมาหาคนที่เขารักเราดีกว่า คนที่เขามองว่าเราเป็นเพื่อนจริงๆ คนที่ชื่นชมเรา มองว่าเราเป็นตัวของตัวเองแล้วมันดีแค่ไหน เพื่อนที่รู้สึกเท่าเทียม เพื่อนที่ยอมรับข้อดีข้อเสียเราได้เสมอ เพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดี ไม่ต้องรู้สึกคุณค่าหดหายไป 

    เราว่าเราโชคดีนะยังมีคนดีๆแบบนี้อยู่ เรารู้เลยว่ามีใครบ้างและถ้าเปิดรับใหม่ๆในอนาคตก็ยังมีอยู่ (เพราะปัจจัยภายในเราไม่ได้แย่ขนาดนั้น ถามว่ารู้ได้ไง รู้เพราะยังมีเพื่อนดีๆคบอยู่ ฮ่าๆแหม่)  

    มันก็แค่ช่วงดาวน์ที่เราเผลอไปโฟกัสว่าทำไมใครต่อหลายคนเข้ามาในชีวิตแล้วสร้างบาดแผลแก่เรา 

    ใช่ จริง มันเยอะ แต่ไม่แปลกเว้ย เพราะแกโตมาอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว การที่แกเจอคนมากหน้าหลายตา ผ่านไปผ่านมาในชีวิตไม่ใช่เรื่องที่แปลกเลย ส่วนมากไม่ใช่คนที่จะเข้ากับเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คนเรามันแตกต่างกัน เจออะไรมาต่างกัน เชื่ออะไรต่างๆกัน 

    วันนี้, ในวันที่ไหนๆก็มีคนผ่านไปผ่านมาเยอะแยะแล้ว พวกเขาก็แค่สิ่งไม่จีรัง เราคงต้องปล่อยความเจ็บปวดที่พวกเขาสร้างไว้ให้หายไปกับกาลเวลา และหายไปกับตัวพวกเขาที่จากไปเองด้วย แล้วหันมาให้ความสนใจ ใส่ใจกับเพื่อนดีๆในชีวิตที่ยังมี ขอบคุณคนข้างๆ ชีวิตคงจะมีความสุขกว่ากันเยอะ

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in