once rememberedployapha.j
Los Angeles #2 | งานศิลป์และฟอสซิลแมมมอธ







  • ตอนนั้น... จำได้ว่า...เราสองคนชอบไปพิพิธภัณฑ์
    เราชอบพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ส่วนเธอออกจะอินกับอะไรที่เป็นวิทยาศาสตร์แหะ





    พวกเรานั่งบัสเข้าแอลเอกันทุกวันเสาร์
    เพราะวันอาทิตย์เรารับทำงานพิเศษเป็นเด็กล้างจานหลังร้านอาหารไทย
    นอกเหนือจากงานที่สวนสนุกในวันจันทร์ถึงวันศุกร์





    แรกๆบ้ามาก ไปมันแต่พิพิธภัณฑ์ วนไปเรื่อยๆ ทั้งวิทย์ทั้งศิลป์
    เพราะคิดเหมือนกันว่าไทยแลนด์แดนสยามมีพิพิธภัณฑ์น้อยจังเลยโว้ย
    มาเที่ยวบ้านเมืองเขา เราต้องได้ความรู้กลับไปด้วย






    เราจำไม่ได้แล้วว่าที่ไหนเป็นที่แรกที่เราไปด้วยกัน


    เอาเป็นว่า...
    จะหยิบรูปของที่นี่มันเรียงขึ้นมาก่อน เอามาเล่าไล่เรียงกันไปก็แล้วกันนะ










    LACMA

    Los Angeles County Museum of Art


















    ไฟๆตรงนี้เป็นแลนด์มาร์ก
    ลืมไปแล้วว่าชื่ออะไร กูเกิลเอาก็ได้ มันดังมาก ปรากฎอยู่ในหนังหลายเรื่องนะ


    ตอนกลางคืนสวยมาก
    ที่รู้เพราะดูจากรูปคนอื่นทั้งนั้นแหละ ไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเองหรอก
    นักท่องเที่ยวชอบมาถ่ายรูปแล้วก็จากไป แต่ไม่ได้โว้ย มาแล้วเราต้องเข้าไปดูข้างในเด้






    อ้าว...




    เพิ่งรู้ว่าเราไม่ได้ถ่ายรูปไว้ว่ะ
    มันอยู่ในมือถือเธอหมดเลย ซึ่งเราก็จำได้นะว่าเราเอารูปมาแล้ว
    แต่ไฟล์ทจากเธอมันเจ๊งไปหมดแล้วล่ะ

    หรือถึงแม้ว่าเราจะถ่ายไว้
    มันก็อยู่ในมือถือเครื่องเก่าที่เปิดไม่ติดแล้ว




    ...





    (แดกจุดเลย จะเขียนยังไงต่อวะ)







    เอางี้ก็แล้วกัน

    เท่าที่จำได้นะ



    เราซื้อตั๋วนักศึกษาเข้าไปเว้ย ลดไปครึ่งนึง คุ้มค่าเชี่ยๆ
    ด้านในมีหลายตึก แต่ละตึกจะจัดแสดงผลงานต่างกัน


    แล้วศิลปะที่มีอยู่นั้นแทบจะครบทุกยุคอะ
    ตั้งแต่หินสลักนี่นั่นก่อนประวัติศาสตร์ อียิปต์ก็มี คลาสสิกอย่างกรีกและโรมันโบราณก็มาเว้ย

    พอโรมันล่มแล้วก็มีศิลปะแยกย่อยในช่วงนั้นลงมาจนมาถึงช่วงเรเนซองส์ นีโอคลาสสิก
    อิมเพรสชั่นนิส โมเดิร์น และคอนเทมโพลารี





    ครบเครื่องเรื่องศิลปะตะวันตก




    นอกจากนี้ยังมีนิทรรศการแยกเกี่ยวกับศิลปะรอบโลกด้วยนะ
    เปอร์เชีย อินเดีย จีน ญี่ปุ่น แอฟริกา
    มีพระพุทธรูปจากไทยด้วย





    เอาจริงๆ สารภาพว่าเดินไม่ครบแหละ ฮา




    ที่ชอบที่สุดคงเป็นตึกญี่ปุ่นมั๊ง เราก็คิดว่าเธอคงชอบที่สุดเหมือนกัน
    เห็นไปจ้องชุดเกราะซามูไรนานเชียวล่ะ












  • The Page Museum
    George C. Page Museum - Tar Pit Discoveries




    รู้รึเปล่าว่าเมื่อก่อนแอลเอมีแมมมอธเดินผ่านไปผ่านมาด้วยนะ!
    แล้วที่ดินตรงแถวพิพิธภัณฑ์นี้เป็นแอ่งน้ำมันดินขนาดใหญ่






    และเมื่อเจ้าแมมมอธ(หรือเสือเขี้ยวดาบ)โชคร้ายเดินไม่มอง ก้าวขาพลาดลงไป


    ตู้มมมมมมมมม!!


    กลายเป็นฟอสซิล





    และนี่คือที่มาของพิพิธภัณฑ์นี้นี่เอง







    เดินเข้าไปจะมีสองโซน ด้านในและด้านนอก




    พาเข้าไปดูในอาคารกันก่อนก็แล้วกัน



























    อู้วหูววววววว ทำไมที่ไทยไม่มีงี้บ้างว้า





    พอเข้ามาแล้วก็จัดแสดงฟอสซิลต่างๆที่ขุดได้จากอาณาบริเวณนี้นั่นแหละ
    แยกเป็นโซนสัตว์ชนิดต่างๆตามแต่ละยุคที่ขุดได้
















    นึกถึงเรื่องไอซ์เอจเลยแหะ
    เจ้ากระรอกบ้านั่นก็วิ่งเก็บลูกวอลนัตอยู่นั่นแหละ

    ล่าสุดปาเข้าไปภาคห้าแล้ว เชื่อเขาเลย...










    อันนี้เจ๋งมาก

    เป็นห้องทำงานของนักวิทยาศาสตร์ที่ทำการขุดซากฟอลซิลเหล่านี้ขึ้นมา
    เป็นห้องที่มีกระจกล้อมเกือบรอบ เราเลยได้เห็นเกือบครบ 360 องศาเลยว่าเขาทำยังไงกัน





















    ชิ้นส่วนฟอสซิลของเสือเขี้ยวดาบล่ะ









    เท่เชี่ยๆ ขอบคุณที่เกิดยุคนี้ ไม่งั้นน่าจะไม่รอดอะ












    นี่คือส่วนหนึ่งของเจ้า Zed เป็นชิ้นส่วนแมมมอธที่ใหญ่สุดที่ขุดเจอแหละ











    อีกส่วนของ Zed จำไม่ได้แล้วว่าส่วนไหนกันหว่า



























    คัดแยกแต่ละส่วนไว้อย่างดีฮะ






















    พอออกมาด้านนอกก็จะเจอกับเจ้าหน้าที่ที่จะพาเราเดินลัดเลาะชมพื้นที่ด้านนอก















    และนี่คือบึงน้ำ หรือเรียกว่า Lake Pit


    ซึ่ง... น้ำมันไม่ได้เน่าเว้ย แม้ว่ามันจะเหมือนมากก็ตาม

    เห็นคราบดำๆนั่นมะ
    มันคือน้ำมันดินเว้ยแก มีกลิ่น มีความปุดๆแก๊สขึ้นมาสู่ผิวน้ำด้านบน
    ถ้ามองภาพดีๆ จุดที่น้ำเป็นวงๆ


    เออตรงนั้นแหละ



    เรายืนดูด้วยระทึกใจมาก














    โอเค... เดินต่อ...






    อันนี้เป็นบ้านไม้ สร้างครอบพื้นที่ขุดสำรวจอีกทีนึง






    ไซต์งานจริงฮะ เชือกแดงๆนั่นคือขึงไว้เพื่อเป็นจุดกำหนดสเกลของงาน









    ปักสีๆไว้คือจะได้รู้ว่าอะไรคืออะไร ส่วนไหนของตัวอะไรกันแน่











    ต่อกันที่ Project 23





    ตอนนี้เจ้าหน้าที่ก็ชี้ไปที่ถนนข้างๆพิพิธภัณฑ์

    เออ... พวกยูเห็นถนนนั่นมะ ทุกคนก็พยักหน้าหงึกหงัก




    โปรเจ็คนี้เกิดจากการสร้างถนนนั่นแหละ สร้างไปขุดมา เฮ้ย! เจอฟอสซิลเต็มเลยว่ะ
    เอาไงดี ถนนก็ต้องรีบสร้าง แต่ไม่อยากทำลายฟอสซิล
    ครั้นจะมารอให้นักวิทยาศาสตร์ค่อยๆขุด ค่อยๆกู้ซากขึ้นมาคงไม่ทันการ



    เอางี้ละกัน งั้นก็...
    ขุดดินตรงนั้นขึ้นมาแม่งให้หมดเลย ง่ายดี สร้างถนนต่อได้ ฮูเร่


    โปรเจ็คนี้ทุกอย่างเลยดูเป็นกล่องๆเหลี่ยมๆตั้งเต็มไปหม๊ด ค่อยๆดูและศึกษากันทีละส่วนไป


















    พื้นที่ทำงานจริงคือเต็นท์ผ้าใบไปอี๊กกกกกกกก













    อะ เข้าไปดูใน Observation Pit กันเถอะ












    เหม็นน้ำมันเชี่ยๆ แกเห็นมะ ดำๆรอบๆคือน้ำมันดินทั้งนั้นเลยแก๊
    แต่เข้าไปก็ร้างๆไม่เจอคนนะ มีแต่ลุงยามที่นั่งเฝ้านั่นแหละ











    ออกมาสูดอากาศด้านนอกกันบ้างดีกว่า อากาศดี๊ดีเหลือกัน รักรักรัก



















































    จบ



    (ตัดจบง่ายๆแบบนี้นี่แหละ)













  • แถมให้หน่อยก็ได้ว้าาาาาาาา







    วันนี้ได้เลยไป The Grove มาด้วยแหละ

    เป็น Community mall กลางแจ้งที่คนเดินจ๊อกแจ๊กไปมาเยอะแยะ

    มีส่วนตลาดที่คล้ายบองมาเช่บ้านเราและโซนห้างร้านหรูหรา โรงหนัง และอื่นๆอีกมากมาย













    ตลาดที่บอกว่าคล้ายบองมาเช่นั่นแหละ ถัดไปที่เห็นในภาพคือซาร่า








    รถรับส่งเก๋ๆ



















    แค่นี้แหละแก เดินไปเดินมาหาของกิน

    แล้วก็พบว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าไรเลย






    ตัดสินใจไปต่อกันที่ Thai Town

    ย่านคนไทยในต่างแดนที่ใหญ่ที่สุดดดดดดดดดดดดดดดด













    แอบกระซิบกระซาบคุยกันว่าทำไมมันเงียบจังวะไทยทาวน์ เงียบกริ๊บไปหมดทั้งถนนเลยอะ








    กรี๊ดกันอยู่สองกัน เชี่ยยย ภาษาไทยและศาลพระพรหม

    ความพีค










    เนี่ยแหละ มากินก๋วยเตี๋ยวป้าอ๊อดเว้ย
    เล็กน้ำหมูต้มยำพิเศษ









    ความไกลบ้านที่แท้จริง เดี๋ยวนี้เฟสไทม์หรือสไกป์กันได้หายห่วงแล้ว





    ก็นั่นแหละ...มาโซ้ยก๋วยเตี๋ยวแบบคำนวณว่ามันกี่บาทไทยกันวะ

    แพงฉิบหาย

    แต่ก็คุ้มค่าอร่อยที่น้ำตาจะไหลในสำนึกรักบ้านเกิด

    ก่อนกลับซื้อน้ำปลาไปขวดนึงด้วย เพื่อการทำกับข้าวที่ดี







    จบ

    (จริงๆล่ะ)






Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in