MY LIFE IS WRITEPurin
My Two Best Friend is GAY?

  • "ทาคาโอะะะ? มิยะะะะ?" ผมชะโงกหน้าเข้าไปในห้องเรียนข้างๆ ในมือขวาหิ้วกล่องเบนโตะมาเพื่อมากินข้าวกับเพื่อนเหมือนอย่างเคย เป็นเรื่องโชคร้ายที่ผมค่อนข้างหัวทึบ ตอนปีสามผมกับเพื่อนเลยต้องแยกกันอยู่คนล่ะห้อง

    น่าอิจฉาเจ้าพวกนั้นชะมัด ได้อยู่ด้วยกันทั้งตอนเรียนแล้วก็ตอนพัก ผมสิต้องโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่มีเพื่อนคนอื่นหรอกนะ!

    "ถ้าสองคนนั้นล่ะก็เห็นออกไปข้างนอกแน่ะ" เพื่อนในห้องคนหนึ่งบอก

    "เอ๋~ ไหงงั้นล่ะ" ผมบ่นอุบ ทั้งๆ ที่เรานัดกันไว้ว่าจะกินข้าวด้วยกันทุกเที่ยงแท้ๆ เจ้าพวกบ้า!

  • ผมเดินย่ำเท้าพลางสอดส่องสายตาหาเพื่อนซี้ทั้งสอง เวลาแบบนี้พวกนั้นจะไปอยู่ไหนนะ?

    หรือว่าบางทีพวกนั้นอาจจะไม่ได้อยากสนิทกับผมขนาดนั้น...

    บางทีผมอาจจะเป็นตัวเกะกะรึเปล่า?

    ...

    ไม่หรอก! ไม่มีทาง! 

    อ๊าาาา แต่ก็สงสัย!

    ผมขยี้หัวอย่างเป็นกังวลกับความคิดตัวเอง จากนั้นก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากหลังตึกด้านหน้า ถึงเสียงจะอู้อี้ฟังไม่ถนัดแต่ผมก็มั่นใจว่าเป็นสองคนนั้นแน่!

    อะ...แต่ถ้าเข้าไปตอนนี้จะเกะกะรึเปล่านะ? บางทีที่พวกนั้นแอบออกมาข้างนอกสองคนถือเป็นการบอกนัยๆ รึเปล่า?

    หรือว่าเราจะไม่เข้าไปหาดี...

    ไม่หรอกน่า!

    "นายก็เป็นแบบนี้ทุกที"  เสียงของมิยะลอยมาแว่วๆ ถ้าผมเดาไม่ผิดนะ

    "อะไรของนาย...จู่ๆ ก็หงุดหงิด"  แล้วนั่นก็เสียงทาคาโอะ!...ใช่มั้ย?

    "ฉันหงุดหงิดตั้งแต่เช้าแล้วต่างหาก นายสมองทึบ ไม่เคยใส่ใจอะไรเลย"

    ผมค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เสียงนั้นเรื่อยๆ 

    "ทาคาโอะ...นาย..."

    พวกนั้นคุยอะไรกันอยู่นะ?

    "...แน่สิ...ฉันน่ะ"

    โธ่เอ้ย! ลมพัดหนวกหูจัง ได้ยินไม่ค่อยถนัดเลย หรือว่าจะทะเลาะกันอยู่นะ?

    "...มิยะ!"

    ใช่จริงด้วย! ได้ยินเสียงทาคาโอะเรียกชื่อชื่อมิยะเต็มสองหู แบบนี้ไม่ผิดแน่!  เอาล่ะ สู้ๆ นะเรา ต้องกล้าๆ เข้าไว้ มีอะไรก็พุ่งชนไปเลย!

    "มิยะ! ทาคาโอะ! ทำอะไรอยู่...น่ะ..."

    ผมโผล่พรวดเข้าไปเผชิญหน้ากับทั้งสองคน แต่แทนที่พวกนั้นจะตกใจ กลับเป็นผมซะเองที่อ้าปากค้าง กล่องเบนโตะในมือร่วงตุ้บไปอยู่บนพื้น ตกตะลึงกับภาพที่เห็น

    ทาคาโอะ...กับมิยะ...กำลัง...จ...จูบกัน!!?

    เมื่อทั้งสองคนหันมาเห็นผม ปฏิกิริยาช็อคแบบลูกโซ่ก็เกิดขึ้น เราต่างอ้าปากค้าง และร้องตะโกนขึ้นมาพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย

    "อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!"

    อา...สงสัยผมจะเป็นตัวเกะกะจริงๆ แล้วล่ะ...





  • "ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะไม่ทันสังเกต"

    ผมนั่งกุมหัว ยังคงเบลอจากการถูกความเป็นจริงกระแทกดังปั้ง ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ ป.1 จะแอบคบกันมาแล้วตั้ง 4 ปี...

    ตั้ง 4 ปีเชียวนะ!!

    "นายมันก็หัวทึบอยู่แล้ว"

    ผมเงยหน้ามองคนพูด ขมวดคิ้วใส่พร้อมกับบึนปาก "นาอิซังใจร้าย ผมไม่ได้หัวทึบซะหน่อย" 

    นาอิซังหัวเราะเบาๆ พลางเช็ดเคาท์เตอร์ไปด้วย นาอิซังเป็นรุ่นพี่ในชมรมคหกรรมที่ผมเคยอยู่ อายุมากกว่าผม 3 ปี พอเรียนจบเขาก็ออกมาช่วยร้านคาเฟ่ของที่บ้าน เขาค่อนข้างใจดีนะ แต่บางทีก็ปากร้ายไปหน่อย

    "หัวทึบสิ" เขายิ้ม เป็นยิ้มที่ทำเอาสาวๆ หลายคนหลงรักและโดนหักอกมาแล้วหลายราย

    "ไม่ทึบซะหน่อย" ผมบ่นอุบ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับเคาท์เตอร์ "รู้สึกเหมือนถูกกันออกนอกวงโคจรยังไงไม่รู้..."

    ผมเศร้าจริงๆ นะ ขนาดเพื่อนสนิทที่สุดของผมยังมีความลับ อา...แต่ผมเข้าใจนะว่าพวกนั้นคงกลัวว่าผมจะรับไม่ได้ แต่นี่ผมนะ! ผมจะไปเกลียดพวกนั้นได้ยังไง! 

    "ทาคาโอะคุงกับมิยะคุงก็ขอโทษแล้วนี่นา..." นาอิซังปลอบ "เลิกคิดมากเถอะ" 

    นั่นสินะ...บางทีผมควรจะเลิกคิดมากได้แล้ว

    ไม่สิ ผมหงุดหงิดต่างหาก

    นาอิซังเอื้อมมือข้ามเคาท์เตอร์มาลูบหัวผมเบาๆ เหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

    "นาอิซังใจดีจังนะครับ" ผมงึมงำ ไม่ทันเห็นว่าเขากำลังยิ้มแบบไหน

    "เพราะนายมันหัวทึบไง..."







  • หลังจากความจริงเปิดเผย พวกนั้นก็ดูเหมือนจะหวานกันออกนอกหน้ามากขึ้น

    ไม่สิ...คิดๆ สองคนนี้ก็ทำแบบนี้ประจำอยู่แล้วนี่นา ทั้งเดินโอบไหล่ ป้อนข้าวกัน แชร์หูฟัง ทำตัวแนบชิด แถมบางทียังเหมือนปล่อยออร่าวิ้งๆ ออกมาอีกด้วย

    ทำไมผมถึงไม่สังเกตกันนะ...

    "อ๊าาาา หงุดหงิด!" ผมตะโกนแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน ทั้งสองคนสะดุ้งเบาๆ เหมือนโดนของร้อน

    "อ..เอ่อ...ขอโทษนะ" มิยะห่อไหล่ มือที่แอบเกี่ยวกับนิ้วก้อยของทาคาโอะเมื่อครู่ถอยออกทันที

    "อะ...ฉันไม่ได้หมายถึงพวกนายนะ!" ผมเงยหน้า รีบปฏิเสธพัลวัน "ฉันแค่...เอิ่ม...คือช่วงนี้ฉันนอนไม่ค่อยพอน่ะ! ฮ่าๆๆ" ผมหัวเราะแก้เก้อ แต่แอบเห็นว่าสีหน้าของทั้งคู่ไม่เชื่อผมเลย

    "นายไม่จำเป็นต้องฝืนหรอกนะ..." ทาคาโอะพูด เขายิ้มจางๆ ให้ผม แววตานั่นมันทำให้ผมรู้สึกอาย

    "ต่อไปนี้พวกเราจะพยายามตัวติดกันน้อยลงนะ นายเองก็...อย่าคิดมากเลย นะ?" มิยะช่วยเสริม

    "ก็บอกว่าไม่ใช่ไง! คือฉัน..." ผมพยามแก้ตัว

    "ไม่เป็นไรหรอก" ทาคาโอะยกมือห้าม "ฉันเข้าใจนายนะ มันไม่ใช่เรื่องที่จะรับได้ปุบปับนี่นา"

    "อื้อ แค่นายไม่พูดว่ารังเกียจ เราก็ขอบคุณแล้วล่ะ" มิยะยิ้มให้อย่างซื่อๆ เหมือนที่ชอบทำ

    "พอแล้ว!!" ผมตบโต๊ะเสียงดังจนกล่องข้าวสั่น ทั้งสองคนเงียบไปทันที 

    "ที่ฉันหงุดหงิดไม่ใช่เพราะพวกนาย! แต่เพราะฉันอิจฉาพวกนายต่างหาก!!"

    ผมตะโกนลั่น ทั้งห้องตกสู่ความเงียบ ทุกคนในชั้นหันมามองเราเป็นตาเดียว

    ผ่านไปเกือบนาที ผมถึงเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป...


    ผมนี่มันหัวทึบจริงๆ ด้วย


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in