ดีเลิศประเสริฐศรีthankyousaid
เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย
  • เพื่อทรงพิพากษาผู้เป็นและผู้ตาย




    มันไม่พอ ไม่พอ มันไม่พอเลยสักนิด

    มือทั้งสองข้างของเขากอบกุมลำคอขาวของคนอายุมากกว่าไว้ อีกฝ่ายเบิกตากว้างเป็นภาพที่ชวนหัว สองมือพยายามแกะมือเขาออกจากลำคอจนเกิดรอยเล็บบนผิวขาว ๆ ของแต้งกิ้วไปหมด

    แต่เขายังเบื่ออยู่เลย

    แต้งกิ้วคลายมือที่บีบรัดก่อนจะผละตัวออกจากร่างที่นอนหอบหายใจอย่างอ่อนแรง

    ชักจะเบื่ออีกแล้ว

    เหมือนอีกคนจะเข้ามาอยู่ในหัวสมองเขาได้ ได้ยิ้มเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ จากแต้งก้อด

    "เบื่อ..แล้วเหรอ..?"

    ก่อนจะเผลอตัวมองอีกฝ่ายอย่างอาฆาต แล้วก็นึกได้สายตาจึงมองเปลี่ยนไป

    "พี่พูดจาใจร้ายกับแต้งอีกแล้ว"

    อนพัชตีหน้าเศร้า ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างน่าสมเพชจากทางกลด เขาหันไปมองก่อนจะสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลและแววตาเหมือนกับรู้ไปซะทุกเรื่องของเขา

    แต้งกิ้วเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ

    "พระเจ้ารักเธอจริง ๆ"

    เขาขมวดคิ้ว หมายถึงอะไรกัน น้ำเสียงที่กล่าวถึงได้คล้ายสังเวชอะไรสักอย่างขนาดนั้น

    "ทั้งที่เธอจะหมดไป แต้งกลับยืนยาว น่าหัวเราะฉิบหาย แต้งกิ้วไม่คิดว่างั้นเหรอ"

    เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองโง่เขลา เขาไม่เข้าใจคำพูดนั้นเลย แล้วรู้สึกเหมือนจิตใจกำลังถูกกอบกุมจึงลุกยืน เดินหนีออกจากห้องนอน

    หัวเราะกันอะไรกัน

    แต่ทั้งที่งุนงงแต่ดวงใจก็ยังคงเบื่อหน่าย




    รัชสมัยของพระองค์จะไม่สิ้นสุด

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in