sf; Into Youblueasmysoul
sf; Into You (1/3)
  • Title : Into You

    Author : blue as my soul

    Genre : fluff, sweet, pediatrician!yuta, nurse!doyoung

    enjoy reading ka:D

    _____________________________________________________________________________________________________

    "พี่หมอยูตะคับ ยุนโอไม่ฉีดยาได้ไหมคับ?" เด็กชายวัย 6 ขวบถามคุณหมอหนุ่มเสียงค่อย เจ้าตัวมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้วเนื่องจากเป็นไข้หวัดใหญ่ที่กำลังระบาดในกลุ่มเด็กเล็ก

    คราวก่อนพี่หมอไม่เห็นบอกว่าต้องฉีดยานี่

    ให้ยุนโอยาขม ๆ ยังดีซะกว่าฉีดยาเข็มโต ๆ นั่น;-;

    "แบบนั้นยุนโอก็จะไม่หายป่วยนะครับ"

    เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยมีท่าทีไม่ค่อยอยากให้ความร่วมมือกับคุณหมอสักเท่าไร อีกคนที่อยู่ในห้องก็ช่วยพูดปลอบเผื่อว่าเด็กชายตัวน้อยมีเปลี่ยนความคิด

    แต่จากการอาการหูและหางลู่(?) ความดื้อดึงในดวงตากลม ๆ คู่ที่เห็นอยู่ตรงหน้า พวกเขาคิดว่านี่คงเป็นงานยากเสียแล้ว

    "แต่ว่า มันเจ็บอ่า;-;" ยุนโอพูดขึ้น การฉีดยาในความทรงจำมันไม่สนุกสักนิด ทั้งเจ็บก้นทั้งอดไปเล่นกับเจ้าจิ๋ว ให้ตายยังไงเขาก็จะไม่ฉีดยา!

    "ครั้งนี้ครั้งเดียวครับ แปปเดียวเองคนเก่ง" คุณหมอหนุ่มพูด

    "..." เมื่อเห็นว่ายังไงก็ต้องโดนฉีดยา เด็กชายตัวน้อยก็เบะปากทำท่าจะร้องไห้ ดวงตาคู่โตแวววับไปด้วยหยาดน้ำตา

    เป็นภาพที่ใครเห็นก็ใจอ่อนในความน่ารักจนอยากจะตามใจ

    แต่หากตอนนี้พวกเขาตามใจเด็กชายตรงหน้า เด็กน้อยก็จะยังป่วยและพวกเขาไม่ได้ทำหน้าที่ของตนเอง

    ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีทั้งกับยุนโอหรือกับพวกเขา

    "ถ้ายุนโอยังป่วยอยู่ ยุนโอจะไปเล่นกับเพื่อน ๆ ไม่ได้นะครับ" พยาบาลหนุ่มพูด

    เด็กทุกคนไม่ว่าใครก็อยากเล่น โดยเฉพาะเล่นกับเพื่อน ดงยองหวังว่าเหตุผลนี้คงทำให้ยุนโอคล้อยตามได้บ้าง

    ส่วนยุนโอ ได้ยินแบบนั้นแล้วก็คิดตาม ถ้าไม่ได้เล่นกับเจ้าจิ๋วเขาต้องเหงามากแน่ ๆ

    แบบนั้นไม่สนุกกว่าเดิมอีก._.

    "...ก็ได้คับ"

    คุณหมอและนายพยาบาลรู้สึกโล่งอกหลังจากยุนโอยอมให้ฉีดยา นายพยาบาลเดินไปที่มุมห้องจัดเตรียมยาและอุปกรณ์ต่าง ๆ ส่วนคุณหมอก็ค่อยบีบมือให้กำลังใจเด็กชายยุนโอแทนพ่อของเจ้าตัวที่กำลังคุยธุระอยู่ข้างนอกและปล่อยให้พวกเขาดูแลลูกชายของเขาแทน

    อุปกรณ์ทุกอย่างเตรียมพร้อม ก่อนที่ยูตะจะสวมถุงมือยาง เขาก็หยิบบางอย่างมาวางไว้บนเตียงคนไข้

    "พี่หมี!"

    ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลน่ารักตัวหนึ่งดึงความสนใจจากชุดเข็มฉีดยาไปชั่วชณะ

    "ยุนโอขอกอดพี่หมีได้ไหมคับ?" ยุนโอถาม

    "ได้สิครับ" คุณหมอหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะหยิบสำลีชุบแอลกอฮอร์เช็ดทำความสะอาดบริเวณต้นแขนอวบ ๆ ของยุนโออย่างเบามือ จากนั้นก็เข็มฉีดยาเบอร์ 0 ขึ้นมา

    เด็กชายตัวน้อยมองเข็มฉีดยาด้วยความรู้สึกไม่เป็นมิตร แต่เพราะว่าพี่พยาบาลหน้ากระต่ายบอกว่าจะไม่ได้เล่นกับเพื่อน ยุนโอจึงได้แต่เงียบและกอดพี่หมีแทน

    "มองพี่พยาบาลเอาไว้นะครับ นิดเดียวครับคนเก่ง นั้นแหละ..." คุณหมอหนุ่มค่อย ๆ บรรจงกดเข็มที่ต้นแขน 

    "ฮือ พี่หมอ" ความรู้สึกเจ็บโจมตีเด็กชายยุนโอจนทำให้น้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นไว้ไหลออกมา

    "ไม่เกรงนะ นิดเดียวๆ มดกัดจี๊ด ๆ "

    คุณหมอหนุ่มพยามยามกดเข็มฉีดยาอย่างเบามือที่สึดเท่าที่จะทำ อีกคนที่อยู่ในห้องก็ค่อยลูบหัวและจับมือเด็กชาย ค่อยปลอบเด็กน้อยที่กำลังกลัว

    "ฮ-ฮึก มดกัด จ-จี๊ด ๆ "

    "เสร็จแล้วครับ" เข็มฉีดยาถูกวางไว้ในถาดอุปกรณ์ นำก้อนสำลีมากดที่ต้นแขนเพื่อไม่ให้เลือดไหล

    แม้ว่าจะกลัวมากแค่ไหน แต่ยุนโอก็ไม่ร้องโวยวายเสียงดังเหมือนเด็กคนอื่น(ถึงจะน้ำตาไหลตลอดการฉีดยาก็ตาม)

    "เก่งมากครับยุนโอ" ดงยองที่ค่อยอยู่ข้าง ๆ ช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้เด็กชายตัวน้อยเรียบร้อยดังเดิม

    ก่อนที่นายพยาบาลจะเดินออกไปเรียกผู้ปกครองของยุนโอ ประตูห้องตรวจก็เปิดพรวดพราดเหมือนกำลังรอเวลานี้อยู่

    "เป็นไงบ้างยุนโอ" 

    "ด๊ะดี๊!"

    "เดี๋ยวคุณพ่อพาน้องไปรับยาที่ช่องเบอร์ 6 นะครับ ทานยาให้ครบ หลังจากนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ" คุณหมอหนุ่มกล่าวตามขั้นตอนเมื่อจบการรักษา แล้วยื่นใบจ่ายยาให้คุณพ่อของยุนโอ

    "ขอบคุณมากครับคุณหมอ" ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะอุ้มลูกชายตัวกลมของตนแนบอก

    "ขอบคุณคับคุณหมอ พี่กระต่ายด้วย"

    ได้ยินคำว่า 'กระต่าย' จากปากเด็กน้อยตรงหน้าดงยองถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ 

    "ยินดีครับ" 

    หากเป็นคนอื่น เขาคงชักสีหน้าใส่แล้ว แต่นี้เป็นเด็กน้อยที่พูด เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากตอบรับด้วยรอยยิ้ม

    คุณหมอหนุ่มพยายามกลั้นยิ้มสุดขีด แต่ยิ่งเห็นคนตรงหน้าตอบรับด้วยสีหน้ากึ่งร้องไห้กึ่งหัวเราะ มุมปากของเขายกขึ้นอยากช่วยไม่ได้

    สองพ่อลูกออกไปรับยาด้านนอก ภายในห้องตรวจเงียบลงอีกครั้ง ดงยองเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ให้เข้าที่และยื่นรอยูตะตรวจเช็คเอกสารเงียบ ๆ

    ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงยื่นเอกสารเพื่อลงบันทึกให้กับพยาบาลหนุ่มที่กำลังรออยู่

    "ขอบคุณนะครับพยาบาลคิม" ยูตะพูดขึ้น

    ทั้งจัดการเตรียมของ ทั้งงานเอกสาร ทั้งช่วยปลอบเด็กชายยุนโอ ยูตะรู้สึกขอบคุณจริง ๆ ไม่มีคนตรงหน้าคงยุ่งยากกว่านี้แน่ ๆ

    "ไม่เป็นไรครับ" ดงยองที่กำลังตรวจเช็คเอกสารอีกรอบตอบกลับด้วยรอยยิ้มก่อนจะวางเอกสารที่ตรวจเสร็จแล้วไว้บนโต๊ะของคุณหมอ

    จู่ ๆ คุณหมอนากาโมะโตะรู้สึกว่าดวงตาของพยาบาลคิมใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งรู้ตัวว่าตนเองอยู่ภายใต้วงแขนของบุรุษพยาบาล

    ใบหน้าของคนทั้งคู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย แม้จะจ้องมองกันอยู่แต่ยูตะไม่กล้าขยับตัวเพราะกลัวว่าถ้าขยับแล้วจะไปสัมผัสอะไรเข้า

    และกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นดังเหมือนมีคนมาตีกลองนี่ด้วย

    เจ้าของวงแขนที่กำลังกักขังยูตะอยู่นั่นเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบก็พูดประโยคที่ยูตะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นฝ่ายพูดออกมา

    "แต่เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นจูบหวาน ๆ สักครั้งจะดีกว่า"

    .

    .

    .

    .

    .

    (40%)


    _____________________________________________________________________________________________________

    ไหนซีนเขารักกัน!!! ไหน!!!!

    ตอนนี้กำลังประสบภัยจากการศึกษา คิดว่าอีก 60% คงจะตามมาในเร็ว ๆ นี้ค่ะ

    (FYI ฟิคเรื่องนี้จะไม่มีการสลับโพค่ะ ขอบคุณค่ะ /พับไมค์)

    สนทนาพาทีหรือติชมกันได้ที่ #หลงคุณโดยู (twitter @blueasmysoul)

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in