Fictober #โทรุกะliving_doll
Day 16 :「Enchanted」


  • All I know is we said, "Hello."
    And your eyes look like coming home


    โทรุไม่ได้สนใจเสียงเจี๊ยวจ๊าวโวยวายบนหัวจากพวกเพื่อนบ้าๆ บอๆ ที่กำลังเถียงกันเรื่องใครจะได้กินขนมปังชิ้นสุดท้ายของเขา โทรุแค่เอามือเท้าคาง ไม่ได้แตะอาหารเที่ยง ตาจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มในชุดสีดำทั้งตัวที่นั่งอยู่ห่างไป 2 โต๊ะ

    ตากลมโต ผมสีดำฟูๆ นิดหน่อย ผิวขาวละเอียด รูปร่างดูเล็กบอบบางเหมือนผู้หญิง ตัวเล็กกว่ายัยเจนนาเพื่อนเขาที่อยู่ห้อง 6 ซะอีก คนๆ นั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ กางเกงที่ใส่ก็สีดำ รองเท้าก็สีดำ อะไรจะชอบสีดำปานนั้น

    เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหมอนั่นมากนัก นอกจากชื่อ 'ทากะ' ที่เคยได้ยินอาจารย์เรียก

    เห็นว่าไม่ค่อยมีเพื่อนและชอบเก็บตัว ทำตัวจืดจางไปวันๆ

    จะว่าไปเขาก็เคยได้ยินว่ามีข่าวลือแปลกๆ ว่าหมอนั่นน่ะเป็น 'พ่อมด'


    เอาจริงๆ เขาคิดว่ามันโคตรจะไร้สาระ

    จนกระทั่งได้เห็นกับตาตัวเองเมื่อวานนี้


    ตอนนั้นประมาณ 6 โมงเย็น เขาเดินออกจากห้องซ้อมดนตรีที่ถนนฟิฟท์สตรีท บรรยากาศโพล้เพล้ ไฟกระพริบติดๆ ดับๆ และออกจะค่อนไปทางน่ากลัวแปลกๆ เหมือนในหนังเรื่องผีเกรดบีซักเรื่อง

    เขาเห็นหมอนั่น---ทากะน่ะ นั่งยองๆ อยู่ข้างทาง เหมือนกำลังคุยกับอะไรสักอย่างบนพื้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเขาจึงยืนดูในมุมมืดเงียบๆ

    และในตอนที่ไฟดวงนึงกระพริบติดขึ้นมา โทรุเห็นหมอนั่นกำลังคุยกับแมวจรสีดำ ข้างๆ นั้นมีกอพุ่มดอกไม้แห้งตาย จากนั้นหมอนั่นก็ยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่ติดอยู่ในหัวโทรุจนตอนนี้แม้จะมองเห็นแค่มุมข้าง

    เขาคงจะคิดว่าคนตัวเล็กก็แค่ชอบคุยกับสัตว์แบบคนทั่วไป แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น

    หมอนั่นเริ่มต้นร้องเพลง น้ำเสียงหวานติดอยู่ในหู สาบานเลยว่าโทรุไม่เคยได้ยินเสียงใครเพราะและน่าฟังขนาดนี้มาก่อน เป็นเสียงที่แม้แต่อาเธอร์ นักร้องของโรงเรียนก็เทียบไม่ติด

    โทรุยืนนิ่งเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกด มือเล็กคู่นั้นวาดมือเป็นสัญลักษณ์อะไรสักอย่าง มีลูกไฟสีเขียวลอยปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือ จากนั้นไม่นานดอกไม้ข้างทางที่เขามั่นใจว่ามันตายแล้วก็กลับมาชูช่อ ดอกใบกลับมาเขียวขจีเหมือนได้รับการดูแลอย่างดีอีกครั้ง

    "นาย---ทำได้ไงอ่ะ"

    เขาเอ่ยปากออกไปอย่างพลั้งเผลอ ทากะหันมามองเขาด้วยความตกใจ

    "เห้ย! นาย---เดี๋ยวดิ!"

    โอเค... เขาทำหมอนั่นวิ่งหนีไปซะแล้ว

    ขายาวเดินไปยังจุดที่เด็กคนนั้นเคยนั่งอยู่ แมวตัวนั้นหายไปแล้ว เขานั่งลง สัมผัสกับใบไม้สีเขียวและรู้ได้ในทันทีว่ามันคือของจริง โทรุรำพึงกับตัวเองเบาๆ

    "อะไรวะเนี่ย"



    "นาย ทากะใช่มั้ย"

    โทรุนั่งลงตรงข้ามคนตัวเล็ก เขายิ้มแบบที่คิดว่าเป็นมิตรสุดๆ ให้อีกคนที่นั่งทำหน้านิ่งๆ

    "ฉันโทรุนะ"

    เขาพยายามจะมองใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นชัดๆ และได้เห็นว่านัยน์ตากลมโตช่างดูโศกเศร้า

    "มีอะไร"

    "คือ ฉันเห็นนายเมื่อวาน---"

    "นายจำผิดคนแล้วล่ะ ขอตัวนะ"

    โทรุพูดยังไม่จบก็ถูกตัดบท หลังจากนั้นคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นแล้วเดินหันหลังจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

    "เฮ้ เดี๋ยวสิทากะ! ฉันแค่อยากคุยกับนายนะ!"

    เสียงโทรุดังลั่น มันได้ผล เพราะทากะหยุดเดิน และมันก็ทำให้ทุกคนในโรงอาหารหันมามองเขากับคนตัวเล็กเป็นตาเดียวแล้วเริ่มซุบซิบกัน

    'โทรุห้อง 3 คุยกับพ่อมดล่ะ'

    'โหย ฉันว่าไม่นานโทรุต้องโดนหมอนั่นสาปแน่ๆ'

    'พ่อมด..'

    'พ่อมด'


    ร่างเล็กก้มหน้า พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดตอนเดินแหวกฝูงชนออกจากโรงอาหาร เสียงเพลงในหูฟังถูกเร่งให้ดังขึ้นเพื่อที่จะไม่ได้ยินเสียงซุบซิบพวกนั้น


    "เฮ้ๆ ไม่เป็นไรนะ"

    ทากะเงยหน้า น้ำตารื้นจนไม่สามารถมองภาพใดๆ ได้ชัด

    "ออกไปจากที่นี่กันเถอะ"


    โทรุนั่งเหยียดขาพิงต้นไม้ ส่วนคนตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ เขาไม่พูดไม่จา พวกเขานั่งอยู่หลังโรงเรียน สวนหย่อมที่เงียบสงบไร้คนมากวนใจในตอนที่นักเรียนและอาจารย์ยังอยู่ในคาบเรียน

    ใบไม้ร่วงกระทบผิวน้ำยามพระพายพัดผ่าน โทรุแอบเหล่มองคนข้างๆ กลุ่มผมฟูๆ สีเข้มขยับตามแรงลม ดวงตาเหม่อมองอย่างไร้จุดหมาย

    "นี่ คือฉัน---" เขาเหมือนคนโง่ ที่พยายามจะพูดอะไรซักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก "คือ ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้นายเจอแบบนั้น"

    ใบหน้าเรียวซุกเข้ากับเข่ามากกว่าเดิม โทรุเริ่มกระวนกระวาย เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ

    "ฉัน--ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายไม่สบายใจนะ ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับนาย"

    "..."

    "แล้วก็เรื่องเมื่อวาน ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น สาบานได้"

    มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข โทรุรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่พูดประโยคเหมือนคนโง่ออกมาแบบนั้น

    จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากคนข้างๆ

    ไม่เคยรู้สึกเด๋อขนาดนี้มาก่อน ในตอนที่ทากะหันมา บนใบหน้านั้นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

    "นาย?--- หัวเราะทำไม?"

    "ขำนายไง" แม้จะรู้สึกแย่จากเหตุการณ์เมื่อกี้ แต่ก็ดีขึ้นมาหน่อยเพราะคนข้างๆ

    "ขำฉัน?"

    คนตัวเล็กพยักหน้า "ฉันรู้ว่านายเห็นฉันเมื่อวาน..."

    "อ๋าา... นี่นาย..." โทรุทำตาโต "งั้นก็แสดงว่านายเป็นพ่อมดเหมือนที่เค้าว่าเหรอ!?"

    ทากะเอียงคอมองอีกคนอย่างพินิจ

    "จริงๆ ไม่ใช่พ่อมด ฉันก็แค่---หมายถึงครอบครัวฉันมี อ่า... เขาเรียกว่าอะไรนะ" ทากะทำหน้านึก "มนต์วิเศษ.. ใช่ ประมาณนั้นแหละ"

    "นายคุยกับสัตว์ได้" โทรุยังคงอึ้ง

    "นั่นคุณยูกิ แมวของฉัน" มือเล็กยื่นออกไปข้างหน้า และนกตัวหนึ่งก็บินลงมาเกาะที่มือ

    "นายทำให้ต้นไม้คืนชีพ!" ทากะขำอีกครั้ง คืนชีพ.. ศัพท์อะไรของหมอนี่เนี่ย

    "ฉันก็แค่ร่ายมนต์นิดเดียว" เสียงใสร้องเพลงภาษาบางอย่างที่เขาไม่รู้ความหมาย แสงสีเขียวเรืองรองถูกร่ายลงบนพื้นหญ้า และทันใดนั้นดอกไม้เล็กๆ ก็เริ่มผลิดอก

    "นายเป็นพ่อมด!"

    คนตัวเล็กเริ่มทำหน้าเซ็ง

    "ถ้านายเรียกฉันว่าพ่อมดอีกครั้ง ฉันจะสาปให้นายเป็นเต่า"

    โทรุหุบปากฉับ มองคนตัวเล็กและมือคู่นั้นวนไปบนผืนหญ้า และดอกไม้เล็กๆ สีขาวก็เริ่มบานรอบตัวพวกเขา

    "นายรู้ความลับของฉันแล้วนะ..." ทากะมองโทรุที่หน้าแดงระเรื่อ "ช่วยอย่าบอกใครได้ไหม?"

    โทรุมองรอยยิ้มและดวงตาโศกคู่นั้น เขาพยักหน้า สัญญาจะเก็บความลับนี้ไว้กับตัว

    "ช่วย..ทำแบบนั้นอีกทีได้ไหม?"

    "หมายถึง?" ทากะเลิกคิ้วสงสัย

    "ร้องเพลง... แบบเมื่อกี้"


    ร่างเล็กหัวเราะน้อยๆ ก่อนสุ้มเสียงไพเราะจะร้องเพลงขึ้นมาอีกครั้ง


    โทรุเหมือนตกอยู่ในห้วงมนต์สะกด เขาละสายตาจากภาพคนตัวเล็กไม่ได้เลย

    ไม่ได้สักนิดเดียว..



    All I know since yesterday is everything has changed.
    :)
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in