[Fanfic] รวมเรื่องสั้นboaykham
108 วิธีจีบพ่อม่ายลูกติด
  • - แรกพบ


    ขากลับจากซุปเปอร์เขาเจอเด็กชายตัวเล็กๆกำลังลากถุงใบใหญ่เท่าตัว


    "พี่ช่วยไหม" เขาถามด้วยความหวังดี แต่เด็กชายส่ายหน้า


    "แต่ถุงมันขาดแล้วนะ" เขาชี้ มันฝรั่งหลายหัวออกมากลิ้งกลุกๆอยู่บนพื้น


    เด็กชายเบะปากจะร้องไห้ เขารีบปลอบแล้วก็ช่วยเก็บของใส่ถุง ก่อนจะพาไปส่ง


    ...ห้องข้างๆ


    เขาจำได้ว่าห้องข้างๆเป็นห้องว่าง หรือว่าไม่ได้ใส่ใจก็ไม่รู้นะ


    "ขอบคุณครับ" เด็กชายรับถุงไปกอดไว้แล้วก็โค้งให้


    "กลับมาแล้วเหรอครับ" เสียงใสดังมาจากในห้อง


    "กลับมาแล้วครับป๊ะป๋า" เด็กชายตอบ


    ถ้าไม่เห็นกับตาเขาไม่มีทางเชื่อแน่ๆว่าผู้ชายตรงหน้ามีลูกโตขนาดนี้แล้ว


    น่ารักเป็นบ้า



    - ขั้นตอนที่ 1 วิธีขอเบอร์แบบเนียนๆ

    "โทรุ น้องคนนั้นเขาโบกมือให้ปะ" เขาหันไปมองตาม ก่อนจะเดินไปเกาะรั้ว


    "โมริตัน แผนกประถมยังไม่เลิกเหรอ"


    "เลิกแล้วฮะ แต่ป๊ะป๋ายังไม่มารับ"


    "อ้าว แล้วป๊ะป๋าจะมาเมื่อไหร่"


    "ไม่รู้ฮะ" เด็กชายส่ายหัว


    โทรุกรอกตาหลุกหลิก "แล้ววว หม่าม๊าล่ะ"


    เด็กชายหลุบตาลง "ผมไม่มีหม่าม๊า..."


    "เชี่ยโทรุ!" เพื่อนตบหัวเขาเสียงดัง


    "อะไรเล่า ก็กูไม่รู้นี่หว่า" พวกเขากระซิบเถียงกัน


    "โมริตันกลับกับพี่ไหม เดี๋ยวเลิกแล้วเนี่ย"


    เด็กชายเบิกตากว้าง "ได้เหรอครับ"


    "ได้ดิ โทรบอกป๊ะป๋าก่อน จำเบอร์ได้ป่าว" โทรุตาเป็นประกาย


    "จำได้ฮะ" เด็กชายรับมือถือจากพี่ชายข้างห้องแล้วกดโทรหาป๊ะป๋า



    - ขั้นตอนที่ 2 เข้าไปอยู่ในชีวิตประจำโดยไม่รู้ตัว


    "ป๊ะป๋าฮะ พี่โทรุซื้ออาหารแช่แข็งที่ซุปเปอร์มาเป็นลังเลยฮะ" เด็กชายอ้าแขนกว้าง


    "ใครจะไปกินอาหารแช่แข็งเยอะขนาดนั้นฮึ" ทากะยีหัวลูกชายอย่างเอ็นดู


    "แต่ๆ แต่พี่โทรุเขากินทุกวันเลยนะฮะ จริงๆนะ!"


    "ป๊ะป๋าฮะ ผมชวนพี่โทรุมากินข้าวที่บ้านได้ไหมฮะ ก็ๆ อาหารแช่แข็งมันไม่ดีนี่"


    "..ก็ได้"



    "เป็นบ้าไรซื้อข้าวกล่องมาแจกเนี่ย"


    "ซื้อมาเยอะไปหน่อย" โทรุหาวหวอด


    "ไม่หน่อยมั้ง แล้วมึงกินอาหารแช่แข็งตั้งแต่เมื่อไหร่" เรียวตะพลิกกล่องอ่านฉลากข้าวกล่องในมือ


    "เมื่อวาน..." แล้วก็เลิกกินตั้งแต่เมื่อวานด้วยเหมือนกัน…



    - ขั้นตอนที่ 3 Love me Love my dogs รักพ่อก็ต้องรักลูกเขาด้วย


    "บร๊ะ เดี๋ยวนี้มาโรงเรียนเช้านะโทรุ" เรียวตะโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะ


    "อืม"


    "มันมาส่งเด็ก" เพื่อนอีกคนบอก


    "ถ้าไม่รู้ว่ามันไม่มีเมียก็คิดว่าเป็นลูกมันไปแล้วเนี่ย" เรียวตะเย้ย


    "ก็อยากอยู่" โทรุพึมพำ


    "อยากมีเมียเรอะ ฮ่าๆ"


    "เปล่า อยากมีลูกเป็นโมริตัน"


    "หะ!?"


    เพื่อนๆยักไหล่ เลิกสนใจมัน



    - ขั้นตอนที่ 4 สร้างภาพลักษณ์


    "อรุณสวัสดิ์ฮะพี่โทรุ" โมริน้อยยิ้มแฉ่งออกมาทักทายพี่ชาย


    "อรุณสวัสดิ์" โทรุยิ้มรับขณะที่เอื้อมมือไปจับมือกับเจ้าตัวเล็ก


    "ป๊ะป๋าฮะ ผมไปก่อนนะฮะ" เด็กชายหันกลับไปตะโกนบอกคนในห้อง พี่ชายมารับเขาไปโรงเรียนพร้อมกันทุกวัน


    "อะ! เดี๋ยวสิ" ป๊ะป๋าวิ่งหน้าตาตื่นออกมาในชุดผ้ากันเปื้อน


    ทากะส่งเบนโตะให้ลูกชายก่อนจะยืนอึกอัก


    "มีอะไรหรือเปล่าครับ" โทรุกระพริบตา


    "อ่า โทรุคุง ขอบคุณที่คอยดูแลเร็นมาตลอดนะครับ...ถ้าไม่รังเกียจ" ทากะเลียริมฝีปาก ยื่นเบนโตะในห่อผ้าอย่างดีให้โทรุด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ


    โทรุเบิกตากว้าง ดีใจจนเนื้อเต้น แต่ปากพูดไปอีกอย่าง "เกรงใจจังเลยครับ"


    ทากะส่ายหน้ารัวๆ "ไม่หรอกๆ แค่ของเหลือจากเมื่อคืนน่ะ"


    โทรุยิ้ม "งั้น...ไม่เกรงใจแล้วนะครับ"


    พอโทรุรับกล่องเบนโตะภปทากะก็ยิ้มอย่างยินดี


    เด็กหนุ่มม.ปลายผู้ไร้แรงต้านทานต่อรอยยิ้มอันเจิดจ้าแทบจะฟินตายไปตรงนั้น


    ถ้าคว้าป๊ะป๋าของโมริตันมากอดจะโดนต่อยไหมนะ



    "เฮ้ยๆ เบนโตะโทรุโคตรน่ากินเลยว่ะ" เพื่อนร่วมชั้นยื่นหน้ามาจากโต๊ะข้างๆ กลืนน้ำลายดักเอื้อกๆ
    "โอ้โห จัดซะน่ารัก แฟน! แบบนี้แฟนทำให้แน่ๆ ไปแอบมีแฟนตอนไหน!!" เรียวตะไม่ถามเปล่า เขย่าคอโทรุไปด้วย


    "พอๆๆๆ" โทรุผลักเรียวตะออก จัดคอเสื้อให้เรียบร้อย อมยิ้มกรุ้มกริ่ม


    "ไหนมาชิม" เพื่อนคนนึงยื่นตะเกียบมาหาคาราอาเกะแต่ถูกโทรุสกัดไว้ด้วยตะเกียบ สายตาสองคู่สบกัน ประกายแสงฟาดฟันกันกลางอากาศ ก่อเกิดเป็นสงครามตะเกียบ


    "อื้ม อร่อย!" เรียวตะเคี้ยวคาราอาเกะอย่างมีความสุข


    "ว้ากกก ไอเพื่อนเวร คายออกมาเดี๋ยวนี้" โทรุหันควับกลับมา


    เพราะมัวแต่เค้นคอเรียวตะ โทรุเลยไม่ได้กินแม้แต่ข้าวสวยซักเม็ด....



    - ขั้นตอนที่ 5 มักน้อย....

    "นี่น่ะเหรอ โมริตันลูกชายโทรุ" มาซาโตะนั่งลงข้างๆโทรุที่กำลังกินไอติมกับโมริตัน


    "สวัสดีฮะ" เด็กชายค้อมศีรษะอย่างมีมารยาท


    "พี่ชื่อมาซาโตะครับ"


    "กล้าเรียกตัวเองว่าพี่เนอะลุง" โทรุเอ่ยขำๆ


    มาซาโตะค้อนขวับ แต่โทรุไม่สนใจ เขาดึงทิชชู่ออกมาเช็ดปากให้โมริตัน


    "กินยังไงของเราน่ะ"


    "ขอบคุณฮะ" เด็กชายยิ้มแป้น ตาใสแจ๋วเหมือนป๊ะป๋าไม่มีผิด


    มาซาโตะมองคนข้างๆเงียบๆอยู่นาน


    "มีอะไร" โทรุกระแอมเขินๆ


    "นายก็มีมุมคุณพ่อแบบนี้ด้วยแฮะ" มาซาโตะยิ้ม "คุณพ่อน่ะ โมริตัน ป๊ะป๋า"


    โทรุฟังเงียบๆ ไม่คิดจะแก้ตัว


    เด็กชายพ่นลมออกจมูก "ผมมีป๊ะป๋าอยู่แล้วฮะ มีคนเดียวก็พอแล้ว"


    โทรุขำกับท่าทางยืดอกภูมิใจของเด็กชาย


    "ว๊าา แบบนี้โทรุก็น่าสงสารแย่" มาซาโตะเหลือบมองโทรุ แววตาวาววับ ล้อเลียน


    "อะ! แต่ผมไม่มีหม่าม๊านะฮะ พี่โทรุเป็นหม่าม๊าแทนก็ได้" โมริตันยิ้มกว้างอย่างใสซื่อ


    โทรุอึ้งจนทำช้อนหล่นลงในแก้ว ส่วนมาซาโตะกุมท้องขำอยู่ข้างๆ


    หม่าม๊าก็หม่าม๊าวะ…



    - ขั้นตอนที่ 6 รดน้ำให้ต้นรัก


    "พรืด โทรุคุงจะไปโรงเรียนทั้งๆแบบนั้นเหรอ" ทากะหัวเราะคิกคัก


    "เอ๊ะ?" โทรุลูบหน้าลูบผมหน้าตาตื่น


    "ผมกระดกแล้ว" คุณพ่อชี้ไปที่ปอยผมสีบรอนซ์ที่ชี้ออกมา


    โทรุลูบผมเป็ดด้วยท่าทางเก้อๆ ทำไงได้


    "รอแป๊บนึง" ทากะยิ้ม โทรุยืนนิ่งอยู่หน้าห้องอย่างว่าง่าย


    "พี่ชายผมเป็ด" โมริน้อยล้อเลียน


    โทรุพยายามลูบให้ผมตรงนั้นกลับเข้าที่ แต่พอปล่อยมือมันก็กระดกขึ้นมาอีก เขาถอนหายใจยอมแพ้


    "มานี่สิ" ทากะเรียกให้เข้าไปใกล้ๆ กวักมือให้หนุ่มน้อยม.ปลายที่ตัวสูงกว่าก้มลงมาหา


    โทรุก้มลงช้าๆ เหลือบมองทากะด้วยความสงสัย


    ทากะเกี่วปอยผมที่ชี้ออกมา ติดกิ้บดำทำให้มันเรียบลงไปเสมอเพื่อน


    โทรุยืนนิ่งด้วยความตกใจที่จู่ๆคุณพ่อของโมริตันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆจากกลุ่มผมสีเข้มพาให้เคลิบเคลิ้มจนอยากก้มลงสูดใกล้ๆ


    อยากรู้จังว่าเป็นกลิ่นอะไร


    เขาจรดปลายจมูกลงบนเส้นผมสีดำขลับนุ่มลื่นที่อยู่ตรงหน้า


    แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นอะไร


    รู้แต่ว่ามีความสุขจังเลยครับ!



    - ขั้นที่ 7 แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา


    "โทรุคุง วันหยุดนี้ฉันกับเร็นจะไปสวนสัตว์นะ" ทากะบอกระหว่างจัดโต๊ะ


    "ไปกันสองคนหรือครับ"


    "อื้ม โทรุคุงอยากไปด้วยกันไหม"


    โทรุตาโต


    "อะ ขอโทษนะ เธอคงไม่อยากไปเที่ยวกับคนแก่ๆอย่างฉัน" ทากะลูบท้ายทอยเก้อๆ


    "โมริซังชวนผม?" โทรุถามเสียงสูง


    "อะ...อื้อ ถ้าเธออยากปะ-"


    "อยากไปครับ!"


    "พี่ชายจะไปด้วยเหรอด้วยเหรอ" โมริตันวิ่งตึงตึงมาเกาะขาโทรุ


    "ถ้าโมริตันอยากให้พี่ไปด้วยน่ะนะ" โทรุตอบด้วยรอยยิ้ม


    "อยากสิ! ใช่ไหมฮะป๊ะป๋า" เด็กชายหันไปมองพ่อด้วยดวงตาวาววับ


    "โมริซังอยากให้ผมไปด้วยเหรอครับ"


    ทากะหลุบตา ไม่กล้าสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคู่นั้น


    เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถพูดคำว่าอยากออกไปได้ง่ายๆ


    บางที...คงเป็นเพราะคำว่า 'อยาก' ของเขาไม่ได้เรียบง่ายแบบของเร็น



    - ขั้นตอนที่ 8 ปกป้องดูแลให้ดีๆ

    "โมริ...ซัง?" โทรุทักชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้าอย่างลังเล


    "โทรุคุง" ทากะหันกลับมายิ้ม แปลกใจนิดหน่อยที่มาเจอคนข้างห้องไกลถึงนี่


    "มาคนเดียวเหรอครับ" หนุ่มม.ปลายมองไปรอบๆ


    "อื้ม เร็นอยู่กับย่าเขาน่ะ ช่วงปิดเทอมก็แบบนี้" ทากะยิ้มอย่างอ่อนโยน


    "อ๋อ" โทรุพยักหงึกหงัก


    "แล้วเราล่ะ มาคนเดียวเหรอ"


    "มากับเพื่อนครับ แต่มันไปเที่ยวกันต่อ ส่วนผมขี้เกียจแล้วเลยจะกลับก่อน" โทรุโกหก เพราะเขาเห็นคนตัวเล็กตรงนี้แว่บๆหรอกถึงได้ชิ่งออกมา


    ทากะรับคำอย่างไม่นึกติดใจอะไร ไม่ได้สังเกตซักนิดว่าคนเด็กกว่าก้มลงมาทำจมูกฟุดฟิดอยู่ข้างๆแก้ม
    กลิ่นกาแฟ


    แต่ทากะไม่กินกาแฟ


    "ไปกันเถอะ" ทากะเงยหน้าขึ้นมาตอนที่โทรุผละไปพอดี


    ทั้งสองคนขึ้นรถไฟใต้ดินไปพร้อมกัน ช่วงเวลาเลิกงานแบบนี้คนแน่นมากจนอัดกันเป็นปลากระป๋อง
    โทรุกึ่งผลักกึ่งดันทากะเข้าไปด้านใน ให้เขายืนชิดผนังส่วนตัวเองก็ยืนด้านนอก


    "คนอย่างแน่นเลย" ทากะนิ่วหน้า


    "ทนหน่อยนะครับ" โทรุเม้มปาก


    โตไปเขาซื้อรถขับ ไม่ให้โมริซังกับเจ้าตัวจิ๋วต้องมาลำบากแบบนี้แน่


    ด้วยเกียรติของลูกผู้ชายโอซาก้าเลย



    - ขั้นตอนที่ 9 หมั่นโผล่หัวไปให้เขาเห็น


    "โทรุคุง? เร็นยังไม่กลับนะ" ทากะเอ่ยขำๆหลังโทรุมาเคาะประตูในตอนเช้า


    โทรุยิ้มเขินๆ "อ่า ผมลืมไป"


    "มาก็ดีแล้ว รอแป๊บนึง" คนแก่กว่าส่ายหัวเอ็นดู ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในห้องและกลับมาพร้อมเบนโตะ


    "อะนี่"


    "ขอบคุณครับ จะทานให้อร่อยนะ" โทรุรับมาด้วยดวงตาเป็นประกาย


    "ไปได้แล้วเดี๋ยวสาย"


    ทากะรุนหลังโทรุ


    "ครับๆๆ" โทรุขานเสียงเอื่อย


    ทากะถอนหายใจอย่างระอา โคลงศีรษะมองส่งโทรุ พอคนตัวสูงหันกลับมามองก็ยิ้มร่าโบกมือบ๊ายบาย


    โทรุชะงัก โบกมือตอบอย่างเงอะงะ


    เขาไปรับเจ้าหนูโมริตันจริงๆนะ ไม่ได้ไปเคาะเพราะอยากเห็นหน้าใครบางคนเลย....ไม่เชื่อเหรอ





    [มีต่อ]



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in