[Fanfic] รวมเรื่องสั้นboaykham
Lucky Star : Precious
  • ว่ากันว่าถ้าพับดาวครบพันดวงแล้วเอาไปให้คนที่แอบชอบจะสมหวัง


    เขาพับเกินพันไปไกลแล้วแต่ก็ไม่รู้จะเอาให้ใคร สุดท้ายก็ทิ้งไว้บนชั้นแบบนั้น ซื้อโหลสวยๆมาใส่นับเป็นของแต่งห้องที่ไม่เลวเลย


    ส่วนที่ว่าทำไมเขาถึงพับดาวเยอะแยะขนาดนั้นก็เพราะเขามีความชอบ ไม่ได้ชอบพับดาว เขาชอบกระดาษ กระดาษสวยๆมีเยอะจนล้นบ้าน พอเปิดร้านอาหารของตัวเองก็เลยแต่งร้านด้วยกระดาษเสียส่วนใหญ่ แก้วน้ำธรรมดาจืดชืดเขาก็เอากระดาษคาดเสียแถบนึง ดูมีเอกลักษณ์ขึ้นมาทันที


    แต่ลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ใจลายละเอียดเล็กๆน้อยๆพวกนี้หรอก ยกเว้นแต่ลูกค้าประจำคนนึง เขาสังเกตหลายหนแล้ว เวลาลูกค้าคนนั้นเอาจานมาคืนที่เคาท์เตอร์กระดาษสีที่คาดอยู่รอบแก้วจะหายไปทุกครั้ง คิดว่าน่าสนใจดีก็เลยเผลอจับตามองทุกครั้ง


    ตอนแรกยังเข้าใจว่าเป็นอาจารย์ ที่ไหนได้ เพิ่งจะปีสองเท่านั้น มากินข้าวเย็นที่ร้านเขาทุกวัน เห็นว่าเพิ่งย้ายมาอยู่หอแถวนี้


    เขาเองก็เพิ่งเปิดร้านได้ไม่นานเหมือนกัน เพราะงั้นโทรุจึงนับเป็นลูกค้ากลุ่มแรกๆของเขา แถมยังเป็นลูกค้าที่มากินทุกวันไม่เคยขาด รสนิยมตรงกัน คุยกันถูกคอ จึงสนิทกันไปโดยปริยาย


    แต่ว่าช่วงหลังกิจการรุ่งเรืองกว่าที่คิด ลูกค้าแน่นร้านทุกวัน เขากลัวโทรุจะไม่มีที่นั่ง จึงแอบกันโต๊ะไว้ให้เงียบๆ ลูกค้าส่วนใหญ่ก็รู้กันว่าตรงนั้นเป็นโต๊ะพิเศษ มีแต่โทรุนั่นแหละที่ไม่รู้ตัวซักที


    ช่วงปีสามเทอมแรกโทรุมีแล็ปดึก กว่าจะเลิกก็เป็นเวลาปิดร้าน วันแรกไม่รู้ แอบนยด์เบาๆ แต่เขาคงไม่รู้ตัว คิดมากไปเองคนเดียว ขาประจำก็เข้ามาแซว อ้าว เจ้าหนุ่มนั่นไปไหนซะแล้วล่ะ ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพิ่งรู้ตัวว่าความสัมพันธ์แบบนี้มันไม่มีอะไรแน่นอน เกิดวันนึงโทรุหายไปเฉยๆเขาก็คงจะทำอะไรไม่ได้ ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น


    บังเอิญเจอโทรุตอนกำลังไปทิ้งขยะ ก็เลยชวนเข้ามากินข้าวด้วยกัน ปกติกินคนเดียว มีเพื่อนกินด้วยนี่ดีนะ ไม่เหงา หลังจากนั้นทุกวันจันทร์เลยกลายเป็นวันพิเศษ


    ใกล้ปิดเทอมแล้วเลยลองตะล่อใถามดูว่ากลับบ้านไหม โทรุก็ทำหน้าเศร้า บอกว่าบ้านไกลแถมยังติดโปรเจคเลยไม่ได้กลับ เขาแอบลิงโลดอยู่ในใจเงียบๆ


    “พี่ทากะล่ะครับ ไม่กลับบ้านเหรอ” โทรุนั่งเท้าคางอยู่ที่โต๊ะ วันนี้น้องเขานั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ ไม่ได้เลิกดึก ไม่ได้ไปกินข้าวหลังร้าน แต่เขามานั่งคุยด้วยได้เพราะไม่มีลูกค้า ใกล้จะได้เวลาปิดร้านแล้ว


    “อืม ไม่กลับหรอก” เขายิ้มบางๆ


    “บ้านพี่อยู่โตเกียวนี่ใช่ไหมครับ”


    “ช่าย พออยู่ใกล้กันก็รู้สึกว่าจะไปเมื่อไหร่ก็ได้มั้ง”


    “อ๋อ อยู่ใกล้ๆนี่เอง” สีหน้าโทรุดูเนือยมากๆ แต่ด้วยความที่รู้จักกันมานานพอสมควรก็รู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้เบื่อหรอก แค่ลูกตาน้องเขาเป็นแบบนั้นเฉยๆ


    “ทำไม อยากเจอหรอ” เขาแหย่ แต่โทรุดันชะงัก หน้าแดงขึ้นมาเฉยๆ


    “ล้อเล่นน่า” เขาหัวเราะกลบเกลื่อนบรรยากาศแปลกๆ


    เขาอมยิ้มมองโทรุที่ก้มหน้าหลบตา ดึงกระดาษออกจาแก้ว แกะตรงที่เชื่อมกันออก เริ่มพับเป็นสามเหลี่ยม


    “ชอบพับดาวเหรอ” เขาถามโทรุที่เงยหน้าขึ้นงงๆ


    “เอ่อ...ก็ไม่เชิงครับ แต่กระดาษพี่มันสวยดี จะทิ้งไปเฉยๆก็เสียดาย”


    “หืมม” เขาพึมพำในคอ “งั้นรอตรงนี้แป๊บนึง”


    เขาเดินไปหลังร้าน ขึ้นบันไดไปชั้นบน เอามือแตะคางมองชั้นเก็บของ สุดท้ายก็เลือกโกลกลมๆธรรมดาตรงกลางที่อัดแน่นไปด้วยดาวกระดาษ


    “ให้” เขาวางโหลตรงหน้าโทรุ น้องเขาชี้ตัวเองงงๆ


    “ให้ผม?”


    “ก็นั่งกันอยู่สองคน” เขาขำเล็กน้อย โทรุเบิกตากว้าง ดูตลกจนอยากเอากระจกมาส่องให้เจ้าตัวดู


    “เอ่อ...คือ” โทรุอึกอักจนเขาเผลอเอียงคอมองด้วยสีหน้าฉงนฉงาย น้องเขายิ้มแหยๆ


    “ไม่ชอบเหรอ” เขาตีหน้าเศร้า


    “เอ๊ะ! ไม่ใช่นะครับ” โทรุหน้าตาตื่น ดึงโหลเข้าไปกอด “ผมเกรงใจน่ะครับ พี่ต้องพับนานแน่ๆ”


    เขาส่ายหน้าเอ็นดู “ก็ค่อยๆพับไปเรื่อยๆ ไปๆมาๆก็มีสามโหลแล้ว”


    “งั้น...ผมไม่เกรงใจนะครับ”


    “ดูแลดีๆล่ะ รู้ไหม”


    “ครับ! จะดูแลเป็นอย่างดีเลย” โทรุรับคำเสียงหนัก ดวงตาเป็นประกายระยับ


    “โทรุต้องกลับไปอ่านหนังสทอใช่ไหม เรื่องสอบสู้ๆนะ” เขาชูกำปั้น ทำท่าฮึด แต่น้องเขาทำหน้าเหี่ยวใส่เสียอย่างงั้น อดหัวเราะไม่ได้จริงๆ โทรุเลยยิ่งหน้ามุ่ยเข้าไปใหญ่


    “พี่จะเก็บร้านล่ะสิ” โทรุบ่นกระปอดกระแปด


    “ใช่สิ” เขากระพริบตาปริบๆใส่โทรุที่หน้าม่อยคอตก “เอ้า รอแป๊บนึง”


    “ครับ?”


    “เดี๋ยวมา” เขากลับเข้าไปในครัว เปิดดูหม้อข้าวที่เหลืออยู่นิดหน่อย ห่อด้วยสาหร่ายม้วนเป็นทรงกรวยวางลงในเบนโตะ


    “ไว้กินตอนอ่านหนังสือ” เขายัดเบนโตะที่ห่อเรียบร้อยใส่มือโทรุ


    “พี่ให้ผมฟรีๆอีกแล้ว” น้องเขายืนอยู่ เวลามองเลยต้องหลุบตาลงมอง


    “ฟรีที่ไหน เรามากินข้าวร้านพี่ทุกวัน นี่ยังไม่ได้เสี้ยวของกำไรเลยจากโทรุเลย” เขาหัวเราะ “รับไปเถอะ พี่อยากให้”


    “ขอบคุณนะครับ” โทรุยิ้มเขินๆ “ผมไม่มีอะไรให้พี่เลย”


    “มีอยู่แล้วล่ะ” เขาขยิบตา น้องเขาอึ้งไป


    “อะไร….เหรอครับ”


    “ไม่บอกหรอก ไปได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ได้อ่านหนังสือ” เขารุนหลังโทรุที่ในอ้อมแขนมีทั้งโหลใส่ดาวกระดาษและเบนโตะ


    “ไปก็ได้ ราตรีสวัสดิ์ครับ” โทรุเดินเร็วๆก่อนจะหันกลับมายิ้มตาหยีให้เขา


    “ราตรีสวัสดิ์” เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม



    ว่ากันว่าถ้าพับดาวครบพันดวงแล้วเอาไปให้คนที่แอบชอบจะสมหวัง



    ถ้าโทรุเอะใจซักนิดจะเห็นว่ามีดาวดวงนึงที่ไม่เหมือนเพื่อน เป็นดาวกระดาษที่ใหญ่เป็นพิเศษ แถมยังใช้กระดาษไม่เหมือนกัน


    ถ้าโทรุเอะใจซักนิดจะรู้ว่าดาวดวงนั้นมีข้อความลับๆจากคนให้ใส่อยู่ในนั้น


    ถ้าโทรุเอะใจซักนิดล่ะก็นะ

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in