[Fanfic] รวมเรื่องสั้นboaykham
Lucky Star : Star
  • ว่ากันว่าถ้าพับดาวครบพันดวงแล้วเอาไปให้คนที่แอบชอบจะสมหวัง


    เริ่มแรกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นหรอก ก็แค่กระดาษเส้นเล็กๆที่คุณเจ้าของร้านเขาใช้พันรอบแก้วมันสวยดี ก็เลยเอามาพับเล่นๆ ไปๆมาๆมันก็เยอะขึ้นๆ จนตอนนี้ต้องซื้อโหลมาใส่ ดูๆไปก็สวยดี


    นับๆดูเพิ่งได้หกร้อยกว่าดวงเท่านั้น ยังห่างไกลจากพันดวงอีกเยอะ แน่ล่ะ ก็เขาไปกินข้าวที่ร้านนั้นแค่วันละครั้งเองนี่น่า แต่ก็สองปีมาแล้วล่ะนะ กินจนสนิทกับเจ้าของร้านแล้ว....มั้ง


    ที่ไปกินทุกวันก็เพราะอยู่ใกล้หอ ราคาเป็นมิตรกับเด็กมหาลัยอย่างเขา ที่สำคัญคืออร่อยด้วย ไม่ได้มีเจตนาจะไปจีบเจ้าของร้านที่น่ารักๆเลย...จริงๆนะ


    คุณเจ้าของร้านชื่อทากาฮิโระ พี่เขาให้เรียกพี่ทากะ ก็นะ ไปกินข้าวร้านเขามาตั้งนานขนาดนี้ ถ้าไม่รู้จักชื่ออีกก็ออกจะเกินไปหน่อย


    พี่ทากะเปิดร้านคนเดียว เป็นร้านเล็กๆ มีแค่สามสี่โต๊ะเท่านั้น ไม่มีลูกจ้าง ขายแค่ตอนเย็นๆ ลูกค้าเต็มร้านทุกวัน ก็เด็กมหาลัยแถวนี้นี่แหละ แต่เขาไปทีไรก็โชคดีมีที่นั่งตลอด


    ที่มากินได้ทุกวันไม่มีเบื่อไม่ใช่แค่เพราะพี่เขาทำอร่อย แต่ยังมีเมนูหลากหลาย บางวันก็เป็นอาหารญี่ปุ่น บางวันก็เป็นอาหารฝรั่ง แถมยังมีขนมหวานอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าพี่เขาทำได้ยังไง


    แต่วันนี้เลิกดึกมาก สงสัยต้องฝากท้องกับซุปเปอร์ใต้หอ ตั้งแต่กินข้าวร้านพี่เขาลิ้นก็สูงขึ้นโข กินอะไรก็ไม่อร่อยไปหมด ไม่รู้ว่าดีหรือแย่กันแน่ เดินผ่านร้านพี่เขา เห็นพี่ทากะกำลังแบกถุงขยะขนาดเท่าตัวเองเดินออกมาจากร้านก็เลยเข้าไปช่วย


    “เพิ่งกลับเหรอครับ วันนี้” พี่ทากะอมยิ้มแก้มตุ่ย พี่เขาตัวเล็กนิดเดียว เห็นครั้งแรกยังนึกว่าเป็นรุ่นน้อง


    “ครับ มีแลปก็เลยเลิกมืดเลย” อดกินข้าวฝีมือพี่เลย


    “เห เหนื่อยแย่เลย แล้ว...กินข้าวมาหรือยังเนี่ย”


    “ยังเลยครับ หิวมากเลยเนี่ย” ทำตาละห้อย ลูบท้องให้พี่เขาดูด้วยว่าหิวมาก


    “เหรอ งั้นน...เข้ามาก่อนสิ” พี่ท่ากะยิ้มเล็กๆ กวักมือเรียกเข้าไปในร้าน เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เข้ามาทางนี้ ห้องครัวเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก จานชามกระทะล้างแขวนเข้าที่เรียบร้อยหมดแล้ว พื้นกับเคาท์เตอร์สะอาดจนเงาแว๊บ


    “ไปนั่งรอตรงนั้นก่อน เดี๋ยวทำข้าวผัดให้” พี่ทากะชี้ไปที่โต๊ะกลางห้องครัว มีเก้าอี้ไม้อยู่ตรงนั้น เขาตาโต ออกจะคาดไม่ถึงอยู่บ้าง


    “ทำหน้าอะไรล่ะนั่น” พี่เขาหัวเราะ แล้วก็หันไปเปิดตู้เย็น ไม่ได้สนใจเขาที่กำลังเคลิ้มเลยซักนิด พี่ทากะน่ารักจังเลย ที่เหนื่อยๆจากแล็ปหายเป็นปริทิ้ง


    เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นพี่ทากะตอนทำกับข้าว มือพี่เขาไวมากๆ หยิบนู่นนี่โยนใส่กระทะ อีกมือก็ผัดๆไม่ได้หยุด แป๊บเดียวก็มีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว เล่นเอากระเพาะทำงานส่งเสียงเรียกร้องขออาหารขึ้นมาทันที พี่ทากะหันมามองเขาตาโต แล้วก็หัวเราะเสียงดัง เขาอยากจะมุดลงดินไปเดี๋ยวนี้เลย น่าอายเป็นบ้า


    “เสร็จแล้วๆ ไม่เห็นต้องบ่นดังขนาดนั้นเลย” เอาเถอะ ถึงจะน่าอายไปบ้าง แต่แลกมาด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีของพี่ทากะก็นับว่าคุ้มค่า เขายิ้มเขินให้พี่ทากะ ข้าวผัดในกระทะถูกแบ่งออกเป็นสองจาน


    “พี่กินข้าวดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอครับ” เขาถามเมื่อพี่ทากะนั่งลงตรงข้าม


    “อือ ก็ปิดร้านอะไรให้เรียบร้อยก่อนแหละนะ” พี่ทากะพนมมือ “อิตาดาคิมัส”


    “อิตาดาคิมัส” เขาทำตามอย่างเงอะงะ ก็เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ทำอะไรแบบนี้แล้ว เขินแปลกๆอยู่เหมือนกัน พี่เขาคงดูออก ถึงได้เหลือบมองแล้วก็ยิ้มขำๆ


    “โอ๊ะ เกือบลืม” พี่ทากะประกบมือเข้าหากัน ลุกไปเปิดตู้เย็นอีกรอบ แล้วก็ทำอะไรกุกักๆอยู่ตรงนั้นซักพัก แก้วน้ำถูกวางลงตรงหน้า มีกระดาษสีเล้นเล็กๆพันอยู่เหมือนเคย


    “ทำไมพี่ต้องเอากระดาษมาพันแก้วด้วยล่ะครับ” เขาถามด้วยความสงสัย


    “ก็มันสวยดี” สีหน้าพี่ทากะเหมือนจะบอกว่า มันมีเหตุผลอื่นด้วยเหรอ


    เขาร้องอ้อ ก้มหน้าก้มตากินข้าว อร่อยจนน้ำตาแทบไหล ยิ่งคิดว่าวันนี้เกือบจะอดกินแล้วยิ่งอร่อยเป็นพิเศษ แต่พอมองรอยยิ้มของคนที่นั่งกินอยู่ตรงข้ามแล้วคิดว่าอร่อยที่สุดในชีวิต


    พอกินเสร็จก็หยิบกระเป๋าตังค์ออกมาจะจ่ายให้พี่เขา แต่พี่ทากะกดมือไว้ หัวเราะเบาๆ แล้วบอกว่าไม่ต้อง ถือเป็นเซอวิสสำหรับลูกค้าประจำ ฟังแล้วก็ดีใจแต่ก็ชวนโหวงๆอยู่เหมือนกัน ก็ลูกค้าประจำพี่เขามีตั้งเยอะแยะ เขาแค่จับพลัดจับผลูโผล่มาตอนที่พี่เขากำลังเก็บร้านพอดีเท่านั้นเอง


    ช่วยพี่เขาเก็บโต๊ะ แอบดึงกระดาษออกจากแก้วมาใส่กระเป๋า ดาวดวงที่เจ็ดร้อย


    “แล้วพรุ่งนี้เลิกดึกอีกหรือเปล่า” พี่ทากะถามเขาที่กำลังล้างจานเป็นการตอบแทน เขาเหลือบมองคนข้างๆนิดๆ พี่เขายืนหันหน้ามาทางนี้ เอวพิงกับเคาท์เตอร์ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว มีผ้ากันเปื้อนที่เอว ดูแล้วเซ็กซี่แปลกๆ เขาก้มหน้าหลบตา หันกลับมาตั้งใจล้างจานเป็นพิเศษ หน้าต้องแดงอยู่แน่ๆ


    “เปล่าครับ กลับดึกเฉพาะวันจันทร์นี่แหละ”


    “หืมม อย่างงั้นเหรอ” พี่ทากะลูบคางเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่


    “มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาสะบัดมือไล่หยดน้ำ พี่ทากะมองแล้วนิ่วหน้า ส่งผ้าเช็ดมือให้ เขายิ้มแหยๆ “ขอโทษครับ”


    “ไม่เป็นไร ขอบคุณมากนะ” พี่เขาพยักเพยิดไปที่จานที่เขาคว่ำไว้เรียบร้อย


    “ผมสิต้องขอบคุณ ขอบคุณสำหรับข้าวผัดอร่อยๆนะครับ มีแรงอ่านหนังสือแล้วแบบนี้” เขายิ้ม ชูกำปั้นให้พี่ทากะ


    พี่ทากะหัวเราะ “อย่าหักโหมล่ะ พักผ่อนเยอะๆ จะเป็นแพนด้าแล้วเนี่ย” มือเล็กๆของพี่ทากะแตะใต้ตาดำคล้ำของเขาเบาๆ จู่ๆบรรยากาศก็หยุดนิ่ง เขายืนตัวเกร็ง ตกใจที่ถูกสัมผัสกระทันหัน มือพี่เขานิ่มมากหอมมาก


    “เอ่อ...ขอโทษที” พี่ทากะชักมือกลับ


    “ไม่...ไม่เป็นไรครับ” เขาแตะแก้มตัวเองด้วยความรู้สึกเสียดายนิดๆ


    “อืม...เอ่อ ต้องกลับไปอ่านหนังสือนี่เนอะ รีบไปเถอะ” พี่เขาดูลนลานหน่อย ทางนี้ก็เลยเขินไปด้วย


    “อะ...ครับ ขอบคุณพี่ทากะมากนะครับ”


    “ไม่เป็นไรๆ” พี่ทากะยิ้ม โบกมือบ๊ายบาย เขาโค้งให้พี่ทากะ แล้วเดินกลับหอ แอบหันกลับมาเป็นระยะ จนครั้งที่สาม พี่เขาส่ายหน้าแล้วก็โบกมือไล่ก่อนจะหายกลับเข้าไปในตึก


    โทรุผิวปาก เดินกลับหออย่างมีความสุข

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in