short storyniiimbuss
เอื้อม

  • ไม่รู้ทำไมตัวเราชอบมองข้ามคนสำคัญที่อยู่กับเราเสมอเวลาเราไม่มีใคร

    เรามองข้ามทั้งๆที่เขาอยู่ใกล้เราแค่นี้เอง

    แค่เอื้อมมือไปก็ถึงตัวเขาแล้ว

    แต่เราไม่ทำเราไม่เคยเอื้อมมือเราออกไปคว้ามือที่เขายื่นมาให้

    เขาชอบมานั่งข้างๆเวลาที่เราเหงา ชวนคุยเรื่องของแต่ละวันและเล่าเรื่องสนุกๆให้ฟัง

    มันคงใกล้ใกล้จนเรามองไม่เห็นเขาในสายตาเลย ทั้งๆที่เขาควรจะเป็นคนแรกที่เราควรนึกถึงด้วยซ้ำ

    พอตอนนี้เรากลับมองเห็นเขาชัดขึ้นเพราะทุกอย่างมันไกล

    ไกลเกินแขนเราจะเอื้อมถึงตัวเขา

    มันคงสายเกินไปอย่างที่เขาบอกกับเราวันที่เขาสนใจ ตัวเรากับเมินเฉย ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจด้วยซ้ำแต่พอวันที่เขาตัดสินใจจะหยุด หยุดมานั่งข้างๆ หยุดมาเล่าเรื่องตลกให้ฟังก็เป็นตัวเราอีกที่รู้สึกไม่โอเค

    แต่เอาเถอะเราทำได้แค่อยู่กับความรู้สึกอะไรสักอย่างของตัวเอง

    เพราะตอนนี้ ต่อให้เราจะเอื้อมไปหาจนสุดแขนสิ่งที่คว้าได้ก็ไม่ใช่เขาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว


    #whalenim

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in