My First Storynncdnut_
sink #parksborn
  • ดวงตาคู่สวยหลับพริ้ม ริมฝีปากบางเม้มไว้แน่น 

    และถึงแม้จะรู้สึกอึดอัดจากการกลั้นหายใจไว้เพียงใด แต่ความคิดนับพันในหัวตอนนี้กำลังกดเขาให้ยิ่งดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ 



    เขาจมลงไปใต้ผิวน้ำพร้อมกันกับในห้วงภวังค์

    .
    .
    .

    แฮร์รี่ไม่ค่อยเข้าใจความรักมาแต่ไหนแต่ไร

    เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องเดินกุมมือหรือควงแขน 
    ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมีชื่อเรียกแปลกๆให้กัน
    ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องคอยเอาใจใส่คนคนหนึ่งให้เหมือนกับเอาใจใส่ตัวเอง
    ไม่เข้าใจแม้กระทั่งทำไมต้องมีของขวัญวันครบรอบ 

    แต่ที่ไม่เข้าใจที่สุดเลยคือทำไมความรักถึงเปราะบางและแหลมคมในเวลาเดียวกันได้ขนาดนี้ 



    เวลาผ่านไปเนินนานในความคิด 
    เขาทนขาดอากาศนานกว่านี้ไม่ไหวแล้ว

    แต่ก่อนที่จะได้ตะเกียกตะกายขึ้นมาก็มีใครบางคนดึงเขาขึ้นมาซะก่อน 

    " ทำอะไรของนาย! "

    ปีเตอร์ขึ้นเสียงพลางหยิบผ้าเช็ดตัวคลุมร่างตรงหน้าไว้ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม และดวงตาภายใต้เลนส์แว่นนั่นก็แสดงถึงความรู้สึกหลากหลายมากเกินกว่าที่เขาจะอ่านออก 

    แฮร์รี่ไม่ตอบอะไร 
    เขาลุกขึ้นจากอ่างน้ำ กระชับผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเอื่อยๆไปยังประตูห้องน้ำ 

    คนที่อยู่ด้านหลังถอนหายใจก่อนจะคว้าเอาข้อมือเล็กดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามาหาตัว 

    ปีเตอร์กอดแฮร์รี่จนเขาแทบจะจมมิดลงไปกับอกแกร่ง 


    " ถ้ามาช้ากว่านี้แล้วนายเป็นอะไรไปขึ้นมาฉันคงเกลียดตัวเองไปจนวันตายแน่ๆ "

    " .. " 

    " ฟังนะ.. ฉันขอโทษเรื่องที่บอกว่าจะออกไปจากชีวิตนาย  "
    " แต่ตอนนั้นฉันโมโหจริงๆ.. ไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป "


    " แฮร์รี่..? " 
    " ฟังอยู่ใช่ไหม "






    .. 
    น่าแปลก 

    เขาไม่ได้อยู่ในน้ำแล้ว
    ทำไมยังรู้สึกเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆเลย 

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in