Sweet potato in the potflowerinshade
[สยาม] เพราะรักนั้นมีราคา (Y)
  • คร่าวๆ คือนายเอกในวัยหนุ่มคะนองเจอกันพระเอก โดนเขาฟัน ติดใจเขา ตามไปออดไปอ้อน

    แล้วก็โดนหักหลังทิ้งอย่างเลือดเย็น

    นายเอกถอยไปแล้ว แต่สุดท้ายก็วนเวียนมาเจอพระเอกอีก 

    เชื่ออีก เจ็บอีก

    รักนั้นมีราคานะ แต่จ่ายกันไหวหรือเปล่า?

    *คำเตือน มีสปอยล์พอประมาณนะคะ*

    .

    .

    .

    .


    รวมๆ​ ชอบพล็อตทรงนี้​ แต่ต้นๆ​ ลำไยนายเอกที่รักแบบไม่ลืมหูลืมตา​ ช่วงต้นฮีเป็นไทป์ดื้อด้านที่แบบแฟลชแบ็กเห็นหน้าคุณจางเทียนซือมาเป็นวูบๆ (เหมือนภาพก่อนตาย) 

    คือพล็อตคลิเช่แบบนี้เราควรจะโมเอะมัน (แม้จะรู้ว่าน้ำเน่า) แต่ตอนต้นนี่แทบจะเลิกอ่าน OTL

    มาเริ่มดีขึ้นตอนที่เจ็บเพราะพระเอกรัวๆ​ 

    ฮีแบบโดนยิง critical hits แถมสเตตัส​ bleed ความเจ็บเลเวลเสียทรัพย์เสียบ้านเสียอกเสียใจเสียไปหมด

    ตอนหลังเจอพระเอกรอบสองรอบสามก็พยายามจะไม่เชื่อ​ แล้วก็รักเขา​ อะ​ เชื่อเชื่อแล้วก็เจ็บ​ เจ็บจนกลัว​ แต่กว่าจะรู้จักกลัวก็เหวอะไปหมดแล้ว

    มีหลายช็อตที่ดี​ และมีหลายช็อตที่อยากจะบีบคอ​ แต่ที่แน่ๆ​ ลุ้นมาก​ ถ้าตอนพิเศษ​ท้ายบังอาจมีฉากสลับนี่เราจะลงคาถาสั่งตาย​ 55555​ ดีที่ไม่มี​ แต่คนเขียนคนนี้ต้องระวังละ ←

    อนึ่ง​ สุดท้ายตามขนบที่พระเอกสำนึกได้เมื่อสาย เราชอบช่วงความสัมพันธ์ตรงนั้น​ 

    เหมือนเหยียบน้ำแข็งแผ่นบางๆ

    ชอบที่พระเอกคิดว่านายเอกเนี่ยตอนนี้กระทั่งมองพระเอกเป็นคนก็ยังไม่มอง​ 

    กับตอนที่ฮีสะอึกในใจว่าเอาคนที่รักฮีตอนนั้นกลับมาไม่ได้แล้ว​ หมดรักช่างน่ากลัว

    ฉากชิ่งหนีอันนั้นทำดี​ มาวืดตรงพิสูจน์​รักด้วยชีวิต​ ตรงนั้นเผลอขำ​ แต่ก็เป็นวิธีลงที่ดีที่สุดแหละ​ แค่มันไม่คลาสสิกเท่าตอนอ่านห้วงฝัน

    สรุป​ มีช่วงเวลาดีๆ​ ด้วยกันกะหนังสือ​ แต่ก็มีจุดกลุ้มใจไม่น้อย​ 

    เรียกว่าชอบระดับหนึ่ง​ แต่ไม่หวีด มีส่วนที่หยิบมาอ่านซ้ำได้แหละ ช่วงที่นายเอกเทพระเอกเนี่ย ทำดีนะ

    ส่วนบทแปลพอๆ​ กะเดิม​ มาตรฐาน​ค่ายนี้คือประธานหายประโยคลอย​ค้างเติ่ง แต่คำผิดน้อยลง​ เห็นสักสามสี่จุดต่อสองเล่ม

    ดีที่จุดบีบคั้นวางคำได้โอเค​ มันเลยดึงอารมณ์​ได้
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in