My First Storyarabikla
On The Way To The Garden Of Eden
  •      23/02/2020
     
         เช้านี้แม่ตะโกนเรียกเราเสียงดังมาก แถมยังเป็นน้ำเสียงที่ฟังแล้วก็ดูแม่เองจะตกใจ ยังไม่ทันได้รวบรวมสติว่าเกิดอะไรขึ้น สองขาก็วิ่งอย่างรวดเร็วลงไปชั้นล่างตามเสียงเรียกของแม่ แม่บอกว่า "อิงมาดูลูแปงเร็ว!!!" ในใจของฉันตอนนั้น ลึกๆฉันรู้ดีว่าวันนี้จะมาถึง วันสุดท้ายของเค้าบนโลกใบนี้...

         ฉันวิ่งมาจนถึงหน้าบ้าน ฉันคาดว่าฉันจะเห็นเจ้ากระต่ายน้อยนอนหมดลมหายใจอยู่บนพื้น แต่ฉันไม่ได้ได้คาดว่าฉันจะเห็นรอยเลือดที่กระจายอยู่ตรงนั้นด้วย ฉันตกใจมากแล้วรีบวิ่งไปดู พ่อกับแม่ต่างร้องไห้แล้วพร่ำเรียกชื่อเจ้าหนูน้อยที่น่าสงสาร ภาพที่ฉันเห็นคือลูแปงไม่ขยับตัวแล้วแต่เลือดกระจายเป็นวงกว้างรอบตัวมัน ฉันถามแม่ว่าเกิดอะไรขึ้น แม่เล่าเหตุการณ์ให้ฉันฟัง พ่อไม่ได้ตั้งใจ...
         
         "พ่อขอโทษ ลูแปง พ่อขอโทษ"
       
         พ่อพร่ำบ่นคำนี้หลายต่อหลายรอบ ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย แล้วสัมผัสลงไปบนร่างที่แน่นิ่ง เจ้าหมู... ทำไมมันถึงจบแบบนี้ล่ะ พี่ไม่ได้คิดไว้นะว่ามันจะจบแบบนี้ พี่คิดว่าวันนึงยังไงหนูก็ต้องจากพี่ไปแต่แบบที่พี่คิดไว้ คือหนูไม่ต้องเจ็บแบบนี้เลย ตัวของหนูยังอุ่นๆ พี่ยังจำได้ว่าชอบเช็คว่าหนูยังหายใจอยู่มั้ยด้วยการจ้องที่พุงกลมๆของหนูสักสองสามวิแล้วพอเห็นมันกระเพื่อมพี่ก็สบายใจ แต่ครั้งนี้ มันไม่ขยับแล้ว ลูแปง หนูเจ็บมากมั้ยนะ...

         พี่ว่าพี่จะไม่ร้องไห้แล้วแหละ แต่พี่ก็สงสารหนูมากๆ ปกติหนูจะวิ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน ไม่ก็นอนหลบอยู่ใต้เก้าอี้เพราะหลังๆหนูก็แก่มากจนไม่ค่อยอยากจะขยับตัวไปไหน 
     
         พี่ถ่ายรูปของหนูเก็บเอาไว้รูปสุดท้าย หนูยังดูเป็นเด็กที่น่ารักของพี่เหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่พี่เจอหนู ลูแปง... ถึงมันจะเหมือนเป็นการขอร้องที่ทำเพื่อให้พี่สบายใจแต่อโหสิกรรมให้พี่ พ่อ แม่และเอฟด้วยนะครับ พี่ขอโทษที่ไม่ได้ดูแลหนูได้อย่างดีที่สุดในตอนที่พี่ยังมีเวลา แต่พี่เชื่อว่าหลังจากนี้หนูจะไปเป็นกระต่ายตัวน้อยในสวนอีเดน คอยมองพี่ลงมาจากสวรรค์ เป็นกำลังใจให้พี่และพี่จะคิดถึงหนูเสมอนะอ้วน
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in