all about holinjqsr96_
DAY14 - whisper #novelber2017
  • #Novelber2017 💘
    “ DAY14 - Whisper “
    Couple : dongho x kuanlin
    #jayxfiction



    เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหู
    เสียงที่ได้ยินซ้ำๆนับครั้งไม่ถ้วน
    เสียงที่ได้ยินมาตลอดสิบหกปี



    “ สักวัน นายจะหาฉันเจอ ควานลิน “




    แผ่นฟ้าสีอ่อนตัดกับผืนน้ำทะเลสีเข้ม ลมทะเลพัดพาเอากลิ่นอายของความเค็มเข้าปอด
    ดวงตาใสราวกับลูกกวางทอดมองออกไปไกลแสนไกล พลางคิดว่าเส้นขอบฟ้าตรงหน้าจะมีอะไรรอเขาอยู่



    จะใช่คนที่ควานลินได้ยินเสียงซ้ำๆไปมาหรือไม่



    น้ำเสียงทุ้มแต่ไพเราะจับใจรู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่ได้ยิน
    ควานลินต้องตามหาเจ้าของเสียงนั่น นานแค่ไหนก็จะตามหา
    แม้ว่าตลอดระยะเวลาสิบหกปีที่ผ่านมานี้จะไม่มีวี่แววเลยก็ตาม



    เจ้าของเสียงทุ้มน่าฟังยังมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้
    ที่ไหนสักแห่งแต่แค่ควานลินยังหาไม่เจอเท่านั้นเอง



    อยากพบเจอเขาคนนั้น



    ไกลออกไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เจ้าของเสียงทุ้มน่าฟังที่ควานลินตามหามาตลอดนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่
    เผยยิ้มกว้างออกมาอย่างอดไม่ได้ สาเหตุคงเป็นเพราะอารมณ์ดี



    เด็กคนนั้นกำลังจะหาเขาเจอแล้ว



    โลกนี้มีอะไรแปลกประหลาดอีกมากมายที่ทุกคนยังไม่เข้าใจ
    ไม่ต่างอะไรจากเรื่องของดงโฮและควานลินสักนิด



    การสื่อสารผ่านเสียงกระซิบกับร่างบางมักเป็นสิ่งที่เจ้าของเสียงทุ้มทำเป็นประจำเสมอ
    เสียงหวานตอบกลับมาทุกครั้งที่ดงโฮสื่อสารออกไป แต่ดงโฮกลับหยุดมันไว้แค่นั้น
    แค่วันละครั้งก็ฝืนชะตาชีวิตมากพอแล้ว



    ได้ปล่อยให้วันเวลาหมุนเลยผ่านไป ให้เวลาทำหน้าที่ของมันได้อย่างเต็มที่
    และเมื่อวันนั้นมาถึง เจ้าของรอยยิ้มสวยที่ชื่อควานลินจะกลับเป็นของเขาอีกครั้ง
    เป็นของเขาอีกครั้ง .. อย่างสมบูรณ์แบบ
    เหมือนที่เคยเป็นมาตลอดระยะเวลาหลายร้อยปี



    แม้จะรู้ว่าการรักเจ้าของรอยยิ้มสวยนี้จะจบลงด้วยความเจ็บปวดก็ตาม แต่ดงโฮก็เลือกที่จะรักอยู่ดี
    การจากลาแต่ละครั้งมันเศร้า ถึงจะรู้ว่าสักวันหนึ่งต้องได้เจอกันอีกก็ตาม



    การทำใจในแต่ละครั้งมันช่างยากเย็นเหลือเกิน



    ชีวิตที่ต้องคำสาปที่ไม่มีใครอยากเป็น
    ภาพคนรักตัวเล็กที่จากไปในแต่ละครั้งหวนคืนกลับเข้ามาสู่สมอง
    แต่ถึงกระนั้น .. คัง ดงโฮ ก็เลือกที่จะรักควานลินอยู่ดี



    เจ็ดครั้ง .. เจ็ดครั้งแล้วที่ต้องทนเห็นคนรักจากไป
    ต้องอยู่เพื่อพบเจอกันและจากกันในท้ายที่สุด
    เจ็ดครั้ง .. ที่ไม่เคยจะรู้สึกชินกับมันสักนิด




    แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย
    ครั้งสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน “ ตลอดไป “



    “ คุณอยู่ที่ไหน ผมรู้สึกว่าคุณอยู่ใกล้ๆผม “
    เสียงหวานยังไม่แตกเนื้อหนุ่มดีของควานลินดังขึ้นในโสตประสาทของคังดงโฮ
    ไล ควานลิน มาแล้ว และกำลังจะหาเขาเจอในไม่ช้านี้




    “ ฟังเสียงหัวใจของนาย มันจะพานายมาหาฉัน “
    “ และเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป “



    สายลมพัดผ่านพาเอาใบไม้รอบตัวควานลินส่วนหนึ่งกระจัดกระจายปลิวไปตามสายลม
    อีกส่วนหนึ่งนำทางควานลินเข้าไปยังใจกลางป่าลึก




    ไม่ว่าจะพบเจออะไรในนั้น ควานลินยอมเสี่ยง
    ยอมเพื่อพบเจอเจ้าของเสียงทุ้มที่เขาได้ยินตลอดสิบหกปีที่ผ่านมา



    “ ขอให้การตัดสินใจของผมในครั้งนี้นำพาผมไปพบเจอคุณเสียที “
    เสียงกระซิบหวานส่งถึงไปยังเจ้าของเสียงทุ้มที่เฝ้ารอคอยร่างบางมาตลอด



    เส้นทางเดินเด่นชัดขึ้นเมื่อเริ่มเดินเข้ามาลึกขึ้นทุกที
    เสียงหัวใจดังโครมครามทุกครั้งที่ก้าวเท้าออกเดิน
    ควานลินเกรงจะหัวใจวายตายซะก่อนที่จะถึงจุดหมาย
    แม้จะไม่รู้เลยว่ากำลังเดินเข้าไปหาอะไร แต่เชื่อว่าปลายทางนี้จะทำให้ร่างบางพบเจอคนๆนั้น



    แผ่นหลังแข็งแรงปรากฏขึ้นเมื่อเดินมาสุดทาง
    เพียงแวบเดียวที่สบตาเข้ากับเจ้าของดวงตาสีเฮเซลนัท ความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามาสู่สมองไม่ขาดสาย
    ควานลินจำได้แล้ว ... เจ้าของเสียงกระซิบนั่น



    “ พี่ดงโฮ ฮึก “
    ร่างหนาค่อยๆสาวเท้าเข้ามาหาคนตัวเล็กที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา อดไม่ได้ที่จะเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสนั่น
    “ เจอกันเสียที จำทุกอย่างได้ใช่ไหม “
    “ จำได้ครับ “
    โผกอดคนตรงหน้าอย่างอดไม่ได้ ความทรงจำนั้นเหมือนจะเป็นของควานลินแต่อีกมุมก็ดูเหมือนไม่ใช่



    ร่างบางเห็นตัวเองในทุกๆชาติ เจ็ดครั้ง ..
    เจ็ดครั้งที่ควานลินวนเวียนและตกเป็นของชายผู้นี้ในทุกๆครั้ง
    ใบหน้าคมของคนรักไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด
    ดวงตาสีเฮเซลนัท คิ้วเข้มหนา ปากหยักที่เคยคลอเคลีย



    ควานลินจำได้ทุกอย่าง




    “ ฮึก นี่ครั้งสุดท้ายแล้วใช่ไหม “
    “ ครั้งสุดท้ายแล้วครับ “
    “ ตลอดไปแล้วใช่ไหม ฮึก “
    “ ครั้งนี้จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้วจริงๆ “
    “ ผมรักพี่ “
    “ พี่ก็รักควานลิน รักมาตลอด “




    กลีบปากบางถูกช่วงชิงความเป็นอิสระไปภายในชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีหลังจากพูดประโยคนั้นจบ
    ทั้งคู่ปล่อยให้สัญชาตญาณนำพาพวกเขาไป กลีบปากบางยังคงหวานละมุนไม่เคยเปลี่ยน
    ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ริมฝีปากชื้นแฉะเคลื่อนเข้าหากัน ขบเม้ม ดูดดึง ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกลีบปากบางบวมช้ำไปหมด




    เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นหนาอย่างชอบใจ สัมผัสร้อนในโพรงปากที่ทั้งอุ่นและหวานทำเอาดงโฮแทบจะหยุดตัวเองไม่ได้อีกต่อไป
    ร่างหนาผละจูบออกปากบางอย่างน่าเสียดาย เกลี่ยน้ำตาที่ยังติดอยู่บนแก้มใสบางส่วนให้หายไป



    จูบประทับบนหน้าผาก ไล้ลงมายังจมูก พวงแก้มใส กลีบปากบางๆ คางสวย และซอกคอหอม
    เพียงจูบเดียวความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วตัวของควานลินแล้ว



    “ ครั้งนี้จะไม่ไปไหนแล้ว “
    “ ถึงอยากก็ไม่ให้ไป “



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in