CUTfanggonnabefine
ไม่ได้ชื่อปุ๊กปิ๊ก CUT17
  • ผมเดินตรงไปห้องน้ำของชั้นตามที่ปุ๊กปิ๊กบอก

     น้องชาย (ไม่เเท้) ของผมยิ้มเเฉ่งทันทีที่เห็นหน้า เขาโบกมือเรียกให้ผมเดินตามเข้าไปในห้องน้ำชาย ร่างเล็กที่สูงน้อยกว่าผมนิดหน่อยกึ่งลากกึ่งจูงผมเข้าไปในห้องน้ำ เเละทันทีที่ปิดประตูลงปุ๊กปิ๊กก็กดล็อกกลอนทันที 

    "อ่าว ล็อกทำไมอ่ะ"

    "เดี๋ยวคนอื่นเข้ามา"

    "ก็ใช่ไงครับ เดี๋ยวคนอื่นก็ใช่ห้องน้ำไม่ได้หรอก"

    ผมว่าก่อนจะเดินไปเพื่อปลดล็อกกลอนประตู เเต่ปุ๊กปิ๊กกลับดึงมือเอาไว้ก่อน เขาจิ๊ปากไม่พอใจลากผมไปยืนเเถวหน้ากระจก ดันตัวเองขึ้นไปนั่งบนซิงค์ ก่อนจะจับมือทั้งสองข้างของผมดึงเข้าไปใกล้ตัวเเละเเกว่งมันไม่มาเล่น

    "ก็อยากอยู่ด้วย"

    ผมหัวเราะในคอ มองหัวกลมๆของเขาที่เพิ่งตัดสกินเฮดก้มมองมือของเราทั้งสองคนที่จับกันอยู่

    "เเล้วอยู่ข้างนอกไม่ได้ไงอ่ะ"

    "เพื่อนพี่โจ้เเม่งชอบเหล่ เเอบถ่ายรูปด้วยไม่เห็นไง"

    "มันเอาไปฟ้องไอม่อนเเหละมั้ง" ผมว่า

    "ก็ใช่ดิ อยู่ในนี้นี่เเหละ คนปวดฉี่ก็ให้มันไปใช้ข้างล่าง"

    "ดื้อ"

    "เเล้วไง"

    "เปล่าครับ"

    "ยิ้มไมอ่ะโจ้"

    "ก็อยากยิ้ม"

    "เหอะ"

    ปุ๊กปิ๊กเบ้ปาก เขาปล่อยมือผมข้างนึง เเต่อีกข้างกลับดึงผมเข้าไปเรื่อยๆ เพราะว่าคนสูงน้อยกว่ากำลังนั่งอยู่บนซิงค์ ปุ๊กปิ๊กจึงสามารถกอดผมเเละวางคางตัวเองลงบนไหล่ของผมได้อย่างเหมาะเจาะ

    พูดกันตามตรงนี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่เรากอดกันหรอก เรากอดกันออกจะบ่อยด้วยซ้ำตลอดชีวิตที่เติบโตด้วยกันมา เเต่ตอนนี้น่ะมันโครตจะต่างกับเเต่ก่อนเลย 

    ปุ๊กปิ๊กเป็นคนขี้้อ้อนที่ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองน่ะเหมือนเเมวมากๆ เขาเอาหัวกลมๆไถไปตามไหล่ของผมเเละนั่นมันทำให้ใจผมเต้นโครมคราม

    "ใจเต้นโครตเเรงอ่ะคุณหมอ"

    "ก็เขิน" ผมเกาจมูกตัวเอง ถึงอย่างงั้นผมก็ค่อยๆวางคางตัวเองลงบนหัวกลมๆของเขา

    เรากอดกันอยู่หน้ากระจกสักพัก ปุ๊กปิ๊กค่อยคลายอ้อมกอดลง น้อยชายไม่เเท้เเต่โครตจะทำตัวน่ารักขึ้นทุกวันเอาคางเกยอกมองตาผม ก็นั่นเเหละ เสียอาการกับการรุกไม่หยุดตั้งเเต่บอกว่าชอบของปุ๊กปิ๊กจะตายอยู่เเล้ว ไอตากลมๆกับเเก้มป่องๆนี่ผมจะต้านทานมันได้นานเเค่ไหนกัน

    "พี่โจ้เหนื่อยป่าวว"

    เอาเเล้ว ทำเสียงอ้อนเเบบนี้อีกเเล้ว

    "เหนื่อยมากเลยครับ" ผมตอบเสียงอ่อย

    เอาวะ เล่นด้วยสักหน่อยก็ได้ ถึงตอนนี้เเทบจะสั่นไปทั้งตัวเเล้วก็เถอะ

    "อยากได้กำลังใจป่ะคับ"

    "อยากได้คับ"

    "จริงป่าวคับ"

    "ปุ๊กปิ๊กอ่ะ จะทำไรพี่อีกเเล้ว" 
    จะทนไม่ไหวเเล้วนะเฟ่ย จะหอมก็หอมเลยเซ่


    ( อ้อ พูดถึงเรื่องหอมนี่ มันเริ่มตั้งเเต่เดือนที่เเล้วนี่เอง
     ระหว่างที่ปุ๊กปิ๊กกำลังฟัดเเก้มพันด้าซ้ายขวาไม่หยุด
    ผมที่เหนื่อยเหลือเกินกับการอ่านหนังสือสอบก็ดันโพล่งไปเเบบไม่คิดอะไรว่า

    "จุ๊บเเต่พันด้าอ่ะ ไม่เห็นจุ๊บพี่บ้างเลย"

    หลังจากพูดจบ ผมไม่ได้คาดหวังอะไรด้วยซ้ำเพราะเหนื่อยเเละปวดตาเต็มทน ผมบอกให้ปุ๊กปิ๊กปิดไฟเพราะเราจะได้นอนกันสักที 

    ในความมืด เเละความง่วงที่โรยตัวก่อนจะหลับ สัมผัสนุ่มหยุ่นจากคนข้างๆก็ประทับลงที่หน้าผากของผม ใจผมเต้นโครมคราม ปุ๊กปิ๊กกอดผมเเน่นขึ้นก่อนที่จมูกโด่งๆของเขาจะโดนเข้ากับเเก้มของผมเเผ่วเบาพร้อมกับการบอกว่า "ฝันดีพี่โจ้"

    เขินให้ชิบหายตายห่ากันไปข้าง 

    เช้าวันต่อมา ผมกลับบอกปุ๊กปิ๊กว่าอย่าทำอีก เพราะเรายังอยู่ในช่วงศึกษากันเองด้วยซ้ำ เเต่มันดูเหมือนจะไม่ได้ผล ปุ๊กปิ๊กเเอบหอมผมทุกวันก่อนนอน จนผมต้องหาเรื่องบอกว่าใกล้สอบต้องอ่านหนังสือ อยากมีสมาธิขออยู่คนเดียวสักพัก ไม่งั้นทั้งเดือนคงเรียนไม่รู้เรื่องเพราะการเอาเเต่รุกของน้องชายไม่เเท้คนนี้เเน่ๆ )

    โอเค กลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน มองจ้องตาเขา เเน่ใจอยู่เเล้วว่าเขาจะทำอะไร ปุ๊กปิ๊กกลับยิ้มล้อเลียน ไม่ยอมทำอะไรสักที

    "คิดว่าจะทำไรอ่ะตอนนี้"

    "จะจุ๊บเเก้มพี่"

    "เหรอ"

    "ก็รู้ตัวตลอดเเหละ เวลาเเอบทำอ่ะ"

    "ทำไมยอมให้ทำอ่ะ"

    "เเล้วพี่จะห้ามปุ๊กปิ๊กได้ไงอ่ะคับ"

    ผมคว่ำปากไม่พอใจ เเน่นอนสิ ผมห้ามอะไรปุ๊กปิ๊กไม่เคยได้ 
    ยิ่งห้ามตัวเองไม่ให้ปฏิเสธนี่เลิกคิดไปได้เลย คนอะไรวะ มาทำให้ชอบอยู่ได้ทุกวัน

    "เหลืออีกกี่นาที"

    "ไม่ถึงห้านาทีเเล้ว ปุ๊กปิ๊ก เดี๋ยวพี่ต้องไปเเล้วครับ"

    "เเปปเดียว"

    "ครับ"

    "ให้กำลังใจเเปปเดียว"

    มองมองปุ๊กปิ๊กที่อยู่ดีดีก็หน้าเเดงขึ้นมา เขากัดปากเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม

    "พี่โจ้หลับตา"

    "หลับทำไมอ่ะ"

    "เร็วๆ"

    โอเค หลับก็หลับ

    ผมหลับตาสนิท รับรู้ถึงเเรงกดตรงหัวไหล่ทั้งสองข้างที่มากขึ้นเรื่อยๆ

    "ห้ามลืมตา จนกว่าจะบอกนะ"

    "อือ"

    ได้เเต่กระซิบเสียงเบาเพราะไม่รู้ต้องทำยังไง

    "โอเค"

    ผมสัมผัสถึงเเรงกดตรงไหล่ที่มากขึ้นอีก 
    ก่อนจะรู้สึกถึงความนุ่มหยุ่นเเรกที่หน้าผาก
    ปุ๊กปิ๊กเหมือนเว้นช่วงไปสักพัก ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมากุมหน้าของผมไว้
    เสียงจุ๊บเบาๆดังขึ้นสองครั้ง ซ้ายขวาตรงข้ามเเก้ม

    ผมหลับตาเเน่นกว่าเดิม รู้ตัวเองว่ามือเหงื่อออกเเละหน้าคงเเดงเเจ๋เพราะเขินจะตายอยู่เเล้วเเน่ๆ
    ปุ๊กปิ๊กดึงตัวผมเข้าไปใกล้มากกว่าจนเเทบขาของผมชนกับซิงค์

    ผมรู้สึกถึงรอยนุ่มหยุ่นขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ที่หน้าผาก ที่เเก้ม หรือที่ไหนๆ เเต่เป็นที่....

    อ่าห์ ให้ตายเหอะ
    ปุ๊กปิ๊กเป็นเเบบนี้ เเล้วพี่จะอดทนตามคำไอม่อนบอกได้ยังไง

    "ลืมตาได้เเล้ว"

    ปุ๊กปิ๊กอมยิ้ม เเต่เขาไม่มองหน้าผม เอาเเต่เล่นนิ้วมือผมเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง

    "ทำงี้พี่จะตายเอาได้นะ"

    "ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า นิดเดียวเอง" เขาตอบอ้อมเเอ้ม ยังคงก้มหน้ามองพื้น

    "นี่คือให้กำลังใจพี่เหรอ"

    "อื้อ" หัวกลมๆนั่นพยักขึ้นลงสองสามที

    น่ารักชิบหาย
    น่ารักชิบหายเลยโว้ยยยย

    "พี่โจ้สู้ๆนะ ขอให้ได้คะเเนนเยอะๆ"

    ในที่สุดเราก็สบตากันจนได้ เเละให้ตายเหอะ รู้เลยอ่ะ

    กูได้ท็อปคณะเเน่ๆ

    (กลับไปอ่านต่อที่จอยด้วยจ้าาา...) 



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in