#Novelber2017Gimmeq
Day 12 : Storm

  • Fandom : Fate/Grand Order

    Paring :  Fujimaru Ritsuka| Robinhood

    Rate : PG

    AU : Robin - ชายหนุ่มที่อาศัยอยู่ในป่า | Ritsuka - เจ้าชายเมืองหนึ่ง


    WARNING : YAOI



    -------------------------







    ในป่าลึกแห่งหนึ่ง มีบ้านหลังน้อยอยู่กลางป่า ติดลำธารน้ำใหญ่ มีคนอาศัยอยู่แค่เพียงคนๆเดียว




    ว่ากันว่าคนผู้นั้นโดนเนรเทศออกมาจากหมู่บ้าน



    ว่ากันว่าก็เป็นพ่อมดที่สาปแช่งผู้คนด้วยพิษประหลาด



    ว่ากันว่าเขาเป็นชายวิปริตที่หลงเชื่อคำทำนายของแม่หมอประจำหมู่บ้านคนเก่าที่โดนเผาตายไปแล้ว







    แต่ไม่มีใครรู้ความจริง.....นอกจากคนที่ตายไปแล้ว










    แสงแดดกระทบเข้ากับเปลือกตา เสียงนกร้องบินไปมาราวกับกำลังปลุกให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้น


    ร่างกายค่อยๆขยับไปมา ดวงตาที่ปิดสนิทเริ่มลืมตามองไปรอบๆอย่างช้าๆ




    ' เช้าแล้วสินะ...... '




    ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง จัดเตียงให้เรียบร้อยแล้วเดินไปหาอะไรทานในห้องครัว




    " ......เหลือแต่แอปเปิลงั้นหรอ? " มือเรียวไล่เปิดตู้ชั้นในครัว เขย่งตัวขึ้นไปมองดูตามชั้นอย่างละเอียดว่ามีอะไรหลงเหลือบ้าง




    ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา เดินกลับไปในห้องนอนและหยิบเสื้อคลุมสีเขียวแก่ตัวโปรดมาใส่




    " ฝากดูบ้านให้ด้วยนะ " เขากล่าวกับนกน้อยที่บินตามหลังตลอดเวลา ก่อนจะเดินออกจากไปบ้าน











    ในป่านั้นไม่ได้อันตรายมาก ไม่มีสัตว์ป่าใหญ่อะไรให้ต้องระแวง จะมีแต่เสือป่าที่จะออกมาล่าเหยื่อนอกเขตของมันเวลาไม่มีเหยื่อแล้วเท่านั้น



    ชายหนุ่มเดินเลาะทางลัดที่จะเข้าไปในเมืองโดยเร็วที่สุด ระหว่างทางเจอผลไม้ป่าก็เก็บมาบ้าง ฆ่ากระต่ายป่ามาสองสามตัวเพื่อเอาไปแลกเป็นเงินแล้วนำไปซื้อของต่อ









    " ครึกครื้นกันจังนะวันนี้ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมามา ในเมืองนั้นเต็มไปด้วยผู้คนอย่างล้นหลาม



    ' อาจจะเป็นช่วงเทศกาลรึเปล่านะ? '



    ชายหนุ่มคิดเอาไว้แบบนั้น ก่อนจะตรงดิ่งไปยังร้านขายเนื้อเช่นเคย



    " ว่าไงลุง " ถือวิสาสะเปิดประตูหลังร้านเข้าไป หยิบกระต่ายที่เก็บไว้ในเสื้อคลุมออกมาโชว์ให้ลุงเจ้าของร้านดู



    " อีกแล้วเรอะ นายนี่น่าจะมาทำงานร้านฉันได้แล้วนะ หรือไม่ก็ไปเป็นนักล่าก็ยังดี ฝีมือการล่าดีแบบนี้ "



    " ไม่หรอก ผมน่ะทำงานไหนก็ไม่รอดหรอก ฆ่าสัตว์แล้วเอามาขายกับลุงยังดีกว่าซะอีก " ชายหนุ่มยื่นกระต่ายให้ลุงเจ้าของร้าน ก่อนจะนั่งลงตรงลังไม้ที่วางเป็นชั้นๆ



    " ว่าแต่ ทำไมวันนี้ถึงได้ครึกครื้นกันจังล่ะลุง? "



    " มีแม่หมอมาในเมืองแล้วทำนายอนาคตของเมืองให้น่ะสิ "



    " เห..... " ชายหนุ่มเริ่มมองอย่างสนใจ แต่เก็บอาการเอาไว้



    " เห็นว่าเจ้าชายน่ะ จะได้เจอเนื้อคู่ในยามที่พายุกำลังเข้าน่ะสิ แล้วช่วงสัปดาห์นี้ก็จะมีพายุลูกหนึ่งเข้าผ่านเมืองด้วย ชาวเมืองก็ตื่นเต้น อยากที่จะเป็นเนื้อคู่ของเจ้าชายกันทั้งนั้นแหละ "



    " แค่มีคนมาบอกก็เชื่ออย่างนั้นหรอ..... " ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเสียดาย ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ลุงพูดมากนัก



    " หึ ฉันน่ะไม่สนใจหรอก แต่ถ้าทำให้มีลูกค้าเข้าร้านมากขึ้นก็น่าสนใจขึ้นมาหน่อย "



    " ฮ่า! สมกับเป็นลุง ผมไปละนะ! " ชายหนุ่มหยิบถุงเงินที่ลุงยื่นให้ก่อนจะโบกมือลาลุงแล้วเดินจากไปในเมือง





    ' เจ้าชายงั้นหรอ....... '




    ' คงไม่ใช่คำทำนายแบบเดียวกันกับที่แม่ได้ทำนายเอาไว้หรอกนะ.... '









    ชายหนุ่มเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข ในมือเต็มไปด้วยอาหารและยาที่พอประทังชีวิตไปสักเดือนนึง แต่แค่นั้นก็ถือว่าดีแล้วสำหรับคนแบบเขา



    ระหว่างทางท้องฟ้าเริ่มแปรปรวน อากาศเริ่มเปลี่ยนไปจนสัมผัสได้ สัตว์ป่าทยอยกันกลับเข้ารังกันหมดแล้ว ทำให้ป่าเงียบงันกว่าปกติ



    เสียงพุ่มไม้ดังขึ้นข้างหลังชายหนุ่ม เขาสะดุ้งตัวและหันหลังกลับพร้อมป้องกันตัว



    " ใครกัน?! ออกมาเดี๋ยวนี้! " เขาพูดให้ฝ่ายแสดงตัวตนออกมา หากไม่มีประสงค์ร้ายก็คงจะดี





    แต่ประสบการณ์ชีวิตบอกเขาว่าไม่มีทางเป็นไปได้





    เขาโดนคนในหมู่บ้านเก่าตามไล่ล่า เนื่องจากคำทำนายที่แม่เขาได้ทำนายไว้ 



    คำทำนายนั้นกล่าวเอาไว้ว่า



    ถ้าหากเขาได้แต่งงานกับใครก็ตาม จะทำให้หมู่บ้านที่คนๆนั้นปกครองรุ่งเรือง มีแต่เรื่องดีๆ 



    ทำให้ผู้ใหญ่บ้านเกิดความคิดอันอัปยศ คิดที่จะแต่งงานกับเขาเอง



    โดยในตอนแรกแม่ของเขานั้นปฏิเสธไป เพราะหากไม่ใช่เนื้อคู่ที่แท้จริง จะทำให้หมู่บ้านนั้นพังพินาศย่อยยับไปไม่เหลือซาก



    แต่คนในหมู่บ้านหาได้สนใจกับคำพูดของแม่ของเขา



    พวกเขาล้วนสนใจแต่คำทำนายที่ให้ประโยชน์แก่ตัวพวกนั้นเอง ทั้งยังเผาศพแม่ของเขาทั้งเป็นโดยบอกเอาไว้ว่าแม่ของเขาเป็นคนทรยศหมู่บ้าน อยากให้หมู่บ้านล่มจม



    ตัวเขาเองก็หนีออกมาจากหมู่บ้านในวันเดียวกันกับที่แม่ของเขาถูกเผาทั้งเป็น



    เขาหนีเอาตัวรอดด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ทำให้เขาไม่ค่อยได้ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นมากนัก แต่เขาก็ยังเป็นคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดีอยู่เช่นกัน





    แต่เขาไม่อยากจะไว้ใจใครอีกแล้ว



    เขาแค่ต้องการให้คนตรงหน้าไม่ใช่คนในหมู่บ้านของเขา



    แค่นั้นก็เพียงพอให้ไว้ชีวิตแล้ว







    อีกฝ่ายไม่ส่งเสียงอะไร แต่เดินออกมาจากพุ่มไม้ ร่างกายที่สูงโปร่ง ใบหน้าที่งดงามรับกับผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีฟ้าสว่างน่ามอง ชุดที่ดูหรูหรามากกว่าปกติ คนๆนี้ต้องไม่ใช่แค่ชาวเมืองธรรมดา เผลอๆอาจจะเป็นราชวงศ์เสียเองก็ได้.....



    " เอ่อ..... ช่วยลดหน้าไม้ลงก่อนได้มั้ย? " อีกฝ่ายขอร้องเขา ท่าทางไม่มีพิษมีภัยอะไรเขาจึงลดหน้าไม้ลง



    อีกฝ่ายถอนหายใจอย่างโล่งใจ เดินเข้ามาหาเขาเรื่อยๆจนประชันหน้ากัน



    " ผม ริทสึกะ คุณ...? "



    " โรบิน......เรียกโรบินฮู้ด " เขาตอบอีกฝ่ายไป แม่เรียกเขาว่าอะไรก็จำไม่ได้แล้ว จะมีแต่นกโรบินที่บินเกาะไหล่เขาอยู่ตลอดเวลาจนลุงเริ่มเรียกเขาไปแบบนั้นเสียเอง



    " งั้นหรอ?.......ว่าแต่พายุเริ่มก่อตัวแล้วนะ คุณไม่กลับบ้านหรอ? " ริทสึกะถามเขา อีกฝ่ายเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้มืดครึ้มหนักกว่าเดิม ท่าทีลนลานแถมยังหลงทางทำให้เขาผ่อนคลายอยู่บ้าง



    " บ้านฉันอยู่ในป่า นายนั่นแหละทำไมถึงมาหลงทางกลางป่าได้? "



    ยังไม่ทันได้ตอบคำถาม ริทสึกะก็โดนอีกฝ่ายทิ้งเอาไว้เสียก่อน



    " ถ้าตามมาไม่ทันก็หลงอยู่ในป่านี่แหละ ไม่ต้องถามอะไร รีบตามมาก็พอ " โรบินรีบเดินนำทางไปบ้านทันที ลมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็เดินมาถึงบ้านในที่สุด






    " ร..รบกวนด้วยนะครับ.... " ริทสึกะพูดก่อนจะโดนเข้าบ้านไป สภาพบ้านในป่าที่เคยคิดเอาไว้สลายไปทันทีที่ได้เห็นภายในบ้าน



    ภายในไม่มีอะไรตกแต่งมากมาย ที่เด่นชัดคงจะเป็นครัวที่ดูสะอาด และอุปกรณ์ทำยา เอกสารมากมายที่กองไว้รวมๆที่เดียวกัน



    " รกไปหน่อย แต่สะอาดแน่นอน " โรบินเดินออกมาจากห้องครัว มือถือถาดรองชุดน้ำชาลงบนโต๊ะ



    " ไม่ใช่ชาชั้นดีหรอกนะ แต่ทำร่างกายให้อุ่นเอาไว้จะดีกว่า " โรบินยกแก้วมาไว้ตรงหน้าริทสึกะแล้วเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนจะยกชาขึ้นดื่ม







    พายุเริ่มก่อตัวจนเป็นรูป แต่ก็สลายไปอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่คาดว่าจะเข้ามาถึงตัวเมืองแต่พายุกับสลายหายไปกลางป่าก่อนจะถึงบ้านหลังนี้





    ความเงียบท่ามกลางคนสองคน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา จนโรบินดื่มชาไปได้ครึ่งแก้วจึงขอตัวไปทำยาต่อ ริทสึกะเองก็จะกลับเข้าเมืองเช่นเดียวกัน








    เรื่องราวนี้ไม่มีใครรับรู้




    ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าชายหายไปไหน และทำไมถึงกลับมาจากป่าหลังพายุสลายไป




    ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเจ้าชายถึงไม่สนใจในคู่ดูตัวคนไหน




    ไม่มีใครรู้




    ว่าเจ้าชายได้เริ่มรู้สึกถูกชะตากับใครบางคนในป่าไปเสียแล้ว





    -------------------------------------------------------------



    อ้ากกกกก สวัสดีค่าาาาา ไม่เคยได้มีโอกาศได้มาแนะนำตัวเลย อ่าาาาา เราชื่อเหินนะคะ ชาเลนจ์นี้เราทำค้างไว้นานมากๆ!!! 
    มีแพลนว่าอาจจะเคลียร์ชาเลนจ์นี้ให้จบภายในปีนี้ ใครที่ตามอ่านแนวคล้ายๆตอนเก่าๆที่เราเคยแต่งอาจจะไม่ถูกจริตกับตอนใหม่ๆที่เราแต่งก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ เราคาดว่าอาจจะขึ้นอยู่กับสภาวะจิตใจส่งผลให้เราเขียนนิยายได้แต่แนวไหนแนวนั้นนี่แหละค่ะ เราหายไปส่วนหนึ่งเนื่องจากมีอาการซึมเศร้าด้วย เลยไม่ได้มาอัพนานมากๆและหาทางต่อไม่ได้ จึงตัดใจและลงแนวใหม่ไปเลย  มีข้อติหรือคำผิดตรงไหนคอมเม้นท์บอกเอาไว้ได้เลยค่ะ เราจะดีใจมากๆเพราะเราเองก็ตรวจสอบให้ถี่ถ้วนไม่ได้เสียที ขอบคุณล่วงหน้าเลยนะคะ

    ยังไงก็ขอบคุณนะคะสำหรับทุกท่านที่อ่านมา เราขอบคุณจริงๆค่ะโฮๆ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in