1904No.26
You are magic.
  • Pairing: ลุค(KDN)×อลัน(OSW)
    Note: ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ดีใจที่ได้พบมากจริงๆ มาสุขสันต์วันคริสต์มาสและสวัสดีปีใหม่คุณล่วงหน้า แล้วก็.. ขออวยพรปีใหม่ล่วงหน้าไม่เร็วไปเนอะ.. ขอให้ปี 2020 ของคุณเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ดี, ขอให้เจอคนที่ดี, กินอิ่มนอนหลับ ที่ผ่านมาพยายามได้ดีมากแล้วอาจต้องพยายามกับหลายอย่างก็เป็นกำลังใจให้นะ♡

         _________________________________



         "ข้าไม่เข้าใจ คำว่ารักมันสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือในเมื่อเขาแสดงออกชัดเจนเสียขนาดนั้น หล่อนยังปรารถนาสิ่งใดอีก?" ลุคถามขณะที่ตายังคงจ้องภาพเคลื่อนไหวภายในกล่องสี่เหลี่ยมที่มีแสงวูบวาบ

         "มันแล้วแต่คน" 

         อลันตอบแล้วถามหาแผ่นสี่เหลี่ยมที่ใช้สื่อสาร อลันบอกว่าไอ้แผ่นสี่เหลี่ยมนั่นสามารถส่งข้อความหาคนที่อยู่อีกฝากหนึ่งของโลกได้คล้ายกับนกฮูกแต่ไวยิ่งกว่า แถมยังมีประโยชน์มากมาย ช่างเป็นนวัตกรรมที่น่าอัศจรรย์เสียไม่มี แต่ทำไมต้องพกอุปกรณ์สื่อสารไปทุกที่ไม่เว้นแม้แต่ในห้องน้ำด้วย บางทีเขาเห็นอลันถือเจ้าแผ่นนั่นค้างไว้แล้วเอาแต่จ้องนานกว่าชั่วโมงแต่ไม่มีสิ่งใดออกมา มันใช้ประโยชน์ได้จริงหรือ

         "ก้นทับเปล่า ยกก้นขึ้น"

         "นี่—"

         "มันแล้วแต่มุมมองของคนไง เจอแล้ว"

         "เป็นไร? ไมทำหน้าแบบนั้น ทำหน้าแบบ แบบเนี่ยแบบบรึ๋ยๆ เหมือนกำลังปวดหัวโอ๊ยโอ๊ย" 

         อลันทำหน้าตาประหลาดจนเขาไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้ากำลังทำหน้าเลียนแบบเขาหรือกำลังปวดท้องอยู่กันแน่ น่าเกลียดชะมัด เขามั่นใจว่าตัวเองไม่มีวันทำหน้าแบบนั้น อลันคงพูดจาเพ้อเจ้ออีกตามเคย 

         "ข้าว่าเจ้ามากกว่าที่ทำหน้าแบบบรึ๋ยๆ"

         "เฮ้ย! เดี๋ยวนี้มันร้ายนะจอห์น อย่าไปยอมมันซาร่า อย่าถามว่าจอห์นกับซาร่าคือใคร เมื่อกี้นายไม่เข้าใจตรงไหนให้กรอกลับไปอีกรอบไหม?" อลันถามไปหัวเราะไปแต่เขาส่ายหน้า "แน่ใจ๋" บอกตามตรงเขาไม่ค่อยเข้าใจอลันสักเท่าไหร่—อาจเป็นเพราะภาษาแปลกประหลาดของอีกฝ่ายหรือทักษะการสื่อสารที่ติดลบของเขาหรือทั้งสองอย่าง และบางครั้งเขาไม่เข้าใจจนไม่รู้ว่าควรตอบกลับอย่างไรหรือควรถามตรงไหน เขาจึงมักจะจบความสับสนด้วยคำว่า "อือ"

         "ไม่เข้าใจใช่ไหม?" อลันหัวเราะพลางตบบ่าเขา "อือ ไม่เป็นไรนะ" หัวเราะจนตัวโยกแล้วยังมีหน้ามาพูดปลอบใจเขาอีกหรือ ย้อนแย้งนัก นี่ถ้าไม่มีกฎห้ามไม่ให้ใช้เวทมนตร์ที่นี่ เขาคงร่ายคาถาใส่อลันไปแล้ว
     
         "โธ่.. หน้าบึ้งเลย"

         "ไม่งอนนะ" 

         อลันใช้นิ้วจิ้มบริเวณมุมปากของลุคแล้วพยายามดันให้มันยกขึ้นแต่ลุคยังคงนิ่ง นั่นทำให้อลันผู้ไม่ชอบการถูกเมินพยายามมากขึ้นด้วยการเข้าไปกอดก่าย

         เจ้านี่ต้องการอะไร

         "อยากโดนสาปเป็นหมูหรือ"

         "ทำไมต้องเป็นหมู" พอเห็นอีกฝ่ายเริ่มสนใจ อลันก็ยิ้มออกและอารมณ์ดีมากขึ้น "เพราะอู๊ดอี๊ดเหรอ แต่ทำไม่ได้เพราะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ล่ะสิ ว้ายๆ" 

         เจ้านี่มันน่ารำคาญ ชอบพูดจาไร้สาระน่ารำคาญ เสียงหัวเราะแสบหูน่ารำคาญ ยิ่งเวลาพูดไปหัวเราะไปยิ่งน่ารำคาญดูขัดหูขัดตาไปหมด แต่ลุคไม่พูดออกไปเพราะเขาเบื่อกับการโต้เถียง การสื่อสารกับอลันทำให้เขาสูญเสียพลังงานมากพอแล้ว เขารู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าตอนเรียนอักษรรูนโบราณเสียอีก

         เขาต้องการพลังงาน

         "อย่าเอาขนมมากินบนเตียง"

         "มันแล้วแต่มุมมอง"

         "ไม่ใช่แล้ว!"

         อลันโวยวายก่อนพยายามแย่งกองถุงขนมบนตักของลุคแต่เขาไม่ยอม พวกเขายื้อแย่งถุงขนมพวกนั้นกันอยู่พักใหญ่จนเขาจี้เอวอลัน—ขนมกระจายเต็มเตียงและพื้นห้องบริเวณนั้น—พวกเขาเถียงกันไปมาและสงบศึกด้วยการช่วยกันทำความสะอาดห้อง






         การทำความสะอาดเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่น่ารำคาญ เมื่อต้องทำความสะอาดเองทำให้ลุคพบว่า งานบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายจนเขานึกขอบคุณพวกแม่บ้านที่คอยทำงานบ้านให้และพาลรู้สึกผิดที่เคยพูดจาไม่ดีใส่ เขาควรให้เกียรติพวกหล่อนมากกว่านี้

         คราวหลังจะพูดดีด้วย

         ไว้ซื้อของไปฝาก

         หลังจากทำงานวิชาปรัชญามนุษยศาสตร์และความสัมพันธ์ระหว่างโลกของอาจารย์ดาเนียลเสร็จ บอกตามตรงเขาไม่เคยคิดจะเรียนวิชานี้เลย ทำไมเขาต้องเรียนเกี่ยวกับมนุษย์ด้วยเอาเวลาไปเรียนวิชาเวทย์แขนงอื่นไม่ดีกว่าหรือ ถ้าไม่ใช่เพราะฟลินน์—แฝดโง่ลงทะเบียนผิด เขาคงไม่ต้องมาไกลถึงที่นี่ มันต้องจงใจแกล้งเขาแน่ๆ ถ้าเขากลับไปมันเจอดีแน่ไอ้แฝดอสรพิษ

         ตั้งแต่มาที่นี่เขาต้องทำเรื่องน่ารำคาญหลายอย่าง และเขาพบว่าผู้คนที่นี่ไม่ต่างจากผู้คนที่โลกของเขามากนัก เพียงแต่พวกเขาไม่มีเวทมนตร์และค่อนข้างธรรมดา—เขารู้ว่ามนุษย์มีความงดงามในแบบของพวกเขาเพียงแต่อะไรคือความพิเศษของมนุษย์ ความพิเศษที่ทำให้มนุษย์แตกต่าง ความพิเศษที่จะทำให้เขาต้องรู้สึกอัศจรรย์ อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้อยากเรียนวิชานี้ตั้งแต่แรกทำให้เขาไม่แน่ใจว่ามันน่าสนใจอย่างไรหรือเขาควรคาดหวังอะไร จนอดคิดไม่ได้ว่ามันอาจเป็นเพียงวิชาน่าปวดหัวที่แฝดโง่ของเขาลงผิดเท่านั้น

         หลายครั้งที่เขาสงสัยว่า อะไรทำให้นักเวทย์ซึ่งถนัดวิชาแปลงร่างอย่างอาจารย์ดาเนียลหันมาสนใจเกี่ยวกับมนุษย์ และอะไรทำให้เพื่อนร่วมคลาสของเขาเลือกลงวิชานี้ พวกเขาเห็นอะไรที่เขาไม่เห็นอย่างนั้นหรือ

         และคำถามนั้นคือคำถามแรกที่เขาเอ่ยถามอลันเมื่อเดินทางมาถึงที่นี่ 

         'ความพิเศษไร'
         'นายอยากได้คำตอบแบบไหน'

         'สิ่งที่ทำให้พวกเจ้าแตกต่าง'

         'มนุษย์ทุกคนแตกต่างกันอยู่แล้วไม่มีใครเหมือนกันสักคน ถึงจะมีเชื้อชาติเดียวกัน เกิดในประเทศเดียวกัน เกิดในครอบครัวเดียวกัน'    

         'นั่นข้ารู้แล้ว แต่ข้าหมายถึงสิ่งที่ทำให้พวกเจ้าแตกต่างออกไป สิ่งที่ทำให้พวกเจ้าพิเศษ'

         'ไม่เข้าใจ'
         'พิเศษแตกต่างอะไรของนาย'

         และเขาพบว่าการสื่อสารกับอลันไม่ง่ายเลย แต่พอคิดกลับกัน หากมีคนแปลกหน้ามาถามเขาแบบนั้น บางทีเขาอาจเดินหนีเสียด้วยซ้ำ

         'ข้ามีเวทมนตร์'

         'รู้แล้ว.. แล้วไง.. หมายถึงนายมาบอกฉันทำไมแบบต้องการอะไรหรืออยากแสดงให้ดู' 

         ลุคยังจำตอนที่คิ้วขมวดนั่นเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นเต้นได้ดี ท่าทางลิงโลดของอลันหลังจากนั้นทำให้เขาคิดว่าเขาอาจเจอคนที่แตกต่างจากเขาพอสมควรจนไม่แน่ใจว่า การอยู่ร่วมกันของพวกเขาจะเป็นอย่างไร

         'ไม่ใช่ ข้าหมายถึงข้ามีเวทมนตร์แล้วเจ้า—'

         'ไม่มี'

         'รู้แล้ว ข้าหมายถึงเจ้าทำอะไรได้'

         'ทำอะไรได้หมายความว่าไง ทำไมถามแปลกๆ คือฉันก็เหมือนนายไหม ทำได้หลายอย่างเหมือนนายแค่ไม่มีเวทมนตร์เฉยๆ'

         'งั้นเจ้าพิเศษยังไง'

         'ฮะ? คำถามเดิมแล้วฉันต้องตอบยังไง นายต้องการคำตอบแบบไหนไม่เข้าใจสุด'

         'ก็ถ้าเจ้าเหมือนข้าแต่ไม่มีเวทมนตร์ งั้นเจ้าพิเศษยังไง ทำไมพวกข้าบางคนถึงสนใจพวกเจ้า'

         'จะรู้ไหม ทำไมไม่ไปถามเขาล่ะ แต่ก็เหมือนจะเข้าใจมากขึ้น.. เหรอ.. อืม.. ฉันว่าบางอย่างมันอยู่ที่มุมมอง บางทีบางอย่างที่นายมองว่าธรรมดาบางคนอาจมองว่าพิเศษ บางทีบางอย่างที่นายมองว่าพิเศษบางคนอาจมองว่าธรรมดา'
         'บางทีเพื่อนนายอาจมองคนละมุมกับนายก็ได้'

         '...'

         'มันมีหนังสือที่ฉันเคยอ่านตอนเด็กๆ เจ้าชายเกิดในดินแดนของวิเศษแต่ไม่มีของวิเศษ พระราชาและคนในเมืองก็มองว่าเจ้าชายธรรมดา แต่ถ้ามองอีกมุมการที่เจ้าชายไม่มีของวิเศษก็ทำให้เขาพิเศษแตกต่างคนอื่น'

         'อือ'

         'คือ'

         'ก็อือไง'

         'ก็อือไงอะไรวะ.. แต่จริงๆ ถ้านายลองรู้จักใครสักคนหรือลองศึกษาเรื่องอะไรสักเรื่องอย่างจริงจัง มุมมองของนายต่อคนนั้นหรือเรื่องนั้นจะเปลี่ยนไป บางทีนายอาจจะมองเห็นความพิเศษก็ได้'

         'งั้นหรือ'

         'เออสิ มันเรื่องปกติไหม โอ๊ย.. ปวดหัว นี่เราคุยไรกันตั้งนานเนี่ยปวดหัว เลิกๆๆ พอๆ ไปกินข้าวเถอะ'

         เขาก็คิดเช่นนั้น

         และหวังว่าเขาจะมีงานส่งอาจารย์ดาเนียล












         "เป็นไรอีก?" 

         เจ้านี่ต้องคอยสังเกตเขาตลอดเวลาเลยหรือ ช่างใส่ใจมากเสียจนน่ารำคาญ นี่ถ้าต้องใส่ใจทุกคนแบบนี้มีหวังประสาทเสียกันพอดี แต่ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่ได้ใส่ใจทุกคนแบบนี้หรอกใช่ไหม?  

         "แค่นึกถึงเรื่องบ้าบอ"

         "เรื่องบ้าบออะไรไหนเล่า" 

         อลันดูกระตือรือร้นอีกแล้ว เมื่อพวกเขาเริ่มรู้จักกัน ลุคก็พบว่า อลันเป็นคนที่มีความสุขง่าย—แค่ได้กินขนมชิ้นสุดท้ายหรือวันนี้เป็นวันศุกร์ก็อารมณ์ดีแล้ว มีความสุขง่ายนี่ดีเหมือนกันนะ

         "ไม่เห็นเล่า"
         "ดูหนังต่อไหมหรือยังไง หรือน้องลุคอยากฟังพี่เล่านิทาน ได้ๆ เดี๋ยวพี่อลันจะเล่านิทานให้น้องลุคฟังเอง"

         เพ้อเจ้ออีกแล้ว

         เจ้านี่มันเพ้อเจ้อเก่ง

         "เออ.. น้อง.. พี่ไม่ได้สระผมมาหลายวันแบบหลายวันม๊าก ลูบหัวพี่แล้วรู้สึกถึงน้ำมันบนหนังศีรษะของพี่เปล่าแบบความมันและกลิ่นมันติดมือไหม ไหนลองดมสิ"

         น่าเกียจ เจ้านี่สามารถพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้โดยไม่อายแถมยังมีหน้ามาหัวเราะอีกหรือ ต่อไปเขาต้องเตือนตัวเองว่าอย่าเผลอเอามือไปถูกหนังศีรษะของอลันโดยไม่จำเป็นอีก

         "ไปไหน"

         "ล้างมือ"

         "ล้างไม"     
         "รังเกียจขนาดนั้น"

         "ขนาดนั้นแหละ"

         อลันพุ่งตัวเข้าไปกอดบริเวณลำตัวของลุคอย่างรวดเร็วทำให้เขาล้มลงแล้วใช้ศีรษะถูไปทั่วบริเวณช่วงคอและช่วงอกของเขา ศึกครั้งใหม่จึงเริ่มต้น—ลุคพยายามดันตัวอลันออกแต่อลันไม่ยอมยังคงถูศีรษะไปมา—ลุคพยายามจี้เอวอลันแต่อลันยังคงกอดเอวเขาแน่น—พวกเขาไถไปตามพื้นพักหนึ่งก่อนสงบศึกเพราะต่างเหนื่อยหอบ







         "กลิ่นเหมือนนมบูด"

         "ขนาดนั้นเลย" 

         ขนาดนั้นแหละ แต่คราวนี้เขาไม่พูดออกไปหรอก เขาเหนื่อยเกินกว่าจะลงไปกลิ้งบนพื้นอีกรอบ 

         อันที่จริงเขาพอเข้าใจว่า คนมีกลิ่นมักไม่รู้ตัวและไม่ได้กลิ่นของตัวเอง แต่เจ้านี่ควรฟังเขาเสียบ้างไม่ใช่เอาแต่ตั้งคำถามแบบนี้ หรือบางทีเขาอาจลองเปลี่ยนวิธีการพูดเผื่อจะได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น เช่น เพื่อสุขภาพที่ดีของหนังศีรษะหรือเพื่อเส้นผมไม่ขาดหลุดร่วง.. ทำไมมันฟังพิกล.. เอาเป็นว่าทดไว้ก่อนหากมีคราวหน้า แต่ตอนนี้เขาขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน

         "แต่เริ่มคันแล้วเหมือนกัน"





         "สระผมให้หน่อย"





         ได้





         งั้นอาบน้ำพร้อมกันเลย





         แต่





         ทำไมมัน..

         ทำไมเขา.. 

         ทำไมเราต้องอาบน้ำพร้อมกัน มือของเจ้านี่ก็ดูปกติดีทำไมต้องมาบอกให้เขาสระผมให้ แล้วที่สำคัญเขาดันประสาทกลับจนเกือบตอบตกลงไปเสียด้วย 

         อันตราย

         อันตรายมาก

         เจ้านี่มัน..

         "เป็นไร?" 

         ยังมีหน้ามาถามอีก เลิกมองเขาด้วยแววตาไร้พิษสงเสียที เจ้านี่มันตัวร้าย น่ารำคาญแล้วยังร้ายกาจอีกหรือ ลุคขยี้ผมของอลันจนยุ่งเหยิงด้วยความหมั่นไส้ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป

         ลุคคิดว่าบางทีบางอย่างอาจอยู่ที่มุมมอง และบางทีวิชาปรัชญาน่าปวดหัวของอาจารย์ดาเนียลอาจทำให้เขาเข้าใจบางอย่างมากขึ้นก็ได้

         ______________________________

         ถึงแฝดที่รัก, 

         แม่บอกให้ส่งเครื่องปรุงรสให้เจ้าเผื่อเจ้าเบื่อรสชาติอาหารที่นั่นแต่ข้าคิดว่าไม่จำเป็นเลยไม่ได้ส่งไป หอพักของเราเงียบมากเมื่อไม่มีเจ้าและมันทำให้ข้ารู้ว่าข้าชอบความสงบเงียบมากเพียงใด 
         ได้โปรดอยู่ที่นั่นนานๆ 

        —ด้วยรัก, ฟลินน์
        ปล.ข้าไม่ได้ลงทะเบียนผิด




         Talk: ทำไมเรื่องนี้มีทั้งโน้ตทั้งทอล์คเนี่ยยาวกว่าเนื้อเรื่องแล้วมั้ง.. ฮือ แค่อยากคุยด้วยนะ ตอนแรกตั้งใจเขียนให้ปีใหม่แหละแต่เขียนไปเขียนมาชักงง งงอะไรงงตาลุคเหรอ แล้วคุณนักอ่านจะงงกับชั้นมั้ย ม่ายยยย ถ้างงก็บอกได้นะคะ เราจะพยายามทำให้ดีขึ้นนะ ;-; แต่ถ้าคุณชอบมันคงดี แอบหวังให้คุณชอบมันได้มั้ย—คำพูดเพ้อมากแก555555 ก็อยากให้ชอบนั่นแหละ แต่ถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไรแค่อ่านมาถึงตรงนี้ก็ดีใจแล้ว♡ มีบางครั้งที่เรารู้สึกไม่มั่นใจในผลงานตัวเองจนอยากลบ.. แบบเขียนอะไรลงไปเนี่ย อายจังเลยลบดีมั้ย.. แต่คุณนักอ่านทำให้เราชอบผลงานตัวเองมากขึ้น ขอบคุณนะคะ ถ้ามีเรื่องหน้าหรือถ้ามีโอกาสคงได้พบกันใหม่ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจริงๆ ดีใจที่ได้พบกันนะ♡
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in