1904No.26
วายร้าย
  • Pairing: เดย์(KDN)×เป้(OSW)
    หมายเหตุ: เรื่องนี้เป็นเรื่องต่อจากเรื่องแค่บังเอิญและเรื่องอากาศมันร้อน

         .
         .

         เป้ปวดแก้ม 

         เช้านี้เขารู้สึกปวดแก้มมาสักพัก เขากดนิ้วบริเวณใต้โหนกแก้มของตัวเองพลางนึกถึงสาเหตุของปัญหา เขาไปทำอะไรมาวะ หรือเขาจะกินเยอะไป ก็ไม่น่าใช่ เขาว่าเขากินปกตินะ ไอ้เดย์มันยังกินเยอะกว่าเขาอีกไม่เห็นมันเป็นอะไร แล้วถ้ามีปัญหาเพราะกินเยอะ เขาก็น่าจะปวดท้องมากกว่าปวดแก้มไหมวะ 

         หรือเขาจะมีปัญหาเกี่ยวกับฟัน ก็ไม่น่าใช่อีก ถ้ามีปัญหาเกี่ยวกับฟัน เขาก็น่าจะปวดฟันมากกว่านะ แล้ววเมื่อเช้าเขาก็กินแค่ข้าวต้มไม่ใช่อาหารที่ต้องเคี้ยวเยอะเลย นอกจากจะเคี้ยวเพลินจนกัดใส่แก้มแบบไอ้เดย์—อันนั้นไม่ได้มีปัญหาเกี่ยวกับฟันแล้วก็ไม่ได้ปวดแก้มด้วย น่าจะเจ็บกระพุ้งแก้มเลยล่ะ แถมเลือดออกอีก เขาเห็นมันซึมเพราะกินข้าวไม่อร่อยไปหลายวัน 

         หรือเขาจะนอนกัดฟัน ก็ไม่น่าใช่อีกนั่นแหละ ถ้านอนกัดฟัน เขาน่าจะปวดบริเวณกรามด้วย แต่นี่เขาปวดแค่บริเวณช่วงได้โหนกแก้ม หรือเขาจะมีปัญหาเกี่ยวกับกล้ามเนื้อบริเวณใบหน้า หรือระบบประสาทวะ ก็อาจจะเป็นไปได้ เขาควรไปหาหมอใช่ไหม งั้นรอดูอาการ ถ้าเย็นนี้ยังไม่หาย เขาคงต้องไปหาหมอจริงๆ





         วันนี้เป้หอบงานทำที่บ้าน

         อย่าเข้าใจผิดว่าเขาเป็นพวกชอบดองงานนะ ปกติเขาไม่หอบงานมาทำที่บ้านบ่อยนักหรอก งานก็ต้องทำที่ทำงานสิ ใครจะอยากหอบงานมาทำที่บ้านล่ะจริงไหม แต่สำนวนที่เขาเพิ่งได้รับมาแบบสดๆร้อนๆวันนี้อีกสามวันจะครบกำหนดฝากขังไง นั่นหมายความว่าเขามีเวลาทำฟ้องแค่สามวัน ทั้งที่ปกติต้องมีเวลาให้อย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์ บ้าไปแล้ว

         เป้หงุดหงิด 

         เขาหัวเสียเอามากๆ เขาสบถไปหลายที ทำไมไอ้คนส่งสำนวนมันทำไม่เผื่อเวลาให้คนรับสำนวนต่อเลยวะ มันเป็นภาระให้คนอื่นต้องรีบทำงาน แล้วไอ้คนอื่นที่ว่าก็คือเขาไง แม่งซวยชิบหาย ทำไมเขาได้แต่สำนวนแบบนี้ตลอดเลยวะ เขาต้องมานั่งอ่านนั่งพิจารณาสำนวนตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ หงุดหงิดมากก็ไม่ได้เดี๋ยวจะพาลไม่อยากทำงานอีก แต่งานก็คืองานนั่นแหละ ทำทำไปเดี๋ยวก็เสร็จ ปล่อยไอ้บทความ work life balance ที่เพิ่งอ่านให้ลอยไปกับสายลมก่อน นาทีนี้เป้ไม่สามารถสร้างสมดุลได้จริงๆ





         "หน้าบึ้ง"
         "น้ำส้มไหม" 

         เดย์ยืนแก้วน้ำให้เป้ เพราะเขาต้องรีบทำงานให้เสร็จ เดย์จึงซื้อของกินมากินกับเขาที่ห้อง เขาเลยถือโอกาสใช้มันค้นฎีกาให้ซะเลย มันก็ถือโอกาสจับมือของเขาไปด้วยหาไปด้วยซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด แต่เขาไม่ได้ว่าอะไร อยากจับก็จับไป ยังไงมันก็ช่วยงานเขาอยู่

         พอเป้หันไปอีกที เดย์ก็เอานิ้วโป้งของมันมาถูปลายนิ้วนางข้างซ้ายของเขาไปมาสลับกับเอาเล็บขูดเบาเบา มันทำอะไรของมัน หรือมันกำลังหาเลขเด็ดอยู่

         "ทำไร" 

         มันหยุดแล้วมองเขาตาโต ทำไมตลก มันเหมือนเด็กที่กำลังแอบกินขนมในห้องแล้วครูหันมาเห็นพอดีเลยว่ะ ขำ "นิ่มอะ" เดย์ยิ้มแหยๆ

         "อ๋อ"
         "ก็ไม่ได้ว่าอะไร"





         เป้ปิดโน้ตบุ๊ค เขาทำงานส่วนของวันนี้เรียบร้อยตามที่ต้องการแล้ว หากจะทำให้เสร็จสมบูรณ์คงต้องใช้เวลาอีกพักหนึ่ง แต่เขาเหนื่อยแล้ว เขาอยากนอนพัก พรุ่งนี้ค่อยทำต่อแล้วกัน 

         เป้กำลังจะบิดขี้เกียจแต่เดย์ยังจับมือของเขาอยู่ มันเปลี่ยนมาถูปลายนิ้วของเขาไปดูยูทูปไปจนเขาสงสัยว่ามันจะถูอะไรนักหนา อีกนิดน่าจะมีเลขออกมาแล้ว

        "ปล่อยก่อน"

         เดย์กดพอสวีดีโอ

         "ปล่อย"





         เดย์จับมือของเขาขึ้นมาแล้วจุ๊บที่ปลายนิ้วของเขาก่อนจะปล่อย เป้รู้สึก.. แปลก.. เอ่อแปลก เขารู้สึกแปลกมาก เป็นครั้งแรกที่เขาโดนคนจุ๊บปลายนิ้ว

         มันแปลก

         แล้วก็.. 

         ใจเต้นนิดนึงมั้ง

         เป้รู้สึกปั่นป่วนนิดหน่อย—นิดหน่อยยยประมาณนึง แต่เขาไม่แน่ใจว่าเขาควรพูดอะไรหรือควรแสดงออกยังไง เขาจึงพยายามทำตัวปกติถึงจะรู้สึกไม่ค่อยปกตินิดหน่อย ทำไมไอ้เดย์มันต้องทำอะไรแปลกๆด้วยวะ มาจุ๊บนิ้วของเขาทำไม มีใครเขาจุ๊บนิ้วกันบ้าง บ้าบอ





         "ทำปากตลกอีกแล้ว" เดย์เอ่ยก่อนจะขยับเข้ามาจ้องปากของเป้ใกล้ๆ ใบหน้าของพวกเขาใกล้กันมาก เดย์เลื่อนสายตาขึ้นสบตากับเขา เป็นครั้งแรกที่เป้ได้สบตากับเดย์ในระยะใกล้ชิดแบบนี้ มันใกล้มากจนเขาต้องเอนตัวออกห่าง "มึงใกล้ไปแล้ว"

         "เป้ชอบอมยิ้มแล้วทำปากบู้บี้"
         "เดี๋ยวก็ปวดแก้มหรอก"

         มันเอานิ้วจิ้มที่โหนกแก้มของเขา

         เอ่อเขาเริ่มปวดแก้มอีกแล้วว่ะ เขาว่าเขาหายปวดแก้มแล้วนะ อย่าบอกนะว่าสาเหตุที่เขาปวดแก้มตอนเช้ามาจาก.. บ้าน่า ปกติเวลาอมยิ้มหรือยิ้มนานๆ มันจะปวดแก้มก็จริง แต่มันไม่ได้ปวดนานหรือเปล่าหรือว่านาน เป้ชักไม่แน่ใจแล้ว 

         พอมาคิดเมื่อเช้าเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่แปลกไปจากการใช้ชีวิตประจำวันปกติ—ตื่นเช้า—กินข้าว—คุยเล่นกับเดย์ในรถก่อนมาทำงานเหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่เพิ่มเติมคือเขาปวดแก้มจนรู้สึกได้ ก่อนมันจะหายเมื่อไหร่ไม่รู้เขาไม่แน่ใจ หรือสาเหตุจะเป็นเพราะเดย์จริงๆ

         ไอ้เดย์คือวายร้ายเหรอวะ

         "ทำไมทำหน้าตลก" 

         เดย์ยิ้ม หน้าของมันยังอยู่ในระยะสายตาของเขา บอกว่าใกล้ไปไง ทำไมไม่ถอยไปหน่อยวะ 

         "เป้ทำหน้าตลกอะ" เป้ไม่แน่ใจว่าเขากำลังแสดงสีหน้ายังไง แต่เดย์เริ่มหัวเราะจนเขาอยากลุกไปส่องกระจก หน้าเขามันตลกขนาดนั้นเลยหรือไง "เป้ทำหน้าตลก" เอ่อรู้แล้วว่าทำหน้าตลก หยุดหัวเราะได้แล้วไหม แต่มันยังหัวเราะต่อไป

         ได้

         ไอ้วายร้าย

         ได้

         เดย์หยุดหัวเราะเพราะสำลักน้ำลาย เป็นภาระของเขาต้องหาน้ำให้มันกินอีก

         "เป้, ลูบหลังเค้าหน่อย"
         "เค้าหัวเราะจนปวดแก้มเลยอะ"

         สำออย! โคตรสำออย ทำตัวเองแล้วยังมีหน้ามาอ้อนอีกเหรอวะ เมื่อเช้าเขาก็ปวดแก้มเหมือนกัน ไม่เห็นต้องทำหน้าหมาหงอยแบบนี้เลย มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นไหมวะ ดูมันนวดแก้มแล้วทำหน้าประหนึ่งเจ็บปวดเต็มซะประดาดิ เป้รับไม่ได้ ถ้าเขาเจอเดย์ตอนเด็ก เขาจะบอกให้มันไปเรียนการแสดงท่าทางจะรุ่ง ต้องได้เป็นดาราดังแน่ๆ ไหนจะแทนตัวเองว่าเค้าเวลาอ้อนเหมือนตัวเองตัวเล็กตัวน้อยอีก ไอ้เดย์นี่นับวันยิ่งน่าหมั่นไส้ใหญ่ "มึงนี่แม่ง" เขาลูบหลังมันไปสองสามที






         เดย์ลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมาเตรียมกลับห้อง

         "เดย์"
         "ครับ?"
         "นั่งลงก่อน"

         เดย์มองเขางงๆ แต่ก็ยอมนั่งลงเหมือนเดิม เป้นั่งทับขาข้างหนึ่งและยืดหลังตรง ทำให้สายตาของเขาอยู่ระดับสูงกว่าสายตาของมันเล็กน้อย 

         "ตัวเองจะทำไร"
         "ทำไมจ้องเค้าแบบนี้"
         "เค้าเขินนะ"

         เดย์ทำเสียงน่าหมั่นไส้ แต่เป้ไม่ได้ตอบอะไร เขาจ้องเดย์แปบหนึ่ง





         และ





         ชั่วอึดใจ





         มือขวาของเป้จับใบหน้าของเดย์แล้วประกบปากลงไปอย่างรวดเร็ว เป้ยิ้ม เดย์ทำหน้าประหลาดเหมือนเมาน้ำขิง ทำไมตลกวะ เป้ชอบสีหน้าของเดย์ตอนนี้ชะมัด เขายิ้มตาหยีก่อนจะยักคิ้วให้เดย์ทีหนึ่ง เดย์นิ่งไปประมาณสามวินาที





         หนึ่ง





         สอง





         สาม





         และ





         "โอ้ยยยยยยยเป้แม่ง" เดย์โวยวายเรียกชื่อเป้เสียงดังลั่นก่อนจะซบหน้าลงกันหมอนอิงข้างๆ แล้วถูกหน้าไปมา "เป้แม่งๆๆๆๆ โอ้ยยยยย" เป้อมยิ้มจนปวดแก้มอีกแล้ว เขาคิดว่าเขาคงกำลังทำปากตลกอีกแน่ๆ แต่ตอนนี้เดย์คงไม่เงยหน้าขึ้นมาหัวเราะเขาแล้วล่ะ





         เดย์หนีกลับห้องไปแล้ว มันรีบเดินออกจากห้องของเขาไปเลย พอเป้นึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำ เขาก็รู้สึกเขินขึ้นมา ตอนนั้นเขาเขินนะไม่ใช่ไม่เขิน แต่เดย์เขินมากกว่าทำให้เขาลืมเขินไปแปบนึง คิดแล้วก็ปวดแก้มว่ะ แต่แกล้งแฟนก็สนุกดีเหมือนกัน มิน่าเดย์ถึงชอบแกล้งเขา—เอ่อ.. อือ.. นั่นแหละ ชักจะปวดแก้มมากไปแล้ว พอก่อน เป้เอานิ้วกดบริเวณโหนกแก้มของตัวเองเบาเบา ทำเป็นวัยรุ่นไปได้ อีกไม่กี่ปีก็จะสามสิบแล้ว โธ่.. ไว้เขาค่อยหาโอกาสแกล้งเดย์อีกดีกว่า เขาต้องรีบแกล้งมันก่อนที่มันจะไหวตัวทัน ขอเขาเห็นมันเขินอีกหลายหลายครั้งก่อนแล้วกัน










         เดย์กลับห้องพร้อมหมอนอิงในมือ เขาบอกเป้ว่าไม่ต้องเดินไปส่งแล้วรีบเดินออกจากห้องเลย เหตุการณ์เมื่อกี้ทำเขามึนไปหมด 

         เขานั่งลำดับความคิด—ตอนแรกเขาพูดหยอกเป้ตามปกติ แล้วอยู่ดีเป้ก็จุ๊บเขาเฉย แบบอะไรวะเนี่ยยยย อยู่ดีเป้ก็จุ๊บเขา เป้จุ๊บเขา เราจุ๊บกัน โอ้ยยยยเขิน แม่งโคตรเขิน เขาไม่คิดว่าเป้จะจุ๊บเขาก่อน ตอนแรกเดย์ตกใจแต่พอตั้งสติได้ ระดับความเขินก็พุ่งทะลุเพดาน แล้วมันเป็นจุ๊บครั้งแรกของเขากับเป้ด้วยไง ไปหมดแล้วใจ แต่เป้แม่งร้ายกาจว่ะ ไอ้รอยยิ้มมุมปากกับคิ้วกระดกนั่นยังติดตาเขาอยู่เลย กะจะฆ่ากันให้ตายเลยหรือไง เดย์อยากจะบ้า เขาพ่นลมหายใจ

         เป้แม่งโคตรวายร้าย

         แต่ก็ดีเหมือนกัน

         วายร้ายต้องเจอกับวายร้าย ถ้าเป้เป็นวายร้าย เดย์ก็จะเป็นวายร้ายด้วย บอกไว้เลยว่าคราวหน้า ถ้ามีคราวหน้าเขาจะไม่ยอมถูกจู่โจมฝ่ายเดียวแน่ เขาจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อเด็ดขาด เดย์จะเอาคืนแน่นอน


         .
         .

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in