[CUT] #ซีนเมื่อคืน / yocatkinookokei
scene 11 cut
  • ดวงหน้านั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ในตอนที่เขามองเห็นผมผ่านหน้าจอโทรศัพท์ตัวเอง ริมฝีปากอมยิ้มน่ารัก แต่สายตานั่นสิ ต้องเรียกว่าอะไรดี แค่มองจากจอก็รู้แล้วว่ากำลังต้องการกันขนาดไหน 

    ปั่นนิดปั่นหน่อยก็มีอารมณ์

    ไม่ใช่แค่ฝ่ายตรงข้าม ตัวผมเองก็ไม่ต่าง

    อยากได้จนแทบบ้า

    [คิดถึงเธอจริงๆ นะ]

    ยิ่งตอนที่เสียงอันคุ้นเคยเอ่ยออกมา ผมก็ยิ่งไม่สามารถละสายตาจากเขา โทรศัพท์ผมชาร์จแบตอยู่ ที่กำลังใช้วิดีโอคอลกับคนตรงหน้าจึงเป็นไอแพดซึ่งจอใหญ่กว่าหลายเท่า และนั่นหมายความว่าผมเห็นทุกส่วนของพี่ซีนชัดเจนขึ้น ใหญ่ขึ้น เต็มจอและเต็มตา ไม่ว่าจะปลายเส้นผมที่ลู่กับกรอบหน้าเพราะความเปียก ลำคอขาวเนียนน่าขบ หน้าอกเปลือยเปล่าที่เห็นสีชมพูเรื่อบนนั้น ที่ว่าตัวแดงไปหมดท่าจะจริง

    แล้วก็เพิ่งจะขึ้นจากอ่างจริงๆ หน้าจอสั่นๆเห็นช่วงบนวับๆ แวมๆ สลับกับเพดานห้องสีนวล ได้ยินเสียงประตูปิดเบาๆ ก่อนที่พี่ซีนจะวางโทรศัพท์ไว้ที่ไหนสักที เดาว่าคงเป็นโต๊ะคอม เพราะบนจอผมแสดงภาพเก้าอี้เล่นคอมสีดำ โดยมีเตียงกว้างกับตัวเขาที่ยืนอยู่เป็นพื้นหลัง 

    เศษผ้านั่นอีกแล้ว ทั้งชีวิตเขาไม่มีผ้าที่ผืนใหญ่กว่านี้อีกแล้วเหรอ

    "คิดถึงเราหรือคิดถึงอะไรของเรา" ผมตอบกลับไป ในขณะที่พี่ซีนหายไปจากกล้องแล้วกลับมาพร้อมผ้าอีกผืนที่ขนาดพอๆ กัน เขานั่งลงที่เก้าอี้ ใช้ผ้าผืนนั้นซับกายที่ยังไม่แห้งดี

    [คิดถึงทั้งหมดนั่นแหละ]

    "จริงหรือเปล่า" ผมถามและเริ่มหามุมวางไอแพดตัวเองบ้าง โชคดีที่ใช้เคสแบบตั้งได้เลยไม่ต้องหาอะไรมาเสริมให้วุ่นวาย จากนั้นมือที่กำลังเช็ดวนตรงหน้าอกของอีกคนก็หยุดไปเสียดื้อๆ เช่นเดียวกับดวงตาที่จ้องอยู่ที่จุดหนึ่งของจอและเหลือบมาทางกล้องชั่วขณะ ทว่าผมไม่ได้มองหน้าเขา ในเมื่อต่อให้มือข้างหนึ่งของพี่ซีนหยุด มืออีกข้างกลับเริ่มเลื่อนไปตามร่างกาย แล้วก็เป็นผมที่หายใจสะดุด แทนที่จะเป็นเจ้าตัว 

    [พิสูจน์ดีกว่า]

    ผมไม่เคยทำแบบนี้กับใคร

    ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มุมกล้องที่ตัวเองตั้งไว้มันช่างพอดีเหมือนซ้อมมาแล้วหลายครั้ง

    บนหน้าจอ ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กถูกปล่อยให้ร่วงลงไปกับพื้น นิ้วเรียวลากสัมผัสตุ่มไตบนยอดอกตัวเอง ฟันขบริมฝีปากล่างหลวมๆ

    [เราไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลยนะ]

    อย่างกับรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

    มือพี่ซีนเลื่อนลงต่ำเกินเฟรมกล้อง ชั่วขณะเดียวผ้าที่เคยผูกอยู่ที่เอวก็มาอยู่ในมือ เขาปล่อยมันทิ้งกับพื้นอย่างผ้าผืนแรก หากไม่เพียงเท่านั้น มุมกล้องถูกปรับลงต่ำกว่าเดิม เรียวขาเล็กพาดขึ้นสูงบนโต๊ะทีละข้าง ขาที่ชันขึ้นและอ้าออกทั้งสองทำให้ผมเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ้าขนหนูเคยซ่อนเอาไว้ แค่มองภาพนั้น...ผมก็รู้สึกถึงความแข็งชันภายใต้บ็อกเซอร์ของตัวเองทั้งที่ยังไม่ทันได้ยุ่งอะไรกับมัน

    [เธอก็ถอดสิ] เขาพูดช้าลง หน้าท้องราบดูวูบวาบเพราะจังหวะอารมณ์ที่เจ้าตัวเป็นคนสร้างขึ้น แต่ถึงทำอย่างนั้น สายตาเขาก็ไม่ได้ละไปจากผม แววตาที่เริ่มมีความปรารถนาทางกายเข้ามาแทรกนั้นตรึงสายตาผมให้สบเขากลับ ทั้งที่ถูกดึงดูดด้วยมือบางที่กำลังนวดคลึงแก่นกายนั้นช้าๆ จนมือเลื่อนไปอยู่ในกางเกงบ้างแล้ว

    "ใจเย็นๆ ครับเธอ" ผมบอก

    [รีบ]

    "มากกว่านี้เราก็สตาร์ทรถขับไปบ้านเธอแล้ว"

    [มาได้ก็ดี] พี่ซีนพูด น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนไปเพราะจังหวะขยับข้อมือที่เร็วขึ้นตามอารมณ์ที่ค่อยๆ เพิ่ม [อยากโดนจะแย่]

    ส่วนผม แค่ได้ยินเขาพูดด้วยเสียงเคลิ้มๆ แบบนั้น ผมก็อยากได้เขาจะแย่ ทำไมต้องมาเล่นกับมือตัวเองอย่างนี้ด้วยนะ

    "มุมดีไหมคะ" ผมถามระหว่างที่เลื่อนบ็อกเซอร์ออกจากปลายเท้าและกองมันทิ้งไว้ข้างเตียง เพราะว่าไม่ได้สวมเสื้ออยู่แล้ว ขาดท่อนล่างไปชิ้นเดียวผมก็ไม่เหลืออะไรบนร่างกายทั้งนั้น นอกจากความอึดอัดและอัดอั้นตรงกลางลำตัวที่พอไม่มีปราการกั้นปุ๊บ มือขวาก็เริ่มจัดการไปตามสัญชาตญาณ

    [อื้อ]

    "แสดงว่าชอบ"

    [ชอบอะไร...ที่เธอพูดคะน่ะนะ]

    "นึกว่าจะเคลิ้มจนไม่รู้ตัว"

    พี่ซีนหัวเราะในลำคอ มือข้างที่ไม่ได้ใช้งานเหมือนไม่รู้จะวางไปตรงไหนจึงจับอยู่ที่ขาอ่อน ปลายนิ้วมือบีบผิวเนื้อเหมือนมันช่วยยึดเหนี่ยว เรียวขาเขากระตุกเล็กน้อย นั่นล่ะ เมื่อมาถึงจุดหนึ่งเราก็ไม่สามารถทำมันได้ง่ายๆ แล้ว

    [เธอ...อื้อ] เสียงหายใจหนักกับเสียงครางแผ่วเริ่มปะปนกันจนแยกไม่ออก ใบหน้าอีกฝ่ายเบี่ยงไปทางหนึ่งเล็กน้อย บางครั้งพี่ซีนเผลอหลับตาลงด้วยความปั่นป่วนที่ตีกันอยู่ในร่างกาย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็กัดริมฝีปากแล้วมองมาทางผม

    "มีอะไรคะ"

    บอกตามตรง ผมแบ่งสติออกมาพูดกับเขาไม่ค่อยได้ สมองโฟกัสอยู่แค่กับร่างกายตัวเองและภาพของเขา มือขวาสาวรูดท่อนเนื้อด้วยความเสียวซ่าน สายตาเองก็จ้องพี่ซีนที่ดูจะไม่ไหวจนมือไม่ได้อยู่ที่ขาอีกต่อไป นิ้วชี้เขาเข้าไปอยู่ในปากตัวเองแล้วกัดมันด้วยความเผลอไผล แล้วทั้งหมดนั้นก็ทำให้ในอกผมโคตรจะบีบ สายตาพร่ามัวเหมือนคนมัวเมา

    ได้ตอบอะไรกลับมาไหมนะ ผมไม่ค่อยแน่ใจ ทุกประสาทคล้ายปิดไปแล้ว อารมณ์ที่มากขึ้นทำเอาแทบไม่ไหวกับทุกสิ่งที่เป็นอยู่ คัดตึงแม่งไปทุกส่วน รู้อย่างเดียว ณ ขณะนี้ไม่มีเสียงไหนที่ได้อารมณ์ไปมากกว่าเสียงครางเขา ไม่มีภาพไหนดีไปกว่าภาพเขาที่บิดเร่าน้อยๆ บนเก้าอี้เล่นคอมตัวนั้นแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากแก่นกายตัวเอง เห็นแล้วอยากจะย่ำยี

    อืม อยากจะย่ำยี

    "เรียกชื่อเราหน่อยสิคะ"

    ไม่รู้ได้ยินไหม ดวงตาเขาหลุบต่ำ หน้าเริ่มงุดลงไป คิ้วก็ขมวดมุ่น สีหน้าเก็บไม่อยู่ว่ากำลังรู้สึกขนาดไหน และจากที่กัดนิ้ว มือก็กลับไปกำสั่นๆ แล้ววางแถวๆ หน้าท้องแทน [อื้อ อ๊ะ...โรม]

    และผมก็แทบทนไม่ไหวเพราะเสียงหวานๆ นั้นจนเกือบพูดอะไรออกมาไม่ได้ "ดีค่ะ...ดีมาก"

    ผมสูดปากช้าๆ

    ขนาดนี้ ถ้าให้มาอยู่ใต้ร่างจะขนาดไหน 

    จะแค่เห็นหน้าแล้วเสร็จเลยไหม

    ...คิดเหี้ยอะไรเนี่ย

    ในจอคงเห็นแค่ผู้ชายที่กำลังพยายามใช้ข้อมือประคองชีวิตตัวเองอยู่ แต่ในนั้นจินตนาการเลยเถิด ผมคิดถึงเขามากกว่าที่เคยพูดออกไป คิดถึงรสจูบ คิดถึงเวลาที่ได้อยู่ใกล้ คิดถึงตอนที่ได้กดเขากับเตียง ซุกซอกคอ กดจูบตรงหน้าท้อง ไล่ลงมาถึงขาอ่อนตรงด้านใน

    [เธอ...เรา ไม่ไหว อื้อ]

    เราก็ไม่ไหวเหมือนกัน คำพูดออกมาแค่ในใจ ผมขยับข้อมือรวดเร็วที่สุดเท่าที่สามารถทำได้ ถ้ามีใครมาขัดในเวลานี้อีกผมอาจจะตาย ลมหายใจขาดห้วงไปนานเท่าไรไม่รู้ พี่ซีนในจอยังน่ารักน่าขย้ำ คำพูดเข้าเข้าหูซ้ายแล้วออกหูขวาผมไป รู้อย่างเดียวแค่ว่านาทีนี้ต้องเสร็จ

    [อ๊ะ!]

    เสียงจากฝ่ายตรงข้ามกระชากผมกลับมาสู่โลกความจริง ผมนิ่งไปด้วยพี่ซีนที่สะดุ้งเฮือกแล้วปลดปล่อยของเหลวขุ่นๆ ออกมาเปื้อนหน้าท้องขาวเนียน หัวผมแบลงก์ไปวูบหนึ่ง สักพักหน้าขาก็กระตุกเบาๆ บ้าง พอเลื่อนสายตาลง ก็พบว่าตัวเองก็จบลงด้วยสภาพไม่ต่างกัน

    เกือบตาย

    ได้คลายอึดอัดแล้วแต่ร่างกายผมก็ยังกระสับกระส่ายด้วยอารมณ์ยังปรับไม่ทัน ร้อนไปหมด ผมหายใจถีี่ขณะมองมือคนในจอถูปลายนิ้วเคลือบน้ำลื่นๆ นั่นไปมา พี่ซีนไม่พูดอะไร เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วผ่อนออกมาช้าๆ ทำอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา

    "ล้างตัวไหมคะ"

    [เขินทุกทีที่เธอพูดแบบนี้]

    อันที่จริงเมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจ พูดไปพูดมาแล้วติดปากเฉยๆ 

    แต่เห็นเขาอมยิ้มแล้วก็ไม่เป็นไร

    นอกจากจะไม่ตอบคำถาม พี่ซีนยังไม่ลุกไปไหน ไม่แม้แต่เก็บผ้าที่พื้นมาปิดท่อนล้าง แม้จะกลับไปนั่งท่าดีๆ แล้ว แต่แบบนี้ผมก็แอบคิดไม่ดีอยู่เหมือนเดิม จนลืมไปด้วยซ้ำว่าบ็อกเซอร์ตัวเองก็ยังกองอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน

    เจ้าของใบหน้าที่ผมมองมาตลอดนั้นกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ

    ส่วนผม คิดว่าเรานั่งมองหน้ากันเงียบๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน




    tbc.
    #ซีนเมื่อคืน

    ป.ล. ในจอยยังมีอีกนิดนึงค่ะ

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in