Makes me feel a LITTLE MELANCHOLYAk.Catharsis
ฉัน กับ การหลีกหนีจากสังคม
  • ฉันกลัวสังคม
    ฉันสูญเสียทักษะการเข้าสังคม
    การพูดคุยกับคนแปลกหน้า หรือแม้แต่คนไม่สนิท เป็นเรื่องยากสำหรับฉัน
    ฉันไม่สามารถอยู่คนเดียวข้างนอกได้
    ฉันไม่สามารถออกจากบ้านด้วยตัวเองได้
    ฉันสั่งซื้อข้าวไม่เป็น ฉันไม่กล้าซื้อของ
    ฉันไม่กล้าทำอะไรนอกจากการหลบอยู่ในห้องนอน..

    การจบมัธยมเป็นไปอย่างยากลำบาก
    ฉันลาหยุดเป็นว่าเล่น มีหลายครั้งที่ฉันร้องไห้กลางห้องเรียน

    ฉันก่อวีรกรรม สร้างเรื่องต่างๆ ที่นั่นมากมาย เพราะอาการป่วยของฉัน
    จนทำให้คนอื่นๆมองว่าฉันเป็นตัวประหลาด , ใช่ เพราะฉันมันแปลกแยกจริงๆ

    ฉันถูกบังคับ  ให้เรียนต่อไป เรียนต่อไป 
    ทั้งๆที่ฉันมีความคิดอยากลาออกอย่างจริงจังมาตั้งแต่อายุ 13
    แต่ฉันก็ทนต่อไป เพราะไม่มีทางเลือก
    ฉันดรอปเรียนไปกลางเทอมม.4 เพราะต้องเข้ารักษาในวอร์ดจิตเวชถึงราวๆ 6 เดือน
    ผ่านเรื่องอะไรมามากมาย จนในที่สุดฉันก็จบม.6 

    จากนั้นก็หยุดเรียนไป
    คาดหวังว่าแค่ 1 ปี แต่ฉันกลับควบคุมตัวเองไม่ได้จนสอบเข้ามหาลัยที่อยากเข้าไม่ติด
    โดยมหาลัยให้เหตุผลว่า 'ด้วยอาการทางจิตของฉัน ฉันไม่น่าจะทนอยู่ในสภาวะกดดันของคณะเขาได้'

    ฉันโกรธนะ โกรธมากๆ
    ฉันคิดซ้ำไปซ้ำมา ฉันไม่น่าอาละวาดตอนเข้าค่ายมหาลัยเลย 
    ฉันไม่น่าร้องไห้ก่อนสอบเลย
    ฉันไม่น่า..สนิทกับอาจารย์ที่มหาลัยจนเขารู้ตัวตนของฉันเลย

    แต่สุดท้ายมันก็เป็นอย่างที่เขาพูด

    เพราะ 4 เดือนต่อมา ฉันเข้าสมัครมหาลัยเอกชน

    ฉันเข้าไปอยู่ในห้องเรียนได้เพียง '15 นาที' ก่อนจะออกจากห้องมาร้องไห้ขอให้คุณพ่อมารับกลับบ้าน

    ฉันอดทนมากที่สุดแล้ว แต่มันไม่ไหว ฉันไม่สามารถอยู่ในสถานที่แบบนั้นได้ 
    เสียงของทุกๆคนทำให้ฉันกลัว ฉันกลัวทุกๆอย่างที่นั่น ฉันไม่สามารถอยู่คนเดียวข้างนอกโดยไม่มีคุณพ่อได้เลย

    ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนว่างงาน 

    ความสามารถฉันก็ถูกปิดกั้นเพราะความโศกเศร้าที่เข้าครอบงำ

    ทุกๆวันฉันจะอยู่ในห้อง และตอนเย็นคุณพ่อก็จะพาฉันออกไปนั่งรถเล่น เพราะไม่อยากให้ฉันหลบอยู่แต่ในห้อง

    ฉันยังกลัวทุกสิ่งทุกอย่างอยู่

    ..ต่อจากนี้ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างไรนะ..


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in