Whose Fault ผิดที่ใครH.Rui
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน ผิดครั้งที่ 4
  •  

    ต่อไปนี้ ชะเอมเด็กคนนี้จะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันกับเรา


    คินลูกต้องคอยดูแลเอมไว้นะ ลูกเป็นตัวแทนของพ่อแล้ว พ่อฝากคินด้วยนะ


    คิน!’ เสียงใสที่เขามักได้ยินทุกครั้งเด็กที่อายุเท่าเขาแต่ตัวเล็กและผอมบางกว่ามาก ผิวขาวละเอียดหน้าตาน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงทั้งๆ ที่เป็นผู้ชาย คินเท่จัง...เท่มากๆ เลย! คินเหมือนอัศวินขี่ม้าขาวของเอมเลยนะ!’


    เด็กชายสองคนที่วิ่งเล่นในสวนสาธารณะกว้างซึ่งเป็นของโครงการในหมู่บ้านคนที่มีฐานะร่ำรวยมีทั้งต้นไม้ให้ความร่มเย็น และเครื่องเล่นไว้ให้ครอบครัวน้อยใหญ่มานั่งปิกนิกพาเด็กๆ มาวิ่งออกกำลังกาย แต่ในวันนี้เห็นจะมีแต่เด็กแค่สองคนตามลำพัง และระหว่างนั้นก็มีสุนัขตัวเล็กวิ่งผ่านมาเห็นเด็กทั้งสองคนจึงหวังเข้ามาเล่นสนุกด้วยแต่หารู้ไม่เด็กชายชะเอมที่ตัวใหญ่กว่าสุนัขแค่นิดเดียวหวาดกลัวสัตว์สี่ขาวิ่งแจ้นไปเกาะหลังเด็กชายคินที่ตัวใหญ่กว่าตนแน่นไม่ปล่อยและเด็กชายผู้กล้าก็ใช้กิ่งไม้ที่หล่นแถวนั้นกวัดแกว่ง ส่งเสียงชิ่วๆไล่สุนัขตัวนั้นวิ่งหนีหางจุกตูดไป


    และการกระทำนั้นทำให้เด็กชายชะเอมแสนจะปลื้มชื่นชมมองเด็กชายคินตาเป็นประกาย ไม่ว่าจะเจออะไรน่ากลัวคนนี้แหละจะต้องปกป้องเขาได้แน่นอน


                ‘จะบ้าเหรออัศวินขี่ม้าขาวน่ะต้องมาช่วยเจ้าหญิงสิ แล้วเอมก็ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อยเด็กชายคินที่โดนชมแถมมองซะชื่นชมอย่างกับเทิดทูนเขา เก้อเขินจนต้องพูดอะไรไม่ตรงกับใจคิด


                บะ...บ้าเด็กชายชะเอมเบะปากน้ำตาคลอหน่วยอย่างสะเทือนใจ คินหาว่าเขาบ้า ทั้งๆ ที่ชอบคินมากแท้ๆ คินว่าเอมบ้า ฮึก ฮือคินเกลียดเอมแล้ว


                เด็กชายชะเอมใสซื่อและบริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าใจความรู้สึกที่มากกว่าชอบและเกลียดดังนั้นอาการปากไม่ตรงกับใจของคิน แน่นอนว่าชะเอมต้องไม่เข้าใจ


                ชะเอมปล่อยโฮมือเล็กกำเสื้อตัวเองแน่น ไม่คิดจะเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบหน้าจนเปียกชุ่ม อยู่ๆคนตัวเล็กกว่าก็ร้องไห้เสียงดังทำให้คินเลิ่กลั่กมองรอบข้างหวังหาคนช่วยแต่ไม่พบใครจะปลอบก็ไม่รู้ต้องทำยังไง รู้แต่คำพ่อสอนว่าทำผิดต้องขอโทษ แต่...ว่าแต่เขาทำอะไรผิดก็ยังไม่เข้าใจ


                ฮึก...ฮือออชะเอมยังคงร้องไห้เด็กชายไม่รู้อะไร รู้แต่ว่าคินเกลียดเขา แต่เขาไม่อยากโดนเกลียด เขาชอบคินเหมือนที่ชอบคุณลุง รักคุณลุง และตอนนี้เขาทั้งเศร้า ทั้งเสียใจ...ก็เลยร้องไห้


                เสียงร้องไห้ดังต่อเนื่องน้ำตาไหลไม่มีทีท่าจะหมดหยดลงบนเสื้อตัวน้อยจนคอเสื้อชื้น ตากลมเริ่มแดงจมูกเล็กก็แดง ทำให้คินตัดสินใจเอ่ย จะผิดอะไรก็ไม่รู้แล้ว! ช่างมันก่อนละกัน!


                โอเคโอเค ขอโทษคินขอโทษเอมไม่ร้องนะ ขืนร้องเสียงดังเดี๋ยวหมาตัวเมื่อกี้กลับมาอีกไม่รู้ด้วยจะขอโทษดีๆ เด็กชายคินมันก็ทำไม่เป็นแถมยังไปขู่ให้กลัวหวังให้หยุดร้องไห้ แต่ดันได้ผลตรงกันข้าม เด็กชายชะเอมร้องไห้ลั่นกว่าเดิมทั้งเสียใจ ทั้งกลัว


                ไม่มาๆ! มันไม่มาแล้วล่ะแต่ถึงจะมาคินจะไล่ไปให้เองนะ เอมไม่ต้องกลัว มีคินอยู่เอมไม่ต้องกลัวคราวนี้เด็กชายคินเริ่มรู้ว่าจะต้องพูดยังไงเพราะเด็กชายชะเอมหยุดร้องทันทีแต่ยังมีสะอื้น


                ละ...แล้ว ฮึกแล้วคินจะคอยไล่ให้ตลอดไปมั้ย


                ‘หา? คินทำหน้างงไอ้หมาตัวนั้นมันมีเจ้าของแล้วจะมายุ่งทำไมบ่อยๆ นั่นคือสิ่งที่เขาคิดแต่พอมองตากลมที่บวมแดงเพราะร้องไห้ของอีกคนแล้วต้องพูดเอาใจ อะ...เอ่อ ตลอดไปสิตลอดไปเลย


                ขืนให้ร้องอีกก็ไม่รู้จะหยุดได้เมื่อไหร่


                แต่คินเกลียดเอม ฮึก


                ‘จะบ้า...เอ่อ ไม่ใช่คินไม่ได้เกลียดเอม คินไม่เคยเกลียดเอม


                ‘แล้วคินชอบเอมมั้ย


                ‘เอ๊ะ? ...เอ่อคำถามนี้มันเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ยเด็กชายคินอึกอัก เก้อเขินเกินกว่าจะตอบออกมาเป็นคำพูด จึงคิดเลี่ยงไม่ตอบคำถามนี้หันหลังเดินนำออกไป สายมากแล้ว ป่ะรีบกลับบ้านกันเถอะ


                ...ฮึก


                เด็กชายคินหยุดชะงักค่อยๆ หันไปเห็นสายตาตัดพ้อ น้อยอกน้อยใจหรืออะไรบางอย่างที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวว่ากำลังทำส่งมายังเขา เด็กชายชะเอมเม้มปากแน่นขมวดคิ้วและเริ่มผลิตน้ำตาออกมาอีกแล้ว และ...มันกำลังจะไหล


                ‘ชอบสิ! คินชอบชะเอม ชอบมากสาบานได้ว่าเขาไม่เคยอายฟ้าดินขนาดนี้มาก่อนเลย


                นี่มันกลางสวนสาธารณะ! ...ของหมู่บ้านด้วย!


                ‘โอเค๊ พอใจยังคราวนี้กลับบ้านได้แล้วนะคินคว้ามือเล็กของเด็กชายชะเอมที่เริ่มยิ้มออกให้เดินตามมาด้วยกันเหมือนกับจะกลัวอีกคนหลงทางทั้งๆ ที่ไม่จำเป็น


                การกระทำชัดเจนขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีก


                ชะเอมมองมือใหญ่ที่กุมมือเขาไล่สายตาจนถึงแผ่นหลังที่ก้าวเดินอยู่ด้านหน้า มืออีกข้างที่ว่างก็ปาดน้ำตาทิ้ง ริมฝีปากบางแอบอมยิ้ม


                เอมก็ชอบคินนะ...ชอบที่สุดเลย


                ขาทั้งสองคู่ยังคงก้าวต่อไปและชะเอมไม่อาจรู้ได้เลยว่าเด็กชายคินที่เดินนำอยู่ก็แอบยิ้มเหมือนกัน


                ...พร้อมกับความรู้สึกที่ชัดเจนและเสียงหัวใจที่เต้นดังอยู่ในอก


              และนั่นคือเรื่องราวระหว่างเขากับชะเอม สมัยยังอายุเพียงแค่สิบสองปี

     

     

      ************************Whosefault? ************************


      

                วันนี้เรย์ชวนพวกเขามานั่งกินไอติมที่ร้านใกล้ๆมหาวิทยาลัยหลังจากเรียนเสร็จดังนั้นในร้านขนมหวานครบวงจรชื่อดังแห่งนี้ที่ปกติก็เต็มไปด้วยนักศึกษาอยู่แล้ววันนี้ยิ่งคึกคักมากกว่าเดิมเมื่อกลุ่มของคินมาเยือนก็ได้ชื่อว่าเป็นกลุ่มคนหน้าตาดีของคณะวิศวะและมีคินเป็นอดีตเดือนเมื่อสองปีที่แล้วจึงโดนจับตามองจากสาวๆ ในร้านเป็นตาเดียว


                กรี๊ด นั่นคินไม่ใช่เหรอแก


                ใช่ๆ วันนี้วันดีมากันทั้งกลุ่มเลย คิกคิกอาหารตาอาหารใจ


                คุณเม็ดทรายไม่มาสักหน่อย จะเรียกว่าครบได้ยังไง โธ่ เจ้าหญิงของผม


                มึงก็พูดเบาๆ หน่อยเดี๋ยวแฟนโหดเขามาได้ยินเข้ามึงได้กลายเป็นกระสอบทรายนอนแดกข้าวต้มที่โรงพยาบาลเป็นเดือนแน่


                บรึ๋ย นักกีฬามวยมือหนึ่งของมหาลัยนั่นอ่ะนะน่ากลัวสัตว์


                เรย์ก็มานะ น่ารักกว่ารูปในเพจคิวท์บอยอีก หึย อิจฉาตากลมๆ เหมือนตุ๊กตาเลยอ้า


                สงสัยข่าวที่ว่าเรย์เป็นแฟนคินท่าจะจริงนะ ดูดิ หว๊านหวาน


                เสียดายผู้ชายกินกันเอง


                แต่ฉันว่าคินเหมาะกับชะเอมมากกว่านะ


                เขาว่าเรย์แย่งคินมาจากเอมว่ะ หน้าด้านชิบแย่งแฟนเขามาหน้าตาเฉย


                จริงเหรอ แล้วข่าวที่ลือกันเรื่องนั้นล่ะ


                และเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆอีกมากมายที่ลอยเข้าหูทั้งห้าคนที่นั่งอยู่กลางร้าน โต๊ะที่ใกล้เคาท์เตอร์ที่สุดเรย์ยกมือเรียกพนักงานด้วยรอยยิ้มนางฟ้าที่ทำเอาหนุ่มสาวใจละลาย แต่จะรู้หรือไม่ว่าในใจร้อนเป็นไฟกับคำนินทาที่ไม่เข้าหูแต่ต้องรักษาภาพพจน์เอาไว้


                คินกับเพื่อนๆ ที่ไม่สนใจรอบข้างก็นั่งดูเมนูกัน


                มึงเอาไร


                อยากกินโทสต์ เอาหน้าไรดี กูอยากกินช็อคโกแลตมึงกินกับกูมั้ยเอก


                ก็เอาดิ แต่ขอกูเพิ่มท็อปปิ้งกล้วยกับสตอเบอรี่เสียงทุ้มดังเรียบตอบกลับ


                เหย ไม่เอา มันเสียรสชาติเสียงใสแย้งเบ้หน้าเมื่อนึกถึงรสเปรี้ยวๆ ของผลไม้


                งั้นมึงกินคนเดียวเอกบอกหน้านิ่ง กวาดตามองเมนูอื่น


                เห้ย ไม่เอาดิตาลอ้าปากค้างอ่ะๆแค่กล้วยกับสตอเบอรี่นะ งั้น...ขอโทสต์ช็อกโกแลตเพิ่มท็อปปิ้งกล้วยกับสตอเบอรี่ครับผม เจ้าตัวหันไปสั่งกับพนักงานหญิงที่รอรับออเดอร์เอกยิ้มลับหลังตาลแต่ต้องรีบหุบเมื่ออีกคนหันมา


                กูไม่เห็นเข้าใจ มึงกินไปได้ยังไง ผลไม้มันไม่เห็นเข้ากับของหวาน


                เอาน้ำอะไร


                อะไรวะ คนเขาถามก็ไม่ตอบตาลบ่นอุบ แต่ชะโงกหน้ามองเมนูในมือเอก ไม่รู้ตัวว่าใบหน้าชิดกับอีกคนขนาดไหน เอา...ช็อกโกแลตปั่นเพิ่มวิปครีม


                โทสต์ก็ช็อกโกแลต น้ำก็ช็อกโกแลต ไม่เลี่ยนหรือไงเอกว่า แค่นึกก็ผะอืดผะอมแทน


                ม่ายตาลทำเสียงยานยิ้มโชว์เขี้ยวตาหยีก็กูชอบอ่ะ


                เพิ่มชาเขียวเย็นแก้วนึงกับช็อกโกแลตปั่นเพิ่มวิปครีมแก้วนึงครับเอกสั่งของตัวเองและไม่ลืมที่จะสั่งเมนูหวานเลี่ยนของตาลด้วย


                ผมขอไอติมชุด A แต่ขอเปลี่ยนรสไอติมเป็นนี่ นี่ นี่ แล้วก็นี่ครับเรย์ดูอยู่นานก่อนจะชี้เมนูสั่งพนักงานให้จด


                มึงไม่กินเหรอคิน


                เออ แปปปากรับคำส่วนตากวาดมองกระดาษเคลือบอีกรอบนึงไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่า... กาแฟดำร้อนแก้วนึงครับ


                ดูเมนูตั้งนานตาลหัวเราะกับคนที่เพิ่งสั่งเมนูขมๆ ในร้านขนมหวาน


                ก็ไม่รู้จะสั่งอะไร เดี๋ยวแย่งพวกมึงกินกูต้องล้างปากด้วยไอ้นี่แหละคินตอบขณะส่งแผ่นเมนูให้พนักงานหญิง


                อะรายยย แย่งกูกินนิดเดียวกูหารเท่าเลยนะตาลพูดเหมือนหวงเงินแต่จริงๆ หวงขนมตัวเองมากกว่า


                จ่ายให้เลยก็ได้คินยักคิ้วข้างเดียว ชวนยำตีน


                ใช่ซี่ ไอ้หนุ่มหล่อพ่อรวย***ใหญ่ตาลว่าฉายาคินอย่างหมั่นไส้ ถ้าแถวนี้มียางลบดินสอปากกาเขาหยิบปาใส่หัวไอ้หล่อมันไปแล้ว


    แต่เกรงว่าสาวๆ ในร้านจะมาทึ้งหัวเขาแทนน่ะสิ


                กูไม่อยากแย่งขนมหวานๆ ของมึงหรอกไอ้น้ำตาลเบาหวานแดกคินย้อนบ้าง


                ไอ้เชี่ยคิน! อย่าพูดชื่อนั้นออกมาสิวะ แม่งตาลแหวหน้าแดงสลับขาวเพราะกลัวใครมาได้ยิน นั่นมันชื่อเต็มเขาเอง น้ำตาลชื่ออันน่ารักผิดกับหน้าตาหล่อเหลาที่มารดาประทานให้ตอนเกิดไม่ใช่ไม่ชอบ แต่เขาอายเลยบอกเพื่อนๆ ว่าชื่อตาลเฉยๆ


                แล้วไอ้คินมันรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ...


    ก็เพราะไอ้เอกหน้านิ่งเพื่อนสนิทสมัยเด็กนี่แหละเป็นคนแฉ!!


                คิดแล้วแค้นใจ


                น่ารักออกนั่นไง ไม่ทันขาดคำ


                เพราะมึงเลยเอกเอาผิดกับคินไม่ได้(กลัวคนในร้านรุม) ก็คนข้างๆ นี่แหละต้องรับเคราะห์


                กู? กูทำไม?ไอ้คนผิดมันยังไม่รู้ตัว


                ก็เพราะมึงแฉกู


                แค่เพราะกูเรียกมึงว่าน้ำตาลเนี่ยนะ


                เชี่ย! อย่าพูดดังมือเรียวปิดปากคนข้างๆ แน่น ไอ้ห่าหนิ บอกว่าอยู่ข้างนอกห้ามเรียก ห้ามเรียกไม่เข้าใจหรือไง


                ...ขนาดไม่มีปากพูดมันยังกลอกตานิ่งๆได้กวนส้น


    เข้า ใจ มั้ยตาลเน้นคำรอดไรฟันเมื่ออีกคนพยักหน้าจึงยอมปล่อยมือ แต่ก็โดนมือใหญ่รั้งข้อมือเอาไว้ ไม่ทันผละหนีใบหน้าคมที่โน้มเข้าใกล้ใบหู


    งั้นอยู่กันตาม ลำพัง เรียกได้ใช่มั้ยลมร้อนๆ ที่เป่ารดทำให้ตาลต้องหดคอ ใบหูแดงก่ำ


    ...เชี่ยแม่ง ตาลอุบอิบไม่ตอบดึงข้อมือออกจากการเกาะกุมก้มหน้าจนหน้าม้าบังมิดไม่เห็นสีหน้า แต่ไม่อาจซ่อนหูกับคอแดงๆ ได้


    เอกยิ้มตาพราว


    พวกมึงนี่ยังไง อย่างกับผัวเมียคินหัวเราะแซวไม่คิดเอาคำตอบ ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นทำให้ตาลหน้าแดงเรื่อ


    คินเห็นเพื่อนสองคนที่สนิทกันตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยม จนเรียนมหาลัยยังเรียนคณะเดียวกันเอกเดียวกันทั้งคู่มาเจอกับคินตอนรับน้องพร้อมๆ กับเรย์ เอกจะเป็นคนหน้านิ่ง ไม่ค่อยพูด แต่ถ้าอยู่กับตาลก็จะพูดมากเป็นพิเศษกับบุคลิกนิ่งๆ เข้ากับหน้าคมเข้ม ตัวสูงใหญ่พอๆ กับเขาผิวสีเข้มกว่าแต่ก็ไม่ได้ดำเอกก็โดนเลือกประกวดเป็นเดือนแต่เจ้าตัวปฏิเสธเพราะไม่ชอบความวุ่นวายยุ่งยากผิดกับเขาที่โดนบังคับเนื่องจากไม่มีคนยอมเป็นแล้วตำแหน่งที่ได้มานี้เพราะความจนใจ  ส่วนตาลหรือ น้ำตาลบุคลิกขี้เล่นกวนๆ จุดเด่นที่เจ้าตัวชอบอวดคือฟันเขี้ยวอันเล็กๆ เวลายิ้ม ผมสั้นหยักศกน้อยๆสีน้ำตาลอ่อนโดยพันธุกรรม เสริมความน่ารัก เหมาะกับใบหน้าขาว ความสูงไม่มากไม่น้อยแต่รูปร่างค่อนข้างบาง ของกินที่ชอบคือ ช็อกโกแลต (อันที่จริงเป็นของหวานทุกชนิดแต่อันนี้พิเศษสุด)


    คินล่ะสงสัยจริงว่าไอ้ตาลมันกินของหวานซะขนาดนั้นทำไมไม่อ้วน กลับผอมลงไปอีกมันชอบบ่นว่ากินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน เวลามาร้านของหวานทีไรจัดเต็มทุกที เขาจึงให้ฉายามันไปว่าน้ำตาลเบาหวานแดก


    คินมองเอกกับตาล ด้วยบุคลิกของพวกมันสองคนดูแล้วไม่น่าจะคบกันได้เลยแถมมันก็ยังชอบเถียงกันอย่างกับเป็นแฟน...ที่ได้กันแล้ว


                จู่ๆ คินก็คิดถึงชะเอมขึ้นมา


              คินยังจำคำพูดที่เคยบอกกับชะเอมในวันวานได้


              คินชอบเอม ชอบมาก...


    แต่ความรู้สึกตอนนั้นเป็นยังไง เขาลืมไปหมดแล้ว...\นั่นมันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่ยังไม่เข้าใจความรัก


    และตอนนี้คินไม่ใช่เด็ก...เขาโตแล้ว

     

    คิน เหม่ออะไรน่ะ เอ้านี่ช้อน มาๆ กินไอติมกัน คินรู้สึกตัวเมื่อใครอีกคนสะกิดแขน หันไปมองเห็นช้อนเหล็กเย็นๆที่สัมผัสแขนอยู่ คินรับช้อนมาพร้อมกับถ้วยไอติมยักษ์เลื่อนมาด้านหน้ามือใหญ่จึงผลักกลับไปหาคนตัวเล็ก


    ไว้ตรงเรย์แหละ คินกินไม่เยอะหรอก


    เรย์ยิ้มรับ ไม่พูดอะไร จัดการกับของหวานเย็นๆ ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ส่วนคินก็กินบ้างสลับกับกาแฟดำ

     

    ที่คินคบกับเอมอยู่จนถึงวันนี้ เพราะอะไร?


    เพราะรัก...ไม่สิเพราะพ่อที่เคยฝากให้เขาดูแล...เป็นตัวแทนของพ่อต่างหาก

     

    คินสังเกตเห็นไอติมช็อกโกแลตเลอะมุมปากเล็กมือใหญ่หยิบทิชชู่แผ่นบนโต๊ะช่วยเช็ดให้


    ค่อยๆ กิน เลอะหมดแล้ว


    ทั้งแววตา ทั้งสัมผัสที่มุมปาก แผ่วเบาและอ่อนโยนจนทำให้เรย์หน้าแดงใจเต้นแรงสูบฉีด

     

    แล้วทำไมใจถึงเจ็บปวดเมื่อเห็นร่างบางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้


    นั่นเพราะเป็นคนในครอบครัวไง...เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเขาใช้ชีวิตกับชะเอมมาตลอดไม่ต่างกัน

     

    คินรู้และเห็นทุกอย่าง เรย์ชอบเขา ทั้งใบหน้าน่ารักที่แดงก่ำทั้งแววตาที่หลงใหล หลงรัก

     

    คินยังคงรู้สึกขัดแย้ง สับสน...และไม่เข้าใจ


    ดังนั้นเขาควรให้โอกาสตัวเอง เปิดใจคบกับใครคนใหม่

     

    ถ้าหากเป็นเรย์ จะทำให้เขาเข้าใจความรักได้รึเปล่า

     

    เพื่อเข้าใจคำว่า รักให้มากขึ้น

     

    อะ อ...อืม ขอบใจนะคินร่างบางยังคงหน้าแดงหูแดง ใช้ช้อนตักไอติมเข้าปากแก้เขินเรียกรอยยิ้มของคินได้เป็นอย่างดี

     

     

    และนี่คือ จุดเริ่มต้น



    ************************Whosefault? ************************

     

    ...น


    ...คิน


    คิน!”


    อะ เอ่อ ว่า?ร่างสูงสะดุ้งออกจากภวังค์นี่เขากำลังเหม่อคิดอะไรอยู่ระหว่างขับรถเนี่ยไม่รู้ตัวเลยจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง


    ดีนะติดไฟแดงกลางสี่แยกอยู่


    พวกเรากำลังอยู่ระหว่างทางกลับคอนโดของเรย์หลังจากกินไอติมก็แยกย้ายกับพวกเอกช่วงนี้เขามาอยู่กับร่างเล็กหลายวันแล้ว


     โธ่ คิน ไม่ได้ฟังที่เรย์พูดเลยใช่ไหมเนี่ยคนตัวเล็กที่อยู่ในระยะใกล้ หน้าเบลอจนโฟกัสไม่ได้คินจึงต้องผละหน้าออกมาเว้นระยะห่าง เห็นใบหน้าน่ารักบูดบึ้งแก้มพองลมจนมือใหญ่ต้องเอื้อมไปบีบ


    ตัวอะไรเนี่ย แก้มกลมๆ ปลาบู่รึเปล่า หึหึ


    โอ๊ยยย คิน เจ็บๆๆ ปลาบู่ที่ไหนจะน่ารักขนาดนี้เล่า! เจ็บน้า ปล่อยเรย์ก่อนมือเล็กตบแขนใหญ่ที่หยิกแก้มตนรัวๆ แต่ร่างสูงหาได้สะเทือนไม่แต่ก็ยอมละมือออกมาก่อนหน้าเล็กจะเบี้ยวไปมากกว่านี้


    โห หลงตัวเองซะ


    ใช่ แล้วก็รอคนแถวๆ นี้หลงด้วย


    มุกนี้โคตรขำคินหัวเราะเรย์เห็นดังนั้นจึงหน้ามุ่ย


    เล่นมุกกลับหน่อยก็ไม่ได้มือเล็กบิดเนื้อตรงต้นแขนใหญ่ด้วยความหมั่นไส้แบบไม่ออมมือ


    อูยมือใหญ่ลูบตรงที่โดนหยิกเบาๆ แผลหายแล้วซ่าเชียวนะ


    ตาคมกวาดสำรวจตามเนื้อตัวของเรย์ ผิวขาวๆที่เคยมีบาดแผลเพราะโดนเศษแก้วบาดหายไปจนเกือบหมด


     “หายที่ไหน นี่ไง ยังมีแผลอยู่ตรงขาเลย ตรงแขนก็มีนะมือเล็กรีบชี้ตรงที่บอกโดยเฉพาะตรงนี้อ่ะ คินดูสิ


    คินชะงักเพราะเรย์ชี้ตรงมุมปากที่เคยแตก แต่แน่นอนว่าผ่านมาหลายวันแถมเขาก็คอยทายาให้ทุกวัน ตอนนี้เลยเป็นแค่แผลตกสะเก็ดสีแดงจางๆ ถ้ามองไกลๆไม่มีใครสังเกตเห็นแน่นอน


    เมื่อมองแผลที่มุมปากแล้วก็พลันนึกถึงรอยนิ้วมือที่เคยประทับอยู่ข้างแก้มก็จางหายไปเหมือนกับมันไม่เคยมีอยู่มาก่อนถ้าไม่เห็นก็ไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวันนั้นชะเอมจะเป็นคนทำจริงๆร่างบางคนเดิมที่เขารู้จักน่ารักน่าเอ็นดู ไม่เคยมีนิสัยก้าวร้าวแบบนี้มาก่อน


    คนเดิมที่เขาเคยรู้จักอาจจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว


    ตั้งแต่ขึ้นมหาลัยเขากับชะเอมก็เริ่มห่างๆ กันเพราะนอกจากจะเรียนคนละคณะกันแล้ว ยังมีเรื่องที่เคยทะเลาะกันเรื่องของเรย์มาแล้วช่วงก่อนขึ้นปีสาม ทะเลาะกันเรื่องว่าเรย์บอกชอบเขาซึ่งคินก็ตกใจเพราะไม่คิดมาก่อนว่าเพื่อนที่สนิทใกล้ชิดทั้งเรียนและทำงานมาด้วยกันจะรู้สึกกับตนแบบนี้แต่แน่นอนเขาห้ามความรู้สึกของใครไม่ได้ แต่กับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทำให้ความสัมพันธ์ของคินกับชะเอมกระท่อนกระแท่น จนเกือบถึงขั้นแตกหัก


                เขาเจอเรย์ตอนเข้ามามหาวิทยาลัยใหม่ๆตั้งแต่รับน้องก็อยู่ด้วยกันมาตลอด เรย์เป็นคนร่าเริง นิสัยดี น่ารักยิ้มแย้มแจ่มใส เอาใจใส่เพื่อน ไม่น่าจะมีอะไรที่ไปขัดแย้ง ขัดใจชะเอมได้


    คินไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชะเอมถึงต้องทำกับเรย์รุนแรงถึงขนาดนั้น...ถึงกับต้องทำร้ายร่างกายกันจนบาดเจ็บ


    แต่ก็ดีขึ้นเยอะแล้วน่า ไหนพูดนักหนาว่าตัวเองน่ารักไง แผลแค่นี้จะกลัวอะไรฮึร่างสูงเลิกคิ้วมองคนตัวเล็กกว่ามองมาตัดพ้อพูดเสียงเศร้า


    ไม่ต้องน่ารักก็ได้


    หืม?


    ก็ถ้าเรย์หายดี คินก็ไม่สนใจเรย์แล้วใช่มั้ยล่ะแม้เสียงพูดของอีกคนจะเบาแต่คินก็ได้ยิน เขาชะงัก


    เรย์ชอบคิน ชอบมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วนะ


    นั่นสินะ เขาจะลืมได้ยังไงว่าเรย์รู้สึกกับตัวเองแบบไหนตั้งแต่นั้นมาที่เขาต้องทะเลาะกับชะเอม แต่ว่านะ...


    ถ้างั้นคินจะคอยดูแลเรย์จนกว่าจะหายเลยดีมั้ย


    แค่หายเท่านั้นเหรอ


    เพราะว่าชะเอมทำให้เรย์เจ็บ เขาจึงอยากชดใช้ให้เรย์แทนชะเอม


    ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ...


    อ่ะๆ จะอยู่ด้วยจนกว่าจะพอใจเลย โอเคยังร่างสูงพยักหน้า เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมือใหญ่ลูบหัวทุยเล็กขนาดพอดีมือ


    จริงนะ ห้ามโกหกเรย์นะคนตัวเล็กยิ้มดีใจ แต่ในใจเป็นหลุมดำมืดเต็มไปด้วยความอิจฉาและริษยา


    ไม่พอ...


    ได้แค่นี้น่ะ...ยังไม่พอหรอก


                นี่ พรุ่งนี้คิน...ไปกินข้าวกับพ่อใช่ป่ะ


                ร่างสูงที่เดินอยู่ชะงักกึกหันขวับมามองคนพูดทันที


                เรย์รู้ได้ยังไง เสียงทุ้มเอ่ยเย็นชา ไม่มีเค้าอ่อนโยนอีก


                คือ...ร่างบางหน้าเสีย แต่กลบเกลื่อนด้วยความกล้า คือว่าเรย์ไปเห็นตอนไลน์มันเด้งน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งนะตะ แต่...เรย์พูดอะไรไม่ออก


    ร่างบางโกหก เขาเองแหละที่เป็นคนปดรหัสเข้าเครื่องตอนร่างสูงนอนหลับไม่รู้ตัว


    เขารู้ว่าคินไม่ชอบคนยุ่งเรื่องของตัวเอง แต่เขาต้องการรู้เรื่องคินทุกอย่าง ไม่อยากให้คินมีความลับกับเขาแม้แต่เรื่องเดียว


                บรรยากาศอึดอัดเกิดขึ้นนานหลายนาที จนไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว คินเปลี่ยนเกียร์ออกรถ เหลือบมองเห็นหน้าซึมๆแล้วถอนหายใจ ใจมันโกรธได้ไม่นาน


    เหมือนภาพมันซ้อนทับกับ...ใครบางคน


                เอาเถอะ เพราะงั้นพรุ่งนี้เรย์คงต้องอยู่คนเดียววันนึงคินยิ้มบางเมื่อเห็นอีกคนทำปากยื่น เดี๋ยวคินรีบกลับ


                เรย์หลับตาพริ้มรับสัมผัสเบาของมือใหญ่ที่ลูบศีรษะยิ่งโยกหัวเข้าหาเมื่อรู้สึกว่าสัมผัสนั้นจะละออก


                ร่างบางยิ้มรู้สึกดีใจที่คินไม่โกรธเขาเรื่องก้าวก่ายสิทธิ์ส่วนบุคคลถ้าเป็นคนอื่นคินคงเย็นชาไม่พูดด้วยไปหลายวัน และเขาไม่ใช่คนอื่นสำหรับคิน

     

    บางทีคินน่าจะ...ชอบเขามากกว่าที่คิด

     

    เรย์คิดเข้าข้างตัวเองแล้วใจลิงโลด


                แล้วถ้าพรุ่งนี้...เรย์ขอไปด้วยได้ไหม เรย์อยากรู้จักอยากคุยกับพ่อของคินมานานแล้ว

     

              ...จะได้ ฝากเนื้อฝากตัวกับ(ว่าที่)พ่อสามี

     

                ไม่ดีมั้งร่างสูงละมือออก


                ทำไมล่ะ พ่อคินดุเหรอ...ร่างเล็กหน้าสลดอย่างแนบเนียนหรือว่าคินไม่อยากให้คนนอกอย่างเรย์ไป...


                มันไม่ใช่อย่างนั้น คินอึกอักไม่อยากบอก แต่สุดท้ายก็พูดออกไป พรุ่งนี้ชะเอมเขามาด้วยนะ


                คินมองสีหน้าของร่างเล็กเขาเข้าใจว่าเจ็บตัวแบบนั้นมาก็คงไม่น่าจะอยากไปเจอกับคนที่ทำร้ายตัวเองหรอกและดูเหมือนเขาจะเข้าใจถูก เพราะเรย์สีหน้าเหยเก แววตาที่สบก็ฉายแววสั่นกลัว


                จริงเหรอปากบางสั่นระริก มะไม่เป็นไรหรอก ก็ถ้าคินกับพ่อคินไม่ว่าอะไร เรย์อยากไปแล้วเรย์ก็อยากคุยกับเอมให้เข้าใจด้วย วันนั้นเอมต้องเข้าใจอะไรเรย์ผิดสักอย่าง


                คินขมวดคิ้วมุ่น ยังคงขับรถด้วยมือข้างเดียวอีกข้างปล่อยวางอยู่ตัก


                ให้เรย์ไปนะถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปจะไม่สบายใจกันทั้งสามคนเปล่าๆ พอเห็นสีหน้าชั่งใจ สองแขนเล็กก็รีบคว้าแขนใหญ่มากอดพูดเสียงออดอ้อนช้อนตามองและทำท่าทางที่คิดว่าน่ารักที่สุด นะคิน...เรย์อยากสนิทกับเอมจริงๆ อย่างน้อยเอมเขาก็เป็นแฟน(เก่า)คินนี่นาคำนั้นละไว้ในใจแอบหัวเราะเยาะคนที่สามที่แม้จะอยู่ในบทสนทนาแต่ก็ไม่ได้มีตัวตนอยู่ข้างคินแล้วในตอนนี้


                หลักฐานก็คือคินเลือกที่จะอยู่กับเขาไงล่ะ


                น้าคิน นะๆ


                แต่คินกลัวว่าจะเป็นแบบวันนั้นอีก


                ไม่เป็นไร เรย์เป็นผู้ชายนะ เป็นแผลเดี๋ยวก็หายเรย์ไม่เจ็บหรอกเรย์หัวเราะคิกยกนิ้วจิ้มจึ้กๆ เข้าที่อกแน่นข้างซ้าย คินรู้จักชะเอมดี เอมเขาไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลแบบนั้น ถ้าได้คุยกันดีๆต้องเข้าใจแน่


                เรย์พูดตะล่อมด้วยน้ำเสียงหวานแล้วในใจก็ลิงโลดเมื่อได้ยินคำพูดที่ต้องการ


    อืม พ่อคินไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าเรย์อยากไปก็ไปพร้อมคินก็แล้วกันคินพยักหน้าจำใจ


    ไม่ใช่แค่เรย์ เขาก็อยากจะเคลียร์กับชะเอมเหมือนกัน


    ร่างบางยิ้มกว้างเรย์รู้...รู้ว่าร่างสูงยังตะขิดตะขวงใจเรื่องเหตุการณ์ในวันนั้นอยู่


    ใช่แล้ว คินน่ะรู้จักชะเอมดี...แต่ว่าคินก็ยังไม่เคยเห็นด้านร้ายๆ ของมันเขาจะเผยธาตุแท้ของมันเอง เขาจะทำให้หลายๆ อย่างมันชัดเจนขึ้นในวันพรุ่งนี้


                ชะเอม...กูรอมาตลอดสองปี สองปีที่คอยอยู่เคียงข้างคินแม้จะอยากได้เขามากแค่ไหน ก็มีกาฝากอย่างมึงมาคอยรั้งเขาเอาไว้กูจะทำให้คินเป็นอิสระจากมึงให้ได้


    และมึงต้องโดนทิ้ง


                คินเขาจะต้องเป็นของกู


    ของกู...คนเดียว

     

     

    ************************Whosefault? ************************


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in