แว่Putinnie
JN04 : 2016
  • ในที่สุดก็จะหมดปี2016 นี่หายไปน๊านนานเพราะสอบเสร็จก็ออกไปเที่ยวไม่หยุดเลย5555 แต่วันนี้อยู่บ้าน เพื่อเตรียมตัวไปเที่ยวต่อ(หื้ม)ก็เลยอยากมาบ่นอะไรอีกตามเคยนั่นแล

    จะบอกว่าปีนี้เป็นปีที่แย่สุดก็ใช่ แต่มันก็เป็นปีที่ดีที่สุดด้วย 

    แย่ในที่นี้คือแย่แบบ แย่มากอะ ด้วยปัญหาหลายๆอย่างมันส่งผลกับอารมณ์มากเลยดูเป็นคนผีเข้าผีออกตลอดเวลา ในที่นี้จะเล่าแบบพูดความความแย่ของมันก่อนจะพูดเรื่องดี คือตบหัวแล้วลูบหลังนั่นเอง 

    ซึ่งเอาเรื่องแรกเลยคือเงิน ปีนี้มันอะไรก็ไม่รู้นะแต่เก็บเงินไม่ได้เลย ได้มาไหลไปตลอด ดีนะว่าที่เดิมทีแล้วอะเป็นคนที่ค่อนข้างจะเก็บเงินได้อยู่ ในเงินนึงที่ไม่เคยใช้ ก็ไม่ไปเอามันออกมา ถือคติ อดก็อดวะ!!55555 บัญชีที่หมุนตลอดก็จะมีแต่บัญชีปกติ ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน คือไม่ค่อยมีเงินติดเลย ไหลๆออกหมด แต่ดีนะว่าที่แบ่งเงินไว้ ถ้าเอาเงินมารวมกันไว้ในบัญชีเดียวหมดปลายปีคงไม่ได้ไปเที่ยวอะ

    ต่อไป ก็มาเรื่องเรียน โห อันนี้จำไม่ได้แล้วว่าเคยมีเรื่องดีให้พูดในตอนท้ายมั้ย เพราะไม่เคยแฮปปี้อะไรกับมันเลยยยยยยย ปีนี้หนักมาก เรียนๆไปก็คิดตลอดว่าจบเมื่อไหร่ กูไปเปิดร้านกาแฟแน่ๆ เก็บกดมาก โคตรไม่มีความสุข ก็คือไม่ใช่ว่าซิ่วมาเรียนในสิ่งที่ชอบอะ แต่ตอนนั้นคิดว่าเราน่าจะโอเคกับมันกว่าที่เคยเป็น จนถึงตอนนี้ถ้าถามว่าชอบอะไร ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าตัวเองชอบอะไร รู้แค่ว่าอะไรที่ตัวเองทำได้ดีและอยากทำ ซึ่งในบางครั้งมันทำไม่ได้ มันเลยกลายเป็นแค่งานอดิเรกแล้วมาทำอะไรในสิ่งที่เราแบบพอทำได้แทน 

    จริงๆแล้วคิดว่าถ้าไม่ต้องรู้อะไรเลยมันคงไม่น่าทรมานเท่ากับรู้ว่าอยากทำอะไรแล้วทำไม่ได้นะ

    พอพูดถึงอนาคต เรื่องเรียนแล้วเครียดมาก ดราม่าเบอร์แรง เอาเรื่องทั่วไปเช่นแบบเรื่องเที่ยว ก่อนหน้านี้ไม่เคยไปเที่ยวไหนเลยนะ เพราะเก็บเงินตลอด จนตอนนี้มันรู้สึกว่าเราควรให้อะไรกับตัวเองบ้าง ได้ไปในที่ๆอยากไป ทำในสิ่งที่อยากทำ แต่เพราะเป็นคนขี้เกียจ ไปเที่ยวอย่าเรียกว่าเที่ยวเลย เรียกว่าไปนั่งเฉยๆ ชมวิวเถอะ แต่ถามว่าสนุกมั้ย ก็สนุกนะ ความทรงจำระหว่างเดินทางที่ไม่ได้เล่าลงโซเซี่ยลคือจำได้หมด ใครจะอัพรูปก็อัพไป เพราะนี่เป็นคนที่แบบว่าพอถ่ายรูปแล้วก็ต้องมาก้มหน้าแต่งรูปอัพลงโซเชี่ยลนั่นนี่ ซึ่งคิดว่ามันเสียเวลาอะ เราอยากเก็บทุกอย่างไว้ด้วยตัวเองมากกว่า วันนึงถ้าจะต้องลืมมันก็ลืมไปเอง ต่อให้มีรูปถ่ายเก็บไว้เราก็จำไม่ได้อยู่ดีว่าในรูปนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง 

    ชีวิตนี่เหมือนจะมีความสุขนะได้ไปเที่ยวเยอะ แต่จริงๆมีทริปนึงที่ล่มไปคือทริปโอซาก้าอะ เสียดายมาก ว่าจะไปกับแฟนเก่าแต่ดันเลิกกันก่อนเลยไปฮ่องกงกับพี่แทน ซึ่งกับคนนี้เคยดราม่าไปแล้วรอบนึง มาอัพเดตดีกว่า!5555 ก็นั่นแหละฮะท่านผู้ชม ซึ่งหลังจากที่เลิกรากันไปอยู่ดีๆก็.. มาง้อเฉย
    งงมะ นี่งงแบบ อะไรของเอ็งฟะ แล้วนี่ก็แบบไม่อะ ซึ่งมันเป็นอย่างงี้มาเป็นเดือน เหมือนกับว่าเรื่องก่อนหน้านี้ที่เคยทำอะไรไว้ไม่เคยเกิดขึ้น คนรอบข้างเองก็คิดว่าเราคงกลับไปแน่เลยแต่แค่เล่นตัวไปงั้นเพราะไม่งั้นจะไปง้อตอนแรกทำไมเนาะ

    ขออธิบายนะว่าที่ไปง้อเนี่ยเพราะรู้สึกว่าตัวเองผิด ผิดมากที่เหมือนกับว่าคิดแต่ละสร้างอะไรมาป้องกันตัวเองจากคนอื่น ไม่ชอบพูดอะไรแต่ก็ไม่ชอบอยู่คนเดียวด้วยซึ่งมันก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมมานั่งเงียบๆอยู่กับเรา เขาอาจจะเสียความรู้สึกในเรื่องนั้น ซึ่งหลังจากได้คำตอบกลับมาแล้วว่าไม่อยากพยายาม ก็เข้าใจนะ คนดีๆสวยๆมีตั้งเยอะ เราไม่ใช่ใหม่ดาวิกา55555555ก็เข้าใจในเรื่องนี้แล้วก็ไม่ได้อะไรแล้วด้วย มีความสุขดีกับเพื่อนๆ แต่พอวันนึงกลับมาบอกว่าเนี่ยลองคุยกับคนอื่นแล้ว แม่งเข้าใจยากกว่าเธออีก ง้องแง้งๆไม่ชอบเลย เธอดูเป็นทั้งเพื่อนและแฟนที่ดีมากกว่า สบายใจมากกว่า ซึ่งตอบไปคำเดียวว่าหรอ แล้วก็ไม่ตอบอีกเลยไม่ว่ามันทักมามากมายขนาดไหน มีตอบแบบธรรมดาทั่วไป ห้วนๆตามสไตล์ จนเมื่อวันนั้นนอนๆอยู่ก็มาดราม่าใส่อีกตกลงยังไง ทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ ตอนนั้นยังมาง้อเราอยู่เลย

    เฮ้ยเธอ คำถามบางคำถามอะถามในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน เธอมั่นใจได้ไงวะว่าจะได้คำตอบแบบเดิมในเมื่อความรู้สึกคนเราแม่งไม่เหมือนกันซักวัน ถ้าเป็นตอนนั้นคงตอบแบบไม่คิด ตัวเธอเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน เคยพูดไว้ว่าไม่อยากพยายามแล้วตอนนี้มาพยายามทำอะไรอยู่กันแน่ การจะมองว่าเราดี ก็ต้องมองว่าเราดีเพราะตัวเราปะ ไม่ใช่ดีเพราะเอาไปเทียบกับคนอื่นมา ถามว่าถ้าวันนึงเกิดเธอเจอคนอื่นที่เอามาเปรียบกับเราแล้วคิดว่าเขาดีกว่าจะไม่ทิ้งเราไปแล้วเอาประโยคเดิมๆมาพูดหรอ

    ตอนที่คบกันมันก็ดีอะ มีความสุขดีนะ แต่มันก็แค่นั้นอะ

    หนักหนาสาหัสมาก ตกลงชีวิตมีเรื่องดีๆบ้างมั้ย ย้อนกลับไปในช่วงที่คบกันอยู่ช่วงนั้นลุงเสีย ช่วงนั้นเขาไปต่างจังหวัดยังไม่เจอเราดาร์กใส่ไง กลับมาหลังงานจบไปซักพักแล้วซึ่งตอนนั้นเราว่าเราโอเคขึ้นเยอะกว่าช่วงแรกๆมาก ซึ่งคนที่เจอเราดาร์กใส่จริงๆคือเพื่อน อันนี้คือความโชคดีอย่างนึงคือเราอะจะได้เจอแต่เพื่อนดีๆตลอด คบกันนานมากกกตั้งแต่ประถม ตั้งแต่ม.ต้น ม.ปลาย มหาลัยที่เค้าว่าไม่มีหรอกเพื่อนดีๆเราก็เจอนะ ไม่รู้ทำไม แต่เรียกได้ว่ามันเป็นเรื่องดีๆของปีนี้เลย

    ด้วยความที่เป็นคนไม่ชอบพูด ไม่ชอบแสดงความรู้สึก ตอนที่รู้ว่าป๊าเสีย(เป็นลุงที่รักมากอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเลยเรียกป๊า)เรามาที่โรงพยาบาลไม่ทัน มันเป็นอะไรที่สะเทือนใจมากแล้วเหมือนว่าป๊าก็รอ เรื่องนี้ไม่เคยบอกใครแต่รู้สึกแย่อะ แย่มากๆ มาอีกท่ีคือที่วัดซึ่งก็ไม่ได้เห็นหน้าแล้ว เห็นมือที่เค้ายื่นออกมาแค่นั้นอะ จำได้ว่าตอนนั้นมือสั่นมาก พยายามไม่ร้องไห้ แล้วก็เดินลงจากศาลาไปร้องไห้ในรถรอบนึง พยายามแบบมีสติ เช็ดน้ำตาแล้วออกมายืนกับน้องเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น มีแต่คนทักว่าแบบทำไมดูไม่เศร้ากันเลย ตอนวันเผาก็มีเพื่อนมาช่วยงาน เค้าก็ให้ไปถือตะเกียงเดินวนๆอะ เพื่อนก็ถามว่าโอเคมั้ย จะถือเปล่า แม่ก็ถาม เพราะยังมีหลานคนอื่นอีก ก็บอกถือได้ อยากถือ 

    พอตอนเผาอะ เรารู้ว่าแบบทุกคนจะต้องร้องไห้หนักมากแน่ๆเลยว่าจะไม่ร้องหรอก สุดท้ายร้องหนักสุด ยืนกอดน้องแล้วก็ร้องไห้ คนแถวนั้นก็เดินมาบอกว่าอย่าร้องๆให้เค้าไปสบายนะ จนน้องแบบไม่ไหวเลยพาลงมาข้างล่าง หันไปเจอเพื่อน คือไม่ได้พูดอะไรเลยแต่พอมันเข้ามากอดก็ร้องไห้อีก ช่วงนั้นแย่มากๆอย่างกับคนบ้า นอนก็ร้องไห้ ตื่นก็ร้อง กินข้าวก็ร้อง ตอนฝันก็ยังเห็นภาพตอนที่เค้าเผาอะ ภาพไฟลุกท่วม มันกลายเป็นภาพติดตาตลอด พยายามเล่นทวิต คุยกับเพื่อนให้ดูไม่เป็นไร ก็ไม่ได้บอกใครหรอก แต่ทุกคนเหมือนรู้ ก็มาอยู่เป็นเพื่อน นั่งอยู่ดีๆมันก็มากอด มาแกล้ง เพราะแบบนี้อะถึงได้บอกว่ามันเป็นที่แย่แล้วก็ดีที่สุดในเวลาเดียวกัน 

    ในส่วนที่มันจะแย่มันคือความรู้สึกเราเอง และที่มันดีที่สุดก็เพราะความรู้สึกเรามันมีคนรับรู้ โดยที่เราไม่ต้องพูดอะไรเลย ในเวลาที่เราเจอเรื่องร้ายๆมามันทำให้เรารู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว เรากลัวแต่ว่าบางทีถ้าเรานิ่งไป เพื่อน คนอื่นๆอาจจะไม่ชอบ แล้วก็ทิ้งเราไปซักวันนึง เรากลัวที่จะต้องอยู่คนดียว แต่ทุกคนก็ทำให้เราเห็นว่าทั้งหมดนั้นเราก็แค่กลัวไปเอง

    ขอบคุณนะ ♥

     
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in