until the lilacs are goneletto
วันสุดท้าย(จริงๆแล้วนะ)​
  • สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกท่าน🙏
    วันนี้(25 มิถุนายน​ 2562)เป็นวันที่เราได้พบหมอเป็นครั้งสุดท้ายแล้วค่ะ

    จริงๆรู้สึกดีใจและก็ใจหายไปพร้อมๆกันนะ เพราะเรารู้สึกว่าการที่เราเปิดใจมารักษาเป็นเวลาเกือบสองปีนี่ มันคุ้มนะ มากๆเลยแหละ ทำให้เราเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ จากคนเคยคิดมาก คิดทุกเรื่อง น้อยใจเก่ง ดราม่าเก่ง กลายเป็นคนที่มีวุฒิ​ภาวะ​มากขึ้น คิดไตร่ตรองดีขึ้น อาจจะเป็นเพราะอายุที่โตขึ้นด้วย อึกทั้งยาแก้ซึมเศร้าที่ทำให้เราสดใสมากขึ้นด้วยแหละเนอะ... 

    ส่วนความรู้สึกใจหายก็คือเราคงคิดถึงบรรยากาศห้องตรวจจิตเวชของรพ.ที่รักษาไปอีกนานเลย เพราะจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว คิดถึงป้าพยาบาลที่น่ารักสองคนที่ดูแลคนไข้ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ​ตลอดทุกครั้ง แล้วก็ป้าคนที่ขานชื่อเรียกคนไข้รอตรวจด้วย และคนนี้ขาดไม่ได้เลยก็คือคุณหมอ หนูคงคิดถึงเสียงที่ดังๆของคุณหมอมากๆ5555 ขอบคุณ​จริงๆนะคะ

    ขอบคุณตัวเองที่ประคองมาได้ถึงทุกวันนี้
    ขอบคุณ​แม่ที่เปิดใจ เข้าใจ ยอมให้หนูมารักษา มารับยาแทนตอนเวลาหนูเรียน พามาหาหมอตามนัด
    ขอบคุณ​ที่เข้าใจว่าเราเป็นแบบนี้

    สุดท้ายอยากขอบคุณ​จริงๆคือผู้อ่านทุกท่านค่ะ ขอบคุณ​ที่ติดตามเรื่องราวในบล็อกของเรานะคะ

    ถ้าผู้อ่านคนไหนกำลังประสบแบบเราอยู่ 
    เราเป็นกำลังใจให้ทุกคนเสมอนะคะ
    ห้ามหยุดยาเองนะ มันไม่ดีมากๆเลยยย
    พยายามกินยาให้ครบ อย่าลืมนะคะ😊

    ปล. สรุปวันนี้เราก็ได้ยามาเหมือนเดิมนะคะ ก็ยังต้องกินอยู่ ถึงแม้คุณหมอจะไม่นัด😁

    จากนี้ชีวิตเราจะได้เริ่มต้นจริงๆแล้วสินะ
    สู้ไปด้วยกันนะ💜

    จะพยายามมาอัพเดตบล็อกเรื่อยๆนะคะ

    ขอบคุณ​ที่อ่านจนจบค่ะ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in