until the lilacs are goneletto
จากลา
  • หลังจากนี้เราคงไม่ค่อยมีเวลามาเขียนบล็อกอัพเดทอาการตัวเองแล้วล่ะค่ะ เพราะต้องเตรียมตัวไฟท์กับการหาที่เรียนต่อ ฮือ แต่จะพยายามมาอัพเดททุกครั้งที่ว่างนะคะ

    อาการตอนนี้จิตใจก็แข็งแกร่งมากกว่าเดิมแล้ว ไม่แยแสต่อคำพวกนั้น ปล่อยวางกับสิ่งที่พวกเขาพยายามกรอกหูเราทุกวัน พยายามทำให้เราไม่มีเพื่อนคบ แต่ก็ไม่อะค่ะ เพื่อนใหม่เราโอเคกับเรา แถมยังใจดีมาก ไม่เอาเปรียบเรา เตือนเราในเรื่องที่ไม่เหมาะไม่ควรด้วย
    "แค่เราไม่คิดซักอย่าง มันจะไปเดือดร้อนใคร" ใช่ไหม?
    ในสายตาพวกเขาเราอาจจะเป็นไวรัส เป็นเชื้อโรค เป็นอะไรต่างๆก็ตาม
    แต่ในสายตาของคนที่รักเรา คนที่เรารัก ยังไงเราก็เป็นเราค่ะ

    ทนๆอีกสักครึ่งปี อีกนึดนึงเองตัวเรา ก็จะไม่เจอมรสุมอะไรแล้วนะ
    มาถึงครึ่งทางแล้ว เก่งมากๆ

    เดี๋ยวก็จะมีไปหาหมอ คุยกันเรื่องหยุดยาในเดือนพฤศจิกานี้แหละค่ะ (ถ้าเราจำไม่ผิด55555)
    เอาจริงๆ การตัดสินใจของเราในวันนั้น มันเปลี่ยนแปลงชีวิตเรามากในตอนนี้ 
    ขอบคุณตัวเองที่กล้าตัดสินใจบอกแม่ตรงๆ+รักษา กินยาตลอด
    ขอบคุณคุณหมอที่คอยดุเราบ้างในเรื่องลดน้ำหนัก
    ขอบคุณคุณป้าพยาบาลทั้งสองคนที่กรอกประวัติหนู จดใบสั่งยาให้หนู
    ขอบคุณทุกคนรอบตัวที่เข้าใจ
    ขอบคุณผู้อ่านทุกๆคน คนที่คอยให้กำลังใจมากๆนะคะ
    ขอบคุณจริงๆค่ะ♥
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
saytun (@saytun_)
มีอะไรคุยกับเราได้เสมอนะ
ขอบคุณที่เขียนขึ้นมาให้อ่านนะคะ
ขอบคุณจริงๆ :) ♥
letto (@letto_jj)
@saytun_ ขอบคุณคนอ่านเช่นกันค่ะ ขอบคุณที่ติดตามบล็อกของเรานะคะ ♥