until the lilacs are goneletto
เราทำได้!!
  • สวัสดีค่ะ ตั้งแต่เปิดเทอมม.6มายังไม่ได้มาอัพเดตอะไรมาก จนตอนนี้จะสอบปลายภาคเทอม1แล้วค่ะ งานเยอะจริงๆ ชีวิตม.6...
    เริ่มเลยแล้วกัน นับจากวันนั้นที่เราได้เข้าห้องที่เย็นที่สุดในร.ร.กับคู่กรณีแล้วยุติเรื่องวุ่นวายทั้งหมด หาเพื่อนใหม่อยู่ด้วย เราสบายใจขึ้นมากเลยค่ะ ได้เป็นตัวของตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม ชีวิตแฮปปี้ เพราะเราได้เปลี่ยนความคิดให้เป็นผู้ใหญ่หลายเท่าตัว เพื่อนใหม่สอนอะไรเราหลายอย่างเลยค่ะ จนทุกวันนี้เราเฉยชากับคำพวกนั้นแล้ว เรามีกิจกรรมเล็กๆกับแม่เราทุกวันเพื่อเป็นการระบายความเครียดในแต่ละวัน โดยเล่ามาว่า "วันนี้โดนอะไรมาบ้าง?" เราก็เล่าทุกวัน และก็ค้างไว้แค่นั้น ไม่มีเอาเก็บมาคิดอีก แม่ก็จะย้ำทุกครั้ง ให้เราปล่อยวาง เฉยชา อย่าตามเกมส์จิตวิทยาพวกนั้น เราก็ทำตามที่แม่บอกจนทุกวันนี้รู้สึกแค่ว่า "รู้ว่าแอบด่าเรานะ แต่เราก็ไม่โต้ตอบอะไร เพราะพวกเขาไม่ได้มีค่าให้เราใส่ใจ" คิดแบบนี้มาตลอดค่ะ ชีวิตเลยเลี่ยงๆปัญหาในแต่ละวันได้ แต่มันก็มีบ้างค่ะ วันที่เราทนไม่ไหวอะ เหนื่อย เราแค่ลองถอยมาจุดนึง ร้องไห้ให้พอ แล้วขอก้าวเดินไปข้างหน้าใหม่ให้ไกลกว่าเดิม เชื่อว่าตัวเองจะหายจากโรค100%ในไม่ช้า
    ปล. หมอเริ่มนัดเดือนห่างขึ้นเรื่อยๆ
    ปล.2 หมออาจจะสั่งหยุดยาแล้ว
    ปล.3 ขอให้ผู้อ่านทุกท่านฟื้นฟูตัวเองให้หายไวๆนะ
    เราเป็นกำลังใจให้กันและกันค่ะ💕
    ปล.4 ขอบคุณเจ้าโมบายล์ด้วยนะที่เป็นแรงใจสำคัญให้เราอยากจะหายจากโรคนี้ไวๆ จะได้ตามน้องได้มากขึ้นกว่าเดิม น้องเป็นพลังงานสดใสให้เราเลยก็ว่าได้ ดูรูปน้องแต่ละวันก็รู้สึกสบายใจ ดีใจยังไงบอกไม่ถูก5555 โดนตกทุกวันซ้ำบ๊อยบ่อยยย รักนะโมบายล์ สู้ๆหมึกโม
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in