Spoiler, we die in the endsherii
05: เผา
  • ⠀⠀ “ทำไมเราต้องเผากระดาษพวกนี้ด้วยอะแม่”

    ⠀⠀ ฉันเอ่ยถามในตอนสายของวันที่อากาศร้อนจัด, เป็นอีกหนึ่งวันที่อากาศร้อนจัดอย่างเคยในปลายเดือนมีนาคม ไอควันสีดำคุกรุ่นลอยเหนือถังเหล็ก เหล่าบรรดาเครือญาติที่นานๆ ทีจะได้กลับมาเจอกันแค่ปีละหนสองหนตามแต่โอกาสพิเศษ อย่างเช่นวันนี้


    ‘เชงเม้ง’


    ⠀⠀ ฉันเคยนึกสงสัยว่าคนที่ตายไปแล้วนั้น จะได้รับสิ่งของพวกนี้จริงๆ หรือมันเป็นเพียงแค่การอุปโลกไปเองของผู้คนที่ยังมีชีวิตอยู่


    ⠀⠀ ฉันโยนกระดาษสีทองขอบเงินลงไปในนั้น เหล่าเด็กๆ หรือเรียกง่ายๆ ก็คือ หลาน มักจะได้หย่อนกระดาษพวกนี้ลงเตาเผาทีหลังเสมอ


    ⠀⠀ มีบางครั้งฉันกลัวว่าเปลวไฟสีแดงฉานนั่นจะลวกปลายนิ้วเข้าสักวัน




    ⠀⠀ “อย่าโยนสิ ค่อยๆ หย่อนลงไป” เสียงของคุณอาเอ็ดมาจากด้านหลัง ฉันบึนริมฝีปากเล็กน้อยก่อนขมุบขมิบริมฝีปากตอบกลับไปงึมงำในลำคอ

    ⠀⠀ “มันร้อนนี่คะ”

    ⠀⠀ “ก็รอจังหวะให้ลมพัดเปลวไฟไปทางอื่นก่อน”

    ⠀⠀ “...”

    ⠀⠀ ด้วยความที่เป็นพี่สาวคนโตสุด ฉันจึงต้องยืนอยู่ในวงล้อมเตาเผา เพื่อดูแลน้องๆ ในขณะที่บางคนยังกล้าๆ กลัวๆ ที่จะหย่อนกระดาษพวกนั้นลงไป บางคนจึงทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันค่อยๆ ปลิวลงไปในถัง-- เหมือนกับฉัน




    ⠀⠀ “เขาจะได้มีใช้ที่นั่นไง”

    ⠀⠀ นั่นคือประโยคที่แม่ตอบกลับมา หลังจากเราพากันกลับมาถึงบ้าน เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ ที่นานๆ ได้เจอกันทีดังลั่นไปทั่วสนามหญ้าหน้าบ้าน แม้ว่าเวลาล่วงเลยเข้าสู่เย็นย่ำ

    ⠀⠀ “รู้ได้ไงอะ ตายแล้วทุกอย่างก็จบไม่ใช่หรอ” ฉันถามออกไปต่อ แต่แม่เลือกที่จะไม่ตอบอะไร


    ⠀⠀ บ่อยครั้งที่หล่อนชอบปล่อยให้ฉันค้นหาคำตอบของสิ่งเหล่านั้นด้วยตัวเอง

    ⠀⠀ และฉันเชื่อว่าสักวัน, อาจจะในไม่ช้านี้ ฉันอาจจะพบคำตอบของคำถามที่เฝ้าถามมาตลอดก็ได้


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in