UwULoading 48%
mirror [JIKOOK]
  • ท่วงทำนองหวานล้ำยังคงดังก้องอยู่ภายในโสตประสาท ดวงตาหวานปิดลงเพื่อดื่มด่ำไปกับห้วงดนตรี จีมินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลิ้มรสยาพิษหอมหวานยามที่เรือนร่างสูงโปร่งขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าเยาว์วัยปรากฏรอยยิ้มขี้เล่นเมื่อเห็นว่าจีมินมีปฏิกิริยายังไงกับการกระทำเมื่อครู่ เสียงดนตรีเงียบลงไปแล้ว คนทั้งสองกลับมายืนดูวิดิโอที่ตั้งใจถ่ายไปเมื่อครู่เพื่อเช็กความเรียบร้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากต้นคอขาวเนียนทำให้ลำคอของเขาแห้งผาก จู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

    "ฮยองว่าเราขยับตรงนี้อีกหน่อยดีไหมครับ ให้อยู่ห่างกันอีกนิดนึง" 

    ดวงตาเรียวดุจเหยี่ยวจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มตรงหน้าไม่วางตาจนจองกุกต้องร้องทัก จีมินพยักหน้าเออออตอบกลับไปทั้งที่เขาไม่ได้ฟังที่ใครอีกคนพูดเลยแม้แต่น้อย กล้องดิจิตอลถูกวางไว้ที่หน้ากระจกบานใหญ่เพราะนั่นคือมุมที่ดีที่สุด จองกุกว่าอย่างนั้นน่ะนะ เสื้อเชิ้ตที่จองกุกใส่ไม่ต่างอะไรกับผ้าขาวบางเลยแม้แต่น้อย แค่ชื้นเหงื่อนิดหน่อยก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน เพราะแบบนั้นจีมินถึงได้เลือกที่จะปิดไฟในห้องซ้อมเอาไว้ แต่นั่นยิ่งทำให้เห็นอะไร ๆได้สะดวกขึ้น

    เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เราทั้งสองขยับไปตามท่วงทำนองที่ได้ซักซ้อมกันไว้ก่อนหน้า ร่างกายของ
    จีมินยังทำตามความเคยชินแต่จิตใต้สำนึกของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับเสียงเพลงกังวาลเหล่านั้นเลย ความร้อนรุ่มในจิตใจทำให้เขารู้สึกว่าแต่ละวินาทีที่ผ่านพ้นไปช่างยาวนานเหลือเกิน

    เพลงจบแล้ว

    ไม่ต้องรอให้ใครมาออกคำสั่งพัค จีมินก็รีบเข้าไปคว้าเอาเอวบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดทันที ใบหน้าคมสันเกยอยู่กับลาดไหล่ของคนเด็กกว่า เขากำลังจะจรดริมฝีปากลงกับลำคอระหงแต่ก็เหลือบไปเห็นกล้องที่บานกระจกเสียก่อน

    "ผมว่าเราเต้นกันอีกรอบนึงดีกว่า ฮยองรีบไปยืนตำแหน่งตัวเองเลย"

    จีมินยอมกลับมายืนอยู่ด้านหลังจองกุกอย่างจำนน การอดทนรอบางสิ่งบางอย่างคือบททดสอบที่ยากที่สุดแต่ก็ใช่ว่าจีมินจะทำไม่ได้

    เขาคิดผิด

    เมื่อเด็กตรงหน้าเริ่มขยับตัวเต้นไปตามทำนองจีมินก็หมดความอดทน ในยามที่ตัณหากำลังครอบงำจิตใจการรับรู้ต่อสิ่งรอบข้างก็ดูเหมือนจะดับสูญตามไปด้วย เรียวแขนปัดป่ายไปตามเรือนร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามใจชอบ ใช้ฝ่ามือฟอนเฟ้นผิวขาวใต้ผ้าผืนบางอย่างเอาแต่ใจ เขาตักตวงความหวานจากพวงแก้มแดงระเรื่อไปจนถึงริมฝีปากอวบอิ่มที่คอยพร่ำบ่นยามที่จีมินทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ จองกุกพยายามจะขืนตัวออกจากวงแขนแข็งแกร่ง ถ้าเป็นเวลาอื่นจีมินจะยอมให้จองกุกง่าย ๆ แต่เวลานี้มันไม่ใช่

    "ฮ-ฮยอง มีกล้องถ่ายอยู่นะ"

    "ช่างหัวกล้องมันสิ"

    จองกุกร้องออกมาอย่างขัดใจเมื่อจีมินยังไม่ยอมผละออกจากต้นคอของเขา ริมฝีปากบางคว่ำเบะลงเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเสียงบ่นงึมงำก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่า กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ ริมฝีปากอิ่มดูดดุนยอดอกแข็งขืนจนจองกุกต้องเม้มปากแน่น เด็กน้อยรู้สึกได้ถึงแรงกัดเบา ๆ ก่อนที่จีมินจะผละออกมา รอยช้ำสีกุหลาบปรากฏอยู่ทั้งบนยอดอกและเนินอกขาวเนียน ใบหน้าน่ารักแนบลงกับฝ่ามือของคนเป็นพี่ ออดอ้อนเหมือนลูกแมวเพื่อให้
    จีมินหยุดการกระทำทั้งหมดเอาไว้

    "ฉันจะยอมให้นายก่อนก็ได้.."

    จีมินทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ ในทีแรกจองกุกคิดว่าจีมินจะหยุดแล้วจริง ๆ ถึงได้ก้มลงติดกระดุมกลับเข้าที่เดิมแต่ยังไม่ทันจะติดเม็ดที่สองเสร็จฝ่ามือเรียวก็ถูกคว้าเอาไว้เสียก่อน ตอนนี้แจ็คเก็ตยีนส์ของจีมินถูกถอดออกไปแล้ว เขาใช้มือข้างที่ว่างเสยผมที่ตกลงมาปรกตาขึ้นไปก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองเด็กน้อย นัยน์ตาหวานสั่นระริกยามที่จีมินเดินเข้ามาใกล้ ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกถอดถอนออกจากร่าง กายบางนอนลงบนพื้นไม้ปาร์เก้ตามแรงของจีมิน ริมฝีปากร้อนผะผ่าวจุมพิตลงที่หน้าผากมนก่อนจะขยับกายลงไปบรรจงถอดรองเท้าออกให้

    จีมินช้อนตัวเด็กน้อยขึ้นมาให้นั่งพิงอยู่กับอกของเขา ตอนนี้จองกุกมองเห็นเรือนร่างของตัวเองชัดเจนจากเงาสะท้อนในกระจก ฝ่ามือนุ่มนิ่มของจีมินปัดป่ายอยู่บนตัวเขา ลากผ่านหน้าท้องที่มีลอนจาง ๆ ประดับอยู่ ลมหายใจอุ่นคลอเคลียอยู่ที่ใบหูทำให้จองกุกหน้าร้อนผ่าว ไม่มีแม้แต่แรงจะเปล่งเสียงออกมาห้ามตอนที่จีมินลูบไล้แกนกายเขาผ่านผืนกางเกง

    ความคิดเดียวที่ดังก้องอยู่ในหัวตอนนี้คือจีมินฮยองใช้มือเก่งชะมัด

    ลมหายใจติดขัดอีกครั้งเมื่อจีมินสอดมือเข้าไปใต้กางเกงชั้นใน จองกุกกำลังจะหันหน้าหนีไปอีกทางถ้าเสียงกระซิบทุ้มต่ำไม่ดังขึ้นเสียก่อน

    "ซ้อมเต้นต้องมองกระจกสิจองกุก"

    จองกุกขัดขืนไม่ได้ ทันทีที่เขาหันกลับมาจีมินก็เริ่มขยับมือ แต่เพราะจีมินไม่ยอมร่นกางเกงลงจึงทำให้การเคลื่อนไหวเหล่านั้นเป็นไปอย่างติดขัด เมื่อไม่ได้ดั่งใจจองกุกก็เอาแต่ใจ ฝ่ามือเรียวดึงกางเกงผ้ายืดของตัวเองลงไปถึงหัวเข่า เสียงหัวเราะหึที่ดังมาจากด้านหลังทำให้พวงแก้มขาวเจือสีระเรื่อ แต่ถึงกระนั้นดวงตากลมโตก็ยังจับจ้องอยู่ที่กระจกบานใหญ่ จองกุกพยายามจะกลั้นเสียงของตัวเองเอาไว้แต่สุดท้ายห้องซ้อมเต้นก็เคล้าไปด้วยเสียงครางหวาน

    ยังไม่ทันจะหายเหนื่อยจีมินก็เริ่มกิจกรรมระหว่างเราขึ้นอีกครั้ง จองกุกถูกจับให้หันหน้ากลับมา จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าการที่เห็นตัวเองสะท้อนอยู่ในกระจกยังดีกว่าการที่ต้องนั่งมองหน้าจีมินเป็นไหน ๆ จีมินกดจูบลงที่ลำคอระหงด้วยความลุ่มหลงก่อนจะคว้าเอาฝ่ามือเรียวมาไว้ที่หัวกางเกงตัวเอง ส่งสายตาบอกเป็นนัย ๆ ให้คนตรงหน้าช่วยถอดกางเกงออกให้เขา จองกุกทำตามคำขอโดยไม่ขัดขืน

    "นายจะทำเองหรือให้ฉันทำ"

    "ใครเขาถามกันเล่า" ว่าพลางเอียงหน้าหนีสัมผัสจากปลายจมูกของคนเป็นพี่

    "หรือว่าจะเลือกทั้งสองเลย" จีมินพูดกลั้วหัวเราะเพราะทันทีที่ได้ยินจองกุกก็จ้องเขาตาเขม็ง

    จองกุกเลือกอย่างหลัง เสื้อเชิ้ตตัวบางถูกสวมใส่อีกครั้งเพื่อลดการเสียดสี ต้นขาอวบอัดถูกจับให้แยกออกจากกันพร้อมกับสัมผัสเย็น ๆ ของเจลหล่อลื่นที่สอดแทรกเข้ามา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่จองกุกก็ยังไม่ชินกับความแข็งขืนที่ค่อย ๆ เข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกับเขาสักที ความร้อนจากตัวของจองกุกทำให้จีมินแทบคลั่ง สะโพกสอบขยับเข้าหาความสุขพร้อมกับพรมจูบไปทั่วร่างกายอันหอมหวาน เสียงหอบหายใจปนเสียงสัมผัสหยาบโลนดังไปทั่วห้อง จองกุกรู้สึกเหมือนจะตายเสียให้ได้ตอนที่จีมินจ้องมองเข้ามาในตาของเขา ความร้อนแรงจากสายตาของคนตรงหน้ากำลังหลอมละลายเขาไปทีละนิด 

    กายบางขยับไปตามแรงกระแทกจนจีมินนึกเป็นห่วงว่าแผ่นหลังนวลเนียนจะแดงเป็นปื้น แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยั้งแรงของตัวเองเอาไว้ไม่ได้ เสียงหวานที่ครางเรียกชื่อเขาสั่นเครือ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หนักหน่วง จนถึงวินาทีสุดท้ายที่จีมินขยับกายเข้าหาจองกุกก็ยังเรียกชื่อเขาอยู่อย่างนั้น

    "เลอะเทอะหมดแล้ว ฮยองจะให้ผมกลับบ้านยังไงเนี่ย" แม้ร่างกายจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงไปแล้วแต่จองกุกก็ยังมีแรงบ่นจีมินอยู่ ปากเล็ก ๆ ยู่เข้าหากันเมื่อเห็นว่าจีมินกำลังยิ้มหน้าระรื่น

    "มีความสุขอะไรครับคุณจีมิน ยังถ่ายวิดิโอเต้นไม่เสร็จก็ออกนอกลู่นอกทางจนเสียงานหมดแล้ว"

    "แต่ก็เต็มใจไม่ใช่หรอครับคุณจองกุก"

    ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็เต็มใจให้จีมินทำแบบนั้น แต่คนที่เริ่มก็สมควรเป็นคนรับผิดไม่ใช่หรือไง

    "มัวแต่ทำหน้ายุ่งแล้วจะได้กลับบ้านไหมล่ะ ลุกขึ้นมาเร็ว"

    "ฮยอง!"


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in