#bwtstoryblackwintxr
OS :: After the mission ( Hydra!Cap x Winter Soldier )
  •  

    Title : After the mission

    Pairing : Stucky ( Hydra!Cap × Winter Soldier )

    Note : ลั่นมากและสั้นมาก


     

     

    ...ภารกิจสำเร็จ....

     

    ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เมื่อเสียงกระสุนและระเบิดสิ้นสุดลง กลุ่มควันเขม่าลอยปกคลุมรอบบริเวณ กลิ่นไหม้และกลิ่นคาวเลือดผสมปนเปกันจนอบอวล

     

    ร่างสูงใหญ่ภายใต้เครื่องแบบสีดำแดงก้าวเท้าผ่านบรรดาร่างไร้วิญญาณที่นอนกองระเกะระกะอยู่บนพื้น

     

    ศพแล้วศพเล่าที่ก้าวผ่าน...ล้วนแล้วแต่เป็นผลงานของเขาทั้งสิ้น

     

    ไม่สิ ต้องเรียกว่าเป็นผลงานของไฮดร้า ถึงจะถูก เพราะเขาเป็นแค่กัปตันที่คอยนำ...ไม่ได้จัดการทุกอย่างเองคนเดียวเสียหน่อย

     

    ชายหนุ่มปลดสายรัดโล่ประดับตราหัวกะโหลกอันเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรที่แขนและสะพายมันไว้ด้านหลัง ฝ่ามือภายใต้ถุงมือหนังปาดเอาคราบเลือด ( ที่คาดว่าน่าจะเป็นของหนึ่งในบรรดาศพที่นอนกันเกลื่อนกลาด ) ที่ติดอยู่บนใบหน้าออก เขามุ่งหน้าไปยังรถคันใหญ่สีดำที่จอดรออยู่ ณ จุดที่นัดแนะไว้

     

    "ขอบใจมากกัปตัน"

     

    น้ำเสียงคุ้นหูพร้อมแรงตบเบาๆที่บ่ากว้างเรียกให้ร่างสูงหันไปหา

     

    "เช่นกัน รัมโลว์"

     

    เขาเอ่ยตอบชายชุดดำที่จำหน้าและชื่อได้จากการทำภารกิจด้วยกันหลายครั้งหลายครา ก่อนที่คนอื่นๆในทีมจะตามมาสมทบและทักทายเขาในทำนองเดียวกัน

     

    ทันใดนั้นเอง…ใบหน้าของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

     

    ร่างสูงหันมองรอบกายซ้ายขวา สอดส่องสายตาหาใครบางคน ท่ามกลางบรรดาเพื่อนรวมงานแต่ก็ไม่พบ ก่อนจะเหลียวมองไปยังเบื้องหลัง

     

    ...เจอแล้ว...

     

    'เขา'อยู่ตรงนั้น...เดินอยู่ข้างหลังตัวคนเดียวโดยทิ้งระยะห่างจากคนอื่นๆในทีมพอสมควร

     

    เส้นผมยาวสีเข้มล้อมรอบใบหน้าที่ถูกหน้ากากสีดำปกปิดครึ่งล่างเอาไว้ เหลือเพียงดวงตาสีหม่นที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แขนข้างซ้ายที่เป็นโลหะแทนที่ควรจะเป็นผิวหนังของมนุษย์ถือปืนไรเฟิลกระบอกยาวโดยปล่อยปลายกระบอกชี้ลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง

     

    ชายหนุ่มที่ถูกขนานนามว่ากัปตันหันหลังกลับและตรงดิ่งเข้าไปหาคนที่เดินอยู่เพียงลำพัง

     

    โดนลืมอีกแล้วสินะ...

     

     

    "วินเทอร์"

     

    สองขาที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักเมื่อถูกขวางทางโดยใครบางคน นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาเหลือบขึ้นมองร่างที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ความว่างเปล่ายังคงฉาบทาอยู่บนแววตาคู่นั้น

     

    ...แม้แต่ในตอนที่รอยยิ้มจากอีกคนถูกหยิบยื่นมาให้พร้อมกับประโยคสั้นๆและสัมผัสที่บริเวณหัวไหล่

     

    "เก่งมากวันนี้ ขอบใจนะ"

     

    ปฏิกิริยาตอบรับจาก ‘ วินเทอร์ ’ ...คือการมองหน้าคนตรงข้ามนิ่งๆอยู่ซักพัก

     

    ก่อนจะเบี่ยงตัวออกและเดินต่อไปเหมือนเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น…ซึ่งกัปตันหนุ่มก็ชินกับท่าทางแบบนั้นเสียแล้ว

     

    ร่างสูงหมุนตัวกลับและสาวเท้าก้าวตามให้ทันคนผมยาว

     

    ..เพื่อที่จะเดินเคียงข้างไปกับอีกคนจนถึงรถขององค์กร

     

    ...ภาพที่กัปตันแห่งไฮดร้าเข้าไปทักทายวินเทอร์โซลเจอร์หลังจบภารกิจกลายเป็นภาพที่คุ้นตาของคนในทีม...

     

    รัมโลว์เคยบอกกับเขาครั้งหนึ่งว่า ‘ติดนิสัยเก่ามาสินะกัปตัน’….ซึ่งเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าประโยคนั้นหมายความว่ายังไง

     

    สำหรับคนอื่นๆในไฮดร้า วินเทอร์โซลเจอร์อาจเป็นเพียงอาวุธสังหารที่ไม่ได้ต้องการปฏิสัมพันธ์เหมือนมนุษย์ทั่วไป หรืออาจเป็นเพราะถูกตราหน้าว่าเป็นตัวอันตรายที่อาจจะปลิดชีวิตคนที่เข้าใกล้แบบสุ่มสี่สุ่มห้าได้ทุกเมื่อ จึงไม่เคยมีใครที่คิดจะเข้าไปทักทายหรือพูดคุยด้วยอย่างที่ทำกับเขา

     

    แต่สำหรับกัปตัน…การที่ต้องเห็นวินเทอร์โซลเจอร์คอยเดินตามหลังคนอื่นอยู่เสมอ มันก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เขาตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคิดจะทำ

     

    ความรู้สึกบางอย่าง…ที่เขาเองก็นิยามไม่ได้แน่ชัดว่ามันคืออะไร

     

    รู้เพียงแต่ว่าเขาไม่อยากให้เจ้าของฉายาฤดูหนาวนั้น…รู้สึกโดดเดี่ยว

     

    อย่างน้อยการที่แขนเหล็กนั่นไม่ได้ยกปืนขึ้นจ่อหน้าเขาในตอนที่เขาวางมือลงบนไหล่ของอีกฝ่ายและบีบมันเบาๆ ก็พิสูจน์ได้ว่าวินเทอร์โซลเจอร์ไม่ใช่ตัวอันตรายอย่างที่ใครคิด

     

    และในจังหวะที่ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นมองมาที่เขา ถึงแม้จะแค่เพียงชั่วครู่ แต่มันก็นานพอที่จะทำให้เขาได้เห็นประกายวูบไหวบางอย่างที่เข้ามาแทนที่ความว่างเปล่าในดวงตาคู่นั้น

     

    ซึ่งนั่นเพียงพอแล้วที่จะยืนยันได้ว่าฤดูหนาวที่ดูเย็นชาก็ยังมีหัวใจอยู่

     

    และเขาก็แอบหวังลึกๆว่าเบื้องหลังหน้ากากนั้น คงจะมีรอยยิ้มจางๆซ่อนอยู่บ้าง

     

    …ก็เท่านั้นเอง

     

    end.

     

     

     

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in