หญิงสาวผู้ดูแลความทรงจำผู้อื่นbluepinetree
- หญิงสาวผู้ดูแลความทรงจำผู้อื่น -
  • " หญิงสาวผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ เธอได้ถือสิทธิ์เป็นผู้ดูแลอดีต - ความทรงจำของคนหลายรุ่น นั่นเท่ากับว่า เธอสามารถครอบครองอดีต ปัจจุบัน และอนาคตเมื่อร้อยปีไว้ด้วย ทั้งที่รู้จักมักคุ้นและแทบจะแปลกหน้าและนามสำหรับเธอ แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหาทำให้หน้าที่ของเธอบกพร่องลงไป, หญิงสาวผู้ดูแลอดีตของผู้อื่น "



                   ผ่านไปหลายชั่วโมง คุณยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ม้านั่งไม้สีเข้มในมุมมืดของตัวพิพิธภัณฑ์ ข้าง ๆ ฝั่งซ้ายของคุณเป็นตู้กระจกใสเงา ฉันคิดว่าเมื่อพิพิธภัณฑ์ปิดลง ถึงเวลานั้น พ้นจากสายตาของผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาชมแล้วคงจะมีใครบางคนออกมาทำความสะอาดและเช็ดตู้กระจกใสนี้อยู่ทุกวี่วัน สม่ำเสมอ กระทั่งใสและเงาได้ถึงขนาดที่ชวนให้ฉันนึกถึงกระบวนการทำงานของมัน กระจกใสตรงนั้นครอบเครื่องถ้วยโบราณราวสองร้อยปีเอาไว้ ไม่ผิดแน่ เพราะป้ายเล็ก ๆ ใต้เครื่องถ้วยนั้นระบุเลขเอาไว้อย่างชัดเจน และฉันเดาได้ว่าของเหล่านั้นน่าจะสัมพันธ์กับราชวงศ์ใดราชวงศ์หนึ่งของจีนในอดีต ส่วนอีกฝั่งขวา ข้าง ๆ ที่คุณนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นป้ายจัดแสดงประวัติใครบางคน ถ้าเดินเข้าไปใกล้อีกนิด จะเห็นรูปภาพใครบางคนที่เคยเป็นใหญ่เป็นโตในอดีตอย่างแจ่มชัด “พระราชประวัติเจ้าหญิงล้านนา” หากคุณอยากจะรู้ในรายละเอียดที่ลงลึกมากกว่าคำบรรยายอยู่ตรงหน้าคุณ คุณสามารถยื่นนิ้วเข้าไปกดปุ่มสีแดง ภาพแสดงที่ใครบางคนตั้งใจและหวงแหนในอดีตจะเลื่อนปรากฏอยู่ต่อหน้าคุณพร้อม ๆ กับคำอธิบายด้วยเสียงสตรีวัยกลางคนพูดด้วยภาษาราชการ คงจะฟังไม่ยากและเข้าใจได้ง่าย หากคุณพอจะเคยผ่านหูผ่านตากับภาษาราชการมาแล้วบ้าง ( ฉันคิด ความทันสมัยและเทคโนโลยีได้ย่างกรายเข้ามายังพื้นที่ที่เป็นอดีต อัดแน่นไปด้วยชิ้นส่วน อารมณ์ความรู้สึก และความทรงจำของใครบางคนในอดีตได้อย่างง่ายดาย )


                 ฉันมองกลับไปยังที่ที่คุณนั่งอยู่ตรงนั้น ที่เดิม แน่นิ่ง ไม่ไหวติง จะต่างอะไรไปจากชิ้นส่วนแสดงในนี้ล่ะ ฉันพึมพำกับตัวเองอยู่หน้าตู้แสดงเซรามิคและเครื่องปั้นดินเหนียวที่ยังไม่ผ่านกระบวนการเผา , คุณก้มหน้าลง ผมที่ทัดหูเอาไว้ทางด้านขวาหลุดลงมาปกหูและแก้มของคุณ เอาแต่จดจ่ออยู่กับหนังสือเล่มหนาสีแดงเข้มเล่มนั้น ทันทีที่ฉันเอาแต่จดจำรายละเอียดของคุณได้เพียงไม่ถึงชั่วโมง ถึงได้รู้ว่าความสนใจเข้ามาครอบงำและเริ่มทำงานในตัวฉันแล้ว (ฉันเริ่มสนใจในตัวคุณมากขึ้น คือหนึ่งข้อที่เกิดขึ้นในวันนี้สำหรับตัวฉัน ฉันแทบจะปฏิเสธมันไม่ได้ เหมือนทุก ๆ ครั้งที่ฉันพยายามเลี่ยงมันมาโดยตลอด) 
               ทันทีที่คุณปรากฏตัวขึ้น อยู่ตรงต่อหน้าฉัน ห่างเพียงไม่ถึงสองก้าวเล็ก ๆ  “ระวังชนพระพุทธรูปจำลองด้านหลังนะคะ” มือขนาดเล็ก ยื่นเข้ามาสัมผัสที่ลำตัวฉันแผ่วเบา เสียงค่อนข้างทุ้มต่ำ โทนดุ คงจะเพื่อเตือนให้ผู้เข้ามาเยี่ยมชมอย่างฉันพึงระวังและไม่ให้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง พร้อมกับสีหน้าที่ไม่ยอมเปิดเผยรอยยิ้ม เพราะกลัวใครจะได้เห็นเข้าว่าที่แท้จริงแล้ว คุณไม่ได้เป็นคนดุอย่างที่คุณทำไปเมื่อซักครู่นี้หรอก และคุณก็คงจะยิ้มเก่งไม่ต่างไปจากสตรีวัยกลางคนใจดีคนหนึ่ง  ฉันรีบขยับตัวและก้าวเท้าออกมาให้ห่างจากโบราณวัตถุที่คุณกล่าวถึงเมื่อซักครู่นี้ เพื่อให้คุณได้กลับไปทำหน้าที่ของคุณต่อ และฉันจะได้เดินสำรวจอีกฝั่งของพิพิธภัณฑ์


                  " คุณดูหวงแหนกับทุกอย่างที่จัดแสดงในพื้นที่แห่งนี้ ฉันคิด บางทีเราแทบไม่จำเป็นจะต้องเป็นเจ้าของสิ่งนั้นอย่างแท้จริงเลย แต่ความรู้สึกหวงแหน อยากปกป้อง ทะนุถนอม มันย่อมเกิดกับสิ่งที่เราคุ้นเคยและได้ใช้เวลาใกล้ชิดกับมันมาได้ซักระยะ พอที่จะทำให้เกิดเป็นความผูกพัน , คุณคงจะเป็นทำนองนั้น "

    โบราณวัตถุและเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านการร้อยเรียง และคัดเลือกให้มาปรากฏอยู่ต่อหน้าผู้เข้ามาเยี่ยมชม คือภาพแทนของอดีตทั้งสิ้น คุณ..ผู้ดูแล ปกป้องและหวงแหนภาพแทนของอดีตเหล่านี้พอจะระบุตัวคุณได้อย่างตรงไปตรงมามั้ยนะ จะว่าไปแล้ว ฉันก็เอาแต่ตัดสินคุณจากภายนอกมากจนเกินไป

    ตอนนี้ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว ฉันแทบไม่ได้ยกข้อมือมองเวลาเฉกเช่นทุก ๆ ครั้งที่ฉันทำ กลิ่นอายของเรื่องเล่าจากอดีตปะปนกับความทรงจำเจ็บปวดของใครบางคนปะทะเข้ามาที่หน้าฉันอย่างไม่เหนื่อยล้า         ไม่หยุดไม่หย่อน 

    ฉันมองกลับไป คุณหายตัวไปแล้ว และก็ทำให้ฉันพึงตระหนักได้ว่า เมื่อเวลาผ่านไป ฉันกลับเข้ามาเยี่ยมชมที่นี่อีกครั้ง ถึงแม้ตัวฉันจะเปลี่ยนแปลงไปแล้วมากแค่ไหน และคุณก็เช่นกัน 
                                  

                                          " แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมอยู่ในตู้กระจกของพิพิธภัณฑ์ ”  

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in