My First StoryTempe
พยายามแค่ไหนจะได้ (ใจ) เธอ EP 05
  • รู้ว่าเสี่ยง แต่คงต้องขอลอง
    รู้ว่าเหนื่อย ถ้าอยากได้ของที่อยู่สูง
    ยังไงจะขอลองดูสักที

    รู้ว่าเราแตกต่างกันเท่าไร
    รู้ว่าเธออยู่ไกลอยู่สูงขนาดไหน
    ใครๆ ก็รู้เป็นไปไม่ได้หรอก
    แต่คำว่ารักมันสั่งให้ฉันต้องปีนขึ้นไป... ♪♪♪


    เสียงเพลงดังคลอในระหว่างที่ผมกำลังวุ่นอยู่ในครัว เพราะว่าวันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาส ทำให้มีเวลาว่าง ผมเลยทำอาหารกลางวันให้พี่ภูครับ ผมได้ข้อมูลว่ามาพี่มันชอบกินอาหารปรุงใหม่ๆ และผมก็มีฝีมือในด้านนี้อยู่แล้ว ก็เลยหาโอกาสทำคะแนนครับ ผมเลือกทำข้าวกล่องเบนโตะง่ายๆ มีไส้กรอกทอด ไข่ม้วนแฮม ไก่ผัดโชวยุ ส่วนข้าวก็โรยฟุริคาเคะ งาดำผสมเกลือ แปะบ๊วยหนึ่งเม็ด หวังว่าพี่มันจะชอบนะฮะ ก่อนอื่นต้องไลน์ไปบอกก่อนครับ กลัวพี่ภูจะมีนัดออกไปทานข้าวกับคนอื่น คิดได้แบบนั้น ผมก็เดินไปหยิบมือถือก่อนกดเข้าไลน์ แล้วส่งข้อความหาพี่มัน

                                                                                       PunxPun : พี่ภูครับ มื้อเที่ยงวันนี้พี่ไปทานที่                                                                                                               โรงอาหารเหมือนเดิมมั๊ยครับ  ^____^

    PiPhu : ก็ไปทานที่โรงอาหารเหมือนเดิมนะปัน ทำไมหรอ ?

                                                                                       PunxPun : พอดีวันนี้ผมทำข้าวกล่องเบนโตะ                                                                                                             อยากให้พี่ภูลองชิมหน่อยนะครับ    

    PiPhu : เอาสิ พี่ชอบกินของทำใหม่ๆมากเลยรู้มั๊ย                                                                                                   ว่าแต่กินไปแล้วพี่คงไม่ต้องเข้ารพ.ใช่มั๊ย 5555

                                                                                       PunxPun : โธ่ พี่ภูอะ ผมรับรองได้เลยว่าถ้าพี่ได้                                                                                                         ชิมครั้งหนึ่งแล้ว จะขอให้ผมทำให้                                                                                                             ทานอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน

    PiPhu : โอเคๆ คร้าบบบ งั้นเจอกันตอนเที่ยง                                                                                                         ที่โรงอาหาร พี่จะล้างท้องรอนะครับ 


    สำเร็จครับ !!! นอกจากได้ไปเจอหน้าพี่ภูแล้วยังได้ไปทำคะแนนด้วย อิอิ ฉลาดจริงๆเลยน้าเราเนี้ยยยยย และแล้วก็ใกล้เวลา ผมมารอพี่ภูก่อนเวลานัดสิบห้านาที เผื่อพี่มันเลิกคลาสเร็วแล้วหิวนะครับ วันนี้ผมฉายเดี่ยว ไม่อยากไปจะรบกวนให้เพื่อนๆมาด้วย เพราะกว่าจะได้นอนกันก็ดึกมาก ต้องเร่งทำรายงานกันครับ อีกอย่างกลัวพวกมันแซะเอา ว่าทำให้แต่พี่ภู ไม่ทำให้พวกมันกินมั่งเลย

    อ่าา มาแล้วครับ พี่ภูของผม (ไรท์เตอร์ : พี่ภูเป็นของนุ้งปันตั้งแต่เมื่อไหร่ยะ ???) เดินหล่อมาเลย พอพี่มันเห็นผมก็เดินตรงเข้ามาก่อนเอ่ยทัก 

    "หวัดดีปัน มานานละหรอ แล้วทำไมวันนี้ใส่ชุดไปรเวทละ ไม่มีเรียนหรอ"

    "พอดีอ.ยกเลิกคลาสนะครับ เลยว่างทำข้าวกล่องมาฝากพี่ภูไง"

    "อ๋อ แต่วันหลังไม่ต้องลำบากนะ พี่ไม่อยากรบกวน"

    "ไม่ลำบากเลยครับ ผมทำกินอยู่ที่ห้องประจำ วันนี้เลยทำมาพี่ภูให้ลองชิมด้วย"

    "ขอบใจนะ งั้นเราไปหาโต๊ะนั่งกันดีกว่า พี่เริ่มอยากทานฝีมือปันแล้วสิ ไม่รู้จะสมกับที่พูดไว้รึเปล่า"

    พี่ภูเอ่ยพร้อมยกยิ้มให้ผม เห็นละมันชื่นใจจริงๆครับ พอได้ที่นั่ง ผมก็วางกล่องเบนโตะไปตรงหน้าพี่มัน ก่อนจะเปิดฝากล่องให้

    "อืมม หน้าตาผ่าน ขอชิมหน่อยสิว่ารสชาดจะผ่านด้วยรึเปล่า ทานละนะครับ" พี่มันว่าก่อนตักเข้าปาก

    "เป็นไงครับ ผ่านรึเปล่า"

    ผมถามด้วยสีหน้าคาดหวังคำชมจากพี่มันสุดฤทธิ์ แต่พี่ภูกลับเคี้ยวไป ทำหน้านิ่งไป ทำให้ผมเริ่มที่จะใจเสียซะแล้วสิ

    "อืมมมม แย่จัง"

    หะ พี่ภูบอกว่าแย่ รสชาดมันแย่งั้นหรอ แต่ผมว่าผมก็ทำเหมือนทุกที หรือผมใส่เครื่องปรุงไม่ครบ แต่ตอนชิมรสชาดก็โอเคแแล้ว นี่นา ทำไมพี่มันบอกว่าแย่ฟะ หรือรสชาดที่ผมทำจะไม่ถูกปากพี่มัน

    "งั้นพี่ภูก็อย่ากินเลยครับ เดี๋ยวจะท้องเสียเปล่าๆ"

    ผมยื่นมือไปคว้าข้าวกล่องกลับมาวางไว้ตรงหน้าผม ก่อนทำหน้ายู่

    "ฮะๆๆ พี่ยังพูดไม่ทันจบเลยปัน น้อยใจไปได้"

    "อ้าววว ก็พี่ภูบอกว่าแย่จัง จะให้ผมคิดยังไงละครับ"

    "พี่แค่อยากดูปฏิกิริยาเรานะ เวลาทำหน้าเหวอๆแล้วน่ารักดี"

    พะ พะ พี่มันบอกว่าผมน่ารักครับ โอ๊ยยยทำไมรู้สึกร้อนๆที่หน้าขนาดนี้นะ >/////////////<

    "แล้วที่พี่บอกว่าแย่นะ พี่หมายความว่า ต่อไปนี้พี่คงแย่แน่ๆ ที่จะไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้ทุกวัน"

    "พี่ภูอะ ทำผมตกอกตกใจหมด คิดว่าพี่ภูไม่ชอบซะอีก แต่ถ้าพี่ภูอยากกินผมทำให้ได้นะครับ"

    "ไม่ดีกว่า พี่เกรงใจนะ"

    "ไม่ต้องเกรงใจเลยครับ ผมเต็มใจ เอาเป็นว่าทุกเที่ยงผมจะทำเบนโตะมาให้นะครับ หรือวันไหนพี่ภูอยากทานอะไร ไลน์บอกผมไว้ เดี๋ยวน้องปันจัดให้ครับ"

    ผมรีบบอก ก่อนที่พี่ภูจะเปลี่ยนใจ เห็นพี่มันจ้องมาเหมือนกำลังชั่งใจอยู่ ก่อนที่พี่ภูจะเอ่ยถามมา

    "เอางั้นหรอ ไม่ลำบากแน่นะเรา ไม่ใช่ว่ามาบ่นพี่ทีหลังนะ"

    "โธ่ ไม่หรอกครับ ผมอยากทำให้พี่จริงๆ"

    "ถ้างั้นก็รบกวนด้วยนะครับ น้องปัน"

    คิคิ ป๊ะป๊าเคยบอกว่าผู้ชายนะแพ้เสน่ห์ปลายจวัก แม้ป๊ะป๊าไม่ได้บอกว่าจะแพ้เสน่ห์ปลายจวักของผู้ชายด้วยกันรึเปล่า แต่นุ้งปันขอเหมาว่ามันก็คงไม่ต่างกันหรอกใช่มั๊ยครับ ^^


    PS. นุ้งปันเริ่มทำคะแนนล้าววว พี่ภูเตรียมตัวตั้งรับให้ดีน้าาาา

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in