Boy's love storyขอบฟ้าสีจาง
พยายามแค่ไหนจะได้ (ใจ) เธอ EP 05
  • กล่องข้าวน้อย...แทนใจ

     

    รู้ว่าเสี่ยง แต่คงต้องขอลอง

    รู้ว่าเหนื่อย ถ้าอยากได้ของที่อยู่สูง

    ยังไงจะขอลองดูสักที

     

    รู้ว่าเราแตกต่างกันเท่าไร

    รู้ว่าเธออยู่ไกลอยู่สูงขนาดไหน

    ใครๆ ก็รู้เป็นไปไม่ได้หรอก

    แต่คำว่ารักมันสั่งให้ฉันต้องปีนขึ้นไป... ♪♪♪

     

     

    เสียงเพลงดังคลอในระหว่างที่ผมกำลังวุ่นอยู่ในครัว  เพราะว่าวันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาส  ทำให้มีเวลาว่างผมเลยทำอาหารกลางวันให้พี่ภูครับ  ผมได้ข้อมูลว่ามาพี่มันชอบกินอาหารปรุงเสร็จใหม่ๆ  และผมก็มีฝีมือในด้านนี้อยู่แล้ว  ก็เลยหาโอกาสทำคะแนน  ผมเลือกทำข้าวกล่องเบนโตะง่ายๆ  มีไส้กรอกทอด ไข่ม้วนแฮม  ไก่ผัดโชวยุส่วนข้าวก็โรยฟุริคาเคะ  งาดำผสมเกลือ  แปะบ๊วยหนึ่งเม็ดหวังว่าพี่มันจะชอบนะฮะ  ก่อนอื่นต้องไลน์ไปบอกก่อนครับ  กลัวพี่ภูจะมีนัดออกไปทานข้าวกับคนอื่น  คิดได้แบบนั้นผมก็เดินไปหยิบมือถือก่อนกดเข้าไลน์  แล้วส่งข้อความหาพี่มัน

                                                      

                                                        

                                                                                           PunxPun :พี่ภูครับ มื้อเที่ยงวันนี้พี่ไปทานที่โรงอาหารเหมือนเดิมมั๊ยครับ  ^____^

     

    PiPhu :ก็ไปทานที่โรงอาหารเหมือนเดิมนะปัน ทำไมหรอ ?

     

                                                                                  PunxPun :พอดีวันนี้ผมทำข้าวกล่องเบนโตะมา เลยอยากให้พี่ภูลองชิมหน่อยนะครับ   

     

    PiPhu :เอาสิ พี่ชอบกินของทำใหม่ๆมากเลยรู้มั๊ย                                                                                 แต่กินไปแล้วพี่คงไม่ต้องเข้ารพ.ใช่มั๊ย5555

                                                      

                                                                  PunxPun :โธ่ พี่ภูอะ ผมรับรองได้เลยว่าถ้าพี่ได้ชิมครั้งนึงแล้วจะต้องขอให้ผมทำให้ทานอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน

     

    PiPhu :โอเคๆ คร้าบบบ งั้นเจอกันตอนเที่ยงที่โรงอาหาร พี่จะล้างท้องรอนะครับ


    สำเร็จครับ !!!  นอกจากได้ไปเจอหน้าพี่ภูแล้วยังได้ไปทำคะแนนด้วยอิอิ  ฉลาดจริงๆเลยน้าเราเนี้ยยยยย และแล้วก็ใกล้เวลาผมมารอพี่ภูก่อนเวลานัดสิบห้านาที  เผื่อพี่มันเลิกคลาสเร็วแล้วหิวนะครับ  วันนี้ผมฉายเดี่ยวไม่อยากไปจะรบกวนให้เพื่อนๆมาด้วย  ก็กว่าจะได้นอนกันก็ดึกมาก  เพราะพอรู้ว่าอ.ยกเลิกคลาสก็เล่นเกมส์โต้รุ้งกันครับ  อีกอย่างกลัวพวกมันแซะเอา ว่าทำให้แต่พี่ภู ไม่ทำให้พวกมันกินมั่งเลย

    อ่าา มาแล้วครับ พี่ภูของผม (พี่ภูเป็นของนุ้งปันตั้งแต่เมื่อไหร่ยะ ???) เดินหล่อมาเลยพอพี่มันเห็นผมก็เดินตรงเข้ามาก่อนเอ่ยทัก

    "หวัดดีปันมานานละหรอ แล้วทำไมวันนี้ใส่ชุดไปรเวทละ ไม่มีเรียนหรอ"

    "พอดีอ.ยกเลิกคลาสนะครับเลยว่างทำข้าวกล่องมาฝากพี่ภูไง"

    "อ๋อแต่วันหลังไม่ต้องลำบากนะ พี่ไม่อยากรบกวน"

    "ไม่ลำบากเลยครับผมทำกินอยู่ที่ห้องประจำ วันนี้เลยทำมาพี่ภูให้ลองชิมด้วย"

     "ขอบใจนะ งั้นเราไปหาโต๊ะนั่งกันดีกว่าพี่เริ่มอยากทานฝีมือปันแล้วสิ ไม่รู้จะสมกับที่พูดไว้รึเปล่า"  พี่ภูเอ่ยพร้อมยกยิ้มให้ผม เห็นละมันชื่นใจจริงๆครับ พอได้ที่นั่งผมก็วางกล่อง  เบนโตะไปตรงหน้าพี่มันก่อนจะเปิดฝากล่องให้

    "โห หน้าตาดูดีนะเนี้ย  ขอชิมหน่อยสิว่ารสชาดจะดีด้วยรึเปล่า ทานละนะครับ"  พี่มันว่าก่อนตักเข้าปาก

     "เป็นไงครับผ่านรึเปล่า" ผมถามด้วยสีหน้าคาดหวังคำชมจากพี่มันสุดฤทธิ์  แต่พี่ภูกลับเคี้ยวไป ทำหน้านิ่งไป ทำให้ผมเริ่มที่จะใจเสียซะแล้วสิ

    "อืมมมม  แย่จัง" หะ พี่ภูบอกว่าแย่รสชาดมันแย่งั้นหรอ แต่ผมว่าผมก็ทำเหมือนทุกที  หรือผมใส่เครื่องปรุงไม่ครบ แต่ตอนชิมรสชาดก็โอเคแล้วนี่  ทำไมพี่มันบอกว่าแย่ฟะ หรือรสชาดที่ผมทำจะไม่ถูกปากพี่มัน

    "งั้นพี่ภูก็อย่ากินเลยครับเดี๋ยวจะท้องเสียเปล่าๆ"  ผมยื่นมือไปคว้าข้าวกล่องกลับมาวางไว้ตรงหน้าผมก่อนทำหน้ายู่

    "ฮะๆๆพี่ยังพูดไม่ทันจบเลยปัน น้อยใจไปได้" พี่มันหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือมาเลื่อนกล่องข้าวกลับไปตรงหน้า

    "อ้าววว  ก็พี่ภูบอกว่าแย่จัง  จะให้ผมคิดยังไงละครับ"

    "พี่แค่อยากดูปฏิกิริยาเราน่ะ  เวลาทำหน้าเหวอๆแล้วน่ารักดี"  พะ  พะ  พี่มันบอกว่าผมน่ารักครับ  โอ๊ยทำไมรู้สึกร้อนที่หน้าขนาดนี้นะ >/////////////<

    "แล้วที่พี่บอกว่าแย่น่ะ พี่หมายความว่า ต่อไปนี้พี่คงแย่แน่ๆ ที่จะไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้ทุกวัน"

    "พี่ภูอะ  ทำผมตกอกตกใจหมด  คิดว่าพี่ภูไม่ชอบซะอีก  แต่ถ้าพี่ภูอยากกินผมทำให้ได้นะครับ"

    "ไม่ดีกว่า พี่เกรงใจ"

    "ไม่ต้องเกรงใจเลยครับผมเต็มใจ เอาเป็นว่าทุกเที่ยงผมจะทำเบนโตะมาให้นะครับ  หรือวันไหนพี่ภูอยากทานอะไรเป็นพิเศษ  ไลน์บอกผมไว้เดี๋ยวน้องปันจัดให้"  ผมรีบบอกพี่ภูก่อนที่พี่มันจะปฏิเสธอีกครั้ง เห็นพี่มันจ้องมาเหมือนกำลังชั่งใจอยู่  ก่อนที่พี่ภูจะเอ่ยถามมาอย่างเกรงใจ

    "เอางั้นหรอไม่ลำบากแน่นะเรา ไม่ใช่ว่ามาบ่นพี่ทีหลังนะ"

    "โธ่ไม่หรอกครับ  ผมอยากทำให้พี่จริงๆ"

    "ถ้างั้นก็รบกวนด้วยนะครับน้องปัน"  คิคิ ป๊ะป๊าเคยบอกว่าผู้ชายนะแพ้เสน่ห์ปลายจวัก  แม้ป๊ะป๊าไม่ได้บอกว่าจะแพ้เสน่ห์ปลายจวักของผู้ชายด้วยกันรึเปล่า  แต่นุ้งปันขอเหมาว่ามันก็คงไม่ต่างกันหรอก ใช่มั๊ยครับ ^^


    PS. นุ้งปันเริ่มทำคะแนนล้าววว พี่ภูเตรียมตัวตั้งรับให้ดีน้าาาา


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in