เขียนไปเรื่อยNo Signal
Diving
  • ฉันกลัวน้ำลึกมาแต่ไหนแต่ไร 

    ไม่รู้สิ มันอึดอัด 

    รู้สึกไม่ปลอดภัยทุกครั้งเวลาเห็นผิวน้ำสีเข้มจัดหรือขุ่นมัวจนมองไม่เห็นข้างใต้ ถึงแม้จะว่ายน้ำเป็นตั้งแต่เด็ก ฉันก็เลือกที่จะหลบเลี่ยงมันอยู่ดี

    แต่ฉันกลับชอบดำน้ำ
    ไม่ใช่ดำน้ำดูประการังหรอกนะ แค่ดูสารคดีใต้ทะเลก็แทบแย่แล้ว

    ฉันทำแค่สูดเก็บลมหายใจไว้เต็มปอด หลับตา แล้วทิ้งตัวลงดำดิ่งลงไปใต้ผืนน้ำ
    ปล่อยลมหายใจออกมาเป็นฟองอากาศช้า ๆ 
    .
    .
    .
    เมื่ออากาศหมด ความอึดอัดรัดแน่นเริ่มคลืบคลานจากช่วงอก ไล่ขึ้นมาที่หัว 


    ไม่ ยังไม่พอ 


    ฉันยังคงทิ้งตัวอยู่อย่างนั้น จนร่างกายเริ่มแข็งเกร็ง ฝืนจนถึงวินาทีสุดท้าย ที่ระบบสัญชาติญาณเอาชีวิตรอดของร่างกายเปิดขึ้นมาอัตโนมัติ

    ฉันลืมตา แขนขาตะเกียกตะกายไปหาแสงสว่างเหนือผิวน้ำ


    ตรงนี้แหละที่ฉันชอบ 


    ฉันแค่ชอบความรู้สึกที่ได้สูดอากาศเข้าเต็มปอดตอนโผล่พ้นน้ำ 

    เสพติดความรู้สึกโล่งในอกที่เข้ามากับอากาศ แม้จะเพียงครู่เดียว แต่ความรู้สึกเหมือนเรื่องหนักหนาภายในใจถูกปล่อยทิ้งไปกับสายน้ำ 

    ความรู้สึกที่บอกว่าลมหายใจนี้มีค่าแค่ไหน โชคดีขนาดไหนที่ได้สูดอากาศเข้าปอดอีกครั้งหนึ่ง

    อดคิดไม่ได้ว่าซักวันหนึ่ง ฉันอาจจะเลิกเสพติดมัน ไม่ลืมตาขึ้นมาอีก แล้วปล่อยตัวเองให้จมดิ่งลงไปใต้ผืนน้ำพร้อมลมหายใจรึเปล่านะ

    แต่ตอนนี้ ฉันจะเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ให้นานที่สุด 


    ...โชคดีที่มีชีวิต...


    - end -


    Header by - MartinStr

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in