#familymanKDwhalebrudae
chapter 04



  •          คนตัวเล็กร้องอื้ออึงในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกขบเม้ม ดูดดุน ก่อนที่เรียวลิ้นคนพี่สอดแทรกในโพรงปาก กวาดต้อนความหอมหวาน สลับกับตวัดหยอกล้อกับลิ้นสีสดของเขาอย่างมีชั้นเชิง

              พี่จงอินผละใบหน้าออกเพียงนิด หากแต่ลมหายใจอุ่นๆยังรินรดไม่ห่าง เขาไม่ละฝ่ามือที่บีบนวดเฟ้นตามร่างกายของคนตัวเล็ก จากที่ลูบไล้เอวบางก็เคลื่อนต่ำลงไปกว่านั้นจนเจ้าตัวในอ้อมกอดสะดุ้งกลายๆ

              คยองซูยังไม่ทันได้ปริปากร้องโวย – ริมฝีปากก็แนบสนิทกับอวัยวะเดียวกันของคนตัวโต จงอินจูบลึกซึ้งสลับกับจูบแผ่วเบา..เหมือนผีเสื้อตัวร้ายที่หยอกล้อกับกลีบดอกไม้อย่างไรอย่างนั้น

              รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังก็สัมผัสกับเบาะโซฟาตามด้วยร่างคนตัวโตที่ตามมาคร่อมทับ สูทตัวนอกถูกถอดตั้งแต่เมื่อไหร่คยองซูแทบไม่รู้ตัว ดวงตากลมมองฝ่ามือหนาที่ปลดกระดุมเสื้อเขาทีละเม็ด .. ทีละเม็ด

              ..พี่จงอิน!”

              “จ๋า” เจ้าของชื่อขานรับเสียงแหบพร่า พร้อมๆกับใบหน้าคมที่เลื่อนเข้าหาซอกคอขาวเนียนของน้องที่เริ่มตัวสั่นนิดๆ พอดีกับที่เชิ๊ตเนื้อดีถูกมือหนาถอดออกแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดีว่ามันจะไปตกอยู่มุมไหนของห้องนั่งเล่น

              ฮื่ออ พี่จะทำอะไรเนี่ย!”

              “ทำการบ้านครับครู

    ว่าจบเขาก็ก้มประกบจูบอีกครั้ง จากนั้นจึงไล้ริมฝีปากตามลำคอขาวเนียน คยองซูสะดุ้งน้อยๆเมื่อก้านนิ้วยาวของคนพี่ลูบคลึงยอดอกสีเชอร์รี่เบาๆ ใบหน้าน่ารักบิดเบ้ .. เชิดขึ้นตามแรงอารมณ์ที่คืบคลาน

    ฮื่ออ พ..พี่

    จงอินขบเม้มสลับจูบผิวกายเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อ ตั้งแต่ซอกคอ หัวไหล่บาง เนินอก จากนั้นจึงครอบครองริมฝีปากลงบนยอดอกสีเชอร์รี่แสนล่อหน้าล่อใจ ปลายลิ้นสะกิดเบาๆจนคนใต้ร่างกัดปากตัวเองแน่น

    อื้ออ พ..พี่จงอิน

    คยองซูผวากอดรอบลำคอคนตัวโตเมื่ออีกฝ่ายยังไม่หยุดเล่นสนุกกับแผ่นอกของเขาราวกับนั่นคือขนมหวาน

    ..อ๊ะ พี่

    คนตัวโตยอมผละตัวออกให้น้องได้พักหายใจหายคอ เขาจัดการเสื้อผ้าตัวเองจนช่วงบนเปลือยเปล่าไม่ต่างกับคนตัวเล็ก คยองซูที่นอนหอบหายใจรุนแรง เบนสายตาไปทางอื่น .. ใช่ว่าไม่เคยเห็นพี่จงอินถอดเสื้อ เพียงแต่ไม่เคยเห็นตอนใกล้ชิดกันขนาดนี้

    จงอินใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากน้องเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถาม คยองซูชินกับพี่หรือยังหื้ม?”

    คยองซูไม่ได้ตอบอะไร บวกกับไม่แน่ใจในคำถามมากนัก .. หากคำว่าชินของพี่จงอินหมายถึงคุ้นเคย คุ้นชินล่ะก็ เขาก็คุ้นชินกับคนพี่มากอยู่ ดวงตากลมโตมองตามการกระทำของพี่จงอินที่เคลื่อนตัวลงไปฟัดพุงกะทิน้อยๆของเขาอย่างหมั่นเขี้ยว ท่าทางเหมือนเขาตอนฟัดพุงเจ้าลูกเป็ดอย่างไรอย่างนั้น

    มือหนาปลดเข็มขัดเส้นเล็กออก ตามด้วยกางเกงที่น้องสวมอยู่จนร่างกายขาวเนียนเหลือเพียงชั้นในชิ้นจิ๋วปกปิด แต่ก่อนที่จงอินจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ คนตัวเล็กกลับ..

    ..ไม่เอาพี่ ไม่เอา

    หืม?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิด.. ถึงแม้เขาจะต้องการจนส่วนกลางกายปวดหนึบ แต่ถ้าน้องบอกว่าไม่ เขาพร้อมจะหยุด .. และรอจนกว่าน้องจะพร้อม

    ..ไม่เอาตรงนี้

    จงอินกระตุกยิ้มยามสบตาดวงตากลมโต .. น้องคงเขินอายในความรู้สึก ก็ในเมื่อโครงสร้างของบ้านส่วนใหญ่เป็นกระจกนี่นะ ถึงแม้จะล้อมรอบด้วยรั้วสูงก็ตาม

    แขนแกร่งช้อนเรียวขาเล็กให้นั่งคร่อมบนตัก จากนั้นจึงช้อนตัวอุ้ม คยองซูส่งมือไปกอดลำคอคนพี่ราวกับกลัวตก ความแนบชิดนี้ทำให้ใบหน้าน่ารักที่ซบต้นคอหนาเหยเกอย่างเสียวซ่านในอารมณ์เมื่อส่วนอ่อนไหวใต้ร่มผ้าเสียดสีกับหน้าท้องแกร่ง ยิ่งจังหวะที่พี่จงอินก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น ยิ่งเสียดเบียดชิดจนได้แต่ร้องเสียงสั่นระริก

    ฮื่อออ พี่จงอิน

    จ๋า อีกนิดจะถึงห้องแล้ว

    คยองซูได้ยินเสียงเปิดประตู เสียงประตูปิด หลังจากนั้นไม่นานแผ่นหลังของเขาก็สัมผัสกับผืนเตียงนุ่มที่มีกองทัพเป็ดรายล้อมนั้นแหล่ะ ขอยืนยันอีกครั้งว่าเขามีสติครบ และจำทุกอย่างได้ดี เพียงแต่ยับยั้งปากไม่ได้เท่านั้น

    เป็ดเป็นพยาน..คืนนี้พ่อจะง้าบแม่แกเอ๊ง

    ดวงตากลมปรือมองคนตัวโตที่ปลดกางเกงจนเหลือชั้นในสีเข้ม พี่จงอินตามมาคร่อมทับ จุ๊บปากเบาๆ จากนั้นจึงจับมือเขาให้เลื่อนไปยังขอบชั้นใน ก่อนจะเอ่ยข้างใบหูนิ่มเสียงแหบพร่า

    คยองซูช่วยพี่หน่อยครับ

    ช่วย .. ช่วยอะไร

    และแล้วความสงสัยก็กระจ่างในนาทีต่อมา พี่จงอินต้องการให้เขาช่วยถอดกางเกงชั้นในให้โอย..แค่นี้ก็เขินอายจะแย่อยู่แล้วนะ ฮืออ

    คนตัวเล็กยันตัวขึ้นนั่ง พยายามทำใจกล้า .. ก่อนจะส่งมือจับขอบชั้นใน ค่อยๆเคลื่อนมันลงต่ำจนในที่สุดหนอนน้อยก็เด้งปึ๋งประจักษ์แก่สายตา

    อู้ว..ชิเมโจ๋ได๋

    จงอินหลุดขำ เขาจับมือเล็กมาทาบทับบนส่วนแข็งขืนที่เจ้าตัวบอกว่าเป็นหนอนน้อยเอาไว้ เดี๋ยวก็ได้รู้ว่าน้อยหรือไม่น้อย

    สัมผัสไว้นะหนู จะได้คุ้นเคย

    คยองซูหน้าแดง เห่อร้อนไปทั้งใบหน้า รีบชักมือกลับอย่างไวด้วยความที่ทั้งเขินทั้งอาย คนตัวโตหัวเราะในลำคอก่อนจะดันไหล่เขาให้นอนราบกับผืนเตียงตามเดิม

    อ๊ะ..” ร่างกายขาวเนียนที่ขึ้นสีจัดบิดไปมา เมื่อมือหนารั้งชั้นในเขาออกอย่างรวดเร็ว .. ตามด้วยโอ้โลมลูบไล้ส่วนอ่อนไหวที่ค่อยๆแข็งขืน ..พี่จงอิน

    จ๋า

    อ๊ะ..อ๊ะ” มือหนาที่ลงน้ำหนักมือกึ่งเบากึ่งหนัก สลับช้าและเร็วอย่างรู้จังหวะทำให้ดวงตากลมโตปริ่มคลอด้วยหยาดน้ำใส คยองซูรู้สึกดีมันดีมากๆ มือพี่จงอินอีกข้างส่งมาหยอกเย้ายอดอกจนร่างเล็กครางเสียงสั่นเมื่อถูกปลุกเร้าทุกทาง

    ฮื่อออ พ..พี่จงอิน

    ดีมั้ยครับ ดีมั้ย คยองซูชอบมั้ย

    เจ้าของชื่อโน้มตัวไปจูบเรียวปากหยักแทนคำตอบ ใบหน้าน่ารักที่บิดเบ้ตามแรงอารมณ์ ดวงตากลมโตที่มีฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำใสๆ ริมฝีปากสีสดที่ช้ำนิดๆ บวกกับเสียงหวานที่พร่ำเรียกชื่อเขา .. ทำเอาจงอินต้องขบกรามอดทน เพราะเป็นครั้งแรกของน้อง เขาต้องไม่ผลีผลามใจร้อน

    อื้ออ ดีจัง

    แรงอารมณ์พุ่งสูงเรื่อยๆจนเกือบจะถึงฝั่งฝัน แต่แล้วมือหนาก็หยุดชะงักกลางคัน คยองซูปรือตาขึ้นมองคนพี่อย่างไม่เข้าใจ

    พี่..หยุดทำไมอะ

    ไหนลองอ้อนพี่หน่อย

    อ้อนอะไรเล่า ฮื่ออ!” ร่างเล็กบิดกายเพราะความเสียวกระสันที่ควรจะได้รับการปลดปล่อยเสียที แต่พี่จงอินกลับแกล้งใช้มือปิดส่วนปลายของส่วนอ่อนไหวจนไม่สามารถปลดปล่อยได้

    ฮื่ออออ ม..ไม่ไหวพี่ ปล่อย

    พี่จะปล่อยถ้าคยองซูอ้อนว่า สามีขาา ให้หนูปล่อย ไหนลองสิ

    ไอ้พี่บ้าฮื่ออออ อื๊ออ จงอินยิ่งแกล้งกดน้ำหนักปลายนิ้วสัมผัสตรงส่วนปลายอย่างหนักหน่วงจนคนตัวเล็กทนไม่ไหว

    ..สามีขาา ให้ ห..หนูปล่อย

    เพียงเท่านั้น .. จงอินใช้สองมือรูดรั้งส่วนอ่อนไหวแรงๆสองสามครั้งก่อนจะยอมให้คนตัวเล็กปลดปล่อยนมข้นหวานเต็มฝ่ามือหนา

    คนตัวเล็กหอบรุนแรง .. เหนื่อยเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอนมาหมาดๆ ยังไม่ทันได้หายใจหายคอไปมากกว่านี้ พี่จงอินส่งมือมาบีบขยำแก้มก้นนุ่มนิ่มอย่างเมามันส์ ตามด้วยจับเข่าของเขาแยกออกจากกัน ก่อนที่พี่เขาจะตามเข้าไปแทรกตัวระหว่างเรียวขา

    คยองซูสะดุ้งเมื่อส่วนแข็งขืนร้อนผ่าวของคนพี่ที่ถูไถตามช่องทางของเขา ด้วยอารามกลัว คนตัวเล็กจึงกระดึ๊บตัวถอยหลังอัติโนมัติ จงอินตามไปจูบขมับชื้นเหงื่อของคนตัวเล็กอย่างปลอบโยน

    พี่จงอินจะไม่รุนแรงกับหนู

    คนตัวโตกดจูบริมฝีปากสีสดหลังเอ่ยจบ พร้อมๆกับมือหนาที่เริ่มทำหน้าที่ปลุกปั่นอารมณ์วาบหวามอีกครั้ง เมื่อน้องเริ่มคล้อยตาม เขาจึงกดปลายของส่วนแข็งขืนเข้าไปในตัวน้อง

    อ๊ะ จ..เจ็บ

    เขาเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง .. คยองซูก็ร้องขึ้น พร้อมๆกับมือเล็กทั้งสองข้างที่พยายามดันไหล่กว้างของเขา

    เจ็บนิดเดียว..เหมือนมดกัด” ใบหน้าคมก้มกระซิบปลอบโยนข้างใบหูนิ่ม คยองซูกัดปากพยายามกลั้นต่อความเจ็บปวดที่ค่อยๆแทรกเข้ามาในตัวอีกครั้งอย่างเชื่องช้า

    ฮื่ออ พี่จงอิน

    จงอินสอดประสานมือตัวเองเข้ากับฝ่ามือเล็กของน้อง ก่อนจะค่อยๆดันกายเข้าจนสุด และค่อยๆถอนกายออกอย่างเนิบนาบ

    ฮึ่ม..คนดี

    คยองซูเริ่มผ่อนคลาย ความเจ็บทุเลาลง .. แทนที่ด้วยความรู้สึกวาบหวามตรงท้องน้อย บวกกับคยองซูมินิที่เสียดสีกับแผ่นท้องแกร่งยิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง

    ดวงตากลมโตปรือมองพี่จงอินที่ครางต่ำในลำคอ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดตามไรผมหนา สบตากับดวงตาคมที่ฉายความต้องการด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เขาเริ่มปรับตัวได้แล้ว .. และนั่นทำให้คนพี่เร่งจังหวะกระแทกกายเข้ามาถี่รัว

    อ๊ะ ม..ไม่ไหวแล้ว พ..พี่

    คยองซูใกล้แตะฝั่งฝันอยู่ร่อมร่อ อีกนิดเดียวเท่านั้น .. อีกนิดเดียว จงอินเร่งจังหวะ ก่อนจะก้มจูบปากน้อง ผละออกให้ลมหายใจรินรดกัน ไม่ละสายตาหวานซึ้งที่สบกันแม้แต่น้อย

    พร้อมกันนะคนดี

    คนตัวเล็กกระตุกกายเป็นครั้งที่สอง พร้อมๆกับหยาดหยดความต้องการของคนพี่ที่ปลดปล่อยในช่องทาง
    ใบหน้าคมซบแนบกับแผ่นอกบางของเมียทั้งนิตินัยและพฤตินัยอย่างสุขใจและอิ่มเอมใจในคราวเดียว แขนแกร่งยันตัวขึ้นเท้าแขนนอนมองคนน้องที่ยังหายใจหอบรุนแรง จงอินคลี่ยิ้มอ่อนโยนก่อนจะก้มจูบขมับคยองซู และเลื่อนไล้มาจูบริมฝีปากสีสดอย่างรักใคร่

    ..เหมือนว่าเขาจะไม่ยอมให้คืนนี้ของเราจบลงง่ายๆ


    ต่อนะ



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in