keep on loving youalways
Chapter 1: Once in a while
  • พฤษภา 2012


    ครั้งแรกที่เราได้เจอกัน 

    ฉันแทบจะรู้ได้ทันทีว่าเขาต่างจากคนอื่น

    ถึงเรื่องราวจะผ่านมานานจนฉันไม่สามารถปะติดปะต่อภาพเหตุการณ์ 

    หรือจำบทสนทนาระหว่างเราได้ แต่ฉันยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี


    ตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเดินเข้ามาในห้อง 

    ทุกคนคงคิดเหมือนกันว่าเขาเป็นคนที่ดูมั่นใจในตัวเอง

    ถึงจะไม่ใช่คนที่แต่งตัวตามแฟชั่น ทันยุคทันสมัยอะไร 

    แต่การรู้ว่าตัวเองเหมาะกับเสื้อผ้าสไตล์แบบไหน 

    ทำให้เขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบที่ไม่ซ้ำใคร 

    ยิ่งพอเขาเริ่มพูด เขาไม่ใช่แค่คนที่ดูมั่นใจในตัวเองแล้ว

    เขาเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองมาก ๆ เลยหล่ะ 

    มากจนบางคนไม่ค่อยจะชอบใจสักเท่าไหร่ 

    (แต่ไม่ใช่ฉันคนนึง ฉันรักการพูดแบบเน้นคำของเขาเป็นที่สุด น่ารักชะมัด)


    เราได้เจอกันแค่อาทิตย์ละวัน (อะไรมันจะน้อยขนาดนั้น) 

    แต่ในทุกครั้งที่เราเจอกัน ฉันมีความสุขมากขึ้น ๆ 

    แรก ๆ ฉันแค่รู้สึกดีใจที่เราจะได้เจอกัน 

    ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันนั่งนับวันรอให้ถึงวันที่เราจะได้เจอกันอีก 

    และนั้นก็เป็นตอนที่ฉันเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ฉันชอบเขา


    พอย้อนนึกดู 

    ตอนที่เขาเรียกชื่อฉันเป็นครั้งแรก 

    เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ฉันกำลังรู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังหันหลังให้ 

    มันทำให้ฉันรู้สึกว่าได้รับการเอาใส่ใจจากเขา 

    ในห้องที่มีผู้คนมากมาย แต่เขากลับ mention ชื่อฉันขึ้นมา 

    ไม่รู้ว่าเพราะเขาสังเกตุเห็นหน้าสีของฉันได้ด้วยความใส่ใจ 

    หรือเพราะในตอนนั้นฉันจ้องเขามากเกินไป  

    ฉันได้แต่ภาวนะขอให้เป็นอย่างแรกคงจะดีไม่น้อย


    ตลอดเวลาหลายเดือน เราได้พูดคุยกันบ้างตามมารยาท

    เขามักทำให้บทสนทนาของเรามีสีสันอยู่เสมอ

    ยิ่งนานวัน ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขาเพิ่มขึ้น ๆ 

    แค่ได้เห็นเขาฉันก็เผลอยิ้มออกมาแล้ว

    แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะกล้าเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันความรัก 


    เช้าวันหนึ่ง เขามาทำงานเหมือนทุกอาทิตย์ 

    ทุกอย่างดูปกติธรรมดาเช่นที่ผ่านมา 

    ไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ จากเขา 

    จนก่อนที่เราจะจากกันวันนั้น เขาเอ่ยคำลาสั้น ๆ 

    เขาตัดสินใจที่จะไปทำงานที่อื่น เขาตัดสินใจมาแล้ว 

    ด้วยสถานะของเรา 

    ฉันจะมีสิทธิพูดอะไรได้หล่ะ 

    ฉันจะมีสิทธิอะไรไปรั้งให้เขาอยู่

    ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากกล่าวกับเขาว่า 'โชคดีนะ' 

    ไม่กล้าเอ่ยออกมาด้วยซ้ำว่า 'ไม่ไปไม่ได้เหรอ' 

    เพราะฉันรู้คำตอบอยู่แล้ว


    ทำไมความสุขมันผ่านไปเร็วอย่างนี้นะ ฉันได้แต่นึกในใจ 



    "จากนี้ เธอคงไปดี ก็ขอให้เธอจงสุขสบาย
    เธอจงเดินไปตามความฝันของเธอที่เธอตั้งใจ
    แม้จะต้องเสียใจ แต่ฉันจะรับไปไว้เอง
    อย่างน้อย เธอก็ทำให้ฉันรู้ว่าเคยมีความสุขเพียงใด"
    - เกิดมาแค่รักกัน 



    และแน่นอน ฉันยังหวังว่าเราจะได้พบกันอีก, สักวันหนึ่ง
    เพราะก่อนเขาจะไป เขาทิ้งเบอร์ติดต่อเอาไว้




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in