All about #Marvelgffnms
Sweet Stranger (AU Stony) #4
  • Paring: Steve Rogers x Tony Stark

    Rate: PG 

    #SweetStrangerTH

    Chapter 4/??


     Note: ตัวละครไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น

    .
    .
    .
    .
    .
    ในห้องสี่เหลี่ยมของโรงพยาบาลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อและร่างของคนบนเตียงผู้ป่วยที่ยังคงหลับใหล สังเกตจากลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอนั่น สตีฟทำได้เพียงนั่งมองคนที่ยังไม่ได้สติอย่างไม่ละสายตา


    เขาถอนหายใจ


    หวนนึกถึงเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้า เหตุการณ์ก่อนที่เขาจะพาอีกฝ่ายมาส่งโรงพยาบาล

    .
    .
    .
    .
    .


    “...เมื่อกี้คุยกับใคร?”


    โทนี่มองมาที่เขาพร้อมกับสายตาที่สื่อถึงความรู้สึกสับสนที่ดูออกได้ไม่ยาก พร้อมกับเครื่องหมายคำถามมากมายที่ก่อตัวขึ้นในใจโทนี่ เขามองมันออกตั้งแต่ครั้งแรก


    “อ่า.. เจ้านายที่ทำงานครับ”


    “เหรอ? แล้วนายทำงานอะไร ทำไมถึงพูดชื่อฉันขึ้นมาด้วย? แล้วเขาจะให้นายทำอะไร..?”


    โทนี่เหมือนจะโมโหขึ้นมาจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่หน้ายังคงแดงอยู่แบบนั้น อีกฝ่ายดูหายใจอย่างเหนื่อยหอบมากขึ้นกว่าเก่า ดูเหมือนจะเซล้มไปได้ตลอดเวลายังไงยังงั้น


    “โทนี่ คุณไข้ขึ้นอีกแล้วเหรอ” สตีฟพยายามเอื้อมมือหนาเพื่อวางหลังมือวัดความร้อนที่หน้าผากอีกฝ่ายแต่ไม่ทันจะแตะโดนก็โดนเจ้าตัวปัดมือทิ้งเสียก่อน


    “ตอบคำถามฉัน..”


    “ผม...”


    “นึกคำแก้ตัวไม่ออก? นึกคำโกหกไม่ทัน?”


    “...”


    ออกไป


    ตอนนี้ไม่ใช่แค่ใบหน้าที่แดงขึ้นแต่ขอบตาของโทนี่กลับแดงและรื้นน้ำตาอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงสั่น ๆ นั่นกำลังบอกให้เขาออกไปจากที่นี่ ตอนนี้ นิ้วเรียวชี้ไปที่ประตูทางออก


    “เดี๋ยวก่อนโทนี่ คุณต้องฟังผมอธิบาย..”


    “อยากให้ฟังก็ตอบคำถามฉัน..”


    “คุณสัญญามั้ยว่าจะฟังผม”


    “...แล้วแต่ว่านาย—“


    สตีฟรวบคนตรงหน้าเข้ามาในอ้อมแขน กอดจนอีกคนแทบจมลงไปกับอก เขาสัมผัสได้ว่าตัวอีกฝ่ายร้อนเป็นไฟแถมยังสั่นระริก สองมือพยายามดันเขาออกแต่ก็ไม่แรงมากพอ สตีฟกระชับกอดไว้แน่น


    “กอดไว้เป็นหลักประกันว่าพอผมตอบคำถามแล้วคุณจะยังฟังผมอธิบายอยู่..”


    “...ฮื่อ”


    “คุณอาจจะจำไม่ได้.. แต่ผมเคยสัมภาษณ์คุณครั้งหนึ่ง นานมากแล้ว และใช่ ผมทำข่าว”


    สตีฟสังเกตท่าทางของคนในอ้อมแขน โทนี่เกร็งตัวพร้อมกับเริ่มขืนตัวออกจากอีกคนอีกครั้ง “ชู่ว.. ฟังต่อนะครับ”


    “...”


    “อาจจะคล้ายๆที่คุณคิด ผมไม่รู้ว่าคุณรู้มั้ย แต่เรื่องที่คุณชอบผู้ชายถูกพูดปากต่อปากจากใครผมไม่รู้.. ตอนแรกเขาจะให้คนอื่นมา แต่ผมอาสามาเอง เข้าใจผมหรือเปล่า”


    อีกฝ่ายเงียบไปก่อนค่อยๆส่ายหน้า สตีฟไม่อยากพูดนานเขารู้ว่าสภาพอีกคนในตอนนี้แทบยืนไม่ไหว เขาต้องรีบพาไปส่งโรงพยาบาล


    “..นายรู้รึเปล่าว่านายเป็นผู้ชายในชีวิตคนแรกที่ไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่ผู้จัดการ”


    อีกฝ่ายที่เงียบไปพักหนึ่งพูดขึ้นมาเสียงค่อย ความชื้นที่อกเสื้อทำให้รู้ได้ว่าโทนี่กำลังร้องไห้ เขาลูบหัวทุยนั่นหวังปลอบประโลมเบาๆ


    “..ฉันปล่อยให้เข้ามาในชีวิต เข้ามาในหัวของฉัน เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันที่ต้องนึกถึงนาย ปล่อยให้มีอิทธิพลมากขนาดนี้


    ...แต่นายกลับโกหกฉัน เลี่ยงที่จะตอบคำถามว่านายเป็นใครในตอนแรก ทั้งๆที่ฉันชอบนาย สตีฟโรเจอร์ส เป็นครั้งแรกที่รู้สึกแบบนี้..ต้องขอบใจนายที่เข้ามาหลอกจนฉันเชื่อสนิทใจและได้รู้จักกับความรู้สึกแบบนี้”


    สตีฟเงียบฟังพร้อมความรู้สึกชาไปทั้งร่าง เขารับรู้ได้ถึงโลกที่แตกสลายของโทนี่ สตาร์ค โลกที่มีเขา


    เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้..


    “..ผมไม่ได้— เฮ้! โทนี่” จู่ ๆ อีกฝ่ายก็น็อคจนเกือบทรุดลงไปกับพื้น โชคดีที่เขายังคงพยุงรั้งตัวอีกฝ่ายไว้อยู่ เขาเขย่าตัวอีกฝ่ายสองสามครั้งให้พอรู้สึกตัวแต่ก็ไม่ ก่อนจะต้องรีบพามาส่งที่ห้องฉุกเฉิน

    .
    .
    .
    โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงเพราะว่าอีกฝ่ายอ่อนเพลียจากไข้ถึงได้เป็นลมไปเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นหมอก็ได้จัดแจงห้องให้แล้วเรียบร้อย แล้วตอนนี้เขาก็กำลังนั่งเฝ้าคนป่วย 



    เขายังไม่อยากให้ค้างคาแบบนี้เพราะถ้าเขาไม่อยู่ตอนที่โทนี่ตื่นขึ้นมา สตีฟรู้ว่าเขาอาจจะไม่ได้เจอโทนี่อีกแล้วก็ได้ เพราะเจ้าตัวคงไม่อยากเห็นหน้าเขา


    “จาร์วิสครับ โทนี่อยู่โรงพยาบาลนะครับ”


    ปลายสายส่งเสียงตกอกตกใจยกใหญ่พร้อมกับรีบถามไถ่ถึงอาการของโทนี่อย่างเป็นห่วง และสตีฟรู้สึกได้ถึงความรู้สึกผิดในน้ำเสียงของปลายสายทันที เขาทำได้เพียงแค่บอกอาการเบื้องต้นเท่านั้นพร้อมกับอธิบายว่าโทนี่ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงมากนัก


    จาร์วิสทำเพียงแค่ขอบคุณอีกครั้งและอีกครั้ง ความจริงแล้วอาจจะเป็นเขาเองที่ต้องขอโทษต่างหาก..


    “ผมมีเรื่องที่ต้องคุยกับโทนี่ เดี๋ยวจะเฝ้าไข้ให้เองนะครับจาร์วิสไม่ต้องเป็นห่วง”


    —————————


    01.32


    สตีฟสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออก แสงจากทางเดินแยงเข้ามาในตาเขาที่นอนตรงโซฟาใกล้ประตูพอดี เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้จึงเห็นนางพยาบาลที่ยิ้มเล็กน้อยให้เขาพร้อมกับที่วัดความดันเดินเข้ามา


    สตีฟลุกขึ้นนั่ง นึกประมวลผลก่อนมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง อีกฝ่ายสลบไปตั้งแต่ประมาณบ่ายสามกว่าๆจนเดี๋ยวนี้ก็ยังคงไม่ตื่น


    “ดีจังเลยนะคะได้เฝ้าไข้โทนี่ สตาร์คแบบนี้”


    จู่ ๆ นางพยาบาลที่เข้ามาวัดความดันก็พูดขึ้นทำลายความเงียบทั้ง ๆ ที่ยังยืนหันหลังให้เขาและวัดความดันคนที่ยังคงสลบอยู่บนเตียง


    “อ่า คุณเป็นแฟนคลับเขาเหรอครับ?”


    “เชื่อมั้ย คุณเปิดมาฉันก็บอกชื่อได้ทุกเพลงเลย ใครสิจะไม่ชอบเขา” คุณพยาบาลตอบด้วยเสียงที่ดูอารมณ์ดีตรงข้ามกับสิ่งที่น่าจะเป็นเมื่อต้องมาทำงานกะดึกแบบนี้


    “นั่นสินะครับ..ผมยังชอบเขาเลย”


    สตีฟตอบเบา ๆ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง..หลังจากที่พูดความเป็นจริงที่เขาหลีกเลี่ยงมาตลอดที่จะรับรู้


    ยอมรับว่าในตอนแรกเขาแค่สนใจในตัวอีกฝ่าย ถามว่าถ้าได้โทนี่ สตาร์คเป็นแฟนเขาจะยินดีมั้ย


    คงไม่ลังเลที่จะตอบว่ายินดีมาก


    แต่เขาไม่คิดว่าข่าวลือเรื่องอีกฝ่ายชอบพอในเพศเดียวกันนั่นจะเป็นจริง โดยการรับงานนี้มาก็เพราะหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าอีกฝ่ายอาจจะชอบเขาขึ้นมาก็ได้


    ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายแล้วมันจะเกิดขึ้นจริง...


    จากตอนแรกที่ทำเพราะสนใจ ตอนนี้กลับอยากปกป้อง


    เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าโทนี่ชอบเขา ไม่อยากให้ชื่อเสียงเสื่อมเสีย ถึงแม้ว่าโลกภายนอกนั่นจะบอกว่าเปิดรับเพศที่สามแต่เขาก็ยังเห็นคำพูดโจมตีจากคนหลาย ๆ กลุ่มอยู่ดี เพราะฉะนั้นสุดท้ายแล้วเรื่องของเรามันคงเป็นไปไม่ได้ ต่อให้เขาจะชอบโทนี่มากแค่ไหนก็ตาม เขาไม่อยากเห็นคนอื่นเกลียดโทนี่


    ถ้าใครจะเป็นคนที่ถูกเกลียดก็ขอให้เป็นเขาคนเดียวก็พอ


    “เรียบร้อยแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” คุณพยาบาลค้อมหัวให้เขาเล็กน้อยก่อนเดินออกจากห้องไป ก่อนค่อย ๆ ปิดประตูอย่างเบามือ


    สตีฟลุกขึ้นเดินไปหาอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาลูบหัวทุยนั่นเบา ๆ นึกเอ็นดูอีกฝ่ายที่ตัวเล็กกว่าที่คิดหลังจากได้กอดในเย็นของเมื่อวาน 


    มันเป็นกอดแรกที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทั้งตัวอีกฝ่ายที่สั่นระริกเพราะไข้และเพราะเขา แถมยังคำสารภาพบาปโง่ ๆ ที่เขาพูดออกไปซะอีก


    “ขอโทษนะครับ แต่ไม่รู้ว่าจะได้ทำแบบนี้อีกมั้ย..”


    เขาพูดด้วยเสียงที่เบาจนแทบกระซิบ ก้มลงจรดริมฝีปากอุ่นทาบกับหน้าผาก ปลายจมูกและจบที่ริมฝีปากของโทนี่ ค้างไว้เนิ่นนาน


    นึกคิดอยากปล่อยให้ทุกอย่างอยู่แบบนี้ตลอดไป


    สตีฟผละออกมาจากอีกฝ่าย ในตอนแรกเขาคิดว่าเขาอยากอยู่ต่อไปแบบนี้ อธิบายให้โทนี่เข้าใจเขา ยอมรับเขา คุยกันเหมือนเดิม 


    .
    .
    แต่เขาคงต้องปล่อยมือถ้าในที่สุดแล้วทุกอย่างมันเป็นไปไม่ได้


    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    “คุณโทนี่ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงจาร์วิสเป็นสิ่งแรกที่โทนี่รับรู้ได้หลังจากสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเห็นกำแพงขาวสะอาดของโรงพยาบาล ความทรงจำเมื่อวานไหลเข้ามาในหัวของเขา คำพูดของสตีฟ โรเจอร์สยังคงชัดเจน เขาจำมันได้ขึ้นใจ


    โทนี่กวาดสายตามองรอบ ๆ ในใจหวังว่าจะเห็นใครอีกคน


    แต่ไม่มีอะไร ไม่มีใครเลย..


    “สตีฟไปไหน?”


    นั่นเป็นคำถามแรกที่หลุดจากปากของเขาเอง


    “คุณสตีฟบอกว่ามีงานด่วน เขารีบออกไปแต่เช้าแล้วครับ”


    “เขาบอกรึเปล่าว่าจะกลับมาเมื่อไหร่..“


    “ไม่ได้บอกนะครับ คุณโทนี่มีอะไรรึเปล่า?”


    โทนี่แค่นหัวเราะทั้ง ๆ สุดท้ายพอได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ออกไปจากชีวิตเขาง่าย ๆ แบบนี้เลย อาจจะพรุ่งนี้ มะรืนนี้ สัปดาห์นี้ เผลอๆก็คงเย็นนี้ ที่ข่าวโทนี่ สตาร์คเป็นเกย์จะเปิดเผยสู่สาธารณะ


    “..เปล่าหรอก อย่ากลับมาน่ะดีแล้ว”
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
HuzCha J Sayhi (@fb1556853364437)
โทนี่ของชุ้นนนนนน กอดปลอบน้าาาาา