All about #Marvelgffnms
Can you hear me? (Rainverse)


  • Paring : Steve Rogers x Tony Stark

    Rate: PG


    Note: เจอเวิร์สนี้น่าแต่งมากค่ะ เห็นคนแปลมาในทวิต จากต้นทางคืออันนี้ https://twitter.com/pwbiix/status/1000074387389726720?s=21 อยากลองแต่งดูแต่ยอมรับว่าชอบมากค่ะมันดูน่ารัก555 เอามาดัดแปลงนิดหน่อยหวังว่าจะชอบกันนะคะ



    .

    .

    .

    สตีฟ โรเจอร์สไม่เคยได้ยินเสียงอะไรเลยตอนที่ฝนตกยกเว้นเสียงของตัวเขาเอง



    พลทหารตัวเล็กที่เข้ามาประจำการในหน่วยรบกำลังมีเรื่องที่กังวลอยู่ เพราะเมื่อวานนี้ตอนที่ฝึกซ้อมกันอยู่ ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ แต่เขายังคงต้องยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนเพราะทุกคนกลับยืนอยู่นิ่ง รอคำสั่งต่อไปของครูฝึก



    ในขณะเดียวกันหูของเขาก็เหมือนจะอื้อขึ้นมา ทุกสิ่งตรงหน้าเหลือแต่ภาพไว้โดยไร้ซึ่งเสียงใดๆ เหมือนทีวีที่ลำโพงเสียยังไงยังงั้น มีเพียงเสียงหายใจแรงของเขาที่ยังทำให้รู้สึกว่าหูเขาไม่ได้หนวกไป



    เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ฝนตก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฝนตกตอนเขาเข้ามาในค่ายทหารแล้ว



    เขาไม่เคยถามคนอื่นว่าเป็นแบบเขาหรือเปล่า เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นมันผิดปกติ

    .

    .

    “สตีฟ โรเจอร์ส! ฉันบอกให้นายเข้าไปในร่ม!”

    .

    .

    สตีฟยืนมองเห็นครูฝึกมองมาทางเขาจากหน้าแถวแล้วโหวกเหวกโวยวายเป็นคำพูดที่เขาไม่ได้ยิน แต่ดูจากปากก็รู้ได้ว่าเรียกชื่อเขา แต่ประโยคต่อมาก็อ่านปากไม่ออกแล้ว เขาจึงทำได้เพียงยืนนิ่ง

    .

    .

    “เห้ย ไอ้แห้งนี่ ไม่ได้ยินเหรอวะ”

    .

    .

    เพื่อนทหารที่ยืนอยู่ข้างๆศอกเข้ามาที่สีข้างของเขาจนต้องหันไปมองแล้วขมวดคิ้ว เขาลืมเหรอว่าพูดยังไงก็จะไม่ได้ยิน



    เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้น ในขณะเดียวกันทุกคนก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

    .


    หมอนี่เป็นพวกที่มีเนื้อคู่คนเดียวสินะ

    .


    “พลทหารที่ยังได้ยินอยู่ ใครซักคนพาโรเจอร์สเข้าไปในร่มด้วย!”

    .

    .

    .

    หลังจากฝนหยุดตก ประสาทสัมผัสการได้ยินของเขาก็กลับมาอย่างสมบูรณ์และครบถ้วนเหมือนก่อนหน้านี้ที่หูเหมือนจะดับไปคือไม่ได้เกิดขึ้นจริง



    “เฮ้ สตีฟ นายเป็นมานานรึยัง” จู่ๆเพื่อนทหารที่นอนเตียงข้างๆเขาก็ทักขึ้นมาหลังจากทุกคนถูกปล่อยให้พักหลังจากฝึกจนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

    .


    สตีฟหยุดมือที่กำลังขัดบู้ทของตัวเองอยู่ เขาหันมามองพร้อมกับขมวดคิ้วเป็นปมมองสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูตื่นเต้น

    .

    .

    “หมายถึงอะไร?”



    “เอ้า ก็ที่จะไม่ได้ยินเสียงอะไรตอนฝนตกเลยไง”



    “คนอื่นไม่เป็นเหรอ?”



    “ไม่นี่ ก็ยังได้ยิน แค่ฟังลำบากหน่อย”

    .

    .

    สตีฟทำหน้าเหมือนถูกผีหลอก เขาไม่เห็นรู้เลยว่าคนอื่นไม่ได้เป็นแบบเขาด้วย

    .

    .

    “แล้วเสียงเนื้อคู่เป็นไง หน้าตาแบบนี้แสดงว่ายังไม่เจอล่ะสิ”



    “หา? แล้วทำไมจะต้องได้ยินเสียงเนื้อคู่ด้วย”



    “ก็คนแบบพวกนายคือพวกที่ได้ยินแค่เสียงของเนื้อคู่ ตอนที่ฝนตกไง”



    “แปลกนะ ผมไม่เคยได้ยินเสียงใครเลยนอกจากตัวเอง..”



    อีกฝ่ายทำหน้าแปลกใจพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย ยื่นมือหนาๆมาตบลงบนบ่าของเขา แรงถึงขนาดที่อาจทำให้หักได้แล้วกล่าวขึ้นมาคำนึงก่อนจะล้มตัวลงไปนอน



    “โอ้ งั้นก็โชคดี งั้นนายควรไปหาหมอตรวจหูตัวเองดูนะพวก”


    .

    .

    .

    .

    .

    “ระบบไฟพร้อมรึยัง” 



    สตีฟกวาดสายตามองรอบๆ ในห้องแล็ปที่กำลังเตรียมการสำหรับการฉีดเซรุ่มให้เขาทุกคนวิ่งวุ่นกันเต็มไปหมดแต่เขารู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของทุกคนที่กำลังจะทำการทดลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทศวรรษนี้ 



    ด็อกเตอร์ที่เป็นคนดูแลเขาและเป็นคนที่เลือกเขามาที่นี่ส่งยิ้มให้กำลังใจเขาที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงเหล็ก ดูเหมือนจะสามารถประกอบร่างกันเป็นตู้ในทีหลังได้ เขากำๆแบๆมือที่ชื้นเหงื่อเดี๋ยวนั้นก่อนพยักหน้า



    ในขณะเดียวกันเขาได้ยินเสียงฟ้าร้องครืนที่ข้างนอก



    ฝนกำลังจะตก..



    ทันทีที่ทุกอย่างถูกเตรียมการเสร็จแล้ว โฮเวิร์ด สตาร์คที่คุมอยู่ตรงแผงไฟเริ่มกดปุ่มอะไรซักอย่างเพื่อทำให้เครื่องทำงาน



    เขาหลับตาแน่นเมื่อเข็มที่บรรจุไปด้วยเซรุ่มแทงเข้ามาในผิวเนื้อและฉีดของเหลวใสสีฟ้าเข้ามาในตัว



    อึดอัด ร้อน เจ็บ



    เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นสลับกันไปตอนที่เขาสัมผัสได้ว่ากระแสไฟฟ้ากำลังผ่านเข้ามาในร่างกายของเขา เขารู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อตึงแน่นที่กำลังประสานรวมกัน เขารู้สึกได้ถึงการยืดของกระดูกที่ทำเขาทรมานปางตาย เขาทำได้เพียงแค่ร้องระบายความเจ็บปวด



    “หยุด! พอแล้ว”



    เขาได้ยินเสียงจากด้านนอก เขากัดฟันตอบกลับไป เขาทนไหวเพื่อที่จะทำให้การทดลองนี้สำเร็จ เพื่อที่จะไม่ทำให้ด็อกเตอร์ผิดหวัง



    “ไม่! ผมไหว!!”



    สิ้นเสียงของเขาเอง เขารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แรงสูงผ่านร่างของเขาเป็นระลอกสุดท้าย ร่างกายเหมือนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆจนในที่สุดทุกอย่างก็จบลง



    เขารู้สึกเหมือนไปวิ่งรอบสนามมาสิบรอบแต่แล้วความเหนื่อยทุกอย่างก็มลายหายไปอย่างง่ายดาย

    .

    .


    ครืน



    เสียงฟ้าร้องดังขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะหายไปจากประสาทรับรู้ด้านการฟังของเขา



    แต่ครั้งนี้มีเสียงหนึ่งที่เขาไม่เคยได้ยินดังขึ้นในหัว



    ในขณะที่ทุกคนมารุมดูผลงานที่เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก เขาได้ยินเสียงพึมพำเบาๆ เป็นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งกำลังพูดอะไรบางอย่างที่พอจะจับใจความได้



    นายน่ะสุดยอดแค่ไหนกัน..ทำไมพ่อต้องชมนายตลอดเลย”



    เขาหันไปทางโฮเวิร์ด เสียงมาจากทางนั้นไม่ผิดแน่



    แต่นั่นไม่ใช่เสียงโฮเวิร์ด..



    เขาได้ยินไม่ชัดนัก เสียงนั่นดูคล้ายโฮเวิร์ดมาก แต่มันเป็นเสียงของใครเขาก็ไม่อาจรู้ ดูเหมือนว่าฝนจะตกลงมาเพียงครู่เดียว ในตอนนี้ทุกอย่างกลับมาเป็นอย่างเก่า เสียงดังอื้ออึงเกิดขึ้นในห้องก่อนที่จู่ๆระเบิดจะเบี่ยงเบนความสนใจและคนเลวนั่นจะคร่าชีวิตด็อกเตอร์ผู้มีพระคุณของเขาไปตลอดกาล



    .

    .

    .

    .

    .

    .

    โทนี่ สตาร์คไม่เคยได้ยินเสียงอะไรเลยตอนที่ฝนตกยกเว้นเสียงของตัวเขาเอง



    ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยไปหาหมอ แต่สุดท้ายหมอทุกคนที่เขาไปรักษาก็บอกตรงกันหมดว่าหูของเขาไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

    .

    .

    เรื่องที่คนเราหากมีเนื้อคู่คนเดียวก็จะได้ยินแค่เสียงของเนื้อคู่ก็เหมือนกัน

    .

    .

    ถ้าเขามีเนื้อคู่จริงๆคงจะตายไปแล้วหรือไม่ก็คงยังไม่เกิด ไม่เห็นมีเสียงของใครซักคน



    เพราะฉะนั้นเขาจึงจัดให้มันอยู่ในนิยายปรัมปราไร้สาระ

    .

    .

    แต่ก็ไม่ใช่ตลอดไป



    .

    .

    ในคืนหนึ่งระหว่างที่โทนี่กำลังดัดแปลงชุดเกราะของเขาอยู่ พร้อมกับจาร์วิสที่พูดจาเริ่มน่าหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนเอไอของเขาจะวิวัฒนาการให้ตัวเองฉลาดขึ้น



    จู่ๆเสียงฟ้าร้องโครมครามก็ดังเข้ามาถึงในโรงจอดรถเขา

    .


    ฝนกำลังจะตก..

    .


    โทนี่ถอนหายใจ มันคงจะเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา การไม่ได้ยินก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขาใช้ชีวิตลำบากอยู่เหมือนกัน

    .

    หลังจากนั้นเลยตัดสินใจที่จะวางอุปกรณ์ทุกอย่างไว้แล้วขึ้นไปอาบน้ำ

    .


    โทนี่มองโลกในแง่ดีไว้ว่าการที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยก็คงจะทำให้เขาหลับสบายดีเหมือนกัน

    .


    แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป

    .

    .

    ฝนเริ่มเทลงมาเหมือนฟ้ารั่วแบบครั้งก่อนๆ โทนี่เช็ดผมที่เปียกพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงถอนหายใจ



    โทนี่สะดุ้งก่อนมองไปรอบๆตัว

    .


    ทุกอย่างเงียบลงเหมือนเดิม

    .


    “นั่นใคร?”



    โทนี่ตัดสินใจถาม เผื่อว่าหูเขาอาจจะหายดีแล้ว แล้วใครก็ตามที่ถอนหายใจให้เขาได้ยินอยู่ในห้องนี้จะต้องโดนเนรเทศออกไป ตอนนี้เลย



    “...”



    ทุกอย่างกลับสู้ความเงียบ หรืออาจจะหูฝาด ไม่ แต่เขาได้ยินจริงๆ



    “คุณได้ยินผมเหรอ?”



    ฉับพลันโทนี่หันมองรอบตัว ทุกอย่างยังคงนิ่งสนิทและดูเหมือนว่าจะไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ในห้องกับเขา ตอนนี้จริงๆ

    .


    แล้วเขาก็พาลนึกไปถึงเรื่องเนื้อคู่ ในตอนนั้นเองที่ทำให้พลั้งปากถามออกไป คนข้างนอกมาเห็นดูเผินๆคงเหมือนเขาคุยกับตัวเอง

    .


    “ได้ยิน ชัดด้วย เหมือนกับว่านายพูดอยู่ข้างหูแต่ตอนนี้มันไม่มีใครในห้องนอกจากฉันเลย”



    ว้าว.. น่าแปลกคุณว่ามั้ย ก่อนหน้านี้ผมหลับไปนานมากแล้วก็เพิ่งจะได้ยินเสียงอื่นนอกจากตัวเองในตอนที่ฝนตกหลังตื่นขึ้นมา”



    “ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยได้ยินเสียงใครเหมือนกันนอกจากนาย แปลกดีที่ได้ยินเสียงคนๆเดียวตอนนี้”

    .

    .


    ผมเหมือนเคยได้ยินเสียงคุณมาก่อนครั้งนึง..”

    .

    .

    “คุณคือใค—..”



    “เฮ้ ยังได้ยินอยู่รึเปล่า?”



    เสียงผู้ชายคนนั้นหายไปแล้ว ฝนหยุดตก ตอนนี้เขาได้ยินเพียงเสียงของคอมเพรสเซอร์แอร์ที่ทำงานอยู่เท่านั้น

    .

    .

    เป็นครั้งแรกที่เขาภาวนาขอให้ฝนตกอีกครั้งหนึ่งเร็วๆ

    .

    .

    .


    “สวัสดี สตีฟ โรเจอร์ส? อเวนเจอร์สคนแรก”

    .


    โทนี่มองหน้าคนที่นิค ฟิวรี่พามาให้รู้จัก หลังจากความคิดในการก่อตั้งทีมอวนเจอร์สเริ่มขึ้น

    .


    แน่นอนเขาจำชื่อนี้ได้แม่น.. วีรบุรุษผู้เสียสละที่โฮเวิร์ดให้คำนิยามไว้

    .


    สตีฟเลิกคิ้ว เขาว่าเขาจำเสียงนั่นได้ดี

    .

    .

    “ใช่ ยินดีที่ได้รู้จัก โทนี่ สตาร์ค”

    .

    .

    เป็นจังหวะเดียวกันที่ใจของโทนี่ สตาร์คเหมือนจะหล่นวูบลงไป

    .

    .

    ตอนนี้ทั้งสตีฟรู้เหตุผลแล้วว่าเจ็ดสิบปีก่อนทำไมเขาถึงไม่ได้ยินเสียงใครเลยแม้กระทั่งในความฝัน

    .

    ในขณะเดียวกันโทนี่ก็เข้าใจแล้วว่านั่นไม่ใช่นิยายปรัมปรา


    .

    .

    .

    เนื้อคู่ของเขาแค่ตื่นสายไปหน่อยเท่านั้นเอง..

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in