LETHAL ทะนงsavedbywolf
Spare me a little of your love.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต







    • 05: Spare me a little of your love.



    I know that I've been cold.

    Baby, I ... I ain't got no soul.


    - Grass is Greener, St. Paul & The Broken Bones.




    เช้าวันต่อมา ...

    ฮยองนิมเป็นคนขับรถมาส่งเขาที่บ้าน ตรงตามเวลาในช่วงที่รับปากกับจงอินเอาไว้เป๊ะๆ ก่อนจะจากไป พี่ชายถามย้ำอยู่สามสี่รอบภายในรถว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆใช่ไหม ในขณะที่เซฮุนได้แต่ส่ายหัวแล้วยิ้มกลับไป ตอนนี้ฮยองนิมยังไม่จำเป็นต้องรู้ เขาพร้อมเมื่อไหร่ เซฮุนจะเป็นคนบอกกับจุนมยอนเอง

    เด็กหนุ่มเดินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบเชียบก่อนจะพบว่าทั้งบ้านมีแต่ความว่างเปล่า คนที่เจ้ากี้เจ้าการให้เขากลับบ้านอย่างตรงเวลานั้นก็ไม่ได้อยู่แต่อย่างใด เซฮุนยอมรับว่าตัวเองผิดหวัง ใจหนึ่งเขาก็เจ็บปวดเหมือนจะตายอยู่ทุกเมื่อ แต่อีกใจก็ยังอดมีความหวังริบหรี่ในเรื่องของเราสองคนขึ้นมาไม่ได้ เขาหวังจริงๆว่าเรื่องที่ได้ยินผ่านโทรศัพท์ในวันนั้น มันจะไม่ใช่เรื่องจริง

    จงอินจะพิสูจน์ให้เขาได้เห็นในที่สุด

    เขาหวังเพียงน้อยนิด ... ว่าจงอินอาจจะมีความรู้สึกบางอย่างให้กับเขาบ้าง

    แต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีใครออกมาหา

    บ้านยังเงียบเชียบอยู่เหมือนเดิม

    นั่นจึงทำให้เซฮุนตัดสินใจปล่อยวางแล้วขึ้นไปอาบน้ำอุ่นๆในห้องนอนรับแขกของตัวเอง เขาดื่มเพียงนมจืดที่ถือติดมือมาจากข้างล่างแล้วตัดสินใจล้มตัวนอนในทันที พอท้องอิ่มนมกล่องใหญ่ก็ทำให้คืนนั้นเซฮุนหลับสนิท เขารู้สึกตัวตื่นอีกทีก็เป็นเวลาสายๆของเช้าอีกวันเสียแล้ว

    แต่ในตอนที่ลืมตาขึ้นมา บรรยากาศภายในห้องนอนกลับทำให้เด็กหนุ่มหายงัวเงียในทันที ใบหน้าขาวจัดมองไปรอบๆก่อนจะพบตอนนี้เขากลับมานอนภายในห้องนอนใหญ่เหมือนเดิมแล้ว แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรล่ะ ในเมื่อ...เมื่อคืนนี้เซฮุนจำได้ว่าตัวเองกลับไปนอนที่ห้องรับแขก พอคิดได้ดวงตาสีน้ำตาลก็รีบหันไปมองที่ว่างข้างกาย จงอินน่าจะลุกออกไปแล้ว เหลือเพียงหมอนใบที่ใช้เป็นประจำของเจ้าตัวเท่านั้นที่ยับยู่ยี่เป็นรอยศีรษะของคนทิ้งไว้

    จนได้!

    พอมาคิดได้ว่าเมื่อคืนตัวเองน่าจะลืมล็อกห้องก็ทำเอาเซฮุนหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาในทันที

    เหมือนสมัยที่เพิ่งแต่งงานกันไม่มีผิด ก็แบบนี้แหละ ทะเลาะกันเพราะจงอินพูดจากับเขาแรงๆ เซฮุนเลยหนีไปนอนข้างล่าง แล้วพอเขาหลับสนิท คุณสามีก็จะลงไปอุ้มเขาขึ้นมานอนด้วยกันในห้องเหมือนเดิม พอเป็นแบบนี้หลายๆครั้งเข้า เวลาทะเลาะกันทีไหร่ เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะหนีไปนอนที่อื่น เพราะเขากลัวว่าสักวันอุ้มไปอุ้มมา จะได้ตกบันไดหัวร้างข้างแตกด้วยกันทั้งคู่เอาน่ะสิ

    เห็นหรือยัง

    ว่าคุณสามี ... ที่เขาเรียกเจ้าตัวด้วยความประชดประชันในใจนั้น

    แท้จริงแล้ว จงอินเอาแต่ใจตัวเองมากขนาดไหน

    พอถอนหายใจใส่อากาศเป็นที่เรียบร้อย เซฮุนก็ย้ายสายตากลับมาสำรวจร่างกายของตัวเองบ้าง เสื้อผ้ายังอยู่ครบ แสดงว่าเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากการเอนกายนอนเคียงข้างกันเพียงเท่านั้น

    คิดได้แล้วก็หันไปมองนาฬิกาบนโต๊ะข้างเตียงก็พบว่าใกล้จะเที่ยงอยู่แล้ว พอเห็นเวลาเท่านั้นล่ะ เซฮุนก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที ท้องของเขาร้องโครกครากราวกับจะประท้วงว่านอนนานเกินไปแล้วนะ เด็กหนุ่มยิ้มขำกับตัวเอง เขาก็ต้องหิวแน่อยู่แล้วล่ะสิ เมื่อคืนด้วยความขี้เกียจ เขากินแค่นมกล่องเดียวแล้วก็นอนหลับลึกลงไปทั้งอย่างนั้นนั่นแหละ

    แต่ในจังหวะที่ร่างโปร่งบางกำลังจะลุกขึ้น แต่จู่ๆเขาก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เซฮุนขมวดคิ้วกับอาการของตัวเองพร้อมๆกับที่หันกลับมาจับหัวเตียงเอาไว้เพื่อพยุงตัว สงสัยจะหิวมากจริงๆด้วย ทั้งเวียนหัว ทั้งคลื่นไส้ น้ำลายเหนียวแล้วท้องก็ยังร้องไม่หยุด เด็กหนุ่มส่ายหัวอีกครั้งก่อนจะค่อยๆเดินอย่างช้าๆเพื่อไปอาบน้ำในห้องนอนรับแขกแล้วค่อยลงไปหาอะไรกินตามที่ตั้งใจไว้

    แต่พอกินอิ่มไปได้ไม่ถึงชั่วโมงดี เขาก็ต้องรีบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดในทันที ไม่จริงน่า จู่ๆก็คลื่นไส้ เวียนหัวเหมือนเวลาคนหิวจัดๆในตอนเช้า เขาเข้าใจดี แต่นี่มื้อกลางวันเซฮุนก็กินอาหารอ่อนๆเป็นเพียงซุปไก่น้ำใสกับข้าวสวยเพียงครึ่งถ้วยเท่านั้นเอง

    เกิดอะไรขึ้น?

    ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยกับอาการแบบนี้อย่างแปลกประหลาด

    ไม่นานพอเขาล้างหน้า ล้างปากเสร็จเรียบร้อย เซฮุนก็เดินออกมาหาอะไรเปรี้ยวๆดื่มเพื่อกำจัดความคลื่นเหียนภายในลำคอของตัวเอง โดยปกติสาวใช้จะเตรียมน้ำเลม่อนเนดคั้นสดใหม่ๆไว้ให้เขาในตู้เย็นทุกวันอยู่แล้ว ส่วนมากเขาจะดื่มเครื่องดื่มเปรี้ยวๆพวกนี้ระหว่างอาหารมื้อเย็น เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะคุณสามีน่ะสิ

    จงอินจะเป็นพวกกินมื้อหนักในมื้อเย็น พวกเนื้อย่าง ไม่ก็ของมันๆที่เขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นัก ส่วนรายนั้นน่ะ ก็จะกินไป จิบเบียร์ไปอย่างมีความสุข ส่วนเขาที่ไม่ค่อยแตะเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์สักเท่าไหร่นัก ก็จำเป็นต้องมีน้ำเลม่อนเอาไว้แก้เลี่ยน

    ฝ่ามือขาวสะอาดหยิบแก้วออกมาได้แล้วใส่น้ำแข็งลงไปเพียงไม่กี่ก้อน เทน้ำเลม่อนลงไป ในจังหวะที่เซฮุนยกปากแก้วขึ้นแตะริมฝีปากแล้วสูดลมหายใจเข้าโดยปกตินั้น กลิ่นของเลม่อนก็ตีเข้าทั้งหน้าแล้วก็จมูก ในทันที เด็กหนุ่มก็ต้องรีบวางแก้วลงกับโต๊ะภายในห้องครัว ท่อนขาเรียวก้าวยาวๆไปที่ซิงก์ล้างจานแล้วค้อมตัวอาเจียนเอาอาหารกลางวันออกมาอีกรอบ

    ไม่จริง ...

    มันจะเป็นไปได้อย่างไร ...

    เขาไม่ได้กินอาหารอะไรแปลกๆ เซฮุนคิดว่าตัวเองไม่ได้เป็นอาหารเป็นพิษอย่างแน่นอน

    แล้วที่สำคัญ น้ำเลม่อนเนด มันคือเครื่องดื่มที่เป็นของโปรดของเขา

    เซฮุนดื่มแทบทุกวัน ไม่มีทางเลยด้วยซ้ำที่เขาจะทนกลิ่นมันไม่ได้

    “ไม่ ...” เด็กหนุ่มกระซิบกระซาบกับตัวเอง แล้วร่างสูงโปร่งก็ค่อยๆทรุดตัวอย่างหมดแรงลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆในทันที น้ำตาร้อนๆเริ่มคลอเต็มกระบอกตาในที่สุด “ไม่ ... ไม่ ไม่จริง อย่านะ อย่าได้เป็นอย่างที่คิดเลย ได้โปรดเถอะ”

    ฝ่ามือขาวสะอาดยกขึ้นมาปิดหน้า แล้วน้ำตาของเด็กหนุ่มก็ไหลลงมาในที่สุด

    เซฮุนร้องไห้ ...

    ทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับชีวิตเขาแบบนี้

    ไม่จริง ... เขาไม่ได้ท้อง เขาเพียงแค่ป่วยเล็กๆน้อยๆเพราะพักผ่อนและกินอาหารไม่เพียงพอกับร่างกาย เซฮุนพยายามปลอบตัวเอง มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจะท้องไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

    แต่อีกใจ พอคิดว่าตัวเองมีเปอร์เซ็นที่จะท้องขึ้นมาจริงๆ เขาก็ยิ่งต้องกิน แม้จะกินไม่ได้ เขาก็ต้องหาทางกินให้ได้เพื่อ ... ลูก ไม่นานพอน้ำตาหยุดไหล เด็กหนุ่มก็หยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตาของตัวเองราวกับยอมรับชะตากรรม ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ตู้เย็นอีกครั้ง ก็หยิบเพียงกล่องนมสดแล้วก็ขนมปังฝรั่งเศสกับชีสแผ่นบางๆออกมาเท่านั้นเอง

    โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดประจำเดือนที่พวกแม่บ้านจะลาหยุดครึ่งวันกันทั้งบ้าน เขาจึงไม่กลัวว่าใครจะมาเห็นอาการแปลกๆของเขาแล้วเอาไปบอกจงอินในที่สุด เซฮุนยังไม่พร้อมในตอนนี้ พอจัดการกับขนมปังแล้วก็นมเสียจนอยู่ท้อง เขาก็ตัดสินใจจะเตรียมอบอัพเค้กเพื่อที่ต้องการหาอะไรทำเพราะไม่อยากฟุ้งซ่าน ไหนๆการทำขนมมันก็คือสิ่งที่เขาขวนขวายเรียนมาแล้วก็เป็นงานอดิเรกประจำอยู่แล้วด้วย

    ปรากฏว่า เซฮุนทำหน้าเค้กเละไปเกือบสิบอัน ให้ตายสิ จิตใจเขาไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเลย ในขณะที่พยายามทำคัพเค้กอยู่นั้น เขาก็ต้องพยายามจิบนมอยู่เรื่อยๆแทบจะตลอดเวลา เพราะถ้าท้องจริง เขาก็อยากดื่มนมให้ได้มากที่สุดเพราะตัวเขาเองก็แอบกังวลเหมือนกัน เนื่องจากช่วงหลังๆ เขาก็ไม่ค่อยได้กินอาหารที่มีประโยชน์จริงๆนั่นแหละ

    “เซฮุน นั่นนายเหรอ?”

    เสียงของจงอินที่จู่ๆก็ดังขึ้นทำเอาร่างโปร่งบางสะดุ้งสุดตัว เซฮุนชักสีหน้าใส่คนที่มาใหม่ในทันทีเพราะอีกนิดเดียว ถาดเค้กก็จะตกลงคว่ำกับพื้นแล้วน่ะสิ บ้านเงียบๆอยู่ดีๆก็โผล่มา ไม่กลัวเขาหัวใจวายตายหรือยังไงกันนะ

    ดวงน้ำตาลสีน้ำตาลจ้องเขม็งไปที่ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในทันที

    เดี๋ยวเถอะ ... หลายเรื่องแล้วนะ

    ในทันทีจงอินก็ยกมือทั้งสองข้างราวกับจะบอกว่าเจ้าตัวนั้นยอมแพ้แต่โดยดี “โทษที ฉันไม่คิดว่านายจะตกใจขนาดนี้”

    “มาเงียบๆแบบนี้ ใครไม่ตกใจก็บ้าแล้ว” เซฮุนเถียงกลับ แต่แก้มกลับแดงน้อยๆด้วยความเขิน เพราะเมื่อตะกี้นี้น่ะ เขาสะดุ้งแรงมากจนเกือบจะล้มโต๊ะของจริง “ทำไมวันนี้กลับมาเร็ว ไม่ได้ไปทำงานมาหรอกเหรอ”

    ตอนแรกคิดว่าพอเห็นหน้า ... ในใจน่ะ ก็อยากจะต่อว่าให้เจ็บแสบที่แอบมาอุ้มเขาไปนอนด้วยเมื่อคืน แต่พอเห็นหน้าเข้าจริงๆขึ้นมา ก็อดไม่ได้ที่จะต้องถามเหมือนที่เคยถาม แล้วพอไล่มองจงอินตั้งแต่เสื้อ ผ้า หน้า ผม ก็เห็นว่าคุณสามีไม่ได้อยู่ในชุดที่ใช้ใส่ไปทำงาน กลับแต่งเพียงแค่กางเกงสเวตเตอร์แล้วก็เสื้อยืดเนื้อหนาเหมือนพวกเด็กวัยรุ่นเพียงเท่านั้น

    “วันนี้กะจะอยู่บ้านน่ะ”

    จงอินตอบแล้วก็ไหวไหล่กลายๆ อึดใจถัดมา เจ้าตัวก็ก้าวเข้ามาในครัวก่อนจะโน้มตัวเหนือโต๊ะมองดูคัพเค้กของเขาราวกับไม่เคยเห็นขนมพวกนี้มาก่อน แล้วท่าทีของคุณสามีก็ทำเอาเซฮุนอดจะกระสับกระส่ายไม่ได้ ก็จงอินเคยเข้ามาในครัวเสียเมื่อไหร่กัน ขนาดจะกินน้ำก็ยังต้องมีคนเอาไปให้ โดนสปอยล์ยิ่งกว่าเป็นเด็กๆอีก แล้วพอมองได้สักพักก็ทำท่าจะเอานิ้วมาจิ้มเนื้อเค้กของเขาเล่นราวกับคนไม่มีอะไรทำ

    “อย่าเล่นนะ!” เซฮุนเสียงดังด้วยความลืมตัว หัวใจเต้นตึกตักในตอนที่ใบหน้าหล่อจัดเงยขึ้นพร้อมกับมีรอยยิ้มขำๆบนใบหน้า

    “ทำเองหมดเลยเหรอ” จงอินถามกลับมาเสียงเรียบก่อนจะชักมือกลับไปอย่างว่าง่ายเพราะรู้ว่าเขาหวง

    “พวกขนมที่คุณกินกับกาแฟในตอนเช้า ผมก็ทำเองหมดนั่นแหละ” เซฮุนยอมตอบดีๆแล้วหันไปเริ่มจัดคัพเค้กที่แต่งหน้าเสร็จแล้วให้เรียงกันอย่างสวยงาม

    ในขณะที่จงอินนั้น เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจจริงๆ

    ราวกับจะถามกลับอีกรอบว่า พูดจริงใช่ไหม?

    “ก็ลองชิมดูสิ ว่ารสชาติคล้ายๆเค้กหน้านิ่มที่คุณกินประจำรึเปล่า” เด็กหนุ่มว่า ก่อนจะเลือกคัพเค้กบัตเตอร์โกโก้ที่หวานน้อยที่สุดในถาดแล้วยื่นให้คุณสามี

    ไม่นาน ฝ่ามือใหญ่ก็ยื่นออกมารับแล้วชายหนุ่มก็ยืนกินเค้กอย่างเงียบๆไปได้สองสามคำก่อนจะวางมันลง แล้วมันก็เป็นนิสัยของเขาอีกนั่นแหละที่ต้องเดินไปหยิบน้ำเย็นๆออกมาให้ มันทำไปเองโดยอัตโนมัติจนเซฮุนอยากจะฟาดมือตัวเองแรงๆสักที แต่เขาก็แค่หยิบขวดน้ำออกมาวางไว้บนโต๊ะเท่านั้น ถ้าอยากกินใส่แก้ว คุณสามีก็ต้องเดินไปหยิบแก้วมาเองก็แล้วกันนะคราวนี้

    “เมื่อก่อนเวลานายหายมาขลุกอยู่ในครัวทั้งวัน คือนายหัดทำขนมพวกนี้อย่างนั้นเหรอ”

    เซฮุนพยักหน้า “ก็ใช่น่ะสิ คุณคิดว่าผมเดินลอยชายอยู่ในบ้านทั้งวันรึไง”

    คราวนี้จงอินเงียบไปพักหนึ่ง ไม่มีแววหงุดหงิดใจที่เขาตอบแบบรวนๆกลับไปเลยสักนิด “ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลย”

    นั่นสิ ... คุณพูดถูกแล้วจงอิน

    เรื่องง่ายๆที่แม้แต่แม่บ้านทุกคนยังรู้

    แล้วทำไมคุณถึงไม่รู้ไปได้ล่ะ

    “คุณคงลืมสังเกตไปล่ะมั้ง” เซฮุนพูดเรียบๆแล้วก็เริ่มวางเค้กที่ตกแต่งเรียบร้อยแล้วลงกล่องทีละอัน

    “ก็นายไม่เคยบอก แล้วฉันจะไปรู้เองได้ยังไง” เอาล่ะ คราวนี้พอโดนย้อนกลับบ้าง คุณสามีก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว

    “ผมบอกคุณไปก็เท่านั้น จำไม่ได้รึไงจงอิน ผมพูดอะไรไปคุณก็รำคาญ” พอรวนมา เขาก็รวนกลับ
    แล้วพอเขาตอบออกไปแบบนี้

    จงอินก็ถึงกับนิ่งไปเลยทีเดียว

    “เอาเถอะ มันไม่สำคัญอะไรหรอก คุณขึ้นไปอาบน้ำข้างบนเถอะจงอิน” เซฮุนพูดแล้วก็ถอนหายใจ ใบหน้าขาวจัดก้มลง ดวงตาเอาแต่มองคัพเค้กที่ถืออยู่ในมือ เขาไม่อยากเถียงกันในตอนที่อารมณ์ของเขาแปรปรวนอย่างหนักอยู่แบบนี้

    ให้ตายอย่างไร

    คิมจงอินจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้ว่าเซฮุนอาจจะ ‘ท้อง’

    “ถือว่าผมขอร้องนะ ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณในตอนนี้ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้สนใจหรอกว่าวันๆผมจะทำอะไรบ้าง ไปเถอะหรือว่าคุณมีธุระอะไรกับผมก็พูดมาตรงๆเลย”

    “ก็ฉันบอกนายไปแล้วยังไงว่าวันนี้ฉันจะอยู่บ้านกับนาย” จงอินตอบกลับมา น้ำเสียงเหมือนจะอ่อนโยนมากๆจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

    แต่ครั้งหนึ่ง ...

    ความเจ็บช้ำใจเคยสอนบทเรียนอันมีค่าที่สุดให้กับเขาเอาไว้

    ‘จำไว้ อะไรที่ดูดีเกินไป แต่สุดท้ายมันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ อย่าได้ไปหลงเชื่ออย่างเด็ดขาด’

    “จู่ๆทำไมวันนี้ถึงอยากจะอยู่บ้านกับผมนักล่ะ คุณบอกผมเองเมื่อตอนต้นปีว่าอย่ายุ่งเรื่องของคุณ ...” เซฮุนตอบก่อนจะสบตา นับไม่ได้แล้วว่าภายในวันเดียว เขาเห็นคุณสามียืนอึ้งเพราะโดนคำพูดในอดีตของตัวเองที่พูดใส่เขาตบหน้ากลับไปกี่ครั้งแล้ว

    แต่วันนี้จงอินก็ใจเย็นมากกว่าปกติอยู่มากโขเชียวล่ะ

    “มันก็ใช่ ฉันยอมรับว่าฉันพูดออกมาเอง แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว อย่าทำให้เรื่องนี้มันยากกว่าเดิมเลยเซฮุน ฉันตั้งใจจะมาคุยด้วยดีๆ อย่าโมโหได้ไหม”

    น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยออกมาแล้วร่างสูงใหญ่ก็เคลื่อนเข้ามาใกล้จนสะโพกของจงอินแทบจะเกยอยู่บนโต๊ะทำขนมของเขา เซฮุนมองดูท่าทีของคุณสามีแล้วเขาก็แทบจะกลับไปโหยหาสัมผัสของอีกฝ่ายในทันทีเช่นกัน จงอินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดอยู่ตรงขมับทำเอาเซฮุนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

    แต่ก่อนที่ริมฝีปากร้ายกาจคู่นั้นจะแตะลงที่ขมับของเขา ก็เป็นตัวเซฮุนที่ได้สติขึ้นมาก่อน เขาหันหน้าไปมองแล้วเริ่มต้นก้าวขาถอยหลัง ดันตัวออกห่างทั้งที่ยังสบตากันอยู่

    ใช่ ... เขาหวั่นไหว

    เขายอมรับว่าเขาหวั่นไหวเป็นบ้าเลย

    “คุยดีๆอย่างนั้นเหรอจงอิน? ตอนนี้เนี่ยนะ” เซฮุนถามกลับไปด้วยความนิ่งสนิท ในขณะที่มือก็ค่อยๆแกะผ้ากันเปื้อนผูกเอวออกก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ “ที่คุณมาทำดีกับผมก็เพราะผมขู่ว่าจะหย่าทั้งๆที่ยังไม่ได้มีลูกให้คุณใช่ไหม?”

    จะมาคุยดีไปเพื่ออะไร

    ในตอนที่เขายอมแพ้อย่างหมดใจไปกับเรื่องของเราแล้ว

    “นายไม่กล้าหรอกเซฮุน”

    “ทำไมผมจะไม่กล้า สามสี่วันที่ผ่านมาผมพูดเรื่องหย่าไปไม่รู้กี่รอบแล้ว”

    ครั้งนี้ดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มกลับมองเขาด้วยความพิจารณา จงอินเปลี่ยนแผน คุณสามีไม่อารมณ์เสียอีกต่อไป แต่จู่ๆก็กลับพูดเรื่องที่ดับฝันเขาในทันที “ถ้านายกล้าหย่า ฉันก็จะเอาจริงเรื่องจุนมยอนเหมือนกัน”

    “นี่ไม่ใช่เหตุผลเลยนะจงอิน คุณเด็กมากที่เอาฮยองนิมมาขู่ผมแบบนี้”

    “ก็เราแต่งงานกัน! แล้วเราก็อยู่ด้วยกันโดยที่แทบจะไม่รู้จักกันเลย ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลยเซฮุน”

    พอสิ้นประโยค ...

    เซฮุนก็หัวเราะออกมาในทันที เขามองตอบจงอินกลับไปก่อนจะส่ายหัวอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าประโยคก่อนหน้าได้หลุดออกมาจากปากของคุณสามีจริงๆ “แล้วที่ผ่านมา ใครเป็นคนทำให้ชีวิตคู่ของเราเป็นแบบนี้ คุณเองไม่ใช่เหรอที่ทำเหมือนมีผมไว้ประดับบ้านใหญ่โตของคุณหลังนี้ คุณพูดถูกจริงๆนะจงอิน คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลยสักอย่าง”

    ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะหลับตาลงราวกับพยายามเรียกสติ

    ที่เซฮุนพูดมันก็จริง ... ความสนใจในตัวอีกฝ่ายหมดไปในตอนที่เขารู้เรื่องสัญญาก่อนแต่งงาน

    ในคืนนั้น คืนที่เจอกันครั้งแรก ... จงอินสาบานได้ว่ามันคือเรื่องจริง

    แต่เซฮุนก็คงไม่จำเป็นต้องรู้หรอก

    “เรื่องของเรามันสายไปแล้วจงอิน สามปีเลยนะ สามปีที่เราอยู่ด้วยกัน คุณไม่เคยมาสนใจในสิ่งที่ผมทำแบบนี้เลยสักครั้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจจะดีใจที่ในที่สุดสามีก็คิดอยากจะใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้ที่ผมรู้อยู่เต็มอกว่าคุณมาทำดีกับผมเพราะอะไร มันทำให้ผมแทบจะไม่อยากจะมองหน้าคุณ”

    “ไม่ต้องมาคิดแทนฉัน นายไม่รู้เหตุผลของสิ่งที่ผ่านมา นายไม่เคยรู้เลยว่าอะไรอยู่ในใจฉันบ้าง”

    ไม่จริง ...

    เขารู้ ...

    เพิ่งรู้ เมื่อวันก่อนอย่างไรล่ะ

    “ถ้าอย่างนั้น มันก็มีหนึ่งเรื่องที่เราคิดตรงกัน คุณก็ไม่เคยมารู้เหมือนกันว่าที่ผ่านมาผมรู้สึกยังไง” เซฮุนเชิดหน้า เขาตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราเถียงกันเรื่องนี้ แต่เป็นครั้งแรกที่จงอินพูดดีๆกับเขาโดยที่ไม่เสียงดัง “ผมรู้จักคุณดีกว่าที่คุณคิดเยอะนะจงอิน แล้วคุณล่ะ เรื่องง่ายๆเกี่ยวกับตัวผม คุณรู้อะไรบ้าง”

    “เรื่องง่ายๆแค่นี้ทำไมฉันจะไม่รู้” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยแววอยากเอาชนะ ทำให้เซฮุนยิ่งคิดว่าตอนนี้น่ะ คุณสามีเหมือนเด็กซึ่งกำลังลงไปดิ้นเร่าๆที่พื้นเพราะไม่ได้ดั่งใจมากกว่าครั้งไหนที่ผ่านมา

    “ถ้าอย่างนั้น ผมดื่มกาแฟอะไรทุกๆเช้า หืม?”

    จงอินหัวเราะ แล้วตอบกลับมาด้วยความมั่นใจในทันที “ลาเต้”

    “ผิด ผมไม่ดื่มกาแฟ มีแต่คุณที่ดื่ม” เซฮุนทำเสียง ฮึ! ในลำคอ ก่อนเขาจะส่ายหัวแล้วมองคุณสามีกลับไปด้วยแววตาท้าทาย “ถ้าอย่างนั้น เราแต่งงานกันวันที่เท่าไหร่?”

    จงอินเงียบ ...

    ชายหนุ่มเอาแต่ยืนขบกรามแล้วสบตากับเขาเท่านั้น

    “คุณจำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ” เซฮุนพูดสวนในทันที ราวกับอยากจะย้ำมันกับตัวเองมากกว่า เด็กหนุ่มกลืนก้อนขมๆลงคอในตอนที่รู้สึกว่าอารมณ์อ่อนไหว แปรปรวนของตัวเองกำลังจะตีกลับขึ้นมาอีกครั้ง “ผมจำทุกรายละเอียดเล็กๆของคุณได้ทุกอย่างนั่นแหละจงอิน นี่คือสิ่งที่คนรักกันเขาจำได้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย คุณจำวันแต่งงานของเราไม่ได้ คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมไม่ดื่มกาแฟทั้งๆที่คุณเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการให้ผมมานั่งกินข้าวด้วยกันทุกมื้อ ลองคิดสิ ถ้าคุณเป็นผม คุณจะทำยังไง ตอนนี้มีอะไรที่ผมทำได้นอกจากการหย่าบ้าง คุณช่วยตอบผมมาหน่อยได้ไหม”

    จงอินไม่ตอบในตอนแรก ...

    ดวงตาคมเข้มเอาแต่ไล่มองใบหน้าของเขา ทั้งดวงตา ริมฝีปาก ปลายจมูกมนๆราวกับอยากจดจำเอาไว้ให้ได้ครบทุกส่วน

    “มันไม่มีอะไรเหลือสำหรับเราสองคนแล้วจงอิน ส่วนเรื่องของฮยองนิม ผมจะช่วยเขาใช้หนี้เอง หย่าให้ผมเถอะนะ ผมขอร้อง”

    “มันยังมีอีกทาง ...” จงอินพึมพำเหมือนกับชายหนุ่มกำลังพูดอยู่กับตัวเองเสียมากกว่า แต่เซฮุนกลับได้ยินมันทุกคำพูด

    “ผมรู้”

    เขารู้จริงๆ ... 

    “เหมือนที่คุณย้ำให้ผมฟังทุกครั้งหลังจากที่เรานอนด้วยกันไง ลูกใช่ไหม” เซฮุนพูดออกไปในที่สุด เด็กหนุ่มเฝ้ามองใบหน้าหล่อจัดนั่นทุกการเคลื่อนไหว แต่จงอินก็แทบจะไม่ได้แสดงอะไรออกมาเลย “ถ้าเราหย่ากันวันนี้ พรุ่งนี้แล้วหลังจากนั้นผมเกิดท้องขึ้นมา คุณจะทำยังไง คุณจะเอาลูกไปจากผมรึเปล่า”

    จงอินถึงกับเงียบไปพักหนึ่งก่อนชายหนุ่มจะถอนหายใจ ตอบออกมาอย่างเสียมิได้ “ไม่มีทาง แบบนั้นมันโหดร้ายเกินไป ฉันจะยกสิทธิ์เลี้ยงดูลูกให้นาย”

    เซฮุนหลับตาลงในทันที

    ไม่ ... อย่าร้อง

    นายต้องเข้มแข็ง แล้วเคลียให้จบไปในตอนนี้เลย

    อย่าได้ร้องไห้ต่อหน้าจงอินอีกเด็ดขาด

    “แหม ใจบุญจริงๆเลยนะ” เขาอดไม่ได้ อดไม่ได้จริงๆที่จะเหน็บแนมกลับไป “คุณให้สิทธิ์เลี้ยงดูกับผม แล้วคุณอยากให้ลูกโตมาโดยที่เขาจำหน้าพ่อตัวเองไม่ได้ไหมล่ะ”

    “เซฮุน ...” จงอินเรียกราวกับพยายามดึงสติเขากลับมา

    “ผมน่ะ แต่งงานเพราะรัก อย่างน้อยผมก็ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง ผมคิดโง่ๆว่าความรักจะชนะทุกอย่าง มันจะชนะใจคุณได้สักวันหนึ่ง ผมเอาชีวิตของผมใส่เอาไว้ในกำมือของคุณไปแล้ว เพราะผมเชื่อใจคุณ ผม -”

    แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่ฉันทำไปไม่ได้เป็นเพราะความรักเหมือนกัน!” จงอินสวนกลับ แล้วประโยคนั้นก็ทำให้เซฮุนหุบปากสนิทในทันที “เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่ความรักของฉันกับนาย”

    เด็กหนุ่มยืนอึ้ง คราวนี้เขากลั้นไม่อยู่ ดวงตาสีน้ำตาลสดคลอไปด้วยน้ำร้อนๆ มันไหลลงมาตามใบหน้าขาวจัดในตอนที่เซฮุนกระซิบกลับไป

    “ถ้าไม่ใช่ผม แล้วมันคือความรักระหว่างคุณกับใคร?”

    ผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม ...

    คนที่มาก่อนเขา ...

    “จะใคร นายก็ไม่จำเป็นต้องรู้” จงอินตอบเรียบๆในตอนที่เขายกชายเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเอง

    “แต่สิ่งที่ผมไม่จำเป็นต้องรู้ มันส่งผลกระทบกับเรื่องทุกอย่างในชีวิตของผม คุณต้องการบางอย่างจากผม แต่คุณไม่เคยให้อะไรตอบแทนผมกลับมาเลย ผมยอมแพ้แล้วจงอิน ผมอยู่กับคุณไม่ไหวอีกต่อไป หยุดคิดเรื่องลูกเพราะผมคงจะไม่สามารถท้องได้อีกแล้ว คุณก็รู้ว่าช่วงหลังๆสุขภาพของผมเป็นยังไง ผมพูดกับคุณดีๆนะ ปล่อยผมไปเถอะ”

    พูดจบ เขาก็ดันร่างคุณสามีให้ออกจากครัวไปในทันที จงอินพยายามจะประท้วงอะไรกลับมาบางอย่าง แต่เขาก็ไม่มีกระจิตกระใจฟังมันอีกต่อไปแล้ว

    “ออกไป”

    เซฮุนพูดเสียงแข็งแล้วพยายามที่จะปิดประตูห้องครัว

    “เซฮุน ฟังก่อนได้ไหม”

    “ออกไป!” เด็กหนุ่มพูดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกดล็อกประตูได้ในที่สุด

    พอทุกอย่างเงียบสนิท น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ตั้งนานเพราะประโยคๆเดียวที่จงอินเพิ่งทำให้เขาแน่ใจถึงความรู้สึกบางอย่างของคุณสามีก็พรั่งพรูออกมาในที่สุด


    หมดแล้ว

    ไม่เหลือเลย


    ‘ ฉันทำเพื่อความรัก เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่ความรักระหว่างฉันกับนาย ’


    ชัดเจน

    ครั้งนี้เซฮุนยอมแพ้แล้วจริงๆ







    Talk : เอางี้ รู้ว่าตอนนี้เป็นอีกตอนที่พระเอกจะต้องโดนด่าเละ คือผัวเมียกัน ลิ้นกับฟัน ยืนคุยกันเมื่อไหร่ก็กระทบกระทั่งกันเมื่อนั้น .ฮา. เดี๋ยวพอเขามีโอกาสที่จะได้ 'นอน' คุยกันบ้าง มันจะดีขึ้นเองค้า

    ส่วนประโยคตัดขั้วหัวใจของจงอินนั้น มันมีอะไรมากกว่านั้นนะ เดี๋ยวจะค่อยๆเฉลยออกมาเองเด้อ เขาทำเพื่อความรักจริงๆนะแต่สิ่งที่เซฮุนเข้าใจไปในตอนนี้ อาจจะไม่ถูกทั้งหมดก็ล่าย ใจเย็นน้าา

    ตอนหน้ามีเซอพร๊ายยยยเด้อ ♥

    ปล. เรื่องนี้จบแฮปปี้แน่นวลค่ะ ไม่พลิกโผ




    เขียนโดย LONE WOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -





Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
ก็เนี้ยนะ พระเอกเราจะเห็นคุณค่าตอนที่มันสายเกินไปแล้วอ่ะคุณ ที่ดึงเชงอยู่นี้คืออะไร เวทนาน้อง รู้สึกผิดกับน้องอยู่หรอ หึ หย่าไปเหอะ ไม่รู้แหละผู้หญิงคนนั้นจะเป็นอะไรกับจงอิน แต่เราเห็นน้องเจ็บมามากพอ แล้วทำเป็นเข้มแข็งไม่ไหวอ่ะ เเล้วน้องมารู้ว่าตัวเองท้องอีก
datayang_ (@datayang_)
เฮ้อออออออ จงอิ๊นนนนนนนนน เป็นคนที่แบบทักษะการสื่อสารติดลบเว่อร์ๆ ไม่รู้สิคือเรารู้สึกว่าจงอินค่อนข้างเปลี่ยนไปเยอะนะตั้งแต่รู้เรื่องข้อตกลงหลังแต่งงาน เหมือนพยายามจะทำดีกับเซฮุนอ่ะ แต่เหมือนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน แล้วตอนนี้น้องดันมามีอาการเหมือนคนจะท้องอีก เชื่อเลยว่าน้องไม่มีวันให้จงอินรู้แน่นอนน้องโกรธซะขนาดนั้น คงจะยอมอ่ะ แต่ยอมรับว่าฉากในห้องครัวถ้าไม่ทะเลาะกันก่อน มันน่ารักมากนะ เหมือนน้องบอกแหละว่าถ้าทำแบบนี้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ น้องคงใจอ่อนไปแล้ว แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมไง เหมือนไรต์จะบรรยายความรู้สึกของน้องมามากกว่า เราก็จะเห็นจงอินแต่ในมุมของน้อง ยอมรับว่าไรต์เขียนอินมาก เหมือนเราเป็นเซฮุนเอง ตอนอ่านเราก็พยายามคิดนะว่าเออเนี่ย เราคือคนอ่านเป็นเหมือนแม่บ้านที่มองดูความสัมพันธ์ทั้งคู่มากกว่า บางครั้งประโยคของจงอินที่พูดมามันอาจจะมีความนัยแฝงที่ไม่ได้เหมือนกับน้องคิด น้องคิดในมุมของน้องไงว่าที่จงอินพูดแบบนั้นเพราะว่าเขาทำเพื่อที่จะได้กลับไปแต่งงานกับคนที่เขารัก แต่ความรู้สึกจงอินที่พูดมาเราก็ยังไม่แน่ใจ เอาเป็นว่ายังไม่ด่าจงอินเหมือนเดิม เพราะในใจแอบหวังว่าเขาน่าจะมีสักเสี้ยวที่มีความรู้สึกดีๆให้น้อง(เสี้ยวเล็กๆพอนะ เดี๋ยวหน้าแตก55555)
chubbymei_ (@chubbymei_)
พอตอนอยากท้อง ท้องแล้วแต่แท้ง พอไม่อยากท้องก็จะท้องซะงั้น
เอาจริงๆตอนแรกหายโกรธจงอินแล้วนะ แล้วมาพูดประโยคนี้โกรธกว่ารอบที่แล้วอีก!! ทำไมใจร้ายจังเลยอะ ยิ่งตอนนี้เหมือนน้องเซฮุนจะท้องด้วย โอ้ยยยยพูดไม่ถูกอธิบายไม่ได้ รู้แค่ว่าตอนนี้โกรธจงอินมากๆจนอยากจะกรี๊ดอัดหน้าพ่นไฟใส่ ใจร้ายมากที่พูดออกมาแบบนั้น คิดอะไรอยู่วะ?
uknowloveinny (@uknowloveinny)
คือเหตุผลของการแต่งงานของจงอินอะคืออะไร นี่แหละที่อยากรู้ สัญญานั้นคือมีอะไรมาแลกเปลี่ยน คือ ถ้าไม่เต็มใจแล้วอะไรคือสิ่งที่ทำให้จงอินยอมแต่ง สามปีที่เอาแต่รังเกียจตั้งแง่ทำร้ายจิตใจกันมันเกิดจากสัญญานี่ใช่มะ ที่สร้างความทรมานให้น้อง คืออยากรู้ตรงนี้แหละ แล้วถึงจะแต่งเพราะอะไรก็บอกตรงนี้เลยว่า เราก็อยากให้หย่าอะ ใจนี่อยากให้น้องท้องจริงๆแล้วบอกไปเลยเพื่อที่สัญญาจะได้จบๆต่างคนต่างแยกย้าย ดูสิว่าคุณสามีจะใจร้ายได้แค่ไหนท้องแล้วจะทิ้งน้องไปก็ให้มันรู้ไปเลยแล้วถ้าทิ้งนะต่อให้มารู้ใจตัวเองว่ารักแค่ไหนนี่ก็สาปนะจะบอกให้
sehunl94 (@sehunl94)
ฮือออออ อึดอัดแทนน้องฮุนอ่ะ อย่าความลับเยอะได้มั้ยคุณจงอิน ตอนนี้ที่กลัวคือกลัวน้องฮุนท้องอ่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นมันจะเข้าแผนคุณพ่อของน้องพอดีเลยนะ
secreto_78 (@secreto_78)
โห คือมันแบบไม่รู้จะรู้สึกอะไรก่อนดีมันแบบจุกไปหมดเลย ทำเพื่อความรักแต่ไม่เป็นความรักที่เกิดกับน้องอ่ะ คือแบบหน่วงในใจมากๆ แต่ก็ยังหวังให้อนาคตของเขาทั้งคู่สดใสขึ้นมาอีกครั้ง เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ ติดตามอยู่เสมอนะคะ รัก
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
รู้สึกปวดหน่วงไปทั่วหัวใจเลยกับประโยคของจงอิน ก็เข้าใจที่เซฮุนอยากจะหย่านะ พอเจอกับความผิดหวังในความรักซ้ำๆมันก็เหนื่อยที่จะไปต่อ จงอินพูดก็อาจจะมีเหตุผลนะแต่มันก็แรงไปสำหรับคนฟังอย่างเซฮุน เพราะที่ผ่านมาก็พังจนจะต่อไม่ไหวแล้ว ยิ่งจงอินบอกว่า ‘ ฉันทำเพื่อความรัก เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่ความรักระหว่างฉันกับนาย ’ ก็ยิ่งจะทำให้เซฮุนเจ็บปวดหนักไปอีก

พออ่านทอล์คของไรท์ก็ค่อยโล่งใจหน่อย รอวันที่เขาได้ปรับความเข้าใจกันนะต้ะ ไรท์สู้ๆ : )
tua_o (@tua_o)
อห อห อห คือรู้สึกปวดร้าวใจมากค่ะตอนนี้ ถ้าเราเป็นเซฮุนเราคงบ้าตายไปแล้วแน่ๆ สงสารน้องมากๆแบบมากๆ ถ้าน้องท้องจริงๆในตอนนี้เราไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไงต่อ สงสารน้องสงสารเด็ก แล้วพอนึกถึงสายโทรศัพท์ที่น้องได้ยิน กับอิคำพูดที่บอกยอมโอนสิทธิ์เลี้ยงดูให้ของจงอิน ในส่วนนี้มันชัดเจนมาก ใจร้ายกันจังเลยนะ เด็กจะต้องโตมาโดยไม่มีพ่อก็ดีค่ะ ไม่ต้องเจอเลยนะคะยิ่งดีค่ะ แต่เด็กต้องมารู้ว่าแม่ของเขาโดนอะไร เราก็ไม่รู้ทำไมคนบริสุทธิ์สองคนต้องมานั่งเสียใจซํ้าๆกับความเห็นแก่ตัวของคนอื่น จะเหตุผลพันล้านอย่างอะไรของคุณเราก็ไม่เชียร์คุณละบอกเลย อ่านตอนนี้ร้องไห้ไม่ออก บีบคั้นความรู้สึกมากเลย😫
aday1412 (@aday1412)
เครียดเลย เครียด น้องก็ยังน่าสงสารอยู่ดี ประโยคนั้นของจงอินโคตรทำร้ายจิตใจเลย เอาจริงๆ คือร้องไห้ก่อนน้องอีกอะ ไม่รู้เหมือนกันว่าความจริงทั้งหมดมันเป็นยังไง แต่ตอนนี้เข้าใจแบบน้อง ก็เลยเชียร์แต่น้อง เหมือนน้องให้ไป100แต่ได้กลับมาแค่10 เป็นใครใครก็ท้อ แต่ก็ขอเดาว่าจงอินก็คงมีใจให้น้องอยู่บ้างแหละ รอดูต่อไปค่าา
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ไม่อยากเดาอะไรแล้วอ่ะ ฮือออ ตื้อไปหมด
คิดอะไรไม่ออกแล้ว โดนประโยคนั้นประโยคเดียวไปก็ทรุดเลยยยยยยยยยยยยยยย ใจร้ายมากๆ ไม่คิดว่าจะไม่ดูดำดูดีกันขนาดนี้อ่ะ สามปีที่ไม่เคยเห็นค่ากันเลย เจ็บแล้วเจ็บอีก
TT___________TT เหนื่อยจะช้ำใจแทนเซฮุน
ลูกงั้นหรอ? กล้าพูดเรื่องนี้โดยที่เพิ่งบอกไปแบบนั้นอ่ะนะ! เห็นแก่ตัวหรือเห็นแก่ญาติฝ่ายไหนหรอ เซฮุนถึงต้องยอมท้องให้อ่ะ เอาพี่เขามาขู่อีกด้วย นี่มันเกินไปมากแล้ว กับคนๆนึงที่เขาหลงรักนี่เอาเปรียบเขาได้ขนาดนี้เลยหรอ
เซฮุนนน ไม่อยากให้ร้องไห้แล้วววว
ปล. อยากอ่านที่หวานๆ แต่ความฝังใจตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่าสถานการณ์แบบนี้ยังจะได้นอนคุยกันได้ยังไง ฮื่อออออ เจ็บบ ปวดดดด ท่องไว้ว่าแฮปปี้เอนดิ้งงงง
lziizl (@lziizl)
สงสารน้องฮุนสุดๆ คืออยู่กินกันมา 3 ปี แค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ อย่างกาแฟ หรือการทำขนมจงอินก็ไม่เคยสนใจเลย *กอดน้องฮุนแน่น* คือน้องแสดงออกชัดมากว่ารัก แต่จงอินก็เอาแต่ทำร้ายจิตใจน้องอยู่ตลอด แต่ก็แอบสงสัยในความอ่อนโยนอย่างการอุ้มมานอน ลึกๆจงอินก็แอบเป็นห่วงน้องสินะ

ไม่อยากให้น้องท้องเลย สงสารทั้งน้องและลูกในท้อง ตอนที่จงอินยังไม่ชัดเจนแบบนี้ อยากให้น้องได้คนดีๆมาดูแลบ้าง น้องสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้ *นี่อินสุดอะไรสุด 55555* เชียร์ให้น้องเจอผู้ดีๆ ให้จงอินหึงจนอกแตกตายไปเลย 555

แอบเดาว่าที่จงอินบอกว่าทำเพื่อความรัก น่าจะทำเพื่อพ่อแม่ครอบครัวไรแบบนี้หรือเปล่านะ เรื่องราวช่างซับซ้อนอะไรขนาดนี้

สนุกมากจริงๆ อ่านแล้วอินมาก จนเก็บไปฝัน เป็นกำลังใจให้นะคะ รอคอยตอนต่อไปสุดพลังเลย
formyexo8 (@formyexo8)
ตอนต้นคือแอบเขินนะที่จงอินอุ้มน้องมานอนห้องนอนใหญ่ บวกกับจงอินยอมอ่อนลงมาหลังจากรู้ความจริง กำลังจะคิดละว่าตะพีมันต้องมีใจบ้างแหละวะ แต่พอมาเจอประโยคตอนท้ายคือ สงสารน้องเลย คือนี่กำลังจะด่าพระเอกแล้วนะคะ แต่พอเห็นทอล์คไรต์ก็จะหยุดตัวเองไว้ก่อนถึงจะโกรธพระเอกมากแค่ไหนก็ตาม แต่สิ่งที่น้องเจ้าใจไปตอนนี้คือเจ็บอยู่ สงสารน้อง อยากให้หย่าไปเลย ไม่อยากให้น้องท้องอ่ะ แล้วตอนที่น้องถามเรื่องที่ร้องชอบ คือจงอินไม่รู้จักน้องเลยจริงๆ ในขณะที่น้องจำเรื่องจงอินได้หมดทุกอย่าง อันนี้คือเสียใจแทนน้องเลย น้องเก่งนะที่ยังฮึบแล้วเถียงต่อได้อ่ะ ถ้าเป็นนี่คือร้องแล้วจ้า