LETHAL ทะนงsavedbywolf
And truth be told, I never was yours.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    • 01: And truth be told, I never was yours.


    เช้าเมื่อวานว่าบรรยากาศมึนตึงกว่าปกติแล้ว


    แต่เช้าวันนี้นั้น ... แย่กว่ามาก


    ในขณะที่ทั้งเขาและจงอินกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่ในสวน


    ถูกต้องแล้ว กินข้าวเช้ากันในสวน ไม่รู้อะไรไปดลใจคุณสามีเข้า จู่ๆเช้านี้ถึงได้อยากมานั่งละเลียด ละเมียดละไมอาหารบนโต๊ะในสวนกัน ก็เหมือนเดิม ชายหนุ่มยังคงยืนกรานว่าในตอนเช้าเขาจะต้องมานั่งกินข้าวกับเจ้าตัว ถึงแม้สีหน้าจะนิ่งตามปกติเหมือนเมื่อคืนเราไม่ได้ทะเลาะกันรุนแรง แต่ริมฝีปากที่ปิดสนิท คอและลาดไหล่ที่ตั้งตรงแน่วทำให้เขารู้ว่าคุณสามีเองก็เครียดไม่แพ้กันกับเขาหรอก

    นั่งกินเงียบๆไปได้เกือบครึ่งชั่วโมง


    จงอินก็ตัดสินใจเป็นฝ่ายถามทำลายความเงียบขึ้นมาจนได้ “สรุปว่าเมื่อวานไปไหนมา”


    ถามเสียงเรียบเรื่อย ทำเหมือนกับว่าวันนี้คือวันปกติของสองเราคน


    เก่งจัง ... ทำเป็นลืมเก่งมาก


    แต่เซฮุนกลับเงียบแล้วหันไปหยิบเนยเค็มมาใส่บนแพนเค้กอุ่นๆของตัวเอง เด็กหนุ่มทำเหมือนไม่ได้มีใครอีกคนนั่งอยู่ตรงนั้น ถึงแม้จะไม่ได้ชักสีหน้า แต่ก็ทำท่าไม่รู้สึกไม่รู้สา จนคนที่ความอดทนต่ำอยู่แล้วต้องถามย้ำแล้วจ้องตรงๆจนเกือบจะหลุดฟอร์มอ่อนให้เหมือนทุกที


    “สรุปยังไง ฉันโทรไปหาจุนมยอนแต่เขาบอกว่านายไม่ได้ไปหาที่บ้าน เมื่อวานหายไปอยู่ที่ไหนมาทั้งวัน เซฮุน”


    เขายังเงียบและค่อยๆใช้ปลายส้อมตัดแพนเค้กเป็นชิ้นเล็กๆพอดีคำ ...


    “ถามดีๆก็ตอบมาดีๆได้ไหม ให้ตายสิวะ!”


    ก็เป็นอย่างนี้แหละ ... พอตัวเป็นฝ่ายที่ต้องรอ ต้องอดทน ต้องคอยถามไถ่บ้าง พอไม่ได้ดั่งใจก็ต้องมาทำเสียงดัง ฟึดฟัด อารมณ์เสียใส่เขาทุกที


    “ผมจะไปไหนแล้วคุณจะมาสนใจอะไร จงอิน” ในที่สุด เขาก็เปิดปากพูด เปล่า เซฮุนไม่ได้ใช้อารมณ์ เขาเพียงแค่ถามอีกฝ่ายกลับไปในสิ่งที่เขาอยากรู้มานานก็เท่านั้นเอง “ทีเวลาคุณออกไปไหน ผมก็ไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของคุณเลย ถ้าคุณจะรอ ก็ช่วยรอเงียบๆแบบที่ผมเคยรอคุณได้ไหม ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย”


    “มันไม่ใช่แบบนั้น ที่ถามก็เพราะฉันติดต่อนายไม่ได้เลย เมียฉันออกไปตะลอนๆที่ไหนก็ไม่รู้ เป็นอะไรไปจะทำยังไง”


    “มันก็เหมือนเวลาที่คุณออกไปข้างนอกแล้วผมก็ไม่รู้ว่า ‘สามี’ ออกไปทำตัวเหมือนตัวเองเป็นหนุ่มโสด ไม่ได้แต่งงาน มีเมียรอให้กลับบ้านอยู่ทุกวันเหมือนกันนั่นแหละ”


    เซฮุนตอบสิ่งที่ค้างอยู่ในใจเขาออกไปอย่างเจ็บแสบในทันที ถึงแม้สีหน้าจะไม่ได้แสดงออกว่าในใจมันเจ็บช้ำมากมายแค่ไหน แต่หน้าต่างของหัวใจอย่างดวงตานั้นกลับปิดบังอะไรไม่ได้เลย


    “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง นายมีคนอื่นงั้นเรอะ!” ท้ายประโยคจงอินแทบจะตะโกนถามออกมา ชายหนุ่มเกือบจะลุกขึ้นแต่ดูเหมือนจะยังคุมสติได้อยู่ ดวงตาที่จ้องตรงมา จากที่เคยเฉยชาตอนนี้มันเต้นระริกไปด้วยความโกรธ


    “แล้วทำไมผมจะมีไม่ได้ ก็คุณเองไม่ใช่เหรอที่ย้ำหนักย้ำหนาว่าเราไม่ได้แต่งงานกันแบบคนปกติ!” เซฮุนตอบกลับไปด้วยอารมณ์โกรธไม่ต่างกัน ที่ผ่านมา เขาได้แต่รออย่างเงียบเชียบ จงอินออกไปไหน ไปกับใคร กลับบ้านมาดึกๆดื่นๆ เขาก็ไม่เคยไปเซ้าซี้เพราะไม่อยากทะเลาะกัน แค่รู้ว่ายังไงสามีก็ต้องกลับมานอนที่บ้าน แค่นั้นก็ทำให้เขายอมสงบปากสงบคำแล้ว


    สิ้นสุดคำตอบของเขา ...


    แน่ล่ะว่าเซฮุนไม่ได้มีคนอื่น


    แต่เขาประชดประชันออกไปเพราะอยากให้คุณสามีรู้บ้างว่าการอยู่กับความรู้สึกแบบนี้มันเป็นยังไง แต่ดูท่าชายหนุ่มจะไม่รู้สักนิดว่าเขาเพียงแค่ประชด ทั้งการที่เขาไม่ยอมนอนด้วย การแยกห้องนอนเมื่อคืน จงอินจะต้องคิดไปไกลมากแล้ว


    “อย่าบอกนะว่าที่หายไปเมื่อวาน ปิดโทรศัพท์ทั้งวันคือไปอยู่กับมันมา” จงอินถามเรียบๆแต่น้ำเสียงเย็นชาเกินจะบรรยาย ก่อนร่างสูงใหญ่จะลุกยืนขึ้นแล้วจ้องมองด้วยสายตาที่ทำให้เซฮุนแทบไม่กล้าขยับตัว


    “ถ้าใช่แล้วคุณจะทำไม คุณจะทำอะไร จะเอาเรื่องไหนมาขู่ผมอีก คุณจะทำร้ายผม ครอบครัวผมอย่างนั้นเหรอจงอิน เสียใจด้วยนะครับ คุณทำไม่ได้หรอก เพราะทุกวันนี้ผมก็เจ็บปวดจะตายอยู่แล้ว คุณ ... ทำให้ผมเหมือนตกนรกทั้งเป็น คุณอยากทำอะไรก็เชิญ มันไม่แย่กว่าที่เป็นอยู่นี่ไปได้หรอก”


    คำว่า ตกนรก ... ที่ออกจากปากเขาทำให้จงอินถึงกับนิ่งงันไปในทันที ในตอนแรกที่ลุกขึ้น ชายหนุ่มก็ทำท่าจะเข้ามาลากเขาให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเชียว พอพูดสิ่งที่ไม่เคยพูดออกไปเท่านั้นแหละ ครั้งนี้เหมือนคำพูดของเขาจะกระแทกความรู้สึกของคุณสามีเข้าบ้างอย่างจัง


    “มันเป็นใคร?”


    ยังไม่จบ


    จะต้องรู้ให้ได้


    แต่เซฮุนไม่ตอบ ... เพราะว่าเขาคนนั้นที่พูดถึงมันไม่มีอย่างไรล่ะ


    “เขาจะเป็นใครก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ ผมจบทุกอย่างกับคุณไปแล้ว ทั้งทางใจแล้วก็ทางกาย คุณรู้แค่นั้นก็พอ”


    “เซฮุน นี่ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ ไปเลิกกับมันก่อนที่ฉันจะรู้ว่ามันเป็นใคร”


    จงอินกัดฟันพูดจนแทบไม่มีเสียง ก่อนจะทำเหมือนที่ทำประจำเวลาโมโหจนเกือบจะหลุดอยู่แล้ว สามีของเขายืนขบกรามจนริมฝีปากสั่นไปด้วยความโกรธราวกับการที่เขามีคนอื่นมันไปทำร้ายจิตใจอะไรของอีกฝ่ายมากมายอย่างนั้นแหละ


    “ไปเลิกซะ ไม่อย่างนั้นฉันฆ่ามันแน่”


    “ไม่จำเป็น! คุณแค่หย่าให้ผมมันก็จบแล้ว คุณจะยื้อทำไมในเมื่อการหย่าเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ของเราทั้งสองคน” คราวนี้เซฮุนผุดลุกขึ้นจากโต๊ะจนจานแพนเค้กสะเทือน แต่เด็กหนุ่มไม่สนใจ เขาก้าวเข้าหาแล้วพูดประโยคนั้นตรงหน้าของจงอินอย่างไม่ยอมแพ้อีกต่อไป


    “นายมีลูกให้ฉันเมื่อไหร่ ถ้าอยากหย่ามากนัก ฉันก็จะหย่าให้นายตอนนั้นนั่นแหละ”


    ทั้งจังหวะ ทั้งคำพูด น้ำเสียงที่ตอบกลับมาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนกับว่าจงอินก็กำลังต่อสู้กับความคิดอะไรบางอย่างของตัวเองอย่างหนักไม่แพ้เขา เซฮุนได้มองใบหน้าของชายหนุ่ม เขาไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ เขาเข้าไม่ถึงจิตใจของอีกฝ่ายเลยสักนิด เดี๋ยวก็โกรธเพราะคิดว่าเขามีคนอื่น เดี๋ยวก็เหมือนจะเศร้าที่เขาเอาแต่พูดเรื่องหย่า เดี๋ยวก็กลับมาเรื่องลูก


    เซฮุนเบื่อ เขาเบื่อจนคิดว่าตัวเองคงต้องเป็นโรคประสาทเข้าให้สักวัน


    “ไม่อยากจะเชื่อเลย ... ตอนนี้คุณยังจะกล้ามาพูดเรื่องลูกกับผมอีกเหรอ ที่พูดไปทั้งหมดมันยังไม่ชัดเจนใช่ไหม ผมจะไม่นอนกับคุณอีก แล้วที่สำคัญนะจงอิน ผมไม่รู้ว่าคุณมองเรื่องการมีลูกยังไง แต่สำหรับผม มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะมีลูกกับคนที่แม้แต่ตัวเองยังทนมองหน้าไม่ได้”


    ในทันที ก็เป็นจงอินที่เป็นฝ่ายมองหน้าเขาด้วยสายตาแปลกๆ ...


    ดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มจ้องกลับมาก่อนจะถอนหายใจ แล้วมันก็ยิ่งทำให้เซฮุนไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้อย่างมาก


    “นี่ ... นายไม่รู้จริงๆใช่ไหม” จงอินถามราวกับไม่อยากจะเชื่อ


    ท่าทีที่จู่ๆก็อ่อนลงทำให้เซฮุนพลอยสับสนตามไปด้วย “รู้เรื่องอะไร?”


    “เพราะอะไรนายถึงแต่งงานกับฉัน ตอบมาตามตรง” ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่กลับถามคำถามใหม่ที่ทำให้เซฮุนสับสนมากกว่าเดิม


    บอกตามตรง คำถามนี้ทำเอาเขาไปไม่เป็นเชียวล่ะ เพราะจงอินเองก็รู้คำตอบดีไม่ใช่เหรอว่าทำไมเขาถึงตอบแต่งงานกับชายหนุ่มตั้งแต่แรก เซฮุนคิดว่าตัวเองชัดเจนมาตั้งแต่ตอนนั้น แล้วก็ชัดเจนมาตลอดด้วย มันแทบจะไม่มีอะไรหมกเม็ด จงอินคิดว่าเขาแต่งงานกับเจ้าตัวเพราะอะไร ถ้าไม่ได้รักใครจะมายอมแต่งงานแล้วเอาโซ่มาคล้องคอตัวเองกัน


    ถ้าเป็นไปได้ ... การที่มาถามเขาแบบนี้ มันเริ่มทำให้เซฮุนอยากจะฟาดปากคุณสามีซ้ำรอยเดิมของเมื่อวานขึ้นมาอีกรอบ


    “คุณจะมาถามทำไมตอนนี้” เขาถามกลับเพราะรู้ดีว่าจงอินเกลียดเวลาที่เขาตอบด้วยคำถามกลับไปมากเพียงใด


    “ก็แค่อยากจะรู้” ไม่มีสะทกสะท้านหรอก เขาไม่น่าคาดหวังอะไรที่มากกว่านี้เลย


    เด็กหนุ่มมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างค้นหาก่อนจะถอนหายใจในที่สุด ไม่กงไม่กินมันแล้วข้าวเช้าเนี่ย “คุณก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วจงอิน คุณไม่จำเป็นต้องมาเอาชนะผมด้วยเรื่องนี้”


    ครั้งนี้เสียงเขาสั่นจนตัวเองก็ยังรู้สึกได้


    รู้ทั้งรู้ว่า ‘รัก’ ยังจะเอาเรื่องนี้มาใช้ควบคุมเขาอีกอย่างนั้นเหรอ


    โหดร้ายเกินไปไหมคุณสามี ...


    “เซฮุน?” อีกฝ่ายเรียกชื่อแล้วทำท่าเหมือนจะเข้ามาประคอง


    แต่เด็กหนุ่มกลับปัดมือของจงอินออกก่อนที่ฝ่ามืออุ่นๆคู่นั้นจะแตะโดนแขนของเขา “ผมโอเค ผม ... ผมจะขึ้นไปอ่านหนังสือข้างบนแล้ว”


    “ที่ผ่านมา ... นายรักฉันจริงๆใช่ไหม” ก่อนเขาจะไป จงอินก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง


    เซฮุนชะงัก เขาได้แต่ยืนหายใจแล้วมองใบหน้าของคนที่ถามคำถามที่มันทำลายหัวใจของเขาจนยับเยินอยู่แบบนั้น กล้าถามได้ยังไง ที่ผ่านมา การกระทำของเขา มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ


    เท่าไหร่ ก็ไม่เคยพอ


    “ตอนนี้มันคงไม่สำคัญแล้ว สามปีที่ผ่านมา ความรู้สึกของผมไม่เกี่ยวกับเรื่องของเราในตอนนี้ จะรักหรือไม่รัก ผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่า จะหย่า คุณรั้งผมไว้ไม่ได้อีกต่อไป จงอิน”


    คราวนี้ชายหนุ่มปล่อยให้เขาไป


    แล้วเซฮุนก็เดินจากไปอย่างช้าๆ แต่ละก้าวที่เลือกเป็นฝ่ายหันหลังจากไปเหมือนเดินลุยไฟอย่างไรอย่างนั้น เรายังอยู่บ้านเดียวกัน นอนแยกเพียงแค่ผนังห้องกั้น แค่ความรู้สึกนั้น มันห่างไกลไปมากโข


    จนเกินกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก






    เซฮุนจำได้ว่าตัวเองขึ้นไปนอนต่อได้อีกเกือบสามชั่วโมง


    พอตื่นมา ล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินลากขาไปที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัวบนชั้นสองของบ้าน ในตอนที่ยังไม่แยกห้องนอนกัน ก็มีแค่ห้องครัวกับห้องนั่งเล่นเล็กๆนี้นี่แหละ ที่เขามักจะไปขลุกอยู่เป็นวันๆ ในจังหวะที่เปิดประตูเข้าไป สายตาก็ปะทะเข้ากับกล่องนมแล้วก็พวกขนมที่เขาชอบกินเป็นประจำ เด็กหนุ่มถอนหายใจในที่สุด จงอินคงจะสั่งให้สาวใช้เอาขึ้นมาให้เขาอีกแน่ๆ


    ถึงแม้ชีวิตแต่งงานของเราจะแปลกประหลาดไปบ้าง แต่มีเพียงเรื่องเดียวที่ชายหนุ่มเอาใจใส่เขาอย่างสม่ำเสมอนั่นก็คือ เรื่องกิน เซฮุนจะต้องกินครบสามมื้อ เกินได้ แต่ห้ามขาดอย่างเด็ดขาด ถ้ามื้อเช้าเขากินน้อย ตอนสายๆก็จะต้องมีทั้งขนมที่ทำมาจากแป้งธัญพืชแล้วก็นมกินเสริมเข้าไปด้วย


    เด็กหนุ่มยกแก้วนมสดขึ้นมาดื่มเป็นอย่างแรก ก่อนจะมองหาหนังสือเล่มที่อ่านค้างไว้ แต่ก็ไม่เจอ แล้วจึงนึกได้ว่าสาวใช้อาจจะเอาไปเก็บปนกับหนังสือของจงอินในห้องทำงานของเจ้าตัวก็ได้ ถึงแม้จะไม่อยากเข้าไปเท่าไหร่นัก แต่ความอยากอ่านหนังสือนั้นมีมากกว่าเขาจึงจำต้องไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้


    เซฮุนดื่มนมจนหมดก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ห้องทำงานของคุณสามีที่อยู่ติดกันในทันที ตามปกติในวันหยุด จงอินไม่ค่อยเข้ามาทำงานในห้องทำงานชั้นสองหรอก นู่นแหละ ถ้าไม่ออกไปข้างนอก ก็คงจะนั่งทำงานอยู่ในห้องโถงใหญ่ชั้นล่างมากกว่า ในตอนที่เดินเข้าไป จู่ๆเสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้นทำเอาเด็กหนุ่มตกใจ แปลกชะมัด ก็สมัยนี้น่ะ มันแทบไม่มีคนใช้โทรศัพท์บ้านกันแล้วน่ะสิ นอกจากเป็นพวกโทรศัพท์ของสำนักงาน


    แต่มานึกๆดูๆเขาปิดโทรศัพท์ไปตั้งแต่เมื่อวาน แถมจงอินก็คงจะโทรไปอาละวาดกับฮยองนิมมาแล้วแน่ๆ เป็นไปได้ว่าจุนมยอนอาจจะเป็นห่วงแล้วโทรมาหาเขาก็ได้ ตอนนั้นเองที่เซฮุนตัดสินใจรับโทรศัพท์ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยทักทายตามมารยาท


    เสียงจงอินก็ฮัลโหลสวนออกมาก่อน


    เซฮุนถอนหายใจ ดูท่าคุณสามีเค้าน่าจะรับโทรศัพท์จากห้องทำงานอีกห้องที่ชั้นล่างแน่ๆเพราะสายโทรศัพท์มันเชื่อมห้องทำงานถึงกันหมดทุกห้อง เขากำลังจะวางสาย แต่เสียงของคนโทรเข้าที่เอ่ยทักทายกลับมา ทำเอาเซฮุนชะงักไปเสียก่อน


    เพราะเสียงนั้นคือเสียงของคุณพ่อ


    ของเขาเอง ...


    แล้วทำไมคุณพ่อถึงต้องโทรมาหาจงอินด้วย ...


    เขาช็อก ... เขาช็อกจริงๆ ถึงกับทำอะไรไม่ถูกแล้วก็ไม่กล้าหายใจทางจมูกเลยด้วยเพราะเขากลัวว่าปลายสายทั้งสองจะจับได้ว่ามีคนแอบฟัง ตั้งแต่แต่งงานกันมา บอกตามตรงว่าจงอินกับคุณพ่อนั้น เข้ากันได้ไม่ดีเท่าไหร่ คุณพ่อไม่เหมือนกับฮยองนิมที่เข้ากับคนง่าย บุคลิกนุ่มนวลเหมือนชายหนุ่มในฝันของสาวๆ ความสัมพันธ์ของคุณสามีกับพี่ชายเขานั้นจึงค่อนข้างดูดีกว่าความสัมพันธ์ของลูกเขยกับพ่อตามากๆ


    “ลูกชายคุณต้องการหย่ากับผม”


    เป็นจงอินที่เริ่มต้นบทสนทนาก่อน …


    ฝ่ามือขาวสะอาดกำหูโทรศัพท์เอาไว้แน่น ชัดแล้วว่าทั้งคู่กำลังคุยกันเรื่องของเขาอยู่ ความคิดที่จะวางสายไปเพื่อเคารพความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่นั้น จึงถูกพับเก็บลงไปในทันที


    “คุณยอมหย่าไม่ได้ จงอิน”


    เสียงของคุณพ่อตอบกลับมาในทันที แล้วก็ทำให้เซฮุนขมวดคิ้ว จะหย่าหรือไม่หย่ามันก็เป็นเรื่องของเราสองคนนี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คุณพ่อมีสิทธิ์ตัดสินใจในเรื่องชีวิตแต่งงานของเขากัน


    “ผมรู้ แต่ว่า -” จงอินตอบกลับไปด้วยความเฉยชา คุยกับเขาว่าเย็นชาเป็นบางครั้งแล้ว แต่น้ำเสียงของคุณสามีที่ใช้คุยกับคุณพ่อนั้นหมางเมินยิ่งกว่า “เซฮุนดูเหมือนจะไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น ผมถามคุณตามตรง คุณไม่ได้บอกเขาเกี่ยวกับข้อตกลงของเราก่อนแต่งงานเหรอ?”


    ข้อตกลงก่อนแต่งงาน?


    ข้อตกลงอะไร ระหว่างใคร


    ระหว่างจงอินกับคุณพ่อน่ะเหรอ


    “ผมไม่จำเป็นต้องบอกเจ้าเด็กนั่นนี่ บอกไปถ้าเซฮุนไม่แต่งงานกับคุณ แผนทั้งหมดที่ผมวางไว้มันก็พังกันพอดี อีกอย่างลูกชายผมก็หลงรักคุณหัวปักหัวปำ ให้เขาเข้าใจไปแบบนั้นก็ดีอยู่แล้ว”


    พอพูดจบ คุณพ่อก็หัวเราะ ... ทั้งน้ำเสียงและคำพูดมันเริ่มทำให้เซฮุนรู้สึกคลื่นไส้ อยากจะอาเจียนเอาความรู้สึกบ้าๆนี่ออกไปให้หมด แต่อะไรบางอย่างกลับบอกว่าเขาต้องฟังต่อไป ฟังต่อไปเพื่อที่จะได้รู้ความจริงทุกอย่างในวันนี้นี่แหละ


    จงอินถึงกับเงียบไปกับคำตอบพักหนึ่ง


    “แต่ผมคิดว่าเขารู้เรื่องมาตลอด ผมคิดว่าเซฮุนเต็มใจขายตัวเองเพื่อที่จะได้แต่งงานกับผม!”

    คุณพ่อหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้มันช่างเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “แล้วผลลัพธ์มันต่างอะไรกันล่ะ ถ้าหากคุณรู้ตั้งแต่แรกว่าเซฮุนไม่รู้เรื่องด้วย คุณจะบอกว่าคุณจะไม่แต่งงานกับลูกชายผมงั้นเหรอ จงอิน”


    จงอินเงียบอีกแล้ว ...


    แต่อึดใจถัดมา เซฮุนก็ได้ยินเสียงจงอินถอนหายใจใส่โทรศัพท์อย่างดังราวกับกำลังพยายามระงับความโกรธ “เขาไม่รู้เรื่องจริงๆใช่ไหม”


    “ไม่” คุณพ่อยืนยันหนักแน่น “ผมเองก็คิดว่าคุณจะบอกเขาในสักวันหนึ่ง จนป่านนี้เขายังไม่รู้เรื่องอีกเรอะ”


    “คุณกำลังจะบอกผมว่าที่ผ่านมา ... คุณให้เขาแต่งงานกับผมโดยที่เขาเข้าใจว่าผมก็รักเขาเหมือนกันน่ะเหรอ” จงอินถามกลับอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงขึ้นสูงเหมือนคนไม่อยากจะเชื่อกับบางสิ่งบางอย่างที่เพิ่งรับรู้


    ใช่ ...


    ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ


    “ถูกต้อง” ปลายสายของชายหนุ่มตอบกลับ ตอนนั้นเองที่เซฮุนเริ่มเข้าใจทุกอย่าง เขาหลับตาลงพยายามกลั้นก้อนขมๆลงคอแล้วบังคับตัวเองให้อย่าส่งเสียงใดๆออกไป


    “แล้วคุณก็ปล่อยให้เขาเข้าใจแบบนั้นมาตั้งสามปีเนี่ยนะ!”


    “ใช่สิ มันทำไมล่ะ ก็ผมบอกแล้วว่าเซฮุนน่ะ หลงรักคุณมาก จะแต่งหรือไม่ได้แต่ง ลูกชายผมก็ไม่ขัดหรอก ถ้าคนคนนั้นจะเป็นคุณ”


    “แต่มันทุเรศไง! ทำไมคุณถึงไม่บอกผมตั้งแต่แรก คุณรู้ไหมว่าที่ผ่านมาผมทำอะไรกับเขาบ้าง ห๊ะ!”


    “อย่ามาเป็นคนดีตอนนี้เลยจงอิน ไม่ใช่ผมคนเดียวหรอกที่ซื้อสามีให้ลูกชาย แต่คุณเองก็ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อสิ่งที่คุณต้องการเหมือนกัน เรื่องเงินสำหรับเราทั้งคู่น่ะมันขี้ปะติ๋ว คุณให้สิ่งที่ผมต้องการเมื่อไหร่ เมื่อนั้นสิ่งที่คุณต้องการมากที่สุดก็จะเป็นของคุณเหมือนกัน”


    “แต่เซฮุนเป็นลูกคุณนะ ทำลงไปได้ยังไง”


    “ลูกติด” คุณพ่อตอบในทันที


    เท่านั้นแหละ คำคำเดียว ... เซฮุนก็เอามือปิดปากแล้วน้ำตาก็ร่วงลงจากใบหน้าของเขาทันที 


    “ผมลงทุนกับเจ้าเด็กนี่ไปเยอะ แล้วก็เสียเวลาไปมาก ผมต้องการทายาทให้เร็วที่สุด ส่วนคุณก็มีหน้าที่ทำให้เซฮุนมีความสุขแล้วก็ทำให้เขาท้องสักที หลานผมคลอดเมื่อไหร่ เมื่อนั้นผมจะให้สิ่งที่คุณต้องการ ไม่อย่างนั้นคุณจะเสียทุกอย่างที่คุณทุ่มเททำมาทั้งหมด”


    “ใช่ ผมเคยมีชีวิตของผมก่อนจะมาแต่งงานกับลูกชายคุณ แต่อย่างน้อยผมก็รู้ว่าถ้าผมแต่งงานไป ผมจะต้องเจอกับอะไร แต่เซฮุนไม่รู้อะไรเลย คุณนี่มัน ... คุณมันเหี้ยมมาก”


    เซฮุนหลับตาลง ...


    เพราะตอนนี้น้ำตามันไหลลงมาเรื่อยๆแล้วเขาก็มองอะไรไม่เห็นเลย


    จงอินเคยมีชีวิตของตัวเองอย่างนั้นเหรอ?


    แล้วสามปีที่ผ่านมา ที่อยู่ด้วยกันกับเขา นั่นไม่ใช่การใช้ชีวิตของจงอินหรอกเหรอ


    ยิ่งฟังมากเท่าไหร่ ... ความจริงก็ยิ่งปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ ตอนนี้แหละที่ทุกอย่างมันสมเหตุสมผลมากที่สุด สามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยได้เจอสมาชิกในตระกูลคิมเลยสักครั้ง แต่เซฮุนรู้ว่าทั้งตระกูลตอนนี้ย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นกันหมดแล้วเพราะครอบครัวของจงอินไปเปิดธุรกิจใหม่ที่ประเทศนั้น ซึ่งที่ผ่านมาชายหนุ่มจะเดินทางกลับบ้านทุกๆสามสี่เดือน


    แล้วมันก็ไม่มีสักครั้งเดียว ที่คุณสามีจะชวนเขาไปด้วยกัน


    มันก็แน่อยู่แล้ว ... จงอินเองก็วางแผนจะหย่ามาตั้งแต่แรก เพียงแต่จะต้องมีหลานให้คุณพ่อให้ได้ก่อน แน่ล่ะสิ ใครจะเอาเมียชั่วคราวอย่างเขาไปให้ที่บ้านรู้จักกันในเมื่อสักวันหนึ่ง เราก็ต้องเลิกกันอยู่แล้ว


    “สามปีมันนานไปแล้วนะจงอิน ผมไม่สนว่าชีวิตส่วนตัวของคุณกับเซฮุนจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ผมต้องการทายาท คุณเข้าใจไหม”


    “ช่วงหลังๆร่างกายของเซฮุนไม่ค่อยแข็งแรง ผมจำเป็นต้องแน่ใจก่อนว่าเขาพร้อมจริงๆที่จะมีลูก”
    จงอินพูดแล้วก็เงียบไปพักหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาไม่แข็งแรงหรอก แต่เพราะเขาเคยท้องแล้วแท้งต่างหากเลยทำให้มีลูกยาก ทำไมไม่พูดไปล่ะจงอิน พูดไปสิ พูดไปเลย!


    “คุณจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด สิ่งเดียวที่ผมต้องการก็คือทายาท ทำให้สำเร็จซะจงอิน หลังจากนั้นผมจะให้สิ่งที่คุณต้องการ คุณจะได้กลับไปญี่ปุ่น กลับไปแต่งงานกับผู้หญิงที่คุณรักจริงๆสักที ผมไม่สนหรอก”


    แต่งงานกับผู้หญิงที่รัก ...


    ผู้หญิงที่รักจริงๆ ...


    พระเจ้า


    พระเจ้า


    แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร


    คนที่รักจริงๆอย่างนั้นเหรอ เซฮุนพูดไม่ออก เขาได้แต่ยืนน้ำตาไหลโดยที่ไม่มีเสียง ความจริงทุกอย่างที่เพิ่งได้รู้ เขาโดนหลอก เขาโดนทรยศหักหลังโดยคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดสองคน ไม่เหลือแล้ว ไม่เหลืออะไรอีกต่อไป เขาแทบจะทนไม่ไหวกับความจริงที่ว่าจงอินมีคนรักอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่จะมาแต่งงานกับเขาเพื่อผลประโยชน์ที่เซฮุนไม่ได้รับมันแม้แต่นิดเดียว


    เขานี่มันโง่เง่านัก


    ที่ผ่านมาเอาแต่มองโลกในแง่ดี คิดไปเองว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ชีวิตคนเรามันมียากบ้าง มันขรุขระบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่วันนี้เขาหมดศรัทธากับคน เคยคิดว่าความดีจะเอาชนะใจได้ แต่วันนี้รู้แล้วว่าไม่เลย ความดีไม่เคยชนะผลประโยชน์


    หมดกันสิ่งที่ทุ่มเททำมา


    เฝ้ารัก เฝ้าเอาใจใส่ เฝ้าทะนุถนอม ความสัมพันธ์ที่เขาคิดไปเองอยู่ฝ่ายเดียว


    เสียทั้งตัว เสียทั้งใจ ไม่มีอะไรเหลือเลย


    เพิ่งมารู้ตอนนี้เอง แม้กระทั่งความสัมพันธ์ทางกายมันก็ยังไม่ใช่เรื่องจริง จงอินไม่ได้เสน่หาในตัวเขา ชายหนุ่มทำไปเพราะต้องการทายาทตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับคุณพ่อ


    เพื่อที่สุดท้าย จงอินจะได้ไปใช้ชีวิตกับคนที่ตัวเองรัก


    แล้วถ้าหากเขาท้องขึ้นมาจริงๆล่ะ หลังจากนั้นจงอินจะทำอย่างไร พอลูกคลอดออกมา ชายหนุ่มจะทิ้งเขากับลูกไว้เบื้องหลัง ให้มันเป็นเพียงฉากหลังเบลอๆฉากหนึ่งในชีวิตเจ้าตัวด้วยรึไม่ ที่ผ่านมาจงอินอาจจะไม่เคยมีความรู้สึกดีๆให้เขาเลย แต่อย่างน้อยเซฮุนก็คิดว่าจงอินจะรักลูก แต่ถ้าเรื่องออกมาอีหรอบนี้ เขาไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้น


    อันไหนจริงหรืออันไหนโดนจัดฉากขึ้นมากันแน่


    เขาไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าควรจะต้องทำอย่างไรต่อไป


    ตอนนี้เซฮุนรู้เพียงแต่ว่า เขาจะทำทุกทางเพื่อไม่ให้ตัวเองท้องอย่างเด็ดขาด!


    เขาจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว


    ถ้าหากคิมจงอินต้องการอะไรสักอย่างจากเขา คิมจงอินก็จะไม่มีวันได้ แล้วคิมจงอินจะต้องหย่าให้เซฮุนโดยที่ไม่มีเรื่องลูกเข้ามาเกี่ยวด้วย


    พอคิดได้ ทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด แต่เซฮุนก็ตัดสินใจค่อยๆวางหูโทรศัพท์ลงกับตัวเครื่องให้เบาที่สุด ทั้งๆที่มือสั่นจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่แล้ว เขาไม่อยากรู้อะไรอีก แค่นี้ก็คงจะเกินพอ ก่อนท่อนขาเรียวยาวจะก้าวออกจากห้องทำงานของคุณสามีแล้วก็เดินคอตั้ง หน้าตรงเข้าสู่ห้องนอนของตัวเองให้ไวที่สุด
    ในจังหวะที่เข้าห้องมาได้


    ความเข้มแข็งที่แสดงออกตรงทางเดินนั้นก็หายไป


    พร้อมๆกับร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆทรุดลงกับพื้น อึดใจถัดมาเซฮุนก็ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาอธิบายไม่ได้ว่าเขาเจ็บปวดอย่างไร หัวใจของเขาแตกสลายกับการโดนทรยศหักหลังมากแค่ไหน หันไปก็ไม่มีใคร ไม่มีเลยสักคน เขารู้สึกโดดเดี่ยว ทำไม ทำไม ทำไม อยากออกไปจากบ้านหลังนี้ ออกไปจากคนพวกนี้ใจจะขาดก็ออกไปไม่ได้ เหมือนโดนมัดมือเท้าเอาไว้ไม่ให้ไปไหน


    โดนกระทำมากเท่าไหร่


    แต่ก็สู้รบปรบมือกับใครเขาไม่ได้เลย


    ไม่รู้เหมือนกันว่านั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานแค่ไหนแล้ว หรือตอนไหนที่เขาคลานขึ้นเตียงแล้วล้มตัวนอนเพราะทนปวดหัวจากการร้องไห้ติดกันนานๆไม่ไหว แต่เซฮุนมารู้ตัวในตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น เขายังไม่ทันได้ขานรับ ประตูไม้ก็ถูกเปิดออก


    เป็นจงอินที่เดินเข้ามา ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววอ่อนลงอย่างน่าแปลกประหลาด จงอินมองเขาเหมือน ... เหมือนจะรู้สึกผิดปนสงสาร


    และนั่นก็ทำให้เซฮุนอยากจะลงไปนั่งกอดตัวเองแล้วร้องไหโฮออกมาอีกครั้ง


    “จะหกโมงเย็นแล้ว ลงไปกินข้าวด้วยกันเถอะ” จงอินเอ่ยเสียงทุ้ม แล้วก็ทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียง ในทันทีเซฮุนอยากจะถอยห่าง เขาเจ็บ เขาปวด เขารู้สึกเหมือนจะตาย เขาอยากอยู่คนเดียว ถ้ายังมีความเมตตาอยู่บ้าง ช่วยปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวอย่างสงบๆได้ไหม


    “ผมไม่หิว” เซฮุนงึมงำตอบ เขานอนกอดผ้าห่มนิ่งๆ เจ็บช้ำไปหมดทั้งหัวใจแต่ก็ไม่มีแรงต่อว่าหรือทำอะไรแล้วเหมือนกัน


    “ถ้าลงไปกินไม่ไหว ถ้าอย่างนั้นจะให้แม่บ้านต้มข้าวขึ้นมาให้กินบนห้องแล้วกันนะ” จงอินพูดอ่อนโยนเหมือนกำลังปลอบเด็กที่กำลังตื่นกลัวอย่างสุดขีด “นอนจนตาช้ำหมดแล้ว ลุกขึ้นมากินเถอะ เดี๋ยวไม่สบาย”


    เขาไม่ได้นอนจนตาช้ำ


    แต่เขาร้องไห้ฟูมฟายเสียใจเพราะความไว้ใจต่างหาก


    พอเซฮุนไม่ตอบ น่าแปลกที่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ดูหงุดหงิดหรืออารมณ์เสียตามปกติ ตรงกันข้าม จงอินกลับยกมือขึ้นมาอังหน้าผากเขาเบาๆราวกับจะวัดว่าเขาไม่สบายหรือไม่ ดูท่าสภาพของเขาคงดูไม่ได้จริงๆนั่นแหละ คุณสามีถึงได้เข้าใจไปขนาดนั้น


    “นอนอีกสักครึ่งชั่วโมงก็พอ ข้าวต้มเสร็จ จะให้แม่บ้านยกขึ้นมาให้ กินเสร็จแล้ว ฉันจะมาเช็ดตัวให้ก่อนนอน” จงอินพูดเองเออเองคนเดียวเสร็จสรรพ ก่อนร่างสูงใหญ่จะลุกเดินออกไปนอกห้องอย่างว่าง่าย
    จู่ๆจะมาใจดีอะไรตอนนี้


    ไม่มีทาง ไม่มีอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ประทับใจหรอก


    เพราะ สุดท้าย ทั้งคุณพ่อ ... ทั้ง คุณ ... สามี


    ที่ผ่านมา ... ใช่ ถูกต้องแล้ว


    ทำลงไปได้ยังไง


    ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้?







    Talk : แฮะ ความจริงเปิดเผยแล้ว
    ไม่มีอะไรจะพูด แต่สัญญาว่าถ้ามีฉากหวานจะอัดให้เยอะๆ
    ฮาาาา เอาเป็นว่า เจ็บปวดตามท้องเรื่องไปก่อนเนอะ
    ด่าพระเอกได้ แต่ขอให้เอ็นดูไร๊ทเธ่อฝึกหัดคนนี้เยอะๆนะค้า
    ต้องการกำลังใจค้า ♥


    เขียนโดย LONE WOLF
    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
zsh_94 (@zsh_94)
โอ้โหคุณพ่อ หมดคำจะพูด สงสารน้องสุดๆตอนนี้ ข้อตกลงก่อนแต่งงานคือร้ายกันมาก สงสารน้องมากๆเพราะน้องรักพี่จงอินจริงๆ น้องไม่รู้เรื่องอะไรเลยและก็ยอมคุณสามีมาตลอด แล้วอะไรคือสิ่งพี่จงอินจะได้เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการแล้ว ยังไงก็เถอะ คุณใจร้ายมากเลย มีคนรักอยู่แล้วแต่ก็ยังยอมมาแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ลงทุนสุดๆ ใจร้ายมากๆๆ สงสารน้องมากลูก
special_mineo (@special_mineo)
พีคจน..อึนไปเลย เหมือนโดนฮุคซ้ำๆ ไม่คิดว่าเบื้องลึกเบื้องหลังจะสาหัสขนาดนี้ ข้อตกลงระหว่างจงอินกับพ่อเลี้ยงเซฮุน คือใจร้ายมาก พ่อก็ดูไม่สนจริงๆจะเอาแต่หลานมาเป็นทายาท จงอินก็ทำเพื่อตัวเอง ที่ผ่านมา ทุกๆอย่างที่ทำ ย้อนคิดแล้วมันเจ็บจริงๆ ฮุนก็พึ่งพาใครไม่ได้ หันไปไม่เจอใครซักคน ที่เจ็บที่สุดคือเซฺุนโดนหลอกใช้มาตลอดและตัวเองไม่รู้อะไรเลย การรักจงอินจากใจจริงๆ ที่อดทนมานานก็เพราะรัก มารู้เรื่องข้อตกลงบ้าๆนี่ก็ไม่อยากอยู่ด้วยแล้ว แต่จะหนีไปตอนนี้ก็ทำไม่ได้ จงอินถึงจะมาเห็นใจในตอนนี้มันก็ลบล้างความผิดไม่ได้จริงๆ ฮุนต้องเข้มแข็ง ตอนนี้ถึงจะเจ็บปวดมาก เหนื่อยล้ากับทุกสิ่ง แต่ก็ต้องคิดถึงตัวเองให้มาก ต้องไม่ยอมให้อะไรมันมาบั่นทอนไปกว่านี้อีกแล้ว
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
โอ๊ยยยย หน่วงมาก ฮืออออมนี้มันเกินคาดที่เราคิดไว้อีกอ่ะ จงอินไม่เคยรักน้องมาก่อนเลยด้วยซ้ำ!!!!หรือเพิ่งจะมารู้สึกดีอะไรก็ตามเถอะ น้องถูกใช้เป็นหมากตัวหนึ่งในแผนหมดเลย โอ๊ยยย ลูกแม่ อ่านไปเรายังร้องไห้ น้องทนมามากแล้วอ่ะ หลายเรื่อง ทั้งเรื่องลูก แล้วก็มารู้ความจริงอีก หย่าให้น้องเถอะจงอิน
datayang_ (@datayang_)
น้ำตาไหลเลยค่ะ สงสารเซฮุนมากกกกกกกก ความจริงนี้น่ากลัวมากนะคะ เหมือนน้องโดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจจริงๆ คุณพ่อใจร้ายมากเหมือนแบบทุกคนเห็นร้องเป็นแค่ตัวเชื่อมผลประโยชน์ แต่กับจงอินนี่เหมือนกับว่าเขาจะแอบรู้สึกผิดนะ ด้วยความที่ใจคิดไปว่าน้องขายตัวเพื่อแลกผลประโยชน์ แต่จริงๆน้องแต่งงานเพราะความรัก นี้คือสาเหตุที่จงอินมักจะถามน้องบ่อยๆหรือเปล่าว่าน้องแต่งงานกับตัวเองเพราะอะไร พอรู้แล้วเป็นไงล่ะ บอกเลยว่าโคตรสายใจน้องคือไปแล้วไง พร้อมหย่าแล้วยิ่งมารู่ความจริงอีกบวกกับรู้ว่าจงอินมีคนที่รักอยู่แล้ว มันแบบเจ็บแทนน้องอ่ะ เหมือนเห็นน้องเป็นแค่เครื่องผลิตลูกเพื่อให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ที่ตกลงกันไว้ อยากด่าหยาบๆสักทีสองที แต่ไม่หรอกไม่ด่าเพราะเดี๋ยวกรรมก็ตามทันอิพี่มันเองแหละ ให้พี่มันได้จมอยู่กับความเจ็บปวดซะบ้าง 3 ปีที่น้องเจอมาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
sunwanlovekh (@sunwanlovekh)
อยากกอดหนูฮุนลูกแม่ทางนั้นมีแต่คนใจร้ายแต่ทางนี้มีแม่เป็นหว่งหนูนะคะลูก
jessyljk (@jessyljk)
พ่อเซฮุนใจร้ายจัง สงสารเซฮุน ;-;
uknowloveinny (@uknowloveinny)
อึ้งไปเหมือนกันกับความจริงของปมที่เฉลยออกมา คือว่าแอบเดาว่ายังไงพ่อน้องคงแบบทำอะไรไปเพราะรักน้องเพราะหวังดี เลยมาบีบทางพี่เขาอะไรงี้ แต่นี่คือพ่อก็เลวคือก็พ่อไม่จริงอะนะแต่แบบ เราก็คิดไงว่า น้องต้องมีครอบครัวที่รักน้องแต่นี่คือ ตัวคนเดียวจริงๆ คือสงสารสุดๆ เข้าใจเลยว่าคำว่า กอดตัวเองของน้องอะมันเจ็บปวดแค่ไหน มันไม่มีใครมันตัวคนเดียว มันโดนทำร้ายโดยที่แบบไม่รู้ตัวมานานสามปี คือน้องมีปมที่เสียลูกไปอีกคือเจ็บทุกทางเลย จิตใจบอบช้ำมาก แล้วคือจงอินยังมีคนรักมีคนที่จะไปแต่งงานด้วยอยู่แล้วอีก คือ ที่ผ่านมาคือทำให้ผ่านๆไปอะ คือแบบ โอ้ยจิตใจทำด้วยอะไรวะจงอิน คือ ตอนที่สองที่อ่านว่าเออดูห่วงดูอะไรที่น้องหายไปยังพอเออคุณเขาก็คงรักน้องนะ ฉันเลยละเว้นไม่สาปอะไรเธอมากมายแต่ตอนสามนี่คือ สาปค่ะขอสาปทั้งพ่อเลี้ยงของน้องทั้งจงอินเลยเลวมาก เพื่อผลประโยชน์อะคือชีวิตเด็กคนหนึ่งอะเห็นเป็นอะไรวะ โอ้ยยย คือจะบอกว่าเพราะจงอินไม่รู้ว่าน้องไม่รู้ข้อตกลงก็ไม่ได้อะ อยู่มาสามปีอะ สามปีดูไม่ออกเหรอว่ารักไม่รัก ดูไม่ออกเหรอวะ ว่าเพื่อผลประโยชน์รึอะไร โว้ยยยยยมาตอนนี้จะมาสงสารเห็นใจกัน ง่ายไปนะ น้องจะต้องเข็มแข็งนะ น้องต้องสู้นะลูก อยากปกป้องน้องเหลือเกิน ไม่ยอมหย่าให้ก็หนีไปค่ะ หนีไปเลย ทิ้งให้คนบ้าสองคนมันบ้ากันไป คือ ไม่ไหวแล้วอะอินเวอร์ อยากให้น้องมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่านี้มากๆ สะเทือนใจเกินไปแล้ว เราอยากเห็นน้องที่แข็งแกร่งเวอร์ชั่นทรานฟอร์มค่ะ จะมีใช่ไหมคะ น้องคนที่ทำให้อดีตสามีต้องอึ้งอะค่ะย้ำว่า อดีตสามี เพราะอยากให้น้องจบกะจงอินค่ะ หึ๋ยยยยยยยยย
paintoxoxo (@paintoxoxo)
ฮรือออ เจ็บปวดตามท้องเรื่องงงง โอ่ยๆๆๆๆๆ เซฮุนที่พี่เฝ้าถนอมมมม ฮรือนว้องงงงงงงงงง ตอนนี้มันบีบหัวใจมากเลยค่ะไรท์ สุดมากกกจริงๆ พีคในพีค เราอ่านแล้วอินมากจะร้องไห้ตาม ดีนะอ่านนอกบ้านหวีดแรงไม่ได้ ฮรืออเศร้าาาา
yoursways (@yoursways)
อินมาก สงสารน้องฮืออ อยากกรี้ดใส่หน้าพระเอกกับพ่อจริงๆ พวกคุณใจร้ายมาก ทำไมถึงกล้าทำร้ายชีวิตเด็กคนนึงได้ลงคอแบบนี้วะคุณ? โดนหลอกให้รักแต่ก็โดนทรยศไม่เหลือชิ้นดี อยากดึงน้องมากกอดแน่นๆ ฮืออ รออ่านทุกวันเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้คนเขียนน้าาา สู้ๆๆๆๆๆ /กอดน้องเซฮุนกอดคุณคนเขียน
chubbymei_ (@chubbymei_)
อยากจับคุณพ่อและคุณสามีของน้องเซฮุนมายืนข้างกันแล้วกรี๊ดอัดหน้า! ทำไมใจร้ายขนาดนี้ ทรยศคนที่รักและไว้ใจตัวเองขนาดนี้ได้ยังไงจงอินยังพอเข้าใจว่าที่ผ่านมาคิดว่าน้องเซฮุนรู้เลยทำแบบนั้นออกไป แต่คือก็ไม่ได้รักน้องเซฮุนใช่มั้ยอะที่ผ่านมาคือความรู้สึกผิดเฉยๆ กับคุณพ่อน้องเซฮุนคือไม่มีความเป็นคนเลยใช่มั้ยสมควรที่โดนด่าว่าเหี้ยเพราะเหี้ยจริง สารชั่วอะไรขนาดนี้ เฮ้อสงสารน้องจะร้องไห้ ทำไมชีวิตคนๆหนึ่งต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย น้องเซฮุนต้องสู้ๆนะคะ ฮือออรักหนู😭
patchar03358207 (@patchar03358207)
ฮือออ สงสารน้อง เพื่อนฝูงก็ไม่มี ครอบครัวก็ยังมาหักหลัง เศร้ามาก จงอินก็มีคนรักอยู่แล้ว แบบนี้จะรักกันได้ยังไง เรื่องซับซ้อนกว่าที่คิดไว้มากกกกก อยากให้น้องหนีไปให้ไกล เดาไม่ออกจริงๆว่าถ้าไม่ใช่เงินแล้วต้องการอะไรกัน
aday1412 (@aday1412)
ใจร้ายกับน้องมากๆ ขอให้น้องใจแข็งใจสุดๆ น้องจะดื้อจะพยศยังไงก็จะเชียร์ให้สุด โกรธอะ ใจจริงคืออยากให้น้องหนีไปไกลๆ จากพวกคนใจร้ายแบบนี้ ใจร้ายกันเกินไป เห็นแก่ตัว ทุเรศมาก
dreamboyshinee (@dreamboyshinee)
ต้องอ่านซ้ำๆอยู่หลายรอบมาก มันแบบใช่หรอ จริงหรอ เค้าทำกับเซฮุนได้ยังไง จะโทษจงอินก็โทษไม่สุด เพราะก็ทั้งไม่รู้และทำเพื่อต้องสิ่งแลกเปลี่ยน พอรู้ความจริงแล้วก็คงจะสงสารน้อง แต่มันก็ใจร้ายกับน้องเกินไปอยู่ดี แล้วพ่อที่เป็นที่รักยิ่งโหดร้ายไปกันใหญ่ คนที่มีแต่ให้ ให้ทั้งหัวใจและร่างกาย ให้หมดทุกอย่างจะไม่ให้ทรุดได้ยังไง เจ็บจนจุก จะมีทางไหนหรอที่มันจะดีขึ้นได้
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ช็อกมากกกกกกก อยู่ไม่ได้แล้วเซฮุน ไม่มีใครหวังดี ประสงค์ดีอยู่เลย ทำกันได้ยังไงอ่ะ
มีจิตสำนึกบ้างป่ะ หลอกใช้คนอื่นโดยไม่สนเลยว่าใครจะเป็นยังไง รู้แค่ตัวเองจะได้อะไรเท่านั้น นี่มันเลวในเลว ถึงไม่ได้เกี่ยวกันทางสายเลือดแต่ศักดิ์เป็นพ่ออ่ะ จะเอาหลานก็คือเด็กคนนึงป่ะ เด็กคนนึงที่ได้มาโดยไม่สนว่าจะดีจะร้ายจะเกิดมาเจออะไรบ้าง ละก็จะบ้าตาย!!! จงอินคือสามี!!! คือไร? ทำงงอะไร? ก็รู้อยู่แก่ใจว่าเซฮุนรักเทิดทูนขนาดไหน จะบอกหรอว่าถ้าเซฮุนรู้ว่าไม่ได้รักแต่ก็ยอมแต่งเพื่อทำลูกให้ได้อ่ะ คิดงี้จริงอ่อ! น่ากลัวน่าขยะแขยงมากๆ ใจดำขนาดไหนที่แต่งเพื่อจะทำลูก พอได้สิ่งที่ต้องการ ก็จบ เลิก ทิ้งลูกทิ้งเมียไป เห้ยยยย นี่หลอกใช้คนๆนึงเพราะเห็นว่าเขารักหรอ โอ้ยยย โมโหมากๆๆๆๆๆๆอ่ะ ไม่ต้องมาทำสงสารหรือรู้สึกผิดหรอก มันสายไปละ สามปีอ่ะ คิดว่าผิดตอนเขามาขอหย่า แล้วถ้าเขายังไม่ขอหย่าอ่ะ ก็อยู่แบบเป็นหน้าที่ที่ต้องทนให้ได้งี้อ่อ ไม่ไหวแล้ววววว เซฮุนออกจากบ้านหลังนี้ซะ เฟดออกมาเลย จะไม่มีใครได้อะไรจากตัวหนูอีก พอกันที ไปตั้งหลักตลบหลังกัน!!

ปล. แอบชอบบรรยายของเซฮุนที่เหมือนจะอ่านสีหน้าความรู้สึกของสามีได้เป็นฉากๆ ถึงจะยังไม่ทะลุปรุโปร่งงงงง แต่ก็สังเกตได้ว่าหน้านี้จะโกรธละ หน้านี้ข่มอารมณ์ หน้านี้กำลังจะระเบิดละ มันน่าเอ็นดูเหมือนคอยใส่ใจคอยสังเกตอาการสามี รายละเอียดเล็กๆน้อยๆแบบนี้ภรรยาเท่านั้นถึงรู้ เฮ้ออออออออออ

อ่านตอนนี้แล้วใจปวกเปียกมากเลยค่ะคุณไรท์รุกกี้ที่น่ารักของคนอ่าน อยากแหกอกจงอินมากกก ฮื่อๆ น้ำตาซึม
sehunl94 (@sehunl94)
โอ้โหหหห พอความจริงถูกเปิดเผยแล้วแบบ พูดไม่ออกค่ะ อึดอัดไปหมด ทำไมมีแต่คนใจร้าย สงสารเซฮุน ฮืออออออ
tua_o (@tua_o)
วดฟๆๆๆๆๆ ไม่ไหวแลงฮื่อ คือตั้งแต่ตอนแรกเลยเข้าใจมาตลอดว่าจงอินต้องทำไปเพราะมีสาเหตุอะไรบ้างอย่างที่เซฮุนทำให้เสียใจ แล้วคือน้องเราก็ทนมาแบบนั้นสามปีโดยไม่รู้อะไรเลย เข้าใจแค่ว่ารักเขาและอยากดูแลเขา มาถึงตอนนี้คือใจเราบางมาก เราสงสารเซฮุนแบบไม่ไหวแล้ว มันต้องทำยังไงต่อไปอ่ะ ต้องรู้สึกปฏิบัติตัวยังไงต่อไป อยากขับรถไปลักพาตัวหนูหนีออกมา ทำไมตรงนั้นไม่ทีใครดูแลรักน้องเราเลยอ่ะ ต่อให้น้องเรารู้เรื่องคุณไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอที่จะรั้งน้องเราไว้ให้อยู่ต่ออ่ะ ถ้าตอนนี้น้องท้อง เราพร้อมเชียร์ให้มีใครสักพาน้องหนีไป เห็นเซฮุนเป็นตัวอะไรกันวะ ที่ผลิตลูกกับเครื่องมือเป็นทางได้ประโยชน์หรอ จงอินใจร้ายมาก คุณแบบทำเราโกรธจริงจัง ถ้าเราเป็นผญคนนั้นที่รอคุณมาแต่งงานด้วยแล้วเรารู้เรื่องนี้ เราไม่มีวันแต่งงานกับผู้ชายแบบคุณ เราคงเสียใจมากๆที่พ่อของลูกเราใจร้ายขนาดนี้กล้าทำร้ายชีวิตคนคนนึงได้ลงคออ่ะ แง รู้สึกอินมาก พ่อเซฮุนก็อีกคน ลูกติดหรอ แล้วไม่ใช่คนหรอคะคุณพ่อ จะจับมาหาผลกำไรจากน้องมันได้หรอ เซฮุนไม่เป็นไรนะฮื่อ เข้มแข็งนะคะ เราต้องได้เจออะไรที่มันดีกว่านี้ในชีวิต อดทนและผ่านมันไปให้ได้นะ ชอบการบรรยายบรรยากาศในเรื่องของไรท์มากเลยค่ะ เราอินตามหนักมาก คาแรกเตอร์ไคฮุนแบบนี้มันโดนใจเจ็บใจจี๊ดดีมากๆเลยค่ะแง😫 สู้ๆนะคะ
formyexo8 (@formyexo8)
โอ้โห จุกไปหมด พูดไม่ออกเลย อ่านเองยังจุกขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นน้องที่โดนกระทำนี่ตะขนาดไหน ฮือออออออ สงสารเซฮุน สงสารมากๆ โดนหลอก โดนทรยศ มีแต่เสียอ่ะ เสียใจ เสียตัว คือตัวเองเสียทุกอย่างเพื่อให้คนอื่นได้สิ่งที่ต้องการกัน สามปีอ่ะที่โดนหลอก โดนจงอินเย็นชาใส่เพราะเข้าใจผิดไปว่ารู้เรื่องข้อตกลง ที่เร่งเรื่องลูกก็เพราะอยากกลับไปหาคนรัก โอ้ดโห อันนี้ไม่ไหว เจ็บปวดแทนน้อง พังไปหมดทุกอย่าง เออ ตอนจงอินรู้ความจริงแล้วใจดีกับน้องคือนี่ไม่รู้สึกเขินแล้วอ่ะอยากด่าอยู่ดี 555555 คือมันทดแทนกันไม่ได้แล้วอ่ะ สายไปหมด สายไปทุกอย่าง
น้องต้องสู้แล้ว อย่าไปยอมให้ข้อตกลงมันสำเร็จ ถ้ามันจะพังก็พังมันให้หมดนี่แหละ น้องต้องไม่เจ็บคนเดียว!
พี่เขียนจนหนูอินมาก อ่านจนรู้สึกเจ็บเหมือนน้องอ่ะ แง้ เขียนดีมากๆเลยค่ะ