LETHAL ทะนงsavedbywolf
It makes me scream.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต




    • 02It makes me scream.



    เช้าวันต่อมาก็เหมือนทุกๆครั้งหลังจากทะเลาะกัน

    อึดอัด ไม่อยากเห็นหน้าอีกต่อไป แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าชีวิตแต่งงานนี้จะห่างเหิน เฉยชาต่อกันมากเท่าไหร่ก็ตาม แต่สุดท้ายก็ในตอนเช้าก็ต้องลงมานั่งด้วยกันอยู่ดี ก็นั่งกินเงียบๆด้วยกันทั้งคู่นี่แหละ ต่างคนต่างกิน เซฮุนนึกแล้วอยากจะบ้าตาย คนปกติที่ไหนเขาใช้ชีวิตแบบนี้กัน

    แต่คิดแล้วก็เหนื่อยเปล่าเพราะมันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว ฝ่ามือของเด็กหนุ่มเอื้อมไปหยิบผลไม้อบแห้งมาโรยใส่พุดดิ้งนมสดของตัวเองในจังหวะเดียวกับที่จงอินขยับตัวไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่สาวใช้เตรียมไว้ให้มากางอ่าน ปกติเซฮุนเป็นคนไม่กินอาหารเช้ามื้อใหญ่ จะกินแค่นมกับของหวานอีกนิดหน่อยเป็นการรองท้อง ส่วนจงอินก็เป็นคนประเภทไม่นิยมใช้พวกแท็บเล็ตแต่ชอบอ่านข่าวจากหน้าหนังสือพิมพ์กลิ่นฉุนๆเสียมากกว่า

    ดูเหมือนการทะเลาะกันใหญ่โตแล้วเช้าวันต่อมาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้นมันเป็นเรื่องปกติของเราสองคนไปแล้ว การสาดอารมณ์ราวกับอยากจะฆ่ากันให้ตายมันเดี๋ยวนั้นหายไป เช้ามาสามีของเขาก็กลับมาตีทั้งสีหน้าและท่าทางนิ่งสนิทเหมือนที่เห็นจนชินตา เซฮุนไม่รู้จริงๆว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ เพราะท้ายที่สุดตัวเขาเอง ในสายตาของชายหนุ่มก็อาจจะเป็นเพียงของประดับบ้านอีกชิ้นของจงอินก็เป็นได้
    นึกย้อนกลับไปถึงตอนที่เจอกันใหม่ๆ

    สมัยนั้นน่ะ เราทั้งคู่เจอกันเพราะพ่อแม่จับคู่ให้ จะว่าไป ถ้าหากจะมีคนเสียดสีตัวเขาว่าชีวิตจริงยิ่งกว่าละครก็คงไม่ผิดไปจากนี้เท่าไหร่นักหรอก ครอบครัวของจงอินเป็นครอบครัวคนมีเงินมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ เรียกได้ว่าเป็นตระกูลเก่าแก่ ส่วนครอบครัวของเขาเป็นครอบครัวเศรษฐีใหม่ที่สร้างตัวมาจากการค้าขาย แต่ใครจะไปรู้ล่ะ เบื้องหน้าแสนจะมีความสุข คนโบราณว่า ได้ผัวรวยก็คงจะสบายไปทั้งชาติ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อแม่เขาจับฉลากหาคู่มาให้หรืออย่างไร ถึงได้เอาคนจอมบงการขนาดนี้มาให้

    ตอนแรกก็เหมือนจะดีอยู่หรอก เราทั้งคู่เริ่มจากความเป็นเพื่อน ถึงแม้จงอินจะอายุมากกว่าเขาหลายปีก็ตาม แต่พอเห็นความเอ็นดูในตัวเขาของอีกฝ่ายก็ทำให้เซฮุนใจชื้นว่าชีวิตคู่ของเราจะต้องราบรื่นอย่างแน่นอน เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าพ่อแม่จะจับให้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้ในสักวันหนึ่ง

    แต่เป็นจงอินเองต่างหากที่เป็นคนเปลี่ยนไป ...

    พอแต่งงานเท่านั้นแหละ ทุกอย่างที่เขาเคยคิดไว้มันกลับตาลปัตรไปหมด

    เฮ้อ ... ช้ำใน ใจสลายมันเป็นแบบนี้นี่เอง

    คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเซฮุนก็ตักพุดดิ้งเข้าปากเสียจนหมดจาน ในตอนที่กำลังจะหันไปยกแก้วนมสดขึ้นมาดื่มตาม เสียงแข็งๆของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับดังขึ้นมาก่อน

    “มื้อเช้ากินแค่นั้นมันจะไปพออะไร ช่วงนี้นายผอมเกินไปแล้ว”

    เซฮุนเงียบ ... ก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อย

    เขาก็กินแบบนี้มาตั้งนานแล้ว จู่ๆวันนี้นึกอยากจะมามีปัญหาอะไรกับอาหารของเขากัน ถึงแม้จะประชดประชันอยู่ในใจก็ตาม แต่ปากก็ไม่กล้าตอบออกไปแรงๆแบบนั้น ยอมรับว่ารู้สึกดีขึ้นมาเพียงนิด แต่เรื่องเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้งอนอะไรจงอินนี่ แต่เซฮุนอยากจบทุกอย่างแล้วออกไปจากสถานการณ์แบบนี้สักทีต่างหาก

    แต่ก็แปลกดีเหมือนกัน ในเมื่อจงอินแทบจะไม่เคยสนว่ารูปร่าง หน้าตาของเขาจะเป็นอย่างไร หมายถึงนอกเหนือจากตอนที่มีเซ็กส์หน่ะนะ ตอนนั้นถ้าหลุดปากก็มีบ้าง ชมอย่างนู้น ชอบอย่างนี้ อารมณ์ดีก็มาเอาทำพะเน้าพะนอเหมือนเราเป็นคู่รักที่ดูแลเอาใจใส่กันจริงๆ แต่ตอนปกติเขาจะอ้วนขึ้น ผอมลง เปลี่ยนเสื้อผ้า สีผมหรืออะไรก็ตาม ชายหนุ่มไม่เคยวิจารณ์สักครั้ง มอง จะมองหรือเปล่าเขาก็ยังไม่รู้เลย


    เพราะฉะนั้นประโยคที่เหมือนจะห่วงใยกันด้านบนนั่น มันก็เกือบจะ ... อ่อนโยน แล้วเชียว


    “ผมอิ่มแล้ว ปกติก็กินแค่นี้แหละ” เซฮุนตอบกลับ พอมีโอกาสได้คุยกันดีๆก็อดไม่ได้จริงๆที่จะคว้ามันไว้
    อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะพลิกหนังสือพิมพ์แล้วอ่านต่อ “ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มนมให้หมด ฉันไม่อยากให้นายมาป่วยเพราะไม่ยอมกินอะไร”

    “ผมอิ่มแล้ว ...” เซฮุนย้ำ

    พูดจบ สายตาก็ตวัดไปมองใบหน้าคมของชายหนุ่มในทันที แต่ก็มองได้แปบเดียว พอจงอินถอนหายใจ ฝ่ามือลดหนังสือพิมพ์ลงแล้วสบตากลับมา เขาก็ต้องรีบเสมองไปทางอื่น เซฮุนคิดว่าจงอินจะต้องตอบอะไรเจ็บๆกลับมาแน่นอนแต่ก็เปล่า อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนจะหันไปสนใจกับอาหารเช้าและถ้วยกาแฟของตนต่อ

    พอคุณสามีกินอิ่ม ชั่วขณะหนึ่งเซฮุนก็เกือบแล้วเชียวที่จะลุกไปหยิบของหวานมาวางไว้ให้อย่างที่เคยทำ แต่ก็เปลี่ยนใจกะทันหัน เขาจึงทำเพียงแค่ส่งสัญญาณให้สาวใช้เป็นฝ่ายทำแทน แล้วจงอินก็มองราวกับจะถามว่าทำไมถึงไม่ทำ แต่เขาก็ไม่สนใจแล้วเหมือนกัน เมื่อก่อนที่ทำให้ก็ทำไปเพราะใจรัก ถึงแม้ครั้งหนึ่งจงอินจะเมากลับมาจากข้างนอกแล้วค่อนขอดเขาเสียน้ำตาร่วง


    ‘ไม่ใช่หน้าที่ก็ปล่อยให้แม่บ้านทำไป อยู่ๆลุกขึ้นมาทำตัวเป็นแม่บ้านแม่เรือนมันไม่ทำให้ฉันมองนายเปลี่ยนไปหรอก’ 


    คืนนั้น เซฮุนน้ำตาร่วงใส่สามีตัวเองที่เมาหลับไปแล้ว แต่ก็ให้อภัยเพราะคิดว่าอีกฝ่ายก็แค่เมา จงอินไม่ได้ตั้งใจ พอเช้าวันต่อมาเขาก็ลืมเพราะไม่อยากมานั่งทะเลาะกัน เขายังทำให้ ดูแลเหมือนปกติ ส่วนใครจะพูดอย่างไร คนอย่างเซฮุนก็คงไปห้ามปากใครไม่ได้ มันนานมากแล้ว นานเสียจนคิดว่าตัวเองจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

    แต่ตอนนี้ เขาดันกลับมานึกได้ ก้มมองตัวเองก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วด้วย เสื้อสเวตเตอร์อย่างที่ชอบใส่กับกางเกงสแล็คสีอ่อนๆนี่แหละคือสไตล์อันน่าเบื่อของเขา จำได้ว่ามีฮู้ดดี้อีกตัวอยู่บนโซฟาที่เขาใช้นอนเมื่อคืน อากาศวันนี้คงไม่หนาวมาก แค่มีฮู้ดดี้สวมทับตัวเดียวกับกระเป๋าเงินก็คงจะพอ

    โดยปกติแล้ววันอาทิตย์จะเป็นวันที่เขาอยู่บ้านแล้วหัดทำเมนูพิเศษที่สาวใช้ไม่ได้ทำในมื้อปกติ ก็เพื่อ ... จะเอาใจใครก็คงไม่ต้องบอก แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้ว พอก็คือพอ เพราะฉะนั้นวันนี้ก็คือวันว่าง ถ้าหากจงอินยืนกรานหนักหนาว่ายังไงก็จะไม่ยอมหย่าให้

    ต่อไปนี้เซฮุนก็จะใช้ชีวิตแบบตามใจฉันบ้าง

    คอยดู

    เด็กหนุ่มลุกขึ้น เขาเดินออกไปจากโต๊ะอาหารเงียบๆ ก่อนจะกลับมาอีกครั้งในเวลาไม่กี่อึดใจถัดมาพร้อมกับฮู้ดดี้ตัวใหญ่ในมือ

    “ผมจะออกไปข้างนอก!”

    เซฮุนตะโกนเข้าไปในห้องอาหาร ในทันทีจงอินก็หันขวับมามองตามต้นเสียง แววตาเหมือนจะไม่พอใจปรากฏขึ้นพร้อมๆกับสีหน้านิ่งสนิทที่หายไป ชายหนุ่มขยับปาก กำลังจะเปล่งคำพูดอะไรบางอย่าง

    “จะไปไห-”

    แต่ไม่ทันแล้ว ฝ่ามือขาวสะอาดคว้าเอากุญแจรถของจงอินได้ก็รีบพุ่งไปที่ประตูบ้านในทันที เซฮุนยิ้มอย่างสะใจให้คนที่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แล้วรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขาไปที่รถ แต่ครั้งนี้เขาเร็วกว่า เด็กหนุ่มปลดล็อกแล้วรีบขึ้นไปนั่ง ทำอะไรให้เรียบร้อยภายในไม่กี่วินาที

    “จะกลับกี่โมงยังไม่รู้ ไม่ต้องรอ! บ๊ายบายยยย

    เขาลดกระจกลงแล้วตะโกนออกมาเสียงดังลั่นให้สมกับความอัดอั้นตันใจข้างในของเขา ท้ายประโยคก็ทำใจกล้ายกมือออกมาโบกนอกหน้าต่างทำท่า ‘บ๊ายบาย’ เลียนแบบดาราหนังเสียด้วย

    ในตอนที่เหยียบคันเร่งรถของคุณสามีจนฝุ่นตลบ เซฮุนก็ยิ่งสะใจตอนที่มองกระจกหลังแล้วทันเห็นภาพที่เขาทิ้งไว้ด้านหลัง รถแล่นฉิวออกจากบริเวณหน้าบ้านพร้อมๆที่ร่างสูงใหญ่ของจงอินวิ่งตึงตังออกมายืนมองคล้ายกับจะคาดโทษด้วยสีหน้าโกรธๆในพอดิบพอดี คราวนี้ล่ะ ต่อให้เป็นนักวิ่งทีมชาติก็คงจะลากเขากลับมาไม่ทันแน่ๆ

    ไงล่ะ ก็บอกเองว่าไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นแม่บ้านแม่เรือนอีกต่อไปแล้ว

    ของตาย ... ตุ๊กตาเก่าๆมันน่าเบื่อใช่ไหมล่ะ

    งั้นก็ลองไม่มีดูบ้างเป็นไง

    เป็นครั้งแรกที่เซฮุนรู้สึกถึงชัยชนะ เขามีความสุขในตอนนี้ ถึงแม้ตอนกลับบ้านเขาอาจจะต้องเจอกับพายุลูกใหญ่ก็ตาม แต่นั่นมันยังมาไม่ถึงเสียหน่อย ตอนนี้ลมเย็นๆที่ตีพัดเข้าใส่ใบหน้าทำให้รอยยิ้มของเด็กหนุ่มยิ่งกว้างกว่าเดิม อิสระมันหอมหวานอย่างนี้นี่เอง

    แต่บอกตามตรง เขาเองก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน ของก็ไม่อยากได้อะไร เซฮุนคิดว่าบางทีเขาอาจจะไปหาพี่ชาย แต่คิดไปคิดมาบ้านพี่ชายของเขาน่าจะเป็นที่แรกที่จงอินจะตามไปอาละวาดอย่างแน่นอน เพื่อนคนอื่นก็ไม่มี ถึงดันทุรังออกมาได้แล้วจะไปไหนล่ะทีนี้

    เสียงสั่นครืดของโทรศัพท์ดังขึ้นซ้ำๆทำให้เด็กหนุ่มต้องชักสีหน้า ไม่ต้องดูชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอก็รู้ว่าใครเป็นคนโทรตาม เซฮุนคว้ามือถือของตัวเองมาปิดเครื่องก่อนจะโยนมันไว้บนเบาะอย่างไม่ใยดี ในใจหัวเราะเยาะเย้ยเป็นเสียงเดียวกับเสียงหัวเราะของจงอินเมื่อคืน


    ใบหน้าขาวจัดเผยรอยยิ้มกว้าง ...

    ให้กับเวลานี้ ตอนที่มีแต่ความเงียบสงบอย่างแท้จริง





    ในเมื่อไม่มีที่ไป

    ทางเลือกของเขาในวันนี้ก็คือห้องสมุดเอกชนขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ที่เขาจะได้ใช้เวลากับตัวเองอย่างสงบ เขาเลือกมุมอับพร้อมกับหนังสืออีกสามสี่เล่ม อันที่จริงเซฮุนแอบคิดว่าถ้ามีหมอนกับผ้าห่มไว้เอนหลังเสียหน่อยก็คงจะดีมาก

    กว่าเด็กหนุ่มจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนทุ่มกว่าแล้ว พอมาได้นั่งอ่านในบรรยากาศดีๆ ไม่มีความกดดัน หนังสือก็ทำให้เขาเพลิดเพลินแล้วลืมเวลาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้าวเขิ้วก็ไม่ได้กินแต่กลับไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนแล้วจึงเดินถือหนังสือไปเก็บอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะกลับเขาได้แวะทำบัตรสมาชิกรายปีของที่นี่ไว้ด้วยความอารมณ์ดี แถมยังเดินไปสั่งน้ำทับทิมใส่น้ำแข็งเย็นชื่นใจมาดื่มในระหว่างที่เดินควงกุญแจรถเตรียมจะกลับบ้าน

    น่าเสียดาย ... อุตส่าห์หนีมาได้ทั้งวัน

    แต่สุดท้าย ลูกนกไร้ที่พึ่งอย่างเขาก็ต้องกลับไปตายรังอยู่ดี

    น่าสมเพชนัก

    ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ถึงบ้าน บอกตามตรง พอได้จอดรถแล้วมองเข้าไปในบ้านของตัวเองนิ่งๆนั้น ความกล้าของเขาเมื่อตอนกลางวันก็ค่อยๆจางหายไปอย่างช้าๆ เขายอมรับว่าประหม่าอยู่ไม่น้อยที่จะเดินเข้าบ้านโดยที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวทำไป จงอินจะมีปฏิกิริยาอย่างไรกับเรื่องในวันนี้

    โดยปกติ คุณสามีน่ะ เวลาโกรธไม่ค่อยโวยวายหรอก แต่ปากเจ็บมาก อารมณ์ไม่ดีก็จะชอบว่าแดก พูดนิ่งๆแต่ก็ทำเขาไปไม่เป็นอยู่หลายครั้ง แต่ถ้าโกรธจริงๆขึ้นมาก็จะชอบติดนิสัยยืนขบกราม นึกภาพกันออกไหม มันน่ากลัวสำหรับเขามาก เพราะคนโกรธแล้วโวยวายแปบเดียวก็หาย แต่โกรธแล้วนิ่ง ยืนนิ่งๆไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่กรามกับริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนคนกำลังพยายามควบคุมตัวเองอย่างสุดความสามารถต่างหากที่ทำเอาเขาไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีกเลย

    แล้วพอเซฮุนทำใจลงจากรถได้ เขาถึงได้เห็นว่าจริงๆแล้วไฟในบ้านนั้นสว่างจ้าเชียวล่ะ เอาจริงไหม เมื่อตะกี้เขาก็แอบหวังอยู่นิดหนึ่งว่าในตอนที่เขากลับมาจงอินจะไม่อยู่บ้าน แบบนั้นมันคงง่ายกว่า พอชายหนุ่มกลับมา เซฮุนก็จะแกล้งทำเป็นหลับไปแล้ว ไม่อยากทะเลาะ ตอนนี้ขอแค่ต่างคนต่างอยู่ได้ เขาก็พอใจมากๆแล้ว

    แต่ก็ใจชื้นได้ไม่นาน พอเดินเกือบจะถึงประตูบ้าน ตอนนั้นเซฮุนถึงได้เห็นว่า ร่างสูงใหญ่ของจงอินกำลังยืนอยู่หลังประตู ... อย่าบอกนะ ว่ามารอเขาตั้งแต่บ่าย? 

    ใจเย็นๆ ...

    เซฮุน นายต้องใจเย็น

    นายเดินนิ่งๆแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนปกติยังไงล่ะ

    นายจะแสดงออกว่านายกลัวไม่ได้ โดยเฉพาะในตอนนี้ ที่นายตัดสินใจจะสู้ นายจะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างของใครอีกต่อไป ... ก็ได้แต่ปลอบตัวเองระหว่างที่มือขาวกำลังจะเอื้อมไปเปิดประตูบ้าน แต่เซฮุนยังไม่ทันได้เปิดก็เป็นคนข้างในที่กระชากบานประตูเปิดออกแล้วพุ่งออกมาคว้าร่างของเขาเข้าไปในบ้านเสียก่อน

    วินาทีแรกที่เห็นใบหน้าของคุณสามี ก็เกือบจะทำเอาเขาอ้าปากค้างเพราะมันเต็มไปด้วยแววเคร่งเครียดราวกับคนที่กังวลมากๆจนทำอะไรไม่ได้อย่างที่เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย จงอินไม่พูดอะไร ชายหนุ่มหอบหายใจแรงคล้ายกับกำลังควบคุมอารมณ์ไม่ให้ตะคอกความอัดอั้นใส่หน้าเขา ในขณะที่มือก็ลูบไปตามร่างกายขึ้นๆลงๆ ทำท่าเหมือนกับจะเช็กว่าเขาบาดเจ็บหรือแตกหักตรงไหนหรือไม่

    แล้วพอคุณสามีเค้าได้สำรวจจนพอใจ คราวนี้แหละ ดวงตาคมๆคู่นั้นก็ย้อนกลับขึ้นมามองหน้า ... ในแบบที่เซฮุนแทบอยากจะย่นคอหนีสายตาอันแรงกล้านั่น แต่ตอนนี้หลังก็ติดประตูไปแล้ว การหนีคงเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

    มองอยู่ได้สักพัก ก็ยังไม่พูด แต่จู่ๆกลับยื่นหน้าเข้ามาสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ตรงใกล้ๆบริเวณลาดไหล่กับต้นคอของเขา ทำเอาเซฮุนอุทานด้วยความตกใจแล้วมือก็ยกขึ้นมาดันอกจงอินไม่ให้เข้ามาใกล้เกินไปโดยอัตโนมัติ ดูเหมือนปฏิกิริยาของเขาจะทำให้คุณสามียิ่งไม่พอใจเข้าไปใจ พอเขายกมือดัน ชายหนุ่มก็ยกแขนขึ้นมาปัดมือเขาออกด้วยอาการเอาแต่ใจ อยากจะเอาชนะเหมือนเด็กๆในทันที

    ดูสิ ... จงอินก็เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งไม่พูด ก็ยิ่งเอาแต่ใจ

    ใครขัดใจอะไรไม่ได้เลย

    “อย่าทำอะไรแผลงๆแบบนี้อีก เซฮุน”

    มันคือประโยคคำสั่ง เขารู้ดี ... เขารับรู้ทุกถ้อยคำที่จงอินพูด แต่ความรู้สึกมันตื้นไปหมดเลยยังตอบอะไรออกไปไม่ได้แม้แต่คำเดียว ที่เขาทำก็มีแค่มองอีกฝ่ายกลับไปตาโตเท่านั้น บางทีเซฮุนก็นึกสงสัยว่าในสายตาของอีกฝ่าย การที่เขายืนบื้อ ได้แต่มองแล้วรับคำสั่งแบบนี้มันจะดูโง่เง่าในสายตาของจงอินมากแค่ไหนกันนะ

    “ไปไหนมา” ชายหนุ่มถามย้ำ แต่ก็ไม่ได้ผะออกห่างแต่อย่างใด ยิ่งกดดันอยู่แล้ว พอมารัวคำถามใส่ ไม่ได้ทิ้งจังหวะให้หายใจหายคอกันแบบนี้ เขาก็ยิ่งพูดไม่ออกเข้าไปใหญ่ “ฉันถามดีๆก็ตอบมา ก็แค่ตอบว่าไปไหนมา พูดไม่ได้รึไง”

    พอเขาไม่ตอบคราวนี้ จงอินก็เริ่มเสียงดังเพราะอะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจ

    เหมือนเคย ... เหมือนทุกๆครั้งนั่นแหละ

    แต่เซฮุนก็จะไม่ทนอีกแล้ว ... ต่อให้กลัวจนหน้าซีด แต่เขาก็จะตะเบ็งเสียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ คิดว่าตัวเองเสียงดังได้อยู่คนเดียวใช่ไหม หรือเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยเสียงดัง ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยแสดงออกว่ามีความต้องการ ใช่ว่าเซฮุนจะเงียบเป็นอย่างเดียวเสียเมื่อไหร่กัน

    “ผมจะไปไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ ผมเบื่อแล้ว ผมเบื่อมากๆ ผมก็มีสิ่งที่ผมต้องการเหมือนกัน มันถึงเวลาแล้วที่เรื่องระหว่างเราต้องเปลี่ยนไปสักที อย่างน้อยคุณก็ควรให้เกียรติผะ-”

    “ให้เกียรติอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทาง ฉันไม่มีเกียรติให้คนที่รักษาชีวิตของลูกฉันเอาไว้ไม่ได้ ไม่มี มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว รู้ไว้ซะ!”

    อย่ารื้อฟื้น

    อย่าพูด

    บอกว่าอย่าพูดมันออกมา

    พอจบประโยค … สิ่งที่เราทั้งคู่เหยียบมันไว้ให้ลึกที่สุดในตลอดชีวิตที่แต่งงานกันมา จู่ๆมันก็ผุดกลับขึ้นมาเป็นฉากๆ ทันใดนั้น ดวงตาของเซฮุนก็มองไม่เห็นอะไรอีกต่อไปนอกจาก .. สีแดง

    เขาสติหลุดในตอนนั้นเอง ...

    เขาไม่รู้ตัวว่าเขาตะโกนด่าทออะไรจงอินออกไปบ้าง ไม่รู้เลยว่ากำปั้นของตัวเองจะฟาดไปโดนสันคอของชายหนุ่มจนอีกฝ่ายถึงกับเซถอยหลัง คำพูดที่เขาเก็บมันไว้ตลอดมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยอดทน เซฮุนตะโกนมันใส่หน้าของสามีในวันนี้นี่เอง

    “เซฮุน ... ฉัน”

    เหมือนอีกฝ่ายจะเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปในตอนที่เห็นอาการของเขา จงอินยอมให้เขาใช้ถ้อยคำหยาบคาย ยอมให้ทุบ ยอมให้เขาเอาเล็บจิกในตอนที่เซฮุนพรั่งพรูว่ามันเจ็บปวดมากเพียงใดกับสิ่งที่ผ่านมา ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังโอบกอดเขาเอาไว้ อ้อมแขนที่เขาเคยโหยหา แต่กลับได้มาในวันที่คนที่เซฮุนคิดว่าน่าจะเข้าใจเรื่องนี้มากที่สุดเป็นคนทำร้ายจิตใจเขาจนยับเยิน

    “ฉันลืมตัวไป ฉันขอโทษ ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ... ฉันขอโทษ ชู่ว ชู่วว” เสียงของจงอินช่างปลอบประโลม ชายหนุ่มยังคงโอบกอดเขาเอาไว้พร้อมกับทำเสียงกระซิบกระซาบปลอบให้เขาสงบลงอย่างใจเย็น 

    “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น ...”

    ขอโทษอย่างนั้นเหรอ

    เป็นครั้งแรกที่จงอินพูดว่าขอโทษกับเขา

    กว่าจะขอโทษ ต้องให้เขาเป็นบ้าหรือเสียสติไปก่อนใช่ไหม ถึงจะพอใจ

    ไม่รัก ไม่ใส่ใจก็ไม่เคยว่า แต่ทำไมต้องเอาเรื่องนี้มาทำร้ายเขาด้วย

    เซฮุนส่ายหัวอย่างไม่ยอมรับคำขอโทษ ก่อนจะผลักอีกฝ่ายออกห่างด้วยเรี่ยวแรงที่จู่ๆก็มาจากไหนไม่รู้ ทั้งฝ่ามือ ปลายเล็บนั้นเจ็บ ชาไปหมดจากการใส่ไม่ยั้งไปเมื่อครู่ แต่นั่นก็คงไม่แย่เท่ากับใบหน้าและช่วงคอที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาของจงอินหรอก ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะมีอยู่จริงๆ

    เขาทนมานานแล้ว

    ยอมสารพัด

    แต่วันนี้ เขานี่แหละที่ซัดคิมจงอินเสียจนมุมปากแตก

    แถมยังรอยเล็บกับอะไรต่อมิอะไร แดงเถือกเต็มช่วงข้างแก้มกับต้นคอเลย ด้วยความสัตย์จริง มันไม่ได้ทำให้เซฮุนรู้สึกดีอะไรขนาดนั้นหรอก เพราะเขารู้ดีว่าอย่างไร เขาก็คงชนะจงอินไม่ได้อยู่ดี
    โดยเฉพาะในตอนที่เจ้าตัวนั้น เป็นฝ่ายกำหัวใจของเขาเอาไว้

    “เซฮุน”

    เรียกอีกครั้งพร้อมกับคว้ามือของเขาที่มีรอยถลอกไม่ต่างกันไปดูราวกับจะถามว่าเขาเจ็บไหม แต่เซฮุนไม่ประทับใจอีกต่อไปแล้ว ได้แต่ปรายตามองแล้วชักมือกลับในทันที เด็กหนุ่มมองจงอินด้วยความเจ็บแค้น คราวนี้เขาตั้งใจให้อีกฝ่ายเห็นเต็มสองตา ก่อนจะผลักร่างสูงใหญ่ให้พ้นทางแล้วเดินจ้ำๆขึ้นบันไดไปให้เร็วที่สุด

    “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นจริงๆ” เสียงทุ้มๆยังคงตะโกนไล่หลัง ในขณะที่เขายื้อความเข้มแข็งสุดท้ายไว้ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

    จงอินโกหก ...

    จงอินตั้งใจ ...

    จงอินโทษเขาที่แท้งลูกเมื่อในตอนที่แต่งงานกันได้ปีแรกหลังจากแต่งงานกันได้ไม่นาน เซฮุนก็ตั้งท้องสมใจอยาก พอท้องได้เกือบห้าเดือน แต่จู่ๆเขาก็เสียลูกไป ด้วยสาเหตุที่หมอก็อธิบายไม่ได้ มันอาจจะมาจากความเครียด ร่างกายไม่แข็งแรงหรืออาจจะเป็นเพราะทั้งเขาและจงอินนั้นโชคร้ายมากๆ และทุกอย่างมันก็เริ่มเลวร้ายลงจากตอนนั้น เลวร้ายลงกว่าเดิมมากๆ

    เพราะจากหลังนั้น ไม่ว่าชายหนุ่มจะพยายามมากเท่าไหร่

    ก็ดูเหมือนเซฮุนจะไม่สามารถตั้งท้องได้อีกเลย

    โชคชะตานั้นช่าง ... แค่นี้มันยังแย่ไม่พออีกใช่ไหม ยื้อยุดจนได้แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักตนยังไม่พอ ยังจะไร้ประโยชน์อีกด้วย

    กับจงอิน เจ้าตัวจะอยากมีลูกด้วยเหตุผลอะไรที่แน่ชัดเขาเองก็ไม่รู้ แต่สำหรับตัวเซฮุนนั้น เขาอยากมีลูกเพราะเขาอยากมีครอบครัวใหญ่ ตอนนั้นที่รู้ตัวว่าท้องครั้งแรก บอกตามตรงว่าเขาค่อนข้างหวั่นใจไม่น้อย ไอ้ดีใจมันก็ดีใจอยู่หรอก จริงอยู่ จงอินน่ะอยากได้ลูกใจจะขาด แต่ถ้าหากอีกฝ่ายได้ลูกไปแล้ว หลังจากนั้นอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไปล่ะ ถ้าหากพ่อแม่ไม่รักกัน แล้วลูกโตมาจะต้องเห็นชีวิตแต่งงานอันเส็งเครงของพ่อกับแม่ ตอนนั้นเซฮุนจะทำยังไง ในเมื่อชีวิตของตัวเองยังต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของจงอินเลย

    วันเดียวที่จงอินเห็นเขาร้องไห้ฟูมฟายก็คือวันที่เสียลูกไป ... ลูกชาย

    ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าเขาท้องด้วยซ้ำ แม้กระทั่งฮยองนิมเองก็ตาม ท้องแรกน่ะแทบจะดูไม่รู้ อันที่จริงเขาวางแผนไว้ว่าจะบอกทุกคนในวันที่อายุครรภ์ครบห้าเดือน แต่ยังไม่ทันได้ครบก็มาเกิดเรื่องเสียก่อน ช่วงแรกเราทั้งคู่จมอยู่กับความเศร้า ตอนปกติก็ลูกผีลูกคนใส่กันอยู่แล้ว พอมีเรื่องลูกก็ยิ่งหมางเมินใส่กันเข้าไปใหญ่

    เราแทบจะไม่เคยคุยกันเรื่องนี้ ต่อให้ทะเลาะกันให้ตายยังไง ก็จะไม่มีใครเอาเรื่องนี้มาโจมตีใส่กัน แต่วันนี้จงอินล้ำเส้นเขาไปมาก เขาไม่รู้ เขาไม่ฟังว่าเจ้าตัวจะโกรธแค่ไหนกับแค่ไอ้การที่เขาออกไปนอกบ้านมาทั้งวัน นั่นไม่ทำให้เซฮุนทำใจให้อภัยอีกฝ่ายได้เลย

    และนั่นก็ทำให้เขาตัดสินใจเข้าไปเก็บเสื้อผ้าและข้าวของส่วนตัวในห้องนอนที่เขาใช้ร่วมกับจงอินมาสามปีอย่างลวกๆ แล้วมุ่งหน้าตรงไปสู่ห้องนอนแขกในทันที

    เซฮุนอาบน้ำอย่างเรียบเรื่อย อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีเวลาได้คิด ได้ใช้เวลากับตัวเอง อารมณ์ขุ่นมัว หม่นหมองต่างๆก็เริ่มจางหายไปอย่างช้าๆ ก็ทำไมล่ะ เรื่องของเขากับจงอินมันคงไม่แย่ไปกว่านี้ได้หรอก พออาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างที่คืนนี้จะเป็นคืนแรกที่มันมีแต่เขาเพียงคนเดียว
    พอหลับลึกไปได้ไม่นาน เด็กหนุ่มก็ถึงกับต้องสะดุ้งตื่นในกลางดึกเนื่องจากจู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูที่ทำเอาประตูไม้ทั้งบานแทบสะเทือน

    “เซฮุน เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ” แน่ล่ะ ว่ามีอยู่คนเดียวที่กล้ามายืนตะโกนโหวกเหวกในเวลานี้

    ไม่ทันได้คิดอะไร ด้วยความสะลืมสะลือ เด็กหนุ่มก็ค่อยๆไถลลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู ก่อนจะเจอเข้ากับสีหน้ายุ่งๆของคุณสามี ในทันทีสายตาของชายหนุ่มก็เลื่อนมองจากดวงตา ใบหน้า แล้วก็ไล่ขึ้นลงไปตามร่างกายเหมือนจงอินจะพยายามหาว่ามีอะไรผิดปกติกับร่างกายของเขาหรือไม่ เชื่อเถอะว่าอาการแบบนี้มันน่าหงุดหงิดมาก แต่เซฮุนชินแล้ว เวลาเจอกัน จงอินมักจะมองเขาแบบนี้อยู่เสมอ

    “ทำไมถึงมานอนในห้องนี้” จงอินถามในทันที

    “ต่อไปนี้ ผมจะย้ายมาอยู่ห้องนี้” เซฮุนเองก็ตอบกลับไปเรียบๆราวกับไม่รู้สึกรู้สา แล้วคำตอบของเขาก็ดูเหมือนจะทำให้อีกฝ่ายอึ้งอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

    “แล้วทำไมถึงต้องย้าย” ถามอีกพร้อมๆกับที่ขยับตัวยืนกอดอกไปด้วย

    เซฮุนไม่ตอบ ... เด็กหนุ่มทำเพียงแค่ยักไหล่กลายๆ

    และให้ตายเถอะ เขาสาบานเลยว่าเขาเห็นจงอินคิ้วกระตุกกับท่าทีของเขาจริงๆ

    “ถ้าผมยังอยู่ในห้องนั้นกับคุณ สักวันผมคงจะบ้าตายขึ้นมาจริงๆ เมื่อคืนผมเพิ่งบอกคุณไปว่าผมต้องการหย่า ต่อไปนี้ผมคงจะนอนร่วมเตียงเดียวกับคุณไม่ได้ เป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว จงอิน”

    “นายล้อฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย”

    “ไม่ ผมพูดจริง” เซฮุนรีบพูด อย่างหนักแน่น แสดงชัดว่าเขาไม่ยอม “อันที่จริง ผมคิดว่าเราสองคนควรจะแยกห้องนอนกันมาตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ”

    “เมียฉัน ...” จงอินพูด น้ำเสียงลงหนัก ก่อนจะหยุดไปแล้วสูดหายใจเข้าอย่างแรงจนได้ยินเสียงลมอย่างชัดเจน “ต้องนอนห้องเดียวกับฉัน”

    “แต่คุณบังคับผมไม่ได้ ต่อไปนี้ ผมจะไม่นอนกับคุณอีก”

    คราวนี้จงอินถึงกับส่ายหัว “จะบ้ารึไง นายกำลังจะบอกว่าต่อไปนี้ฉันจะนอนกับเมียฉันไม่ได้งั้นสิ”

    “ครับ” เขาตอบสั้นๆแล้วมันก็ช่างห่างเหินแม้กระทั่งตัวเซฮุนเองก็สัมผัสได้

    “แล้วใครมันจะมาห้ามฉันได้ นายเป็นเมียฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ที่นี่ก็บ้านฉัน แม้แต่ไอ้ห้องที่นายหนีมานอน มันก็เป็นของฉัน ไหน ใครมันจะมาห้ามไม่ให้ฉันใช้สิทธ์กับสิ่งของที่มันเป็นของฉันกัน นายเรอะ?”

    จงอินพูด แล้วก็เอาอีกแล้ว สายตาเอาแต่ไล่มองขึ้นลงอย่างนั้น จนเซฮุนแทบจะอยากปิดประตูใส่หน้าอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด นิสัยไม่ดีนัก

    “คุณไม่ได้เป็นเจ้าของผม”

    “ที่ผ่านมา ฉันใช้เงินกับนายไปมากโข นั่นไม่ได้แปลว่าฉันเป็นเจ้าของนายหรอกรึ?”

    “ผมไม่เข้าใจว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร เงินอะไรนักหนา เราแต่งงานกันสามปี คุณก็เอาแต่พูดแต่เรื่องเงิน ผมแทบจะไม่เคยเรียกร้องอะไรจากคุณเลยนะจงอิน”

    คราวนี้ชายหนุ่มหัวเราะ เสียงทุ้ม จนมันก้องไปทั่วทั้งโถงทางเดินที่เงียบสงัด

    “ฉันเบื่อที่จะเถียงกับนายเรื่องนี้แล้ว ถ้าอยากจะทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อไปก็ตามใจเถอะ แต่ตอนนี้นายต้องกลับไปนอนที่ห้องใหญ่กับฉัน”

    “ตอนนี้คุณบังคับให้ผมทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ถ้าคุณบังคับ ... มันไม่ใช่การสมยอม คุณก็รู้ว่านั่นมันเรียกว่าอะไร”

    จงอินเงียบ ...

    เขารู้ว่าตัวเองพูดแรงไป แล้วที่ผ่านมาชายหนุ่มก็ไม่เคยบังคับให้นอนด้วยกันโดยที่เขาไม่เต็มใจเลยสักนิด มันไม่ได้ใกล้เคียงกับคำที่เขาใช้ขู่อีกฝ่ายเลย ในตอนที่ได้นอนเคียงข้าง ได้กอด ได้จูบ ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่รักที่ต้องการ เขาเต็มใจมากแค่ไหน เซฮุนเองก็รู้ดีที่สุด

    ไม่มีอีกต่อไปแล้ว ... อนาคตของสองเรา

    “เมื่อคืนจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะนอนกับคุณ ผมทนอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วจงอิน ระหว่างเราสองคน คุณอาจจะเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่ผมขอร้องล่ะ ช่วยมองผมเท่าเทียมเป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกับคุณได้ไหม ผมตัดสินใจแล้ว แล้วผมก็ทำเพื่อตัวเอง ผมจะพูดอีกครั้งนะ หย่าให้ผมเถอะ”

    จบประโยคสุดท้าย

    ฝ่ามือขาวสะอาดก็ดันร่างของชายหนุ่มให้พ้นกรอบประตูในทันที เซฮุนน้ำตาคลอเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาปิดประตูก่อนจะล็อกกลอนอย่างเรียบร้อย

    คืนนั้น เด็กหนุ่มได้แต่นอนมองบานประตูอยู่ค่อนคืน

    และมันไม่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งเลย






    Talk : ยังค่ะ ดราม่ามันยังไม่จบ
    อย่าคิดว่ามันจะจบเพราะเรื่องแท้งลูก
    มันยังมีอีกในตอนหน้า
    ความจริงทั้งสองฝั่งจะค่อยๆเผยออกมาเรื่อยๆค่ะ
    ขอโทษนะเซฮุน ฮื่อ ♥



    เขียนโดย LONE WOLF
    Twitter hashtag: #ทะนงKH



    -  Thank You  -



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
special_mineo (@special_mineo)
เซฮุนได้ปลดล็อกตัวเองและตัดสินใจแน่วแน่มากๆ คนที่ยอมมาตลอดพอจะแข็งขึ้นมากฌดูไม่มีปากมีเสียงซักเท่าไหร่ ยังไงจงอินก็ยังคิดว่าอยู่ใต้อาณัติอยู่ดี เรื่องลูกที่แท้งไปเป็นบาดแผลใหญ่กับทั้งคู่มากๆ โดนจงอินพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้งทำให้ไปตอกย้ำซ้ำเติมเข้าไปอีก แต่ก็ยังดีที่ขอโทษที่ยอมให้ลงไม้ลงมือ มันไม่ไหวแล้วจริงๆแหละถึงต้องแยกห้องกัน แอบดีมจนิดนึงที่มาตามเมียกลับห้อง ใจสั่นเลยตอนบอกเมียฉันต้องนอนห้องเดียวกับฉัน ฮื่ออ แต่เซฮุนไม่ยอมอ่อนข้ออีกต่อไปแล้วไง กล้าสู้กล้าพูดมากขึ้น ต่อไปก็คงมีปากเสียงกันมากกว่านี้ นี่ก็คิดอยู่ด้วยกันมาขนาดนี้จะไม่รักเซฮุนบ้างเลยหรอ ก็ดูเป็นห่วงเป็นใยแต่การแสดงออกมันไม่ทำให้คิดแบบนั้นไปได้เลย ลุ้นกันต่อไปค่ะ เจ้มจ้นมากๆๆ ชอบๆๆๆๆ
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
ปากร้ายแต่รักเขา เบื่อ เราสงสารน้องอ่ะ ต้องมาเจอคนที่รักเเต่เขาทำเป็นไม่รัก ทำท่าทางพูดจาใส่แบบนี้เราก็ไม่โอ ยิ่งซีนฉากที่จงอินเอาเรื่องลูกขึ้นมาทะเลาะ เรานี้สงสารน้อง น้ำตาปริ่มเลย เข้าใจน้อง มันไม่ใชเรื่องที่จะเอามาพูดแบบนี้หรอกนะ
paintoxoxo (@paintoxoxo)
ฮรือออ เซาซอยยยยยยย จงอิ๊นนนนนยูจะปากหนักทำเข้มอะไรไปอีกถึงไหนนน ใจน้องตะไปแล้วนะ ยูเป็นห่วงแทบบ้าอะไรก้พูดออกไปเถ๊อะะะะ น้องจะไปแล้วนะโว้ยยยย คนที่เอาเงินจากยูไปมันใคร ใช่น้องมั้ยละ อะไรๆอย่าไปลงที่น้องสิโว้ยยยยยย โกดดดดด
chubbymei_ (@chubbymei_)
ก็คือจงอินรักเซฮุนแต่ทำไมทำกับคนที่ตัวเองรักจนเขาทนไม่ไหวแบบนี้ แล้วทุกครั้งที่ทะเลาะกันทำไมต้องพูดเรื่องเงินตลอด ในหัวตอนนี้มีแต่คำว่าทำไมๆๆเต็ไปหมด แล้วบนโต๊ะอาหารนั้นคือการง้อถูกป่ะเอ้อออออแข็งเหลือเกิ๊นพ่อคุณ จงอินคือดูเป็นคนย้อนแย้งไปซะทุกอย่างนกงงไปหมดแล้วค่ะพี่ตา
sehunl94 (@sehunl94)
ตกลงจงอินรักเซฮุนมั้ยอ่ะ แงง บางทีก็ดูรัก แต่บางทีก็เหมือนไม่ได้รัก ติดตามต่อไปค่าา
zsh_94 (@zsh_94)
อ่านไปขมวดคิ้วไปตลอดเลยค่ะ คุณเขาย้อนแย้งมาก อาการพี่จงอินนี่คืออาการของอิหยังวะที่แท้จริง ตอนนี้คือยัยหนูแกร่งมากลูก จะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว จริงๆเป็นห่วงน้องใช่ไหม แต่ทำไมพึ่งมาห่วงตอนนี้ ไม่แปลกที่คนเขาจะหมดความอดทนนะ ตัวเองพูดอะไรร้ายๆไปตั้งเท่าไหร่ ขุดเรื่องที่ไม่ควรพูดขึ้นมาอีก สงสารน้องมากตอนพูดเรื่องแท้งไปคือหลุดเลย ก็ไม่ได้ตั้งใจไหมล่ะ มาโกรธกันทำไม เรื่องปากเสียน่ะให้มันเบาๆหน่อยนะคะคุณ แล้วประเด็นเรื่องเงินอะไรนี่เหมือนจะมีอะไรบางอย่าง น้องดูงงๆเวลาคุณเขาพูดถึงบ่อยๆ สู้ๆนะคะ
aday1412 (@aday1412)
จงอินก็ดูเป็นห่วงน้องมากอยู่นะ จากการที่น้องกลับมาแล้วเช็คตามร่างกายต่างๆ พอน้องย้ายห้องหนีก็มาตามงี้ นอนคนเดียวไม่ได้เหรอคุณพระเอกกก อยากรู้เหตุผลที่ทำให้คสพ.ของทั้งคู่กลายเป็นแบบนี้มากๆ
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ยังไม่กล้าเดาอาการของจงอินเลยว่ามันคืออะไร เหมือนว่า หวงก้าง หวงมากเหลือเกิน แต่มันก็ขัดแย้งสุดกับการแสดงออกว่ารัก คนที่รักกันจริงๆเขาจะทำให้อีกฝ่ายต้องน้ำตาตกใน ไม่รักษาน้ำใจกันหรอ ที่ผ่านมามันต้องไม่ใช่แบบนี้อ่ะ จะว่าเป็นเพราะเสียลูกไปก็ไม่น่าใช่ เมียทั้งคนแถมรู้ว่าเขารักตัวมากแค่ไหน รู้ดีไปหมด จะมาโทษกันสั่วๆก็เห็นแก่ตัวเกินไป ไอ่เรื่องเงินที่ว่าเนี่ยแหละ อะไรนักหนา ทำชีวิตคู่พังพินาศด้วยตัวเองแล้วจะมาโวยเอาอะไรเล่า ชิ! เมียไม่อยู่บ้าน เมียไม่นอนด้วย ถึงองค์ลงเป็นฟืนเป็นไฟ ก็เขาพอแล้วไง เมียขอหย่าแล้วค่ะคุณสามีเจ้าอำนาจ ไปเลยไป! แค่สามีหมางเมินมาสามปี สั่งให้มีลูกๆ อย่างกะไม่ใช่คน แถมยังต้องมาแท้งอีก สงสารคุณหนูเซฮุนของนม ฮืออ วันนี้คุณหนูเก่งมากแล้วค่ะ
patchar03358207 (@patchar03358207)
หน่วงมากๆ สงสารน้อง ฮือออ เดาว่าครอบครัวน้องต้องไปหลอกอะไรบ้านจงอินแน่ๆ ทำให้มองน้องไม่ดี และอาจจะเอาเรื่องลูกมาต่อรอง เดาไปไกล 5555 ชอบภาษาการบรรยายมากเลย นี่อ่านซ้ำๆหลายรอบแล้ว ตามมาจากเรื่องสุสวาทค่ะ แต่ไม่ทันเรื่องลึกสุดใจ อยากอ่านมากเลยตอนบอกว่าเรื่องทะนงกลิ่นอายแบบลึกสุดใจ อยากให้ไรต์ทำเป็น อีบุ๊ค ออกมาอ่ะค่ะ
sunwanlovekh (@sunwanlovekh)
อย่าใจร้ายกับหนูฮุนนานนะคะไรท์
formyexo8 (@formyexo8)
โอ้โหหหห บีบหัวใจอ่ะ อ่านไปก็อึดอัดใจไปหมด อยากให้เค้พูดดีๆกัรากครั้งแต่ดูยากมากเลยคืะ แง้ ตอนน้องกลับมาแล้วจงอินกระชากไปหานี่แอบคิดแล้วนะว่าเป็นห่วงน้องใช่มั้ย แต่พอพูดออกมาแล้วพังเลยอ่ะ จี้จุดน้องจนน้องสติแตกเลย จะมาปลอบทีหลังมัรไม่ทันแล้วนะ มันเสียความรู้สึกไปแล้วอ่ะพี่ คอนรู้ว่าน้องเคยแท้งนี่แบบ อึ้งไปแปปนึง จะมาโทษว่าน้องผิดมันก็ไม่ใช่รึป่าว ตอนที่มาตามน้องด้วย เออ ร้องก็ทำถูกละนะ ไม่รักก็แยกห้องไปสิ ไม้รักก็หย่าให้สิจะยื้อไว้ทำไม แค้นอะไรนักคะ อยากรู้ความรุ้สึกฝั่งจงอินเหมือนกันว่าทำไมถึงเย็นชากับน้องมาตลอด สงสารน้องจะแย่แล้วค่ะ ฮืออออออแแ
pinkdao1 (@pinkdao1)
จงอินเหมือนยังรักยังแคร์น้องฮุนถึงดูเป็นห่วงที่น้องหายไปและไม่อยากแยกห้องนอนกัน แต่ทำไมต้องพูดไม่ดีทำไม่ดีกับน้องฮุนด้วย น่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลัง หรือเข้าใจอะไรผิดไหมนะ อยากรู้จังค่ะ
hunhun1211 (@hunhun1211)
เอาจริงๆนะคะตอนนี้ก็หนักหน่วงมากๆเลย ยังมีต่อตอนหน้าอีกหรอคะ โอยยยยย ขอยาดมให้พี่ด้วย นี่แค่เริ่มต้นงั้นสิ น้องฮุนลูกแม่ สู้ๆนะลูก ไม่อยากให้น้องมีชีวิตครอบครัวที่พังเลยค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่อยู่ตรงนี้นะคะ ภาวนาให้เรื่องราวต่างๆจะผ่านไปด้วยดี และแฮปปี้เอนดิ้ง หวังว่านะคะ5555 เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยค่ะสู้ๆค่ะ อย่าใจร้ายกับน้องฮุนน้าค้าไรท์
formyexo8 (@formyexo8)
โอ้โหน้องงง ตัวแสบบบ 55555 เออ ตอนน้องว่าง่ายานไม่ชอบดีแต่ทำร้ายจิตใจ เย็นชาใส่อยู่นั้นแหละ มาเจอน้องมุมนี้ไปเลย ดูซิว่ารับมือยังไง
dreamboyshinee (@dreamboyshinee)
นกน้อยได้ลองบินออกจากกรง มีรึจะไม่ติดใจ แต่ๆๆๆเจ้าของกรงเค้าจะจัดการยังไงไว้รอดูอีกที 5555
Kornkamol Kiatopas (@fb1820964511284)
ไปเลยน้องฮุนนน อย่าหยุดด ไปอีกถึงเวลาแซ่บแล้ววว
sunwanlovekh (@sunwanlovekh)
ในส่วนลึกจริงๆจงอินก็คงรักฮุนนะแต่ต้องมีเหตุให้ไม่แสดงออกแลัวทำไมต้องไม่รักฮุนไม่ทำดีกับฮุน