LETHAL ทะนงsavedbywolf
If I loved you less.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    • 14: If I loved you less.


    รู้ไหมว่าอะไรทำให้เซฮุนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ


    มากกว่าตอนที่เห็นคุณสามีเดินหน้าตาตื่นเข้ามาหาเสียอีก


    ก็ตอนที่ได้รู้น่ะสิว่า ... จงอินน่ะ ...


    กลัวเข็ม …


    โดยเฉพาะเข็มเจาะน้ำคร่ำที่ยาวเกือบ 4 นิ้วนั่น ทำเอาคุณสามีไม่กล้ามองไปทางคุณหมอเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ๆคนที่โดนเจาะมันคือเขา ไม่ใช่เจ้าตัวเสียหน่อย ไม่อยากจะยอมรับหรอกแต่มองไปมองมา มันก็ตลกจริงๆนั่นแหละ ราวกับว่าภายในชั่วพริบตาเดียว ไหล่ตั้งเป็นเสืออยู่ดีๆพอเห็นเข็มเท่านั้น ไหล่ก็ตกเป็นแมวเลยเชียว ส่วนตัวเขานั้นไม่เท่าไหร่ บอกเลยว่าการเจาะน้ำคร่ำนั้นจิ๊บๆเมื่อเทียบกับตอนที่เสียลูกคนแรกไป เซฮุนแค่เสียววาบแล้วก็เกร็งๆบ้างเท่านั้น


    “เอาล่ะ ทุกอย่างเรียบร้อย หายใจหายคอได้แล้วนะ สุขภาพของคุณและน้อง ไม่มีอะไรต้องห่วงเลย” คุณหมอปาร์คพูดด้วยรอยยิ้มใจดี พร้อมกับคว้ามือของเขาเข้าไปตบหลังมือเบาๆอย่างให้กำลังใจด้วย “เซฮุนรู้สึกยังไงบ้างจ๊ะ”


    เขายิ้มๆให้คุณหมอปาร์คก่อนจะตอบกลับไปด้วยคำพูดติดตลก “ได้ยินแบบนี้ก็ ... โล่งใจครับ”


    ในทันที หญิงวัยกลางคนก็หัวเราะกลับมา เธอมองเขาราวกับจะเอ็นดู เหมือนแม่มองลูกคนหนึ่งเพราะคุณหมอปาร์คคงรู้ดีว่าเขาต้องผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะตั้งท้องลูกคนที่สองได้อีกครั้ง เธอดูแลเขามานานมากจนสนิทสนมและเซฮุนก็คิดว่าตัวเขาไว้ใจเธอมากกว่าที่ไว้ใจตัวเองเสียอีก


    “ดีมากเซฮุน พยายามประคองสุขภาพให้แข็งแรงแบบนี้ไปเรื่อยๆนะ ส่วนตอนนี้ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ห้ามลืมว่าห้ามคุณยกของหนัก ห้ามมีเซ็กส์แบบรุนแรง ห้ามเดินทางโดยเครื่องบินแล้วก็ห้ามเดินทางที่ต้องใช้เวลานานๆ หมอแนะนำว่าพยายามอย่าเครียดหรือถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องผ่อนคลายตัวเองให้เร็วที่สุดเพราะตอนนี้น้องรับรู้ทุกอย่างที่คุณรู้สึกได้แล้ว ถ้าเกิดว่าเริ่มเป็นตะคริวก็ไม่ต้องตกใจไป มันเป็นเรื่องปกติของคนท้อง แต่ถ้านานแล้วยังไม่หายหรือมีเลือดออก ให้มาหาหมอทันที เข้าใจไหมเรา?”


    “เข้าใจครับ” เขาตอบเธออย่างว่านอนสอนง่ายจนคุณสามีต้องหันมามองหน้า แน่ล่ะว่าเซฮุนทำเป็นไม่เห็น แต่ในตอนที่จงอินคว้ามือข้างหนึ่งของเขาเอาไปจับไว้ใต้โต๊ะ เขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะดึงมือออกแต่อย่างใด


    “ส่วนผลการเจาะน้ำคร่ำน่าจะรู้ผลภายใน 14 วัน ถ้าผลตรวจมาถึงมือหมอเมื่อไหร่ หมอจะติดต่อไปนะ”


    เซฮุนพยักหน้าเป็นการแสดงออกว่ารับทราบ แต่ในใจมีเพียงหนึ่งคำถามที่ต้องการอยากรู้และต้องการความมั่นใจอย่างถึงที่สุด “คุณหมอว่า ... ครั้งนี้ผมมีเปอร์เซ็นจะ ... แท้งน้อง...อีกไหมครับ”


    จงอินหันมามองหน้าเขาอีกครั้ง แล้วคุณสามีก็หันกลับไปมองคุณหมอสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมๆกับที่เซฮุนรู้สึกว่าตอนนี้จงอินเปลี่ยนมาใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองประคองมือเขาเอาไว้ราวกับว่าเจ้าตัวเองก็กังวลไม่แพ้กันเลย


    คุณหมอปาร์คส่ายหน้าในทันที “ไม่เลยเซฮุน”


    “แต่ว่า ... ครั้งที่แล้วมัน ...” เขาพึมพำ นึกย้อนกลับไปถึงครั้งที่ตัวเองร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้วมันก็อดกลัวขึ้นมาไม่ได้


    “อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด บางครั้งชีวิตคนเรามันก็ต้องเผชิญกับอะไรแบบนี้ ขอแค่พวกคุณทั้งคู่อย่าได้โทษตัวเอง หมอเชื่อว่าคุณกับสามีก็พยายามกันอย่างสุดความสามารถแล้ว เซฮุน ตอนนี้สุขภาพของคุณดีขึ้นมากรวมทั้งสุขภาพของเจ้าตัวเล็กเองก็ด้วย คุณทั้งคู่ไม่ต้องกังวล อย่าเครียดและพยายามคิดแต่สิ่งดีๆ หมอเป็นกำลังใจให้นะ รู้ไหม?”


    เด็กหนุ่มพยักหน้าก่อนจะเผยรอยยิ้มให้เธออย่างช้าๆ


    หญิงวัยกลางคนยิ้มตอบกลับมา ก่อนเธอจะประกบมือไว้ด้วยกันพร้อมกับรอยยิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วก็น้ำเสียงตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่ “เอาล่ะ มาถึงเวลาที่พวกเรารอคอยกันแล้ว พวกคุณทั้งคู่อยากรู้เพศของเจ้าตัวเล็กรึยัง”


    “ตอนนี้คุณหมอสามารถบอกได้แล้วเหรอครับ” เซฮุนถามขึ้นมาทันที ตื่นเต้นจนต้องเขย่ามือที่กุมกับจงอินอยู่ใต้โต๊ะเป็นเชิงให้คุณสามีตื่นเต้นไปด้วยกัน


    “ใช่จ้ะ วันนี้ตอนอัลตร้าซาวด์ หมอเห็นแล้วนะ” คุณหมอปาร์คพูดยิ้มๆ


    แต่ในตอนที่เซฮุนกำลังจะอ้าปากตอบตกลง คุณสามีที่นั่งฟังอย่างเงียบๆกลับพูดสวนขึ้นมาเสียก่อน จงอินส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ตื่นเต้นเป็นจริงเป็นจังจนทำให้คนที่มองอยู่อดจะผิดหวังขึ้นมาไม่ได้


    “รอลุ้นเอาตอนคลอดดีกว่าครับ”


    “ทำไมล่ะจงอิน” เซฮุนหันขวับไปถามคุณสามีในทันที “รู้ก่อนก็ดีไม่ใช่เหรอ เราจะได้เตรียมตัวกันถูกไง ...”


    “จะลูกชายหรือลูกสาวก็ไม่ต่างกันหรอก”


    นี่เหรอ ...


    คือคำตอบ?


    คำตอบที่ดีที่สุดที่จงอินจะคิดหามาให้เขาได้


    นี่คือคำตอบ ... ที่ทำเอาเซฮุนถึงกับอึ้ง คือคำตอบที่ทำให้เขาดึงมือที่กุมกันอยู่ออกมาในทันทีเช่นกัน แล้วก็คือคำตอบที่ทำให้เซฮุนหนีกลับเข้าไปซ่อนตัวในเซฟโซนของตัวเองอีกครั้ง


    เพราะนี่คือคำตอบที่ทำให้เขาเจ็บมากที่สุดเท่าที่จงอินจะพูดออกมาได้แล้ว ที่คุณสามีพูดก็ถูกต้องแล้ว ลูกจะเกิดมาเป็นเพศไหนก็ไม่สำคัญอะไรหรอก เพราะในตอนที่ลูกเกิด เราสองคนก็ต้องหย่าแล้วแยกย้ายกันไปอยู่ดี


    เขาเงียบ เซฮุนไม่อยากพูดอะไรออกมาอีก พอดึงมือออก คุณสามีเค้าก็เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดพูดอะไรออกมา จงอินหันมามองหน้าเขาเนิ่นนานก่อนจะคว้ามือไปจับอีกรอบหนึ่ง


    “เบบี้ .... นายกำลังเข้าใจฉันผิดนะ ที่พูดไปเมื่อกี้ ฉันไม่ได้หมายความแบบที่นายเข้าใจ ...”


    “ช่างเถอะจงอิน” เซฮุนพูดเรียบๆก่อนเขาจะหันกลับไปหาคุณหมอปาร์คด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ซึ่งตอนนี้หญิงวัยกลางคนก็มีทีท่าอึดอัดกับบรรยากาศที่เริ่มอึมครึมนี้ไม่น้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ตามที่สามีผมต้องการเลยครับคุณหมอ เรื่องเพศของน้อง ไว้ตอนคลอดเลยทีเดียว ขอบคุณมากนะครับ”


    คุณหมอปาร์คพยักหน้าก่อนเธอจะถอนหายใจเบาๆ แต่ใบหน้าของคุณหมอคนสนิทก็ยังคงมีรอยยิ้มน้อยๆให้เขาอยู่เสมอ ในตอนที่เด็กหนุ่มเอ่ยขอตัวกลับพร้อมกับร่ำลากันเป็นที่เรียบร้อย เซฮุนก็ไม่รอช้า ออกจากห้องตรวจมาได้ก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปตามทางเดินของโรงพยาบาลในทันที


    “เซฮุน เซฮุน! ฟังฉันอธิบายก่อนได้ไหม”


    พอผลักประตูออกไปสู่ลานจอดรถภายในอาคารได้ เซฮุนก็พบว่าด้านนอกฝนตกหนักมาก ถึงแม้คุณสามีจะพยายามยื้อต้นแขนให้เขาหันกลับไปคุยกันดีๆมากเพียงใด แต่เซฮุนก็ยิ่งรั้น ไม่ยอมหันกลับไปมากเท่านั้น ในขณะที่มือก็พยายามกดโทรหาคนขับรถให้วนรถมารับจะได้ไปจากตรงนี้เสียที แต่ยังไม่ทันได้กดโทรออก โทรศัพท์มือถือในมือก็ถูกแย่งไปเสียก่อนแล้วคุณสามีก็ถือโอกาสนั้น หมุนร่างสูงโปร่งให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับตนจนได้


    เซฮุนยอมหันกลับมาพร้อมๆกับน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงเผาะก่อนมันจะไหล่ลงมาตามร่องแก้ม ในทันทีที่คุณสามีเห็นน้ำตาของเขา จงอินก็ถอนหายใจเสียงดัง แล้วล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าซึ่งเจ้าตัวมักจะพกเอาไว้ซับเหงื่อขึ้นมาเช็ดทั้งน้ำหูน้ำตาของเขา ... เช็ดทีเดียวทั้งปากทั้งจมูกเหมือนกำลังจัดการกับเด็กอ้วนดื้อๆคนหนึ่ง


    แต่แทนที่จะหยุดร้อง เคยไหมพอรู้ว่ามีคนโอ๋ ก็ยิ่งกลั้นไม่อยู่ คราวนี้ทั้งน้ำมูก น้ำตาพร้อมใจกันมาราวกับเขื่อนแตก


    “พอแล้วน่า อย่าร้องไห้แบบนี้สิ ฉันใจไม่ดีแล้วนะเซฮุน” จงอินพูดเสียงอ่อน แล้วก็เก้ๆกังๆทำอะไรไม่ถูก เดี๋ยวก็ลูบหัว เดี๋ยวก็ลูบหลัง เดี๋ยวก็ทำท่าจะกอด


    แต่เขาก็ยังเงียบ ได้แต่ยืนร้องไห้อยู่แบบนั้น


    ตามใจคุณสามีเค้าทุกอย่างแล้ว อยากทำอะไรก็ทำเลย


    “ฉันขอโทษ ...” คราวนี้จงอินตะเบ็งเสียงแข่งสู้กับเสียงฝน ชายหนุ่มโน้มเข้ามาใกล้แล้วใช้ฝ่ามือประคองข้างแก้มของเขาเอาไว้ “ให้สาบานก็ได้ แต่ที่พูดไป ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ”


    “คุณไม่ต้องมาสนใจว่าผมจะคิดยังไง ก็เหมือนอย่างที่คุณพูดนั่นแหละ มันไม่ต่างกันหรอก ...โดยเฉพาะเรื่องของผมกับลูก มันคงไม่มีความต่างหรือความสำคัญอะไรกับคุณหรอก”


    “ไม่จริง นั่นมันไม่จริงเลย”


    พอพูดประโยคนี้ ราวกับจะย้ำให้เขาจำขึ้นใจ น้ำเสียงคุณสามีก็กลับมานุ่มทุ้มอีกแล้ว จงอินมองเขาเหมือนเจ้าตัวหมายความตามที่พูดจริงๆ ในขณะที่มือก็ยังยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำมูก น้ำหู น้ำตาให้อยู่ไม่ห่าง


    “... มันสำคัญสำหรับฉันมากว่านายคิดยังไง นายสำคัญสำหรับฉันเซฮุน”


    “อย่า ...”


    อย่าได้โกหกเขาในเรื่องนี้


    เซฮุนกระซิบก่อนจะผลักอกคุณสามีออกห่างจากตัวอย่างไม่ใยดี แต่ออกห่างได้เพียงไม่กี่วินาที จงอินก็ดึงดันจะเข้ามาโอบเอาไว้อีกแล้ว ในใจยังคงตีกันวุ่นวาย ระหว่างฝ่ายรักและฝ่ายอยากจะเกลียด แต่พอสบตาเท่านั้น คุณสามีเค้าก็มองมาเหมือน ...


    เหมือนในตอนที่เคยอ้อนวอนขอโอกาสให้กับเรื่องของเราไม่มีผิด


    “ฉันขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงไปอีกแล้ว แต่ว่า ... สิ่งที่ฉันพยายามจะบอกนายก็คือ ที่ฉันพูดไปว่าไม่ต่างกัน ฉันหมายความว่า ไม่ว่าลูกจะเกิดมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ... ฉันก็รักทั้งนั้น


    เพราะคำว่า ‘รัก’ คำเดียว


    ดูเหมือนมันจะทำให้คนที่เก็บความน้อยเนื้อต่ำใจมาตั้งแต่เมื่อคืนยิ่งตีโพยตีพายเข้าไปใหญ่ ตั้งแต่รู้ตัวว่าตั้งท้องลูกคนที่สอง เซฮุนที่ไม่เคยเข้าใจในอารมณ์ของตัวเองเลย ตอนนี้ก็ยิ่งไม่เข้าใจตัวเองมากเข้าไปใหญ่ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนก้าวร้าว ยิ่งการเสียงดัง ใส่อารมณ์และจะต้องเอาชนะให้ได้ยิ่งไม่ใช่นิสัยของเขาเลย


    ใจหนึ่งก็รู้ว่าจงอินพยายามจะอธิบายจริงๆ พยายามทำให้เขาหยุดร้องไห้ พยายามทำให้เขาใจเย็น แต่อีกใจกลับเมินเฉยต่อเสียงเล็กๆในหัวที่กำลังสั่งให้ตัวเองมีสติ เพราะตอนนี้เซฮุนรู้เพียงแต่ว่า เขาจะไม่ทน ไม่เก็บ ไม่อะไรทั้งนั้น ต่อให้มันเป็นเรื่องเล็กเท่ามด เขาก็สามารถทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่เท่าโลกได้ถ้าหากพูดไม่เข้าหูเพียงนิดเดียว แล้วนั่นก็เป็นปัญหาของคุณสามีที่จะต้องรับมือให้ได้ด้วย


    เพราะไอ้ฮอร์โมนบ้าๆนั่นอีกแล้วใช่ไหม


    หรือที่สติแตกแบบนี้ก็เพราะคุณสามีพูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำว่าเจ้าตัวจะ ‘รัก’ ลูก แต่จงอินกลับไม่เคยปริปากพูดคำนี้กับเขาเลย ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา


    “จะพูดทำไม ... ทำไมต้องโกหกด้วยจงอิน ไม่ต้องมาทำเหมือนคุณแคร์อะไรผมกับลูกมากมายนักหรอก” เพราะเสียงฝนมันดังเลยทำให้ต้องตะเบ็งเสียงแข่งหรือเป็นเพราะความเจ้าอารมณ์ของตัวเขาเองก็ไม่รู้ที่ทำให้เซฮุนตะคอกใส่คุณสามีอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน


    “เวลาของเราเหลืออีกแค่สี่เดือนเท่านั้น คุณไม่จำเป็นต้องมาโกหกผมก็ได้ แค่สี่เดือนแล้วคุณจะเป็นอิสระ หลังจากนั้นคุณจะทำอะไรก็ทำ จะกลับไปแต่งงานกับคนที่รออยู่ที่ญี่ปุ่นหรือจะไปมีลูกที่คุณแคร์ที่ไหนก็เชิญ!”


    จงอินอึ้ง ...


    จากนั้นก็เหมือนจะตกใจกับคำพูดของเขา


    แล้วสุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นความไม่พอใจในที่สุด


    “นายพูดบ้าอะไรออกมา รู้ตัวไหมเซฮุน”


    ถึงแม้หน้าตาจะแสดงออกเรียบร้อยว่าคุณสามีเค้าก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาเหมือนกัน แต่จงอินกลับไม่ได้ตะคอกหรือพูดประชดประชันมาเต็มแบบที่เขาทำเลย แล้วพอยิ่งเห็นอีกฝ่ายไม่ได้ใส่อารมณ์กลับมา มันก็ทำให้เซฮุนเริ่มแน่ใจว่าครั้งนี้ตัวเองโวยวายเกินเรื่องไปมาก แต่เพราะความอยากเอาชนะจึงทำให้เขาผลักอกชายหนุ่มแรงๆให้พ้นตัวอีกครั้งหนึ่ง แต่คุณสามีเค้าก็คว้าหัวไหล่ทั้งสองข้าง ยื้อเอาไว้ไม่ให้ไปราวกับเจ้าตัวเดาได้ว่าเขาต้องพยายามหนีให้ได้


    “เรื่องที่ฉันพูดไม่ดี ทำให้นายเสียใจ ฉันก็ขอโทษแล้วไง ถ้าหากมันจะช่วยอะไรได้ ฉันยอมรับตรงนี้เลยก็ได้ว่าฉันรู้สึกแย่มากที่ใช้คำพูดแบบนั้นแล้วทำให้นายเข้าใจฉันผิด แต่เรื่องที่นายระแวงว่าฉันจะมีคนอื่นหรือฉันเคยนอกใจนาย ฉันก็บอกนายไปไม่รู้กี่รอบแล้วไง ว่ามันไม่มี! เราจะจบเรื่องนี้ไปไม่ได้จริงๆใช่ไหม”


    “แล้วแทระ-”


    ยังไม่ทันได้พูดจนจบ ...


    แต่จู่ๆเขาก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา มันมาพร้อมกัน ทั้งอาการคลื่นไส้แล้วก็เวียนหัว จนเซฮุนต้องเป็นฝ่ายคว้าแขนคุณสามีเอาไว้เพื่อพยุงตัวเสียเอง


    “ผมรู้สึกแปลกๆ...”


    พูดได้แค่นั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองปวดหัวจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุ๊บๆ เซฮุนครางแผ่วแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมศีรษะ น้ำตาที่เริ่มจะแห้งก็คลอขึ้นมาอีกรอบเพราะทั้งปวดแล้วก็เวียนหัวจนเข่าทรุด แล้วก็เหมือนจะมองอะไรเป็นภาพเบลอๆไปหมด สติสุดท้ายก่อนที่จะเป็นลมพับไปก็เห็นเพียงแต่ใบหน้าตื่นตระหนกสุดขีดของคุณสามีเพียงเท่านั้น


    “จงอิน ... ลูก ...”


    จบคำว่า ลูก ...


    เซฮุนก็ครองสติเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว สำนึกสุดท้ายก็คือ ร่างกายบังคับให้ดวงตาปิดลงเพื่อพักผ่อนจากความเครียด เขาเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นไปพร้อมๆกับเสียงของคุณสามีที่ตะโกนเรียกนางพยาบาลด้านในอาคาร


    สลับกับ ... ชื่อของเขาซ้ำๆดังลั่นลานจอดรถ


    .


    .


    .


    “ตอนที่หมอเตือนคุณทั้งคู่ว่าอย่าให้เซฮุนเครียด หมอซีเรียสนะจงอิน”


    เพราะน้ำเสียงดุๆของคุณหมอปาร์คทำให้เซฮุนเริ่มรู้สึกตัว ...


    เด็กหนุ่มนิ่วหน้า อย่างน้อยเขาก็คิดว่าตัวเองกำลังทำแบบนั้นทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ น่าแปลก เพราะเธอไม่เคยใช้น้ำเสียงตำหนิติเตียนแบบนี้กับเขาสักครั้ง เซฮุนสั่งให้ตัวเองตั้งสติก่อนจะค่อยๆรู้สึกตัวว่าตอนนี้เขากำลังนอนแผ่อยู่บนเตียง


    “คุณคิดยังไงของคุณถึงได้ชวนเขาทะเลาะทั้งๆที่เซฮุนเพิ่งจะเจาะน้ำคร่ำมา…”


    คุณหมอปาร์คยังคงดุจงอินต่อไป ...


    เขาได้ยินคนทั้งคู่คุยกันชัดเจน ... มันก็ใช่ที่เขาน่าจะเป็นลมไปเพราะทะเลาะกับคุณสามี แต่ตอนนี้เซฮุนอยากจะลุกขึ้นมาบอกคุณหมอปาร์คเหลือเกินว่า อย่าดุจงอิน คุณสามีไม่ได้เป็นฝ่ายชวนเขาทะเลาะหรอก แต่เป็นเขาเองต่างหาก ที่โวยวายใหญ่โตจนทำให้เรื่องบานปลายขนาดนี้


    “เซฮุนกับลูกปลอดภัยใช่ไหมครับหมอ”


    น้ำเสียงอ่อนๆของคุณสามีถามกลับ ไม่ตอบคำถามก่อนหน้าแล้วก็ไม่แก้ตัวจากคำกล่าวหาแต่อย่างใด ไม่กี่อึดใจถัดมาเซฮุนก็ได้ยินเสียงใครสักคนถอนหายใจดังมาก เดาว่าน่าจะเป็นคุณหมอปาร์ค ดูท่าเธอจะเป็นห่วงเขาอยู่ไม่น้อยเชียวล่ะ


    “ครั้งนี้ คุณทั้งคู่โชคดีมากนะที่ไม่มีเลือดออก ไม่อย่างนั้น มันจะร้ายแรงกว่านี้มาก ตอนนี้เซฮุนกับลูกปลอดภัยดี แต่คืนนี้หมอยังปล่อยภรรยาคุณกลับบ้านไม่ได้ หมอต้องขอดูอาการเขาอย่างใกล้ชิดหนึ่งคืน แต่หลังจากนั้น เซฮุนจะต้อง Bed rest นอนพักบนเตียงอีกหนึ่งอาทิตย์เพื่อหลีกเลี่ยงภาวะแท้งคุกคาม”


    “อาทิตย์นึงเลยเหรอครับ ...”


    เซฮุนพูดเสียงเบา ทำเอาคนทั้งสองหันขวับมามองหน้าเขาพร้อมกันในทันที คุณหมอปาร์คยิ้มให้เขาตอนที่สบตากันเหมือนดั่งที่ทำเป็นประจำ ส่วนจงอินกลับโผมายืนข้างๆแล้วยื่นหน้าเข้ามาเสียใกล้ราวกับจะเช็คให้แน่ใจว่าเขาฟื้นขึ้นมาจริงๆ


    “... สักวัน ...นายจะทำให้ฉันหัวใจวายตายก่อนลูกโตแน่ๆเซฮุน”


    แน่ล่ะ ว่าเขาได้ยินเต็มสองหู


    พอลืมตาขึ้นมาได้ คุณสามีเค้าก็บ่นทันที


    เซฮุนกำลังจะอ้าปากพูดอะไรกลับไปแล้ว แต่จงอินเร็วกว่า คุณสามีคว้ามือเขาไปจับ ก่อนจะจูบลงบนหลังมือซ้ำๆ ทำเอาคนที่เพิ่งฟื้น ไม่กล้าออกฤทธิ์ใส่เหมือนตอนที่อยู่ในลานจอดรถ เสียงพูดคุยหยุดลงแล้วห้องมันก็เงียบ พอห้องเงียบ ก็ได้ยินเสียงจุ๊บๆดังมาก ทำเอาเซฮุนต้องหันหน้าไปมองคุณหมอปาร์คซึ่งเธอก็กำลังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างสุดความสามารถ


    อายคุณหมอบ้างได้ไหมเนี่ย ...


    เขามองใบหน้าของจงอินแล้วได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง ตอนนี้คุณสามีหน้าซีดมาก สภาพดูไม่จืดเลยจริงๆ แต่พอนึกย้อนไปถึงสาเหตุที่ต้องมานอนแอดมิทแบบนี้ก็ยิ่งเหนื่อยใจกับอารมณ์ของตัวเองมากขึ้น เซฮุนรู้ตัวดีว่ามันเป็นเพราะฮอร์โมน ถึงได้ทำให้เขาผีเข้าผีออกใส่คุณสามีอยู่แบบนี้ แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะทำไปได้ โวยวายจนเป็นลมไปเองนี่นะ ครั้งแรกในชีวิตเลยให้ตายเถอะ


    พอใจเย็นแล้วคิดได้ก็ไม่อยากจะยอมรับเลย


    ว่า ... อายตัวเองชะมัด


    “ผมรู้สึกเหมือนวิ่งไปชนกับรถบัสมา ...” เขาพูดเสียงอ่อย รีบอ้อนในตอนที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะโดนคุณหมอปาร์คดุเหมือนที่เธอเพิ่งจะดุคุณสามีไปก่อนหน้า “คุณหมอครับ ลูกผม ... น้องเป็นยังไงบ้าง น้องปลอดภัยใช่ไหมครับ”


    “น้องปลอดภัยดีจ้ะ เซฮุน ผ่อนคลายได้แล้วนะ ... อันที่จริง เจ้าตัวเล็กไม่ใช่คนที่หมอห่วงที่สุดในตอนนี้ หมอห่วงคุณต่างหาก หมอเพิ่งจะคุยกับสามีของคุณไป คุณจำเป็นต้องนอนพักอยู่บนเตียงนิ่งๆหนึ่งอาทิตย์นะ”


    “แต่ว่า ... คุณหมอครับ อาทิตย์นึงมันนานไปไหม ...” เพราะรู้ว่าโดนดุแบบอ้อมๆไปเป็นที่เรียบร้อยเลยได้แต่นอนแย้งเสียงอ่อยอยู่แบบนี้


    “ถ้าอย่างนั้น หมอจะให้คุณเลือก จะเลือกไปพักที่บ้านสบายๆหรือจะนอนที่โรงพยาบาล หมอจะได้มั่นใจว่าทั้งคุณและน้องจะปลอดภัย” คุณหมอปาร์คถามพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ดวงตาของเธอนั้นกลับจ้องมาเหมือนเวลาตอนที่ฮยองนิมกำลังดุเขาไม่มีผิด “ว่าไงเซฮุน ที่บ้านหรือที่นี่ดี หืม?”


    “เซฮุนจะทำตามคำแนะนำของคุณหมอทุกอย่างครับ คุณหมอไม่ต้องกังวล ภรรยาผมจะนอนพักหนึ่งอาทิตย์หรือนานกว่านั้นก็จะไม่มีปัญหา ถ้าหากคุณหมอเห็นสมควร ผมจะดูแลเขาเอง” จงอินพูด ก่อนคุณสามีเค้าจะหันมาสบตาราวกับกำลังจะบอกเขาว่าเรื่องนี้ห้ามดื้อ เซฮุนสบตากับชายหนุ่มอยู่เงียบๆแล้วจึงพยักหน้าเป็นการยอมตกลงในที่สุด


    เท่านั้นล่ะ แววตาเหมือนแม่เสือกำลังดุลูกของคุณหมอปาร์คก็หายไป เธอยิ้มอย่างพอใจแล้วหันไปคุยกับจงอินอีกครั้ง “จงอิน คืนนี้หมอจะให้เซฮุนแอดมิทหนึ่งคืนนะ พรุ่งนี้ตอนเที่ยง หมอจะเข้ามาดูอาการเขาอีกครั้ง ถ้าไม่มีปัญหาอะไร คุณก็พาภรรยากับลูกกลับบ้านได้เลย แต่ขอร้องล่ะ คราวนี้กลับบ้านอย่างปลอดภัยนะ”


    “ขอบคุณครับคุณหมอ”


    คุณสามีตอบรับอย่างเรียบง่าย ใบหน้าหล่อซีดเซียวยิ้มรับกับมุกของหญิงวัยกลางคนในขณะที่มองเธอเดินออกจากห้องไป พอบานประตูปิดลงเท่านั้น


    ทั้งเขาแล้วก็จงอินก็พูดขึ้นมาพร้อมกันในทันที


    ขอโทษ


    คำนี้ ... 


    พูดออกมาเหมือนกัน แต่เหตุผลคนละอย่าง


    “เบบี้ ... นายจะขอโทษฉันทำไม”


    คุณสามีเค้าถามเสียงนุ่ม ก่อนจะมานั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงแล้วมองเขาตาหวานตาเยิ้ม พอนั่งลงได้ปุ๊บ ก็คว้ามือไปจับปั๊บ ทำเอาเซฮุนต้องหลุบตาลงมองผ้าห่มซึ่งคลุมมาถึงหน้าอกของตัวเองด้วยความรู้สึกผิด ... การที่เขาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ นั่นยังไม่แย่เท่ากับการที่เขาเอาชีวิตของลูกไปเสี่ยงด้วยมือของตัวเอง เขาไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ


    ครั้งนี้ เซฮุนรู้ตัวว่าตีโพยตีพายเกินไปมาก


    คงเพราะเคยชินกับการที่พักหลังๆคุณสามีแทบจะหาเดือน หาดาวมาให้ ทั้งเอาอก เอาใจเขาสารพัดจนทำให้เขาอาจจะลืมตัว คิดว่าเค้าตามใจแล้วจะทำอะไรก็ได้


    นั่นมัน ...แย่ที่สุดเลยเซฮุน


    “… ที่ผมสติแตกใส่คุณไปเมื่อตอนบ่าย ผมขอโทษ”


    เซฮุนพูดช้าๆ ดวงตามองคุณสามีที่มองมาอยู่แวบหนึ่งก่อนจะมองมือที่กุมกันไว้ของเราทั้งคู่ แหวนแต่งงานที่เขาไม่เคยถอดสะดุดสายตาเป็นอย่างแรก ก่อนแหวนอีกวงที่สั่งทำมาคู่กันจะสะดุดสายตาเขาเป็นอย่างต่อไป กะว่าจะทำสีหน้านิ่งๆแล้วเชียวแต่พอเห็นว่าจงอินใส่แหวนไม่ยอมถอดเหมือนกัน ก็ทำเอาต้องอมยิ้มขึ้นมาจนได้


    “ผมไม่น่าเอาเรื่องเก่าๆขึ้นมาพูด ทั้งๆที่เราสัญญากันแล้วว่าจะอยู่ด้วยกันดีๆจนกว่าลูกจะคลอด ... พอคิดถึงสิ่งที่คุณพ่อเคยทำกับคุณ กับครอบครัวคุณแล้วผมก็ยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเองที่เอาเรื่องนี้มาพูดอีก แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ว่าสิ่งที่คุณพูดในห้องตรวจมัน ... ทำให้ผมเสียความรู้สึกมาก”


    “ฉันทำพลาดกับเรื่องของเราอีกแล้วใช่ไหมเซฮุน” จงอินถามกลับ น้ำเสียงท้อแท้จนทำให้คนฟังใจโหวงตามไปด้วย “ที่ฉันบอกว่าขอให้เราเริ่มต้นใหม่ด้วยกันอีกครั้ง ฉันหมายถึงเราสองคน ไม่ว่าจะก่อนลูกคลอดหรือหลังลูกคลอด ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมว่าฉันไม่อยากหย่า … เบบี้ นายเชื่อฉันไม่ได้จริงๆเหรอ”


    เซฮุนเงียบ ...


    พอจงอินเห็นเค้าเงียบ คุณสามีเค้าก็พยักหน้ากับตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มเศร้าๆที่เซฮุนทำเป็นไม่เห็นมันแต่อย่างใด


    “ถ้างั้นก็โอเค ไม่เป็นไร ... ฉันเข้าใจแล้ว” จงอินพูดเรียบๆแล้วคว้ามือที่กุมกันอยู่ขึ้นมาหอมดังฟอดอีกครั้ง “ตอนนายหลับ ฉันโทรหาจูฮยอนให้ช่วยเอาเสื้อผ้ามาให้นายเปลี่ยนพรุ่งนี้ อีกไม่นานก็น่าจะมาถึงแล้ว ตื่นแล้วอยากดื่มอะไรไหม ฉันจะลงไปซื้อให้”


    เซฮุนพยักหน้าช้าๆ ไม่หือ ไม่อือ แต่ก็แอบต่อต้านโดยการไม่ตอบกลับดีๆเช่นกัน


    “เดี๋ยวฉันจะไปหาน้ำมะพร้าวมาให้แล้วกัน ...” คุณสามีพูดยิ้มๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วก็โน้มมาใกล้อีกครั้ง เซฮุนกระพริบตาพร้อมๆกับที่จงอินยกมือขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกคิ้วออกให้ “เซฮุน ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายเครียด ต่อไปนี้อย่าปล่อยให้สามีทึ่มๆอย่างฉันทำให้นายเสียใจอีกรู้ไหม ...”


    พูดจบคุณสามีเค้าก็เดินออกไปในทันที ท่าทีของจงอินหงอยจนทำเอาคนที่นอนมองนิ่งๆได้แต่ถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่เหมือนจะ ... รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆบ้างเหมือนกัน ไม่น่าเลย เราสองคนไม่น่าทะเลาะกันจนเป็นเรื่องเป็นราวตั้งแต่แรก เซฮุนถอนหายใจอีกครั้งแล้วยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องนูนๆของตัวเองไปมา ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้กำลังปลอบโยนลูกให้สงบหรือว่ากำลังปลอบตัวเองอยู่กันแน่ ก่อนจะงึมงำๆคนเดียวไปเรื่อย บ้างก็ชวนลูกคุย บ้างก็ฮัมเพลง โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้มีคนเปิดประตูห้องกลับเข้ามาแล้วยืนมองเขาคุยคนเดียวมาได้สักพักแล้ว


    พอคุณสามีเค้าแกล้งกระแอมในลำคอให้รู้ตัว


    คนบนเตียงก็แทบจะสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนใบหน้าขาวจัดจะแดงจากลำคอลามขึ้นไปจนถึงใบหูเพราะเขินคุณสามีขึ้นมาเหมือนกัน ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับถุงพลาสติกซึ่งด้านในเต็มไปด้วยขวดน้ำมะพร้าว เซฮุนกำลังจะเอ่ยปากอยากดื่มสักขวด แต่ก่อนที่จะได้ทำแบบนั้นเขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังขยับไปมาเบาๆในช่องท้องของตัวเองเสียก่อน


    คราวนี้แหละ เขาทั้งสะดุ้งแล้วก็อุทานเสียงดังพร้อมกับที่พยายามลุกขึ้นมาท้าวศอกมองหน้าท้องของตัวเองราวกับกำลังเกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้นในตอนนี้ ในทันทีเช่นกันที่จงอินก็รีบวางถุงลงกับโต๊ะข้างเตียงแล้วโผเข้ามาหาหน้าตาตื่นเป็นรอบที่สองของวัน คุณสามีถามอย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น ดูท่าจะเข้าใจผิดไปใหญ่โตว่าเขากำลังเจ็บหรือเป็นอะไรขึ้นมา


    แต่พอเซฮุนเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้จังๆก็ทำเอาคนถามถึงกับชะงักมองเขาตาค้างไปเลย


    “เมื่อกี้ผมว่าลูกดิ้นล่ะจงอิน”


    เด็กหนุ่มรีบพูดก่อนจะนอนราบลงกับเตียงเช่นเดิม ปัดผ้าห่มออกจากตัวแล้วคว้ามือของคุณสามีขึ้นมาวางแนบกับหน้าท้องของตัวเองแล้วพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด จากนั้นก็นิ่งอย่างรอคอยด้วยกันทั้งคู่ ไม่นานจงอินก็ยิ้มกว้างเมื่อรู้สึกว่าลูกดิ้นอีกรอบ เซฮุนเองก็ยิ้มตอบ โดยไม่มีใครคาดคิด จู่ๆคุณสามีเค้าก็โน้มลงมาเรื่อยๆเพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่หลบ รู้ทั้งรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นแต่ก็ยอมให้ริมฝีปากของเราทั้งคู่แนบสนิทชิดใกล้อยู่อึดใจหนึ่ง


    พอผละออกจากกันได้


    จู่ๆเซฮุนก็เขินจนต้องก้มหลบสายตาเจ้าชู้มามองที่มือของคุณสามีซึ่งกำลังวางอยู่บนท้องตัวเองแทน จงอินยิ้มก่อนจะโน้มเข้ามาจูบแก้มเขาราวกับอดใจมานานอีกรอบ คราวนี้ทะนุถนอมเสียจนคนที่พยายามจะทำเป็นนิ่งไม่รู้สึกรู้สาขนลุกจนต้องย่นคอหนี


    “เจ็บไหม ... เวลาลูกดิ้นแบบนี้” พอรู้ว่าเขายอมให้จูบ ให้หอมก็มาถามเสียงอ่อนเสียงหวาน


    เซฮุนส่ายหัว มองคุณสามีตากลมเบิกกว้าง ตื่นเต้นไม่แพ้กัน “ไม่ครับ มันแค่จั๊กจี้นิดๆ”


    “ถูกต้องจ้ะ เวลาลูกดิ้นมันจะสนุกแค่ตอนแรกๆเท่านั้นแหละ แต่หลังจากนี้ไป พี่บอกเลยว่าเราจะภาวนาให้เจ้าจอมซนที่อยู่ในท้องอยู่นิ่งๆบ้างเถอะ”


    เสียงของจูฮยอนที่จู่ๆก็ดังขึ้นทำเอาเซฮุนต้องรีบผลักอกคุณสามีให้ถอยห่างแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนมิดหน้าอกเหมือนเดิม ตรงกันข้ามกับจงอิน รายนั้นพอเห็นว่าพี่สะใภ้ของเขาเดินเข้ามาพร้อมกับสะพายถุงผ้าใบเบ้อเริ่มอยู่ที่ไหล่ข้างหนึ่ง ส่วนแขนอีกข้างก็อุ้มจงแดซึ่งกำลังอารมณ์ดีได้ที่เลย ชายหนุ่มก็รีบเข้าไปหาจูฮยอนแล้วเอาถุงผ้าพะรุงพะรังของเธอมาถือไว้เสียเอง


    “พี่จูฮยอน ของเยอะขนาดนี้ทำไมไม่โทรบอกให้จงอินลงไปรับล่ะครับ” เซฮุนพูดก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่งแล้วรับร่างของหลานชายขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยกัน ดวงตาก็มองหญิงสาวที่พอได้พักแขนจากการอุ้มลูกชายก็เดินไปที่ตู้เย็นหาน้ำเย็นๆมาดื่มในทันที


    “เรานั่นแหละ ทำไมถึงดื้อมาโรงพยาบาลคนเดียวแบบนี้ฮะ รอให้พี่ชายเรามาถึงก่อนเถอะ พี่ไม่ช่วยนะจะบอกให้ รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วง พอจงแดฉีดวัคซีนเสร็จ พี่ก็รีบบึ่งมานี่เลย” พอดื่มน้ำเสร็จ จูฮยอนก็เดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงของเขาในทันที พร้อมกับที่คว้าขวมนมขึ้นมาป้อนลูกชายของเธอด้วย คุณสามีก็เดินไปนั่งที่โซฟาติดริมผนังโดยอัตโนมัติ


    เซฮุนก้มหน้ามองตักในทันที รู้ดีว่าวันนี้ตัวเองสร้างไว้หลายเรื่อง ขนาดพี่จูฮยอนยังดุเขา ไม่อยากจะคิดถึงตอนที่ฮยองนิมมาถึงเลย “ผมขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะครับ”


    พอเห็นเขาหน้าเสีย จูฮยอนก็ถอนหายใจก่อนจะตบต้นขาของเขาเบาๆ จูฮยอนมองมาราวกับเขาเป็นจงแดอย่างไหร่อย่างนั้น แต่พอเห็นเขาหงอย เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะบ่นเขาอีกต่อไป


    “เมื่อกี้พี่บอกว่าฮยองนิมจะมา ผมคิดว่าเขาประชุมอยู่ที่เชจูซะอีก” เซฮุนถามพร้อมกับอุ้มจงแดขึ้นมาหอมแก้มดังฟอด อดใจไม่ไหวเพราะหลานชายของเขาเป็นเด็กที่อารมณ์ดีมาก ไม่รู้ได้ใครมา ทั้งพี่จูฮยอน ทั้งพี่ชายเขาก็ติดจะนิ่งๆด้วยกันทั้งคู่ ดูสินี่ขนาดเพิ่งโดนจับฉีดยามาแท้ๆ ยังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังลั่นห้องได้อยู่เลย


    ยังไม่ทันที่จูฮยอนจะได้ตอบ ประตูห้องผู้ป่วยของเขาก็ถูกเปิดออกอีกครั้งเสียก่อน


    “ก็นั่นมันก่อนที่พี่จะรู้ว่าเราต้องแอดมิทนอนโรงพยาบาลยังไงล่ะเซฮุน”


    พูดถึงฮยองนิม ฮยองนิมก็เดินหน้าเครียดเข้ามาในห้องราวกับรู้ ถึงแม้สีหน้าจะบอกบุญไม่รับมากเพียงใด แต่จุนมยอนก็ยังเดินมาจูบศีรษะรั้นๆทั้งของเขาแล้วก็จงแดอยู่ดี ส่วนภรรยาของฮยองนิมนั้น พี่ชายเขากลับวางมือบนศีรษะของเธอซึ่งกำลังนั่งอยู่เป็นการทักทายเพียงเท่านั้น


    “เกิดอะไรขึ้น ฮึ? บอกพี่มาตามตรงนะเซฮุน มีปัญหาเรื่องสุขภาพตรงไหนรึเปล่า” จุนมยอนถามเสียงดุ


    “ผลการตรวจไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับฮยองนิม แต่ผมดันวูบไป จงอินก็เลยพาผมมาส่งโรงพยาบาล” พอโกหกเสร็จ ในทันทีเซฮุนก็ก้มหน้า กัดริมฝีปากด้วยความประหม่า สบสายตาพี่ชายที่มองมาตาแข็งแวบเดียวแล้วแสร้งทำเป็นเล่นกับจงแดอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ขนาดเขากับจงอินก็ยังแทบจะคุยกันดีๆได้ไม่เกินสองสามประโยค แล้วยิ่งฮยองนิมกับคุณสามีด้วยแล้ว เพิ่งจะเข้าหน้ากันติดหลังจากเขม่นกันมานาน บอกตามตรง เซฮุนไม่อยากให้ฮยองนิมกับจงอินต้องผิดใจกันอีก


    “แล้วนี่จงอินไปไหนล่ะ เจ้านั่นไม่ได้มาอยู่เฝ้าเราหรอกเหรอ” พี่ชายเขาถามพร้อมกับมองหาคุณสามีไปด้วย


    “จงอินเดินออกไปตอนที่เขารู้ว่าคุณกำลังจะมายังไงล่ะจุนมยอน ขี้โวยวายแบบคุณ เดี๋ยวก็ต้องมาชวนเขาทะเลาะอีก” จูฮยอนพูดยิ้มๆพร้อมกับยกมือขึ้นมาวางต้นแขนของพี่ชายเขาไปด้วย “แต่พูดจริงๆนะ ช่วงหลังๆที่พี่เจอจงอิน พี่ว่า เขาดูอ่อนลงมาก เหมือนเขาเปลี่ยนไปไม่ใช่ผู้ชายคนเดิมที่พี่เคยเจอเมื่อสองสามปีก่อน”


    เซฮุนเงียบ ... แล้วแสร้งทำเป็นไม่ได้สนใจจะฟัง เขายังเล่นกับจงแดต่อไป เพราะรู้ดีว่าพี่สะใภ้ของเขาน่าจะช่วยพูดให้เขาใจอ่อนกับคุณสามีนั่นแหละ มันจะมีเรื่องอะไรไปอีกเล่า


    “พี่ก็เห็นนะว่า ช่วงหลังๆมานี้ จงอินก็พยายามทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นอยู่”


    ไม่อยากจะเชื่อเลย ... แม้แต่ฮยองนิมก็ยังจะเห็นดีเห็นงามไปกับคุณสามีด้วย


    “ไม่ ...” เซฮุนตอบเบาๆ แต่คำสั้นๆคำเดียวมันกลับเต็มไปด้วยความหนักแน่นจนคนทั้งสองน่าจะรู้สึกได้ “จงอินก็เป็นจงอินวันยันค่ำนั่นแหละครับ ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเปลี่ยนไปได้แค่ชั่วข้ามคืน เขาอยากจะเป็นอิสระ ไปใช้ชีวิตของตัวเอง ตอนนี้ผมเองก็เช่นกัน”


    “เซฮุนนา ...” จูฮยอนเรียกชื่อเขาเสียงอ่อน ก่อนพี่สะใภ้ของเขาจะลอบสบตากับฮยองนิมเงียบๆ คู่สามีภรรยาดูเหมือนมีอะไรบางอย่างจะพูด แต่ก็ยังลังเลอยู่ว่าจะพูดดีหรือไม่


    “ผมเข้าใจว่าพวกพี่ใจอ่อนกับจงอินแล้ว แต่ผมขอร้องว่าอย่าเข้าข้างเขานักเลยได้ไหมครับ พวกพี่ ... ไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรไว้บ้าง” เขาพูดช้าๆ ก่อนจะหลบตาจุนมยอนอีกครั้ง รู้สึกแย่มากกับการที่ครอบครัวของพี่ชายต้องมาแบกรับปัญหาครอบครัวของเขาไปด้วย แต่เซฮุนเก็บไว้ไม่ไหวแล้ว วันหนึ่งถ้าหากเขาเป็นอิสระได้ ฮยองนิมก็ต้องรู้เรื่องลึกๆทั้งหมดอยู่ดี จะรู้ตอนนี้หรือรู้ทีหลังก็คงไม่ต่างกันหรอก


    “มันมีเรื่องหนึ่งที่เขาทำ ... แล้วผมคิดว่า ผมคงทำใจให้อภัยเขาในเรื่องนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน ตอนที่ครอบครัวพี่มีปัญหา ที่จงอินยื่นมือเข้ามาช่วย ให้พี่ยืมเงินเขาแบบฟรีๆก็เพราะเขาตั้งใจจะใช้เรื่องนี้มาควบคุมผมเพราะเขารู้ว่ายังไงผมก็ไม่มีทางปล่อยให้พวกพี่ลำบาก แล้วเขาก็เอาเรื่องนี้มาขู่ผมตลอด ...”


    ทั้งฮยองนิม ทั้งพี่จูฮยอนถึงกับเงียบกันไปพักหนึ่ง


    ก่อนคนทั้งคู่จะมองหน้ากันราวกับจะปรึกษาอะไรบางอย่างทางสายตาอีกรอบ ไม่นานพี่สะใภ้ของเขาก็เป็นฝ่ายพูดออกมาคนแรกในที่สุด


    “พวกพี่รู้เรื่องนี้กันมาสักพักแล้วเซฮุน”


    คราวนี้เป็นตัวเขาเองบ้างที่ถึงกับอึ้งไป


    “พวกพี่รู้เหรอครับ?” เซฮุนถามพร้อมๆกับที่เบิกตามองพี่ชายและพี่สะใภ้ตาโตไปด้วย “รู้ได้ยังไง ...”


    ฮยองนิมถอนหายใจออกมาดังเฮือกแล้วยกมือขึ้นกอดอก มองทั้งเขาแล้วก็ลูกชายตัวเองด้วยสายตาของคนที่เป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นพ่อ และเป็นพี่ “ก็วันนั้นที่เราไปตีกันที่บ้านพี่นั่นแหละ ตอนจงอินแยกไปคุยกับพวกพี่สองคน เขาเล่าทุกอย่างให้พี่ฟังทั้งหมด แล้วเขาก็ฉีกสัญญากู้ยืมกันไปวันนั้นเลย ตอนแรกพี่ก็ไม่ยอมหรอกเพราะตอนนี้พี่ก็ทยอยคืนไปเยอะแล้ว ครอบครัวพี่ไม่ได้ลำบากเหมือนเมื่อก่อน จะมาเอาเงินคนอื่นฟรีๆมันก็ไม่ใช่เรื่อง แต่จงอินก็ดักไว้ทุกทางจนพี่ต้องยอมอยู่ดี”


    “จริงเหรอครับ” เซฮุนถาม ยังอึ้งไม่หายที่คุณสามียอมยกเลิกหนี้ก้อนโตที่ฮยองนิมยืมไปได้ อย่าบอกนะว่าที่ทำท่าทีมีลับลมคมในกันวันนั้น มันคือเรื่องนี้เองหรอกเหรอ


    “ใช่จ้ะ” จูฮยอนตอบพร้อมกับพยักหน้าไปด้วย “ตอนแรกที่จงอินเค้าสารภาพ พี่ชายเรากับเขาก็เกือบจะวางมวยกันอีกรอบแล้วแหละ แต่เขาขอโอกาสอีกครั้ง เขาอ้างว่าที่เขายกหนี้ให้เพราะจงแด เขาเห็นว่าพวกพี่มีลูกเล็กแล้วเขาก็อยากรับขวัญหลานด้วย แต่พี่รู้ว่าจริงๆแล้วมันไม่ใช่หรอก จงอินทำเพื่อเรานั่นแหละเซฮุน มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลย แล้วเขาก็บอกว่าเรื่องนี้เขาทำคนเดียวไม่ได้ เขาอยากได้เราคืนมานะเซฮุน แล้วเขาก็ต้องการให้พวกพี่ให้อภัยเขาก่อน ก่อนที่เราจะให้อภัยเขาเหมือนกัน ... รู้ไหม”


    “แล้วเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม ...”


    เขาพึมพำออกมาราวกับจะพูดคนเดียว ...


    เซฮุนสับสนกับความจริงที่เพิ่งได้รู้ เป็นอีกครั้งที่ฝ่ายรักและฝ่ายอยากจะเกลียดกำลังเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายภายในหัวของเขา


    “มันก็เป็นเรื่องที่เราจะต้องไปคุยกับเขาเองนะ เซฮุน” คราวนี้ฮยองนิมเป็นคนพูด “แต่พี่บอกได้อย่างหนึ่ง เราจะเชื่อหรือไม่เชื่อพี่ก็ได้ แต่วันนั้นจงอินยอมพี่ทุกอย่าง จนพี่เองก็ยังแปลกใจ เขาถามพี่แม้กระทั่งว่าเวลาที่พี่ทะเลาะกับจูฮยอนแรงๆแล้วพี่ทำยังไง แล้วรู้ไหม สุดท้าย พี่บอกเขาไปว่าไง พี่บอกเขาไปว่า ทุกครอบครัวมันก็มีสุข มีทุกข์กันเป็นเรื่องปกตินั่นแหละ แต่ไม่ว่าจะทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหน ก็ห้ามปล่อยเมียให้ออกไปอยู่นอกบ้านเด็ดขาด จะโดนเมียเกลียดขี้หน้าจนไม่ยอมมอง จะนอนแยกห้องกันเป็นปีก็ต้องยอม แต่อย่างน้อยเมียก็ยังอยู่ในบ้าน อยู่ใกล้หูใกล้ตา อยู่ในบ้านด้วยกันยังไงเค้ายังเป็นเมียของเรา แต่ถ้าหากปล่อยให้แยกบ้านไปเมื่อไหร่ เมื่อนั้นเราไม่มีทางรู้เลยว่าเมียเราไปอยู่นอกบ้านแล้วเขาจะไปเจอใครอีกบ้าง ตอนนั้นแหละที่มันจะกลับมาเป็นครอบครัวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ... เข้าใจสิ่งที่พี่กำลังบอกเราอยู่ไหม ฮึ?”


    เซฮุนพยักหน้า ...


    น้ำตารื้นๆขึ้นมานิดหน่อย


    เข้าใจและรู้ความนัยลึกๆของสิ่งที่ฮยองนิมบอกด้วย ...




    เข้าใจ ... แต่ไม่อยากจะรับรู้


    ไม่รับรู้ก็จะได้ไม่ต้องเจ็บอีก 




    Talk : ถ้าอยากให้กำลังใจคุณสาเย๊อะๆเลย แต่ไม่รู้จะพูดอะไร

    แค่แปะ ไว้ที่แทกฟิคหรือในคอมเม้นท์สักดวง

    คุณสาก็ดีใจมากๆแล้วค่ะ

        ♥

     



    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
ตอนลูกน้อยดิ้นแล้วเซฮุนเรียกคุณสาไปหาน่ารักมากๆ อาจจะยากหน่อยที่จะกลับมารู้สึกดีต่อกันเหมือนเดิมแต่คงไม่ยากเกินความพยายาม เอาใจช่วยคุณสาในการง้อเมียนะ
patchar03358207 (@patchar03358207)
ทำไมจงอินถึงไม่ยอมบอกรักน้องสักที
sehunl94 (@sehunl94)
ฮืออออ ชอบความรักเมียของจงอินมากอ่ะ เราอ่านมาถึงตอนนี้สัมผัสได้เลยว่าคุณสาเค้ารักเมียมากแค่ไหน 555555 เป็นกำลังใจให้คุณสาต่อไปค่ะ
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
ตอนฉากที่จงอินดูแลน้องคือน่ารักมากอ่ะ ตอนที่เขารู้ว่าลูกดิ้นพร้อมกันอีก ฮือออออ แต่ก็ยังสงสารน้องอยู่ น้องใจแข็งมากๆเลยอ่ะ ไม่ยอมใจอ่อนกับจงอินเลย แต่เข้าใจน้องอ่ะ ที่ผ่านมามันก็เจ็บมาก จะให้ปล่อยก็ไม่ใช่เนอะ หวังว่าน้องกับจงอินจะเคลียร์ปัญหาให้จบลงเร็วๆ
cvlsaaj (@cvlsaaj)
สงสารคุณแม่ รักเค้า แต่สิ่งที่เค้าเคยๆทำไว้ก็ฝังใจเกินจะปล่อยไหว โอ๋ๆนะคะคุณแม่ ส่วนคุณพ่อตอนนี้จะทำอะไรเหมือนก็ผิดไปหมด เอ็นดูที่นางเรียกตัวเองว่าทึ่ม คือแงง ตลกปนสงสารปนสมน้ำหน้า5555 แต่คุณพ่อเค้าก้ดีขีึ้นแล้วน้าา เหลือแค่ไม่ยอมพูดไม่ยอมบอกเนี่ย ปล่อยให้มารู้ทีหลังมันก็เป็นอย่างงี้เลยไง แต่ว่าอ่านแล้วก็เอาใจช่วยคุณสมีง้อเมียนะคะ ยังไงก็อยากเห็นครอบครัวอบอุ่น ตอนนี้เห็นด้วยกับที่พี่จุนพูดเลย ไม่อยากให้หย่าเลย อ่านตอนนี้แล้วโหวงหัวใจไปหมดเลยค่ะไรท์แต่งเก่งมากๆเลย เป็นกำลังใจให้ไรทืเตอร์ละก็คุณสมีด้วยนะคะ ขอบคุณที่สละเวลามาแต่งให้อ่านนะคะ รักก❤️🧸🐥
tua_o (@tua_o)
โอ๋นะคับคนดีฮื่อ ไม่รับรู้ก็ไม่รับรู้ แงงงเวลาที่น้องรู้เรื่องมากขึ้นแล้วยังรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องเก่าๆอยู่ เราสงสารน้องมากๆอยู่ดี คุณสาน่ารักขึ้นเยอะเลยค่ะ แต่ยังไงเรื่องที่น้องทำร้ายจิตใจมาเป็นปีๆมันคงไม่สามารถดีขึ้นได้แค่เดือนสองเดือน น้องคงต้องการเวลา ต้องการความมั่นคงจากคุณสามากขึ้นอีก ให้กำลังใจน้าคุณสาคนทึ่ม รักเตงุนเยอะๆ สู้ๆ อ่านแล้วอบอุ่นใจกับว่าที่คุณพ่อเขาจริงๆเล้ยแง
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ก่อนอื่นเลย ขอพูดถึงเรื่องความอยากจะจุ๊บโดยไม่สนใครทั้งนั้น อารามตกใจ ขวัญหนีดีฝ่อ เราจะจุ๊บเมียเรา จุ๊บๆๆ ให้กำลังใจตัวเอง ให้กำลังใจเมีย คุณหมอดูนะ เนี่ยๆๆๆ ทำไมทื่อขนาดนี้!!!! ว่าที่คุณพ่ออ่อนไหวไม่แพ้กันเลยอ่ะ แล้วไหนจะฟัดแก้มอีก หอมแบบนี้มันน่าเขินกว่าอีกจงอินนนนน เซฮุนผ่อนคลาย+หลานแข็งแรงนี่ก็สบายใจละ แถมเซฮุนยิ่งมาได้รู้ว่า จงอินจริงใจกับการเริ่มต้นใหม่มากแค่ไหนเซฮุนฝั่งต่อต้านจะยอมอ่อนลงบ้างมั้ยนะะะ
khunnuya0624 (@khunnuya0624)
ฮอร์โมนคนท้องนี่รุนแรงจริงๆเลย คุณสาเค้าเป็นคนทึ่มๆจริงๆนั่นแหละ พูดไม่เคลียร์ก็เลยทำน้องเค้าน้อยใจ พาลไปหลายเรื่องจนเป็นลมเลย สงสารคุณสาได้มั้ยคะ ตกใจจนหน้าซีด แถมยอมโดนคุณหมอดุอีก นี่เขินมากๆตอนจงอินมาอธิบายน้อง เรียกน้องว่าเบบี้งี้ ฟังแล้วอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน อย่กให้น้องใจอ่อนให้คุณสาเยอะๆได้แล้ว นี่คุณสาทั้งตามใจ ทั้งยอมลงให้ทุกอย่างแล้ว ให้โอกาสคุณสานะคะ ตอนลูกดิ้นก็ด้วย น่ารักกก เวลาน้องลืมตัวแล้วให้จงอินมาดูลูกดิ้นก็น่ารักมากกก อ่านไปก็เขินไป
ตอนนี้น้องเองก็รู้แล้วว่าจงอินไปสารภาพ ไปขอโอกาสจากพี่จุน ทำทุกอย่างแล้วเพื่อเริ่มต้นใหม่ น้องช่วยเปลี่ยนใจมามองคุณสาใหม่หน่อยนะคะ ให้โอกาส อย่าหย่าเลยนะคะ อยู่เป็นครอบครัวแล้วอบอุ่นน้าา นี่อยากให้น้องถามไปเลยเรื่องแทริน ถ้ารอจงอินอธิบายนี่คงอีกนาน คนทึ่มๆแบบจงอินคงตามอารมณ์คนท้องไม่ทันแน่นอน แง้
somjuphalidha (@somjuphalidha)
พูดจาได้น่าตีจริงๆเลย พูดไม่ครบแบบนี้คุณแม่คิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว ละนี่ก็ทนเซฮุนให้น้อยใจไม่ไหวเลย น้ำตามาเต็ม ฮือออ แต่ตอนคุณเขาใช้เสียงสองเสียงสาม ง้อเรียกเบบี้~ คือแบบ.. ต่อหน้าคุณหมอตอนนั้นมัน โอ้ยยย ทูลหัวยอดดวงใจมากไหมยังไงงงง เนี่ยเป็นซะอย่างเนี้ย ยอมลงหมดขนาดนี้คือคนเย็นชาเมื่อต้นเรื่อง ไม่ให้เซฮุนสับสนแบ่งออกเป็นฝั่งเกลียดกับฝั่งรักได้ไงอ่ะ ละอีกนิดเดียวชื่อหลานสาวที่ตัวเองเอาไปมโนเป็นตุเป็นตะก็จะเคลียร์แล้วเชียว ดูสิปี๊ดจนวูบ ห่วงหลานนนนนน
แต่อยากรอพอฟื้นขึ้นมาว่าจะเจออะไร คุณสาจะสารภาพเรื่องแทริน จะเอาอกเอาใจไม่ห่าง จะได้มีดุให้แมวหงอ หรือจะงุ้งงิ้งปลอบเรียกขวัญกันอีกมั้ย ฮื่ออออ
tua_o (@tua_o)
คุณสาขาาาาาาทำไมน้องเราเป็นลม! ฮื่อออต้องเพราะความเครียดแน่ๆเลย แต่เอาจริงๆเข้าใจความรู้สึกเซฮุนมากเลย ไม่ใช่ว่าทำไมต้องงี่เง่าคิดมากอะไรขนาดนี้ อหก่อนหน้านี้ที่จงอินทำกับน้องมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะคะคุณ น้องเราเสียใจเป็นปีทำดีไม่กี่เดือนมันไม่ได้จะลบล้างความรู้สึกที่เสียไปให้มันกลับมาง่ายๆ แง อย่าว่าน้อง น้องน่ารัก ชอบความถามนู้นนี้นั้นเรื่องลูก น่ารักจริงๆ555555555 ไม่มีความไบแอสเรย แต่เท่าที่ดูคือคุณสาพยามมากขึ้น แถมช่วงนี้เราอวยคุณสาบ่อย วันนี้คุณสาหล่อขึ้นนนนเย่ะ อย่าให้น้องเป็นอะไรนะ รักน้องมากๆๆๆด้วย ถึงน้องจะงอแงก็ห้ามเบื่อห้ามโกรธ น้องเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณสาทั้งนั้น ใช่ค่ะ ฉันเอ็นดูเตงุนมากจีจีฮื่อ;-; สู้ๆนะคะคุณแม่ หนูต้องปลอดภัยนะ สู้ๆนะคะไรท์ แฮ่ ดีใจที่ไรท์กลับมาแล้วว
fishypug (@fishypug)
เบบี้...เกือบจะดีแล้วเชียว
kh8894vr1 (@kh8894vr1)
ไม่รู้จะสงสารใครดีเลยค่ะ นั่งสำลักความกระอักกระอ่วนเป็นเพื่อนคุณหมอปาร์คละกัน อย่าให้น้องเป็นอะไรเลยค่ะ พูดสาก็พูดไม่คิดเล๊ยยยย(ตีปาก)
fishypug (@fishypug)
โถคุนพระเอกคะ อยากจะหอบลูกฮุนของดิชั้นหลับบ้านมากค่ะ พูดอะไรน่ะ ฮึ่ยยยยย
fishypug (@fishypug)
โถคุนพระเอกคะ อยากจะหอบลูกฮุนของดิชั้นหลับบ้านมากค่ะ พูดอะไรน่ะ ฮึ่ยยยยย
cvlsaaj (@cvlsaaj)
แงงงงใจไม่ดีเลยยยย แค่เป็นลมใช่ไหม น้องกับลูกไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมฮือ ฮอร์โมนคนท้องมันแปรปรวนมากๆเลยจงอินก็คือช่วยอธิบายทีว่าแทรินแค่หลาน ช่วยทำให้น้องมั่นใจเถอะนะ รักน้องก็บอกว่ารักบ้างสิ พูดออกไปบ้าง บางทีแค่การกระทำมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเเล้วคนเค้าทนเค้าเจอไรแย่ๆมาตั้งสามปีขนาดนั้น จงอินจะมัวรออะไรเนี่ย น้องเข้าใจผิดหมดแล้วเว้ยนน แงงหนูอินมากๆ อยากจะบอกว่าคิดถึงไรท์มากๆด้วย ขอบคุณนะคะที่สละเวลามาแต่งให้หนูอ่าน/ ก้มกราบบ
pinkdao1 (@pinkdao1)
น้องฮุนอย่าเป็นอะไรไปนะ แงๆๆๆๆ ❤ ♥ ♥ ♥ ♥