LETHAL ทะนงsavedbywolf
Baby, If you say so.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    • 12: Baby, If you say so ...


    “แล้วถ้าฉันเรียกร้องให้เราสองคนเริ่มใช้ชีวิตแต่งงานเหมือนคนปกติด้วยกันในตอนนี้ล่ะ ... เอามันในตอนนี้แหละ หลังจากนี้ด้วย แล้วก็ขอให้เป็นแบบนั้นไปเรื่อยๆเลยได้ไหมเซฮุน?”


    .


    .


    .


    เซฮุนถึงกับอึ้งไป ...


    คำพูดนี้นี่มันคือ การขอเริ่มต้นใหม่ด้วยกันดีๆนี่เอง


    เขาไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไปใช่ไหม?


    เซฮุนอ้าปากพะงาบๆ ได้แต่มองใบหน้าของคุณสามี ฮยองนิมแล้วก็พี่จูฮยอน แม้กระทั่งจงแดก็ยังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวตามมาด้วยเลย


    “คุณมัดมือชกผมแบบนี้ไม่ได้นะจงอิน!”


    เขารู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังโวยวายเกินความจำเป็นไปเยอะมาก ทั้งที่คุณสามีเขาก็แค่ถามธรรมดาๆเท่านั้น แต่ไม่รู้แหละตอนนี้ทุกคนดูเหมือนจะเห็นใจจงอินมากเป็นพิเศษ แค่พี่ชายกับพี่สะใภ้ยังไม่พอ จงแดก็ดูเหมือนจะมีชายหนุ่มเป็นคนโปรดไปแล้วด้วย


    “ทันทีที่ลูกคลอด คุณต้องเซ็นใบหย่าให้ผมแล้วก็อย่ามายุ่งกับผมอีก” 


    ทันทีที่เซฮุนพูดจบ ...


    เสียงถอนหายใจของฮยองนิมก็ดังขึ้น พี่ชายมองหน้าเขาเหมือนกำลังเหนื่อยใจมากๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินส่ายหัวหายไปอีกทาง เขารู้ตัวว่าพูดแรงไปแล้ว แต่เซฮุนก็หยุดตัวเองไม่ได้ ตั้งแต่ตอนที่หาเรื่องทะเลาะ หรือแม้กระทั่งไม่อยากให้คุณสามีสนใจหลานแท้ๆของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่


    ในตอนที่จงอินยังสนใจเขาอยู่


    เซฮุนก็ไม่อยากให้คุณสามีหันไปมองที่ไหนอีกเลย


    ทั้งที่พูดตัดเยื่อใยไปแรงมาก ... เขาคิดว่าจงอินจะต้องโมโหกลับมาหลังจากอดทนมาทั้งวัน แต่มันก็ไม่เกิดขึ้นแต่อย่างใด ตรงกันข้ามคุณสามีก็แค่มองเขากลับมานิ่งๆ ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สากับการที่เขาขอหย่าแทบทุกครั้งที่เราสองคนคุยกันได้ 


    “ก็ตอนนี้เรายังไม่ได้หย่ากันนี่ ถูกไหมล่ะ”


    จงอินถามกลับ สายตามองมานิ่งๆแล้วนั่นก็ทำให้เซฮุนรู้ว่าคุณสามีเค้าเริ่มจะโกรธขึ้นมาบ้างแล้วเพียงแต่ยังเย็นพอที่จะไม่เสียงดังใส่เขาเหมือนเมื่อก่อน เท่านั้น อาการโวยวายเกินพอดีของเขาก็แทบจะหายไป จะเหลือไว้ก็แต่ใบหน้างอง้ำจนจูฮยอนได้มองมายิ้มๆเท่านั้นแหละ


    “ถ้านายไม่ชอบให้ฉันบังคับก็อย่าทำให้ฉันต้องบังคับนายในเรื่องนี้ ฉันขอแค่รู้ความเป็นไปทุกอย่างในเรื่องสุขภาพของนายกับลูกก็เท่านั้นเองเซฮุน” คุณสามีย้ำ เน้นๆไม่มีน้ำมาเลยแล้วมันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังงี่เง่าเกินไปจริงๆนั่นแหละ


    “คุณรู้แล้วคุณจะได้อะไร ...”


    ก็รู้ว่าตัวเองงี่เง่า แต่ฮอร์โมนบ้าๆที่กำลังวิ่งพล่านอยู่ในตัวเขาก็ยังทำให้เซฮุนไม่ยอมแพ้ ถึงแม้น้ำเสียงจะอ่อนลงจนคุณสามีต้องเปลี่ยนท่าทีให้อ่อนลงตามไปด้วยแล้วก็ตาม


    “ไม่ได้อะไรสักอย่าง” จงอินตอบกลับในทันที สายตายังคงมองมา ราวกับมันยังมีคำพูดมากมายที่เอ่ยต่อหน้าพี่สะใภ้ของเขาไม่ได้ “แล้วนายได้อะไรจากการที่พยายามผลักไสฉันออกไปในช่วงที่นายต้องการคนดูแลมากที่สุดกันล่ะ หืม?”


    ไม่ได้อะไรสักอย่าง ... เช่นกัน


    เซฮุนมองตาคุณสามีแล้วได้แต่ยอมรับเงียบๆอยู่ภายในใจ ทั้งเขาและจงอินต่างก็รู้ดี ...


    ในขณะที่อีกคนพยายามตามไขว่คว้า แต่เซฮุนก็ได้หาปีกของตัวเองเจอแล้ว เขารู้แล้วว่าเขามีอะไรอยู่ในมือ ปีกมันเป็นของเขามาตั้งแต่แรก ไม่ได้เป็นของจงอินหรือของคุณพ่อ มันยังมีอะไรในใจเขาอีกมากมาย แต่เขาเหนื่อย ไม่อยากคุยแล้ว


    ใครว่า คนที่พยายามจะไขว่คว้าเหนื่อยอยู่ฝ่ายเดียวกันล่ะ


    คนที่พยายามหนี พยายามจะปฏิเสธทั้งๆที่ใจมันโหยหาเค้ามากกว่าอะไรทั้งหมด


    มันก็เหนื่อยแสนเหนื่อยไม่ต่างกันหรอก


    “ผมยอมก็ได้ ...”


    เซฮุนยอมในที่สุด เขาพูดเบาๆแต่ก็มั่นใจว่าคุณสามีจะต้องได้ยินทุกคำอย่างแน่นอน เด็กหนุ่มหันไปมองใบหน้าของพี่สะใภ้อยู่ชั่วครู่ พอเห็นว่าจูฮยอนกำลังเล่นกับจงแดไม่ได้สนใจอะไรเขากับคุณสามีมากมายนัก เขาก็รีบพูดต่อในทันที


    “แต่ผมบอกไว้ก่อนนะ ถึงคุณจะซื้อใจคนบ้านนี้ได้แล้วก็ตาม แต่นั่นไม่ได้แปลว่าผมจะยอมคุณไปทุกอย่าง คุณอยากเป็นคนพาผมไปหาหมอ ได้ คุณอยากรู้เรื่องสุขภาพของผมกับลูก ได้ ... แต่ผมอยากให้คุณสัญญาว่าคุณจะไม่ก้าวก่ายการตัดสินใจใดๆของผมเกี่ยวกับลูกอย่างเด็ดขาด”


    “มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะเซฮุน”


    คราวนี้คุณสามีเค้าถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับเลยทีเดียว สีหน้าของจงอินดูเหมือนจะหมดความอดทนกับความรั้นของเขายิ่งกว่าตอนที่ฮยองนิมเดินหนีออกไปนอกห้องเสียอีก “เมียฉันทั้งคน ลูกก็ลูกฉัน ไหนบอกมาหน่อยสิ มันจะเป็นไปได้ยังไง กับการที่ฉันจะไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นใดๆเกี่ยวกับนายหรือลูกได้เลย”


    “เป็นไปได้สิจงอิน คุณสละสิทธิ์ในตัวผม ในตัวลูกของเราไปตั้งแต่ตอนที่คุณเซ็นสัญญาบ้าๆนั่นกับคุณพ่อไปแล้วไง”


    ถึงกับเงียบ ...


    จงอินนิ่งค้าง สีหน้าช็อกสุดขีดเหมือนเมื่อตะกี้โดนเขาตบหน้ากลับไปอย่างแรง


    คนพูดเองก็เช่นกัน นิ่งไปในทันทีที่รู้ว่าตัวเองได้พูดอะไรออกไป เซฮุนไม่ได้ตั้งใจ เขาไม่ได้อยากเอาคำพูดเจ็บแสบพวกนี้มาทำร้ายคุณสามีเลย แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแล้วความกดดันทั้งหมดนี่มันก็ทำให้เขาอยากจะร้องไห้ อยากจะหนีขึ้นไปอยู่บนห้อง ซุกตัวบนเตียง แล้วร้องไห้ออกมาให้หมดจนไม่เหลืออะไรสักอย่าง


    “จงอิน ผมขอทะ-”


    ในตอนที่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปนั้น เซฮุนพยายามจะขอโทษคุณสามีแล้วจริงๆ แต่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกขัดด้วยเสียงของฮยองนิมที่ตะโกนเรียกจูฮยอนออกไปหาเสียก่อน พี่สะใภ้มองเขากับจงอินอยู่ครู่หนึ่งแต่พอเธอเห็นว่าเราทั้งคู่ไม่ได้ตั้งท่าจะทะเลาะอะไรกันรุนแรง หญิงสาวก็ยอมลุกขึ้น อุ้มจงแดเดินออกไปในที่สุด


    “การที่ฉันยอมรับผิด ฉันขอโทษในสิ่งที่ฉันเคยทำไม่ดีกับนาย ฉันขอโอกาสให้เราเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง ที่ผ่านมา ... ฉันคิดว่านายจะเข้าใจแล้วเสียอีกว่าฉันเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ”


    พอร่างของหญิงสาวเดินออกไปจนลับสายตา คุณสามีก็พูดมาทันที คราวนี้มันไม่ได้มีความโมโหหรืออารมณ์ประชดประชันเลยสักนิด แต่มันเต็มไปด้วยการตัดพ้ออย่างชัดเจนจนทำให้เซฮุนต้องก้มหน้าหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด


    “ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกันนะเซฮุน บ้าน รถ ที่ดิน ทรัพย์สินต่างๆฉันก็โอนให้เป็นชื่อนายคนเดียวเกือบหมดแล้ว ฉันพยายามจะแสดงความจริงใจกับนายแล้วจริงๆนะ ที่ผ่านมาฉันให้ทุกคนเท่าๆกันหมด แล้วฉันก็ไม่อยากให้นายรู้สึกว่านายด้อยกว่าคนอื่นเลย ถ้าหากนายยังคิดจะไปจริงๆ คนที่เหลือแต่ตัวอย่างฉันก็คงไม่มีอะไรมารั้งไม่ให้นายไปได้แล้ว เซฮุน ...”


    พูดไม่ออก ...


    เคยแต่ตัดพ้อเค้าต่างๆนาๆ


    วันนี้มาโดนเองบ้าง ถึงกับไปไม่เป็นจริงๆ


    เซฮุนเงียบ ... เขาไม่รู้จะพูดอะไร ไม่อยากตอบรับแล้วกลับมาคืนดีกันในตอนนี้ แต่ก็ไม่ได้อยากตัดเยื่อใยให้ขาดสะบั้นมองหน้ากันไม่ได้อีกเพราะว่าเขายังไม่กล้าไว้ใจใคร ... แม้แต่ตัวเอง เด็กหนุ่มจึงหันไปหยิบผ้าห่มผืนเล็กๆของจงแดขึ้นมาคลี่คลุมตักตัวเองแก้เก้อแล้วมองมิกกี้เม้าส์บนผ้าซึ่งกำลังยิ้มร่าให้เขาในตอนนี้แบบงงๆ


    ในตอนที่รู้สึกไม่มั่นคง อ่อนแออย่างถึงที่สุด โดยไม่รู้ตัว เซฮุนชอบที่จะเอามือแตะตรงหน้าท้องน้อยของตัวเอง รู้สึกว่าเพื่อนหนึ่งเดียวที่ไว้ใจได้ก็คือ ลูก แต่จู่ๆสัญชาติญาณแห่งความปกป้องก็มาจากไหนไม่รู้ มันทำให้เซฮุนนึกไปถึงในตอนที่ลูกของเขาโตขึ้น เขาไม่อยากให้มีสิ่งที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับลูก เขาอยากให้ลูกมีความสุขแล้วที่สำคัญ เซฮุนไม่อยากให้ลูกแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแล้วก็ทำให้ลูกของเขาโทษว่าตัวเองไม่มีค่าพอ


    เพราะ ... มันแย่มาก


    “ผมรู้ว่าคุณก็เสียใจ ...”


    เซฮุนพึมพำออกมาในที่สุด เขายังสบตากับมิกกี้เม้าส์ราวกับคาดหวังให้มันกระโดดดึ๋งออกมาจากผ้าห่มเพื่อมาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ที่กำลังเกิดอยู่ในตอนนี้


    “... แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า คุณทำให้ผมเสียใจ ตลอดเวลาที่เราอยู่กินด้วยกัน ... มันไม่มีอะไรจริงเลย ผมยังทำใจยอมรับมันไม่ได้จริงๆ ผมเอง ... ผมก็หวังว่าคุณจะเข้าใจผมเหมือนกัน”


    จงอินพยักหน้าเนือยๆ ...


    ก่อนดวงตาของชายหนุ่มจะมองเขาเนิ่นนาน


    อึดใจถัดมา ร่างคุณสามีก็เขยิบเข้ามาใกล้ แล้วท่อนแขนที่พาดพนักโซฟาอยู่ก็ค่อยๆเคลื่อนมาโอบไหล่ของเขาเอาไว้ ดึงให้เซฮุนเข้าไปซุกอยู่ข้างกายด้วยความนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แล้วทั้งหมดนั่นก็ทำให้คนที่จิตใจบอบบางพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อโอนเอนเข้าหาได้อย่างไม่ยากเย็น


    “เรายังไม่ต้องคิดถึงเรื่องของอนาคตก็ได้ แต่ตอนนี้เรามาพยายามด้วยกันอีกครั้งได้ไหมเซฮุน กว่าลูกจะคลอดก็อีกตั้งหลายเดือน อย่างน้อย ... เรามาอยู่ด้วยกันแบบดีๆนะ อีกอย่างหนึ่ง ฉันอยากดูแลนายกับลูกด้วย นายจะทำอะไร อยากได้อะไร จะได้มีคนช่วยด้วยไง ... ไม่ดีเหรอ?”


    เด็กหนุ่มถอนหายใจช้าๆ ในใจไร้การต่อต้านใดๆไปเป็นที่เรียบร้อย แต่การแสดงออกกลับนิ่ง ไม่อยากให้คุณสามีเห็นว่าเหนื่อยเหลือเกินกับการที่ต้องต่อสู้อยู่คนเดียว


    จงอินพูดไม่ผิด ...


    เซฮุนต้องการคนดูแล


    เขาต้องการใครสักคน ... ต้องการมากๆ


    ไม่สิ เขาไม่ได้ต้องการใครก็ได้


    แต่คนที่เขาต้องการก็คือ คิม จงอินคนเดียวเท่านั้น


    ในจังหวะที่เซฮุนเอียงศีรษะซบลงตรงลาดไหล่ใกล้ๆกับแถวคอของคุณสามีโดยที่ไม่ปฏิเสธอะไรออกมา จงอินก็พ่นลมหายใจออกจากปากราวกับโล่งอกเสียเหลือเกิน พอเห็นเขายอม ไม่เถียง ไม่ตั้งท่าหาเรื่องอีกต่อไปแล้ว ฝ่ามือที่เคยโอบไหล่อยู่ดีๆก็ค่อยๆลูบต้นแขนของเขาขึ้นลงอย่างช้าๆ ทั้งนุ่มนวล อ่อนหวานเหมือนสัมผัสในครั้งที่เราได้ใกล้ชิดกันครั้งล่าสุด


    “แล้วก็ ..”


    คุณสามีพูดเบาๆ เสียงอ่อนเสียงหวานเหมือนกำลังเอาขนมมาล่อทำให้เซฮุนแทบอยากจะผละออกมามองใบหน้าของจงอินเหลือเกิน “เวลาที่เราอยู่บ้าน นายเลิกหลบหน้าฉันได้ไหม บอกตามตรงนะว่าฉันรู้สึกไม่ดี เวลาที่นายเห็นฉันแล้วต้องเดินหนีไปที่อื่น ฉันรู้สึกเหมือน ... ตัวเองเป็นยักษ์เป็นมารในสายตาของนาย”


    “มันไม่ใช่แบบนั้นนะจงอิน บางทีผมแค่ไม่รู้จะทำยังไง ...” เซฮุนตอบกลับไปเสียงเล็กเสียงน้อยไม่ต่างกัน ไม่อยากพูดว่าที่เดินหนี ไม่อยากเห็นหน้าก็เพราะกลัวจะใจอ่อนนี่แหละ


    คุณสามีไม่พูดอะไรไปพักหนึ่ง


    ก่อนเสียงจุ๊บเบาๆจะดังขึ้นแถวขมับพร้อมกับสัมผัสชื้นๆ ... เซฮุนหลับตาลง


    ในใจเข่นเขี้ยวกับตัวเองด้วยความเข้มงวดว่า อย่าเชียวนะ ... อย่าเชียว


    ไอ้ความรู้สึกอุ่นๆในอกพวกนี้มันคือฮอร์โมนที่กำลังเล่นตลกกับความรู้สึกของนาย!


    อย่านะ อย่าได้คิดไปไกลเลยเชียว ....


    “อย่างสุดท้าย ...” คุณสามีพูดขึ้นมาอีกรอบก่อนจะก้มหน้าลงมาเป็นเชิงให้เซฮุนเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วย


    “อะไรครับ?”


    “ฉันขอเวลาของนายวันละสองสามชั่วโมง ...”


    เซฮุนมองใบหน้าของคุณสามีเนิ่นนาน หัวใจเต้นตึกตักจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะแอบได้ยิน


    “ไม่จำเป็นต้องทุกวัน แต่ขอเวลาของนายให้ฉันบ้างได้ไหม เราไม่จำเป็นต้องคุยกันก็ได้ นายจะมานอนหลับอยู่ข้างๆฉัน จะนั่งเงียบๆ อ่านหนังสือ ทำขนม อยากจะออกไปไหน ฉันจะพานายไปทุกที่หรือนายไม่จำเป็นต้องสนใจฉันเลยก็ยังได้ ขอแค่สองชั่วโมงเท่านั้นเองเซฮุน ... นะ”


    เซฮุนเงียบ ...


    นิ่งไปพักหนึ่งจนคุณสามีเค้าต้องย้ำให้เห็นใจอีกรอบ “ขอร้องล่ะ นะ ...”


    “ก็ได้ครับ ...”


    เซฮุนตอบไปในทันทีที่ได้ยินแววเว้าวอนในน้ำเสียงของคุณสามี ต้องเป็นเพราะไอ้ฮอร์โมนบ้าๆนั่นอีกแล้วแน่ๆที่ทำให้เขากลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ เจ้าเง้าเจ้างอดเสียเหลือเกิน


    “แต่แค่อาทิตย์ละสามวันเท่านั้นนะ ผมให้คุณได้แค่สามวัน จะเอาวันไหน คุณก็เลือกมา หมดสามชั่วโมงเมื่อไหร่ เราก็แยกห้องกันนอนเหมือนเดิมแล้วก็ไม่ต้องคาดหวังอะไรที่มากกว่านั้นเลยนะจงอิน”


    “ขอบคุณมากนะเซฮุน”


    คุณสามีเค้าขอบคุณก่อนจะยิ้มน้อยๆ ...


    น่ารักจนทำให้เซฮุนต้องโทษไอ้ฮอร์โมนบ้าๆในตัวเขาอีกแล้ว


    ที่ทำให้คิดไปได้ว่าจงอินน่ะ ... น่ารัก



    .




    ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจสงบศึกกันที่บ้านของฮยองนิมในวันนั้น ...


    จงอินก็ไม่เคยผิดนัด ‘สามชั่วโมง’ ของเราเลยสักครั้ง


    ส่วนเซฮุนเองก็ยอมให้คุณสามีเค้าพาออกไปเที่ยวนอกบ้าน ไปกินข้าว เดินซื้อของใช้หรือแม้กระทั่งยอมให้พาไปซื้อหนังสือมาตุนไว้อ่านที่บ้าน ในตอนนี้การออกไปหาอะไรกินนอกบ้านของเราทั้งคู่ บรรยากาศระหว่างเราสองคนก็ดีขึ้นมาก เขายอมพูดคุยเป็นปกติ


    ส่วนคุณสามีเค้าก็ ... ขยันเอาอกเอาใจเสียเหลือเกิน


    มันดีขึ้นจนถึงขั้น ...


    บางวัน เซฮุนจะเปิดประตูห้องนอนรับแขกของตัวเองเอาไว้ในตอนเช้า แล้วจงอินก็จะเข้ามา เวลาที่เขาแพ้ท้อง คุณสามีเค้าก็จะคอยมานั่งลูบหลัง เช็ดหน้าเช็ดตาให้ในตอนที่สภาพเขาดูไม่ได้มากที่สุด ก่อนจะช่วยประคองให้เขากลับไปนอนบนเตียงได้อีกรอบหลังจากหมดพลังไปกับการอาเจียน


    ถึงแม้จะตั้งกำแพงในใจไว้สูงมากเท่าใดก็ตาม แต่สุดท้ายเซฮุนก็ต้องยอมรับกับตัวเองจนได้ว่าเขาเพลิดเพลินกับช่วงเวลาของเราทั้งคู่อย่างแท้จริง เขามีความสุขขึ้นจนถึงขั้นรอคอยเวลาของเราให้มาถึงเร็วๆ จงอินทำตามที่พูด บางครั้งเราไม่ได้พูดคุยกันด้วยซ้ำ บางครั้งเซฮุนพยายามจะผสมสูตรขนมใหม่ในขณะที่จงอินก็ใส่หูฟังเขียนนู่นเขียนนี่ไปเรื่อยๆ


    หรือวันนี้เราก็แค่นอนดูหนังด้วยกันเงียบๆเท่านั้นเอง


    “จงอิน คุณคิดว่าไง ถ้าหาก เราจะเริ่มตกแต่งห้องใหม่ให้ลูกในตอนนี้เลย มันเอ่อ ... ไม่เร็วไปใช่ไหม” เซฮุนถามในตอนที่ซีรีส์ในโทรทัศน์จบลงแล้วเปลี่ยนมาเล่นโฆษณาผ้าอ้อมเด็กแทน มันทำให้เขาคิดได้ว่าเราทั้งคู่อาจจะต้องเริ่มซื้อพวกของใช้สำหรับเด็กเข้าบ้านแล้ว


    ในทันที คุณสามีเค้าก็หันมายิ้ม ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วตอบตกลงอย่างไม่มีอิดออด “เอาสิ ดีเลย ฉันเองก็อยากไปเดินดูเฟอร์นิเจอร์ใหม่แล้วก็พวกของเล่น วันก่อนฉันเห็นพวกตุ๊กตาสัตว์สำหรับเด็กอ่อน ... ฉันว่าลูกก็น่าจะชอบ”


    “ตุ๊กตาสัตว์? … คุณน่ะเหรอ ไปเดินดูตุ๊กตา ...” เขาพึมพำพร้อมกับสีหน้าไม่อยากจะเชื่อจนทำให้คุณสามีเค้าตีสีหน้าไม่ถูกขึ้นมาเลย


    อย่างจงอินนี่นะ ... จะไปเดินดูพวกตุ๊กตา


    ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ


    “ก็มันมีร้านขายของสำหรับเด็กอ่อนมาเปิดใหม่แถวๆสตูดิโอ ฉันก็เลยไปเดินดูเล่นๆเห็นร้านมันใหญ่ดี ก็ ...”


    เซฮุนหัวเราะ ...


    อะไรของเค้านะ จะรีบแก้ตัวเยอะแยะไปไหน


    ยังไม่ทันว่าอะไรสักหน่อย


    “พวกตุ๊กตา ของเล่นอะไรพวกนี้ คุณไม่ต้องซื้อใหม่หรอกครับ ใช้ของเดิมที่เราเคยซื้อมาเก็บไว้ก็ได้” เขาบอกคุณสามี อารมณ์ดีจนลืมเรื่องที่ผสมสูตรขนมไม่ได้เมื่อตอนกลางวันไปเสียสนิท


    “อย่าดีกว่า ของที่เราเคยซื้อเก็บไว้ ฉันว่าจะชวนนายเอาไปบริจาคให้เด็กกำพร้าพอดีเลย ... ให้เด็กๆพวกนั้นไปเถอะนะ ของยังดีๆทั้งนั้น ไม่เคยใช้สักครั้ง ไม่น่าเกลียดหรอก แล้วที่สำคัญฉันไม่อยากให้นายเห็นของพวกนั้นแล้วก็นั่งเสียใจอีก”


    คุณสามีพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มๆจนทำให้คนที่กำลังอารมณ์ดีถึงกับชะงักไป ให้ตายสิ เขาลืมคิดไปได้อย่างไรนะ พวกตุ๊กตาที่เคยซื้อเก็บไว้ ก็คือซื้อไว้ให้ลูกคนแรก แต่เสียดายที่ไม่เคยได้เอาออกมาใช้ พอคิดได้ เขาก็อึ้งกับตัวเอง คิดไม่ถึงว่าจะมีวันที่ตัวเองสามารถลืมเรื่องพวกนี้ไปได้อย่างสนิทใจ เป็นไปได้อย่างไร เซฮุนเริ่มมีความสุขมากขึ้นจนลืมนึกถึงเรื่องในอดีตไปได้แล้วเหรอ


    ชีวิตเขาดีขึ้นขนาดนั้นแล้วจริงๆใช่ไหม ...


    เซฮุนพยักหน้าก่อนจะยิ้มน้อยๆ ดีเหมือนกัน ค่อยๆเริ่มต้นใหม่กันไปทีละอย่าง คงไม่มีใครที่จะโชคร้ายไปตลอดชีวิตหรอกจริงไหม “ถ้าอย่างนั้น วันหยุดที่จะถึงนี้เราไปซื้อพวกขนมนมเนย ของใช้จำเป็นสำหรับเด็กๆเพิ่ม แล้วค่อยไปบริจาคกันทีเดียวเลยดีไหมครับ ถ้าเพื่อนๆคุณว่าง ฝากชวนพวกเขามาด้วยก็ได้นะจงอิน ผมว่าจะชวนฮยองนิมแล้วก็พี่จูฮยอนไปเหมือนกัน”


    คุณสามีเค้ายิ้มกว้างในทันทีก่อนจะพยักหน้า สายตามองมาหวานเชื่อมจนเซฮุนแก้มร้อน “ไปสิ ชานยอลกับแบคฮยอนน่าจะว่างพอดีแหละ อืม ถ้าพรุ่งนี้นายไม่เวียนหัว ฉันอยากจะพานายไปเดินดูของที่ร้านนั้นเหมือนกัน ว่าไง อยากไปไหม”


    “โอเคครับ” เขาตอบอย่างรวดเร็วก่อนจะแกล้งหันไปหยิบรีโมทมากดเปลี่ยนช่องทีวีหนีสายตาเจ้าชู้แปลกๆของคุณสามี


    “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เดินไม่ไหว” คุณสามีเค้าพูดเสียงนุ่มมากกว่าเดิมแล้วก็เขยิบมาใกล้ ยกมือโยกหัวเขาไปมาแบบที่พักหลังชอบทำเสียเหลือเกิน


    “แต่ ... เวลาของคุณยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมงนะ” เซฮุนเหล่มองนาฬิกาติดผนังก่อนจะพูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยราวกับเด็กกลัวจะโดนดุถ้าหากผิดเวลา


    จงอินหัวเราะทั้งที่ยังส่ายหัวราวกับไม่อยากจะเชื่อ “ตาจะปิดอยู่แล้ว ยังจะมาห่วงเรื่องเวลาอีก ไปนอนไปเซฮุน แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า”


    “ถ้าอย่างนั้นก็ ... กู๊ดไนท์ครับจงอิน”


    เขาพูดช้าๆแล้วลุกขึ้น ทำท่าจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นชั้นล่าง แต่ก่อนที่จะได้ทำแบบนั้น คุณสามีเค้าก็คว้ามือข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ได้ แล้วหอมลงบนหลังมือดังฟอดติดกันสองทีโดยที่เซฮุนเองก็ไม่ได้ตั้งตัวเลยสักนิด


    “กู๊ดไนท์ เบบี้”


    ถึงกับแก้มร้อน ...


    นอนด้วยกันมาเป็นปีๆ ให้สาบานก็ได้ ว่าไม่มีครั้งไหนที่เซฮุนเขินจัดเท่าครั้งนี้มาก่อน พอจงอินปล่อยมือเขาเท่านั้นแหละ ร่างโปร่งบางก็รีบหันหลังเดินออกจากห้องไปในทันที แต่ก่อนเซฮุนจะได้เดินขึ้นชั้นสองของบ้านก็นึกได้ว่าตัวเองจะต้องดื่มนมก่อนเข้านอน


    เขาจึงเลี้ยวเข้าห้องครัวเปิดตู้เย็นหยิบนมแกลลอนใหญ่มาเทใส่แก้วสำหรับตัวเองหนึ่งแก้ว แต่ก่อนที่จะได้เก็บแกลลอนนมสดเข้าตู้เย็นเหมือนเดิม จู่ๆก็นึกครึ้มอะไรไม่รู้ จึงหยิบแก้วขึ้นมาอีกใบแล้วเทนมใส่เผื่อคุณสามีเค้าด้วย 


    รอยยิ้มน้อยๆฉายชัดบนใบหน้าในระหว่างที่เด็กหนุ่มเดินถือแก้วนมทั้งสองย้อนกลับไปที่ห้องนั่งเล่นใหญ่ แต่ก่อนที่จะได้ก้าวเท้าเข้าไป เขาก็ได้ยินเสียงของจงอินกำลังคุยกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างอยู่ พอเดินเข้าไปใกล้อีกนิด เซฮุนก็เห็นว่าคุณสามีเค้ากำลังนั่งเอนหลังคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุขเหมือนในตอนที่คว้ามือเขามาหอมไม่มีผิด



    “พี่คิดถึงเธอที่สุดเลย ... แทริน”



    แทริน ... ชื่อผู้หญิง?


    ใครนะ ... ที่จงอินจะคิดถึงมากที่สุด คนๆนั้นจะต้องอยู่ไกลพอสมควร


    หรือว่า ... แทรินคือผู้หญิงคนนั้น


    คนที่รอจงอินอยู่ที่ญี่ปุ่น


    เซฮุนสูดหายใจอย่างพยายามตั้งสติ ทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ยืนขาตาย นิ่งเป็นไอ้โง่อยู่แบบนั้น เขามองแก้วนมในมือแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่จนไม่มีอะไรมาเปรียบได้ ... ซึ้งแล้วกับคำพูดที่ว่า ใครมันจะไปโชคร้ายไปตลอดชีวิตกันล่ะ


    ก็เขานี่ไงล่ะ


    เขานี่ไง ...


    ยิ่งกว่าไร้ค่าก็คือรู้สึกว่าตัวเองโง่งมงาย


    แสนไร้เดียงสาที่ปล่อยให้คนๆเดิมทำลายหัวใจตัวเองซ้ำๆ


    มือขาวสะอาดวางแก้วนมไว้ตรงหน้าทางเข้าห้องนั่งเล่นใหญ่ ไม่สนใจถ้าหากใครจะเดินมาเตะแก้วนมเข้า เซฮุนแค่อยากเดินออกไปจากตรงนี้ ขึ้นไปนอนซุกบนที่นอนของตัวเอง มีแค่ลูกที่เป็นเพื่อน เป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถ ... ฝากหัวใจเอาไว้ได้


    ไม่น่าเลย ...


    ไม่น่าเลยจริงๆ



    ไม่น่า ... กลับไปหลงรักคุณสามีอีกรอบเลย




    Talk : อีกคนที่มันโชคร้ายไปซะทุกเรื่อง ...

    ก็คือ ... คุณสาไงคะ อิอิ

        ♥

     



    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
tua_o (@tua_o)
แงงงคุณแม่ตะงุนนน คุณสาค่ะรีบหน่อยค่ะ คุณแม่งอนแล้วนะ เอาน้องไปเปิดตัวกับที่บ้านก่อนดีมั้ย ให้น้องไว้ใจมากกว่านี้ สงสารนะแต่ว่าอย่างน้องพูด แหงะ คุณแม่ไม่คิดมากน้า เอาน้องเราไปเปิดตัวเลยนะคุณสา
somjuphalidha (@somjuphalidha)
อยากให้ว่าที่คุณแม่ใจเย็นนนนนน น้องแทรินไม่ได้จะมาแย่งความรักความสนใจจากคุณสาไปจากหนูเลยเซฮุน จงอินต้องรีบกำจัดปัญหาให้ไวเลย ไม่อยากให้คุณแม่ต้องมาเครียดคอยกังวลเดี๋ยวเบบี๋ในพุงไม่แข็งแรง เอาจริงๆคนอ่านเนี่ยฮอร์โมนสวิงตามมากๆเลยนะ อ่านไปน้ำตาพรากๆๆๆ จี้ใจไปหมด ไม่ชอบเลยจริงๆ ความรู้สึกน้อยอกน้อยใจคนที่เรารักอ่ะ ตอนนี้มันผลัดกันแอบน้อยใจใส่กัน ฮือออ จงอินตอนที่ให้เหตุผลต่างๆ อ้อนขอเวลาคือใจอ่อนยวบไปหมด แพ้อะไรลึกๆที่คุณสาเขามีอยู่ แล้วยิ่งเป็นเซฮุนที่รักเขามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ใจคงอยากจะลืมเรื่องราวทั้งหมดเพราะที่จงออนทำให้อยู่มันดีมากๆ แต่มันทำได้ที่ไหน ในความรู้สึกนี่ก็ยังเหมือนจงอินยังไม่เคลียร์กันทุกๆประเด็น แล้วเมียยังพาลมาเข้าใจผิดซ้ำซ้อนกันอีกกกกก คงจะยิ่งพยายามฝืนอยากจะตัดฉับๆ ไม่อยากมาคอยระแวงกลัวจะเสียใจซ้ำๆอีก ฮือออร้องไห้จมูกตัน ;______;
fishypug (@fishypug)
อยากอ่านอีกๆๆๆๆๆๆๆๆ เห็นใจทั้งคู่
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
เกือบแล้ว เกือบดีแล้วจงอิน ปูมาดีมากอ่ะ น้องยอมใจอ่อนแล้ว แต่มาพลาดตอนคุณสาแอบคุยโทรศัพท์นี้แหละ อันที่จริงเราก็ยังไบแอสน้องอยู่ เราว่าน้องเจอมาเยอะ พอน้องเริ่มจะดี เริ่มใจอ่อน แกก็แบบนี้อ่ะ ไม่รู้ว่าแทรินคือใคร แต่ถ้าคุณสารักน้องจริง ก็ต้องพิชิตใจให้ได้เนอะ น้องเจ็บปวดกว่าตั้งเยอะที่ผ่านมา
uknowloveinny (@uknowloveinny)
ตอนนี้เราก็ยังไม่ใช่ทีมคุณสานะ
ถึงจะเห็นใจ แต่บอกเลยว่าคุณสาพลาดเอง คืดคิดเองเออเอง ทำตัวเอง มาตลอด แล้วเราจะทีมคุณสาได้ยังไง ยิ่งตอนนี้น้องยิ่งสวิงเพราะฮอร์โมน น้องยิ่งน่าสงสาร คือเรามองว่าก่อนหน้านี้น้องเอาใจเข้าแลกใจคุณสา แต่ตอนนี้คุณสาจะอ้างเอาสิทธิ์ เอาทรัพย์มาแสดงถึงความจริงใจมันก็ไม่ใช่อะ อย่ามาตัดพ้อว่าเหลือแต่ตัวค่ะมันไม่เกี่ยว คือแน่นอนว่าตอนนี้ใจคุณสาก็มาแล้วแต่เพราะมันมาในเวลาที่ผิดความจริงใจที่มีเลยดูไม่มีน้ำหนักมากพอจะทำให้น้องวางใจที่เจ็บช้ำมามากของน้องลงมาได้อีกคือแล้วยังมาได้ยินได้ฟังอะไรที่มีปมลึกๆก็ยิ่งคิดไปกันใหญ่ ต่อให้ทุกอย่างคือเข้าใจผิด แต่ก็เพราะคุณสาเองทั้งนั้น แล้วยิ่งที่บอกว่าน้องหาปีกเจอแล้ว ประโยคนี้เรายิ่งเข้าใจ ไม่ใช่ไม่ให้โอกาสไม่ใช่ไม่เห็นใจ ไม่ใช่ว่าอภัยไม่ได้แต่นางฟ้าเจอปีกแล้วอะค่ะนายพราน คือเราอินอะ ลองมานั่งนึกๆดูถ้าเป็นเรา เราคือน้องอะ สามปีกับข้อมูลที่มีเกี่ยวกับคุณสาคือแทบไม่รู้อะไรเลย แล้วพอทุกอย่างเฉลยคือเราจะแบบโอเค น้องเข้าใจแล้ว เลิฟยูนะ งี้เหรอ มันก็ไม่อะ เหมือนเรื่องเยอะนะทั้งๆที่ผัวก็ดี แต่มันไม่ใช่อะ มันยังมีเส้นบางๆที่กั้นไว้คือ อะไรก็บอกไม่ได้นะแต่มันเหมือนกับที่เขาว่าแก้วร้าวอะ มันยากจะผสานแล้วสนิทดังเดิม ของมีตำหนิจะบอกว่าสวยงามมันก็เฟคนะ มันไม่ใช่ทีใครทีมันมันไม่ใช่การเอาคืน แต่มันเหมือนใจคุณสามันยังแลกใจน้องไม่ได้เวลาที่คุณสาทำลายมันกับเวลาซ่อมแซมมันสวนทางกัน ตอนหน้าเราจะได้เห็นคนหวงเมียสินะๆ อิๆ สู้ค่าไรท์
1993 (@kaihunallaround)
นางฟ้ากลับมาก่อนนนนน แต้มบุนคุณสาช่วงนี้น่าจะน้อยนะ โดนตลอด แต่!! สามปีนี่แค่ไหนที่เซฮุนจะไม่รู้จักญาติพี่น้องของจงอินเลยซักคน ไม่เคยพาไปแนะนำให้รู้จักเลยสินะ สมน้ำหน้า ตามง้อต่อไปละกัน กว่าลูกจะคลอดเอาให้พรุนไปทั้งตัวเลยน้องเซฮุน ลูกหมีในกำมือ บีบๆ ให้หายใจไม่ออกเลย
cvlsaaj (@cvlsaaj)
เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ววงว แทรอนแค่น้องสาวค่ะคุณแม่ แต่นี่ชอบความง้องอนของเค้าสองคนมากเลย แต่ก็เค้าใจเซฮุนอ่ะ คนเจอมาตั้งสามปีจู่ๆจะให้เปิดใจ ให้อภัยคุณสาก็ไม่ได้ ยิ่งมาเจอประโยคนั้น เป็นใครๆก็คิดไปผิดๆ แงง คุณสาสู้ๆน้าคุณแม่อารมณ์แปรปรวนด้วย
cvlsaaj (@cvlsaaj)
@cvlsaaj แทริน *
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
ดีอะ ที่อย่างน้อยจงอินก็ได้บอกเซฮุนว่าหลายสิ่งหลายอย่างจงอินก็ให้เซฮุนเพื่อหวังว่ามันจะไถ่โทษได้งี้ อยากให้เริ่มกันใหม่เพื่อเจ้าตัวเล็กมากๆ แต่เอ๊ะๆ จะมีม่าอีกไหมเนี่ย กำลังหวานอยู่แท้ๆ เรื่องของ
แทริน ขอให้เป็นแค่ความเข้าใจผิดเถอะนะ