LETHAL ทะนงsavedbywolf
For you, Forever Ago.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต




    • 10: For you, Forever Ago.



    พอกลับบ้านมาได้ ...

    ก็แยกย้ายกันไปคนละมุม

    หมดแล้วความอยากอาหารของเราทั้งคู่ เซฮุนหนีขึ้นห้อง เขาตัดสินใจนอนดูหนังแล้วก็อ่านหนังสืออะไรไปเรื่อยเปื่อย รู้ตัวอีกทีแม่บ้านก็มาเคาะประตู ขออนุญาตเอาอาหารเย็นขึ้นมาให้บนห้องเหมือนเวลาที่เจ้านายของบ้านทะเลาะกัน จนต้องแยกกันกินแบบนี้เป็นประจำ เซฮุนยิ้มแล้วปล่อยให้เธอเข้ามาจัดแจงวางถาดลงบนโต๊ะตัวเล็กๆให้ เขามองอาหารแล้วก็พ่นลมออกจากปากอย่างพอใจที่กลิ่นของมันไม่ทำให้เขาเวียนหัวก่อนจะบอกเธอว่าเขาต้องการน้ำมะพร้าวแล้วก็นมสดเพิ่มอีก

    ไม่นาน พอจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจอาบน้ำอาบท่าแล้วตั้งใจว่าจะนอนดูหนังอีกเรื่องแล้วค่อยเข้านอน แต่พอได้อยู่เงียบๆคนเดียว มันก็อดย้อนกลับไปคิดอีกไม่ได้ แล้วมันก็ทำให้เซฮุนนอนไม่หลับในที่สุด

    ก็เพราะสิ่งที่คุณสามีตัดสินใจบอกเขาเมื่อตอนกลางวันน่ะสิ ...

    ของสำคัญมากๆ อย่างนั้นเหรอ?

    เท่าที่อยู่ด้วยกันมา จงอินก็แทบไม่เคยหวงอะไรจนออกนอกหน้า

    คิดไปคิดมา อย่างเดียวที่ชายหนุ่มเจ้ากี้เจ้าการมันไปทุกเรื่องก็คือ ตัวเขานี่แหละ

    แต่เซฮุนคิดว่ามันไม่ใช่ความหึงหวงแต่อย่างใด ถึงแม้เมื่อก่อนคุณสามีเค้าจะทิ้งๆขว้างๆเขามากเพียงใดก็ตาม แต่อย่างที่บอกไปแล้วว่าที่ผ่านมา เซฮุนไม่เคยลำบากแม้แต่น้อย เหมือนจะหวงแต่ก็ไม่ใส่ใจ แต่พอวันไหนที่เขาทำอะไรผิดแปลกไปจากเดิมขึ้นมา คุณเค้าก็จะหงุดหงิดเป็นฟืนเป็นไฟ ไม่ให้ไปไหน ไม่ให้ทำอะไรราวกับเป็นเรื่องใหญ่ทุกที

    พอนอนไม่หลับก็ทำให้ตัวเขางุ่นง่านมันเสียเอง ไม่รู้อะไรดลใจเหมือนกัน แต่เซฮุนก็ตัดสินใจลุกขึ้นก่อนจะเดินอย่างเงียบๆไปเคาะประตูห้องนอนใหญ่ในที่สุด

    “จงอิน”

    เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายแล้วเปิดประตู ค่อยๆโผล่หัวเข้าไปก่อนเป็นลำดับแรก ไม่นานก็สบตากับคนที่เหมือนกับจะตกใจอยู่ไม่น้อยในตอนที่เพิ่งรับรู้ได้ว่าเซฮุนเป็นฝ่ายเดินมาหาที่ห้อง เด็กหนุ่มเปิดประตูให้เปิดกว้างจนสุดแล้วยกแขนกอดอก ยืนพิงกรอบประตู ไม่ยอมเข้าห้องอยู่แบบนั้น จงอินเองก็ขยับตัวไปด้วยเช่นกัน ตอนนี้คุณสามีเค้ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ไม่ได้ใส่เสื้อนอนดั่งที่เห็นจนชินตา มือข้างหนึ่งถือกระดาษเป็นปึก อีกมือก็ถือดินสอไว้ ดูท่าคงจะเขียนอะไรของเจ้าตัวไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละ

    “เซฮุน ...” จงอินเรียกแล้วทำท่าจะลุกมาหา แต่คงเป็นสายตาหมางเมินของเขาเสียก่อนที่หยุดคุณสามีเอาไว้ ชายหนุ่มถอนหายใจกับตัวเองแล้วทรุดตัวนั่งลงบนเตียงท่าเดิมก่อนจะถามเสียงนุ่ม “มีอะไรเหรอ”

    เซฮุนนิ่งไปพักหนึ่ง ...

    ดูเหมือนชัยชนะเล็กๆต่ออีกฝ่ายไม่ได้ทำให้ตัวเขารู้สึกดีอย่างที่ตัวเองคิดว่ามันจะเป็นแม้แต่น้อย ตอนแรกก็ตั้งใจไว้ว่าถ้าจงอินเรียกเข้าห้อง เขาก็จะปฏิเสธแบบไม่ต้องคิดซ้ำ แต่พอคุณสามีเค้าไม่ทำ ... เค้ายอมแบบง่ายๆ เซฮุนเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าไอ้ความรู้สึกสะใจมันทำให้เขามีความสุขจริงๆหรือไม่

    “ผมอยากรู้ว่ามันคืออะไร ...”

    เด็กหนุ่มกระซิบออกมาในที่สุด แต่เซฮุนก็คิดว่าคุณสามีเค้าต้องได้ยินแน่ๆเพราะสายตาคมเข้มนั่นยังมองมาด้วยความอาลัยอาวรณ์ในแบบแปลกๆ แทบจะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสายตาแบบนี้จากอีกฝ่าย และด้วยความสัตย์จริง เซฮุนถึงกับตีสีหน้าไม่ถูก

    “คุณบอกผมได้ไหม ... ที่คุณบอกว่ามันสำคัญกับคุณมากแล้วมันก็อยู่กับคุณพ่อ สิ่งนั้นมันคืออะไร”

    จงอินถึงกับเงียบไปแล้วมองเขาอึ้งๆอยู่พักหนึ่ง ชายหนุ่มยืดตัวตรงแล้วค่อยๆวางแผ่นกระดาษลงบนเตียงในที่สุด ทุกอย่างดูเชื่องช้าเหมือนภาพสโลว์โมชั่นจนเขากลัวว่าท้ายที่สุดคุณสามีอาจจะตัดสินใจไม่ยอมบอก

    “... ความจริงก็คือ ตอนนี้แม่ฉันป่วยมาก เซฮุน”

    จงอินพูดแล้วหลับตาลงอย่างช้าๆ น้ำเสียงเหมือนไม่อยากจะพูดมันออกมาแต่เซฮุนก็ได้ยินทุกคำพูดก่อนหน้าหมดแล้ว คุณสามีเค้าถอนหายใจแล้วประสานมือทั้งสองข้างไว้ด้วยกันก่อนจะมองมือของตัวเองนิ่ง อะไรบางอย่างบอกเซฮุนว่าเรื่องนี้จงอินไม่มีวันกล้าโกหกอย่างแน่นอน

    “ฉันไม่รู้ว่านายจะรู้เรื่องนี้ไหมนะ แต่พ่อแม่ฉันเจอกันที่ญี่ปุ่น แต่งงานกันที่นั่นแล้วก็อยู่กินกัน ก่อนจะย้ายกลับมาที่เกาหลีตอนมีฉันนี่แหละ มันมีบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งในเกียวโตที่มันเคยเป็นของครอบครัวฉันมาก่อน แต่ตอนที่ย้ายกลับมาที่เกาหลีมันก็ถูกขายทอดตลาดไปแล้ว จนเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว แม่ฉันป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ … อาการของท่านคงที่มาตลอด แต่สามสี่ปีที่ผ่านมาอาการของท่านกลับแย่ลงเรื่อยๆจนตอนนี้มีเพียงคนสองคนที่ท่านจำได้ก็คือพ่อกับพี่สาวของฉัน ความทรงจำของท่านที่เหลืออยู่มีเพียงความทรงจำในบ้านหลังนั้นที่ญี่ปุ่นเท่านั้น”

    “แล้วคุณล่ะ จงอิน ... แม่คุณท่านยัง ...” โดยไม่รู้ตัว ร่างโปร่งบางก็เดินเข้ามาในห้อง เซฮุนถามเสียงเบาก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆร่างของคุณสามี

    ในทันทีใบหน้าหล่อจัดก็ยิ้มให้กับท่าทีที่อ่อนลงของเขาอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวกันแต่อย่างใด จงอินเพียงแค่นั่งพิงหัวเตียงนิ่งๆแล้วมองมาสายตาหวานเชื่อม

    “ก็จำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ฉันเองก็หนักใจอยู่เหมือนกัน แต่จะทำยังไงได้ล่ะ สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้ก็คือต้องกลับไปหาท่านบ่อยๆไง ส่วนนาย ... ฉัน ... ฉันจะไม่แก้ตัวในสิ่งที่ฉันเคยทำผิดพลาดมาในเรื่องของเรานะเซฮุน แต่บ้านหลังนั้นมันสำคัญสำหรับครอบครัวฉันมาก ถ้าย้อนกลับไปได้ ฉันก็จะทำแบบเดิม ฉันขอโทษ แต่ฉันต้องทำทุกทางเพื่อเอาโฉนดบ้านพร้อมกับที่ดินคืนมาจากพ่อนายให้ได้”

    เซฮุนถึงกับอึ้ง คิดไม่ถึงว่าคุณพ่อจะใจร้ายเล่นกับความเป็น ความตายของคนอื่นได้ถึงขนาดนี้ เรื่องของเราสองคนเขายังไม่รู้ แต่ถ้าหากถามว่าตอนนี้เขาเห็นใจคุณสามีไหม ก็ตอบได้เลยว่ามาก “คุณจะบอกว่าคุณพ่อตั้งใจเอาบ้านของครอบครัวคุณมาต่อรองกับคุณด้วยอย่างนั้นเหรอ”

    จงอินนิ่งแล้วมองเขากลับมาอย่างค้นหา คงจะพยายามดูว่าเขาจะมีท่าทีอย่างไรกับเรื่องนี้ก่อนที่จะตัดสินใจพูดต่อ แต่เซฮุนยังคงคุมสติตัวเองได้ เขาเพียงแค่คิดไม่ถึง แต่คงจะไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว กับอะไรก็ตามที่กำลังเผชิญอยู่ เซฮุนคิดว่าตัวเองจะรับมันได้ทั้งหมด

    “ใช่ อย่างที่บอกไปนะ มันไม่ใช่แค่เรื่องแต่งงาน แต่มันมีเรื่องเงินด้วย ฉันไม่อยากจะพูดอีกแล้ว แต่สมบัติเก่าของครอบครัวฉันก็ยกให้พ่อนายไปแล้วส่วนหนึ่ง ...”

    เซฮุนเงียบ ...

    “ส่วนฉัน ถ้ายอมแต่งงานก็จะได้บ้านกับที่ดินผืนนั้นกลับคืนมา ฉันต้องทำจริงๆเซฮุน ...” ท้ายประโยคจงอินพูดไปด้วยแล้วก็มองเขาไปด้วยราวกับจะอ้อนวอนขอร้องให้เข้าใจ “... ตอนที่ตัดสินใจแต่งงาน ตอนนั้นหมอบอกว่าการกระตุ้นความทรงจำบางส่วน มันอาจจะช่วยได้แล้วมันก็เป็นทางเลือกสุดท้ายของครอบครัวฉันจริงๆ เราไม่ได้ย้ายไปญี่ปุ่นเพราะไปทำธุรกิจอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่เราย้ายไปเพื่อพยายามยื้อชีวิตแม่ฉันไว้ในตอนที่ ... มันไม่เหลือความหวังแล้ว อย่างน้อยถ้าแม่จะลืมฉันไปจริงๆในสักวันหนึ่ง ฉันก็อยากจะให้แม่อยู่ในที่ที่ท่านเคยมีความสุขมากที่สุด”

    หรือว่า ...

    ที่คุณสามีพูดใส่หน้าเขาในวันนั้น ...


    ‘ฉันทำเพื่อความรัก เพียงแต่มันไม่ใช่ความรักระหว่างฉันกับนาย!’


    คำพูดที่ทำให้เซฮุนแทบกระอักเลือดตาย คำพูดที่ทำให้เขาเจ็บปวดทุรุนทุราย แท้จริงแล้วมันอาจจะไม่ได้หมายถึง ความรักของคุณสามีกับผู้หญิงปริศนาอีกคน แต่มันหมายถึง ความรัก ความผูกพันระหว่างคนในตระกูลคิมต่างหาก

    “ตอนแรกฉันเข้าไปหาพ่อนายเพราะต้องการจะซื้อที่ดินกับบ้านคืนมาเพียงเท่านั้น เขากำลังจะขายให้ฉันอยู่แล้วเชียว แต่วันนั้น ... วันที่เราเจอกันครั้งแรก” จงอินหยุดพูดก่อนจะเอื้อมมือมาดึงมือเขาไปกุมไว้แล้วไล้ปลายนิ้วไปมาบนหลังมือเบาๆ ริมฝีปากยิ้มน้อยๆที่มาพร้อมกับดวงตาหวานเชื่อมแบบแปลกๆ

    “... ไม่รู้ว่านายยังจำคืนนั้นได้ไหม แต่คืนที่เราเจอกันครั้งแรกในงานเลี้ยง เราสองคนไม่ได้อยู่ห่างกันเลย ฉันคิดว่าพ่อนายคงจะสังเกตเห็นเข้า จู่ๆเขาถึงได้ยื่นเงื่อนไขต่างๆเข้ามาด้วย ... ฉันทนเก็บไว้ไม่ไหวแล้วเซฮุน ตอนแรกฉันยอมทุ่มหมดตัวกับราคาที่พ่อนายเรียก ฉันยอมเขาหมดทุกอย่างแล้ว แต่พอเขาตุกติกบอกว่ามันมีเงื่อนไข แล้วถ้าฉันเข้าใจไม่ผิดไปกับท่าทีของนายในวันนั้น นายเองก็มีใจให้ฉันเหมือนกัน ฉันเลยยิ่งโกรธเพราะฉันคิดว่าเรื่องนี้นายมีส่วนด้วย แต่ฉันก็ยอม ... เพราะจริงๆแล้ว ฉันเองก็ไม่ได้ ... ได้แค่บ้านกับที่ดินคืนเพียงอย่างเดียวหรอก”

    เซฮุนรีบดึงมือกลับมาในทันทีตอนที่น้ำเสียงท้ายประโยคของคุณสามีเริ่มจะหวานเชื่อมจนเกินจำเป็น ยิ่งพอบอกว่าไม่ได้ได้แค่บ้านกับที่ดิน ทั้งสายตาที่มองมาแบบนี้ ทั้งจู่ๆก็ดึงมือไปจับ แล้วมันจะแปลเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร

    ถ้าไม่ได้แค่บ้านกับที่ดิน

    ถ้าหากยอมแต่งงานแล้ว ก็ต้องหมายความว่า จงอินได้เขามาด้วยน่ะสิ ...

    “แล้ว แม่คุณเป็นยังไงบ้าง” พอดึงมือออก มันก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมา นึกถึงตอนที่เคยนั่งเถียงกันจะเป็นจะตาย มันง่ายกว่านี้เยอะเลย

    “ตอนนี้ก็ยังทรงๆอยู่ ครอบครัวฉันคอยดูแลตลอด แต่ฉันคิดว่าแม่มีความสุขนะที่ในที่สุดก็ได้กลับไปอยู่บ้านหลังนั้นกับพ่ออีกครั้ง” คราวนี้จงอินเลิกเล่น ชายหนุ่มยอมตอบกลับมาดีๆ ถึงแม้น้ำเสียงจะสั่นและแผ่วเบาไปบ้างก็ตาม

    “แล้วครอบครัวคุณรู้เรื่องข้อตกลงทั้งหมดรึเปล่า” เซฮุนถามออกไป ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงอยากจะรู้นัก

    จงอินพยักหน้าแล้วฮึมฮัมในลำคอกลับมา “อืม ...”

    “ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมครอบครัวคุณถึงไม่มีทีท่าอยากจะเจอผมเลย” เซฮุนพูดเรียบๆแต่ไม่ได้มีท่าทางประชดประชันคุณสามีแต่อย่างใด ขนาดจงอินยังเข้าใจผิดแล้วครอบครัวของคุณสามี จะไปเหลืออะไร เด็กหนุ่มมองใบหน้าหล่อจัดที่ตนเฝ้าหลงรัก คิดไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าเป็นตัวเอง คนที่ไม่มีอำนาจใดๆอย่างเขาจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร

    เขาเห็นใจจงอินในเรื่องครอบครัว

    แต่ก็ยังยืนยันคำเดิม ... ว่าความสงสาร

    ไม่ได้เปลี่ยนเรื่องราวของเราแต่อย่างใด

    “ผมขอให้คุณแม่คุณหายไวๆนะจงอิน แล้วผมก็เสียใจจริงๆ ... ในสิ่งที่คุณพ่อผมทำกับครอบครัวของคุณไว้ ผมเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว ถ้าอย่างนั้น ผมไปนอนแล้วนะ”

    “ฉันขอโทษที่ทำให้นายเสียใจ ฉัน -”

    แต่เซฮุนไม่อยากฟังแล้ว เขาไม่พูดอะไรก่อนจะลุกขึ้น แล้วกำลังจะเดินออกจากห้องนอนที่เคยเป็นของเราทั้งคู่ แต่ร่างสูงใหญ่ของคุณสามีกลับโผเข้ามาขวางหน้าไว้เสียก่อน

    “อย่าเพิ่งไปสิ เซฮุน ขอร้องล่ะ ...”

    “ขอบคุณมากที่อุตส่าห์บอกความจริงกับผม แต่เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วจงอิน” เขาพูดแล้วเบี่ยงตัวไปอีกทาง แต่คราวนี้ ฝ่ามืออุ่นที่ทำให้เซฮุนหวั่นไหวในทุกครั้งก็ค่อยๆเอื้อมมาคว้าต้นแขนเขาไว้ทั้งสองข้างไม่ให้ไปไหน

    “แล้ว ... เรื่องของเราล่ะ” จงอินถาม ดวงตามองมาวูบไหวไม่ต่างจากน้ำเสียงราวกับคราวนี้คุณสามีเค้ากลัวจริงๆว่าจะไม่มีอะไรมารั้งเขาเอาไว้ได้อีก

    “เราก็อยู่ด้วยกันเหมือนปกติแบบที่เคยอยู่นั่นแหละครับ” เซฮุนตอบแล้วถอนหายใจ แต่ในใจนี่ตะโกนไปแล้วว่าจะหย่า แต่พอเห็นหน้า เขาก็ทำไม่ลง มันใจอ่อน เขาเองก็เคยผ่านครอบครัวที่ไม่อบอุ่นมาก่อน ทำไมเขาจะไม่เข้าใจว่าจงอินต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง

    ใจหนึ่งก็อยากจะเหยียบซ้ำให้เจ็บทุรนทุรายอยู่ไม่ได้ไปเลยยิ่งดี

    แต่อีกใจ ... ก็ยังตัดไม่ขาด

    “แต่ผมขอร้องคุณบ้างนะจงอิน อย่าแตะต้องผมโดยไม่จำเป็นอีก คราวที่แล้วผมพลาดนอนกับคุณไปแล้ว แต่ตอนนี้มันคงเป็นไปไม่ได้อีก เราต่างคนต่างอยู่ได้ไหม”

    จงอินถึงกับเป็นฝ่ายอึ้ง มองเขาตาโตบ้าง

    ยิ่งในตอนที่เซฮุนพูดเสียงดังฟังชัดว่า ‘อย่าแตะต้องโดยไม่จำเป็นอีก’ พร้อมกับปัดมือของคุณสามีเค้าออกจากต้นแขนในทันที ตอนนั้นก็เพิ่งเห็นกับตานี่แหละว่าคนที่เคยมั่นใจในตัวเองมากๆ เวลาไปไม่เป็นขึ้นมา หน้าตามันเป็นอย่างไร

    “ไม่” จงอินพูดมาสั้นๆ แต่สีหน้าท่าทางรั้นเหมือนเด็กดื้อๆคนหนึ่งไม่มีผิด

    “บ้านเก่าของคุณ คุณก็ได้คืนมาแล้ว อีกไม่นาน คุณก็กำลังจะได้สิ่งที่คุณต้องการสิ่งสุดท้ายในไม่ช้านี้แล้วจงอิน จะมายื้อเรื่องของเราไว้อีกทำไม” เซฮุนกระซิบ เขาไม่ได้หลุดปากแต่คราวนี้เขาตั้งใจ มันเจ็บที่ต้องพยายามยื้อ พยายามรักษาแล้วก็พยายามจะซ่อมแซม ในเมื่อมันยากนัก ก็ปล่อยไปเลยสิ

    เพราะตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าคุณสามีเขาก็ต้องเสียสละ

    แล้วที่ผ่านมาก็คงเจ็บปวดทรมานไม่ต่างจากเขาเลย

    “ความหมายว่ายังไง ...” จงอินถามกลับแล้วฝ่ามือก็ยกขึ้นมาประคองต้นแขนของเขาไว้อีกรอบ เสียงเบาบางยิ่งกว่าตอนที่สารภาพผิดเมื่อตอนกลางวันเสียอีก เซฮุนรู้ว่าจงอินไม่ใช่คนโง่ ตรงกันข้ามเลย คุณสามีน่ะ หูตาไวยิ่งกว่าสัปปะรดมาเอง เขาพูดอ้อมๆแค่นี้อีกฝ่ายก็น่าจะพอเข้าใจแล้ว 

    ในขณะที่เซฮุนเริ่มส่ายหัวช้าๆ ตาเริ่มแดงพร้อมกับที่บอกตัวเองซ้ำๆให้ตั้งสติ เพียงแค่นายพูดมันออกมาเซฮุน เพียงแค่นายยอมรับความจริงให้ได้ อิสระของจงอินไม่ได้อยู่กับคุณพ่ออีกต่อไป แต่อิสระสุดท้ายของคุณสามีก็คือเงื่อนไขสุดท้ายในการแต่งงานปลอมๆของเราทั้งคู่

    ลูก ...

    แค่ลูกเท่านั้น ที่จะปลดปล่อยเราทั้งคู่ออกจากกันได้

    ในตอนแรก เขาก็ตั้งใจจะไม่ให้ใครเอาลูกมาใช้ประโยชน์จากข้อตกลงบ้าๆนี่ ทั้งคุณพ่อ ทั้งจงอิน จะรู้ไม่ได้ว่าเขาท้อง ... ในตอนแรกที่ไม่รู้เหตุผลที่คุณสามีเค้ายอมเอาชีวิตตัวเองมาผูกติดกับเขาไว้ตั้งหลายปี เซฮุนคิดว่าทั้งหมดมันคือเรื่องเงินล้วนๆ แต่พอมารู้ความจริง เขาก็ทำใจไม่ได้ที่จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวแล้วรั้งให้จงอินยังอยู่

    ถ้าเขาทำ สุดท้าย เขาก็จะไม่ต่างอะไรกับคุณพ่อเลยสักนิด

    ลูก ... ไม่ใช่ทางออก

    แต่มันคือตัวเขานี่แหละ ที่จะเป็นคนคืนอิสระให้กับผู้ชายที่ตนรักได้สักที

    พอคิดได้ เขาก็เงยหน้าขึ้น ตาสบตา เซฮุนกระซิบประโยคสุดท้าย พร้อมๆกับน้ำตาที่พยายามจะกลั้นไว้และฝ่ามือของคุณสามีซึ้งยังคงประคองต้นแขนของเขาไว้

    ... ก็ค่อยๆร่วงหล่นลงไปพร้อมกัน


    ผมท้อง จงอิน


    จงอินแทบจะอ้าปากค้าง ...

    เมื่อตะกี้ ตอนที่ย้อนคำพูดเจ็บแสบที่คุณเค้าเคยพูดกับเขาใส่หน้าคุณสามีไปจังๆก็ว่าจงอินอึ้งแล้ว แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับอึ้งกว่า คุณสามีถึงกับเข่าอ่อนแล้วทิ้งตัวลงนั่งกับเตียงอย่างแรงโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยแขนของเขาออกแต่อย่างใด

    ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อย ... เซฮุนจะหนีหายไปภายในพริบตา

    แล้วพอจงอินทรุดลงนั่ง แรงดึงก็ทำให้ร่างของเขาถลาเข้าหาอีกฝ่ายไปโดยอัตโนมัติ ร่างโปร่งถูกดึงไปยืนนิ่งๆตรงหว่างขาของอีกฝ่ายโดยที่ฝ่ามืออุ่นร้อนของคุณสามีเค้าเปลี่ยนมาประคองสะโพกทั้งสองข้างของเขาเอาไว้แทน เซฮุนละล้าละลังอยู่เพียงครู่ก่อนจะค่อยๆวางมือแตะลงบนไหล่ของจงอินด้วยความรู้สึกอย่างไรเขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

    “มั่นใจแล้วใช่ไหม?”

    ท้ายที่สุด จงอินก็กระซิบถามทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ ในขณะที่เขาก็พยักหน้าตอบกลับไป มันเป็นไปตามธรรมชาติ เซฮุนเองก็ไม่รู้ว่าจะพยักหน้าทำไมในเมื่อทำไปแล้วจงอินก็ไม่เห็น 

    “จงอิน ผมใช้ที่ตรวจครรภ์ไป 5 อันแล้วนะ”

    เขาตอบเรียบๆ แล้วก็อดไม่ได้เวลาเห็นใครตื่นตระหนก มือของเซฮุนซึ่งวางนิ่งๆอยู่บนไหล่ของคุณสามีก็ขยับราวกับจะพยายามบอกชายหนุ่มว่าให้ใจเย็น แต่คิดไปคิดมา มันก็ตลกดีเหมือนกัน เพราะมันควรจะเป็นเขามากกว่าสิที่ควรจะแพนิคกับเรื่องท้องน่ะ

    แต่ดูเอาเถอะนะ สุดท้ายคนที่เต้นเร่าๆอยากจะมีลูกมากนัก

    พอรู้ข่าว กลับเข่าอ่อนไปไม่เป็นเสียอย่างนั้น

    “คุณเข้าใจที่ผมบอกคุณรึยัง จงอิน เห็นไหม อีกแค่ไม่กี่เดือน คุณก็จะได้เป็นอิสระ แล้วคุณจะมาถามหาเรื่องของเราอีกทำไม หลังจากลูกคลอด เรื่องของเราก็คงไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว”

    พูดจบ มือที่ประคองสะโพกของเขาอยู่ก็ทำเหมือนจะดึงร่างของเซฮุนเข้าไปกอด ใบหน้าหล่อจัดก็ทำท่าจะเคลื่อนเข้ามาแล้วซุกลงกับหน้าท้องของเขา แต่จู่ๆคุณสามีเค้าก็เปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย จงอินไม่ทำ จากท่าทีตกอกตกใจเรื่องลูกก็ค่อยๆเปลี่ยนมาเป็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มน้อยๆแทนที่ ชายหนุ่มไม่ต่อปากต่อคำอีกต่อไป

    คุณสามี ทิ้ง ‘เรื่องของเรา’ ให้หยุดอยู่ตรงคำพูดของเขา

    แล้วทำเหมือนไม่สะทกสะท้านกับเยื่อใยที่เหลืออยู่เบาบางมากๆในชีวิตคู่อันร่อแร่

    “พรุ่งนี้ไปหาหมอกันนะ” คุณสามีเงยหน้าขึ้นมายิ้มพร้อมๆปลายนิ้วที่ขยับลูบไปมาบนสะโพกของเขา เปลี่ยนเรื่องได้อย่างหน้าตาเฉย

    “ผมโทรคุยกับฮยองนิมแล้ว เขาจะมารับผมไปตรวจเอง”

    รอยยิ้มบนใบหน้าของจงอินหุบลงในทันที ดวงตาคมเข้มวูบไหวในแบบที่ทำเอาเซฮุนแทบจะรู้สึกผิด เจ็บ ... เสียความรู้สึก หรืออะไรก็แล้วแต่ คุณสามีเค้าคิดว่าจะปกปิดมันได้จากรอยยิ้มปลอมๆที่พยายามแสดงออก แต่เสียใจ จงอินปิดมันไม่ได้เลย

    เขาบอกแล้วไง .. ว่าระหว่างเรา

    เซฮุนอาจจะยกให้คิมจงอินเป็นหัวหน้าครอบครัว

    แต่ที่ผ่านมาเขาสู้คนเดียวมาโดยตลอด

    เพราะฉะนั้น เรื่องความอดทนอดกลั้นหรือแม้กระทั่งความเข้มแข็ง

    คุณสามีสู้เขาไม่ได้หรอก

    จงอินถึงกับเงียบไปพักหนึ่ง ... ก่อนคุณสามีเค้าจะปล่อยมือออก ในทันที แล้วเซฮุนก็ก้าวถอยหลัง ออกมายืนนิ่งในระยะที่มือเอื้อมไม่ถึง เราสองคนน่ะ อย่าอยู่ใกล้กันนักเลย ห่างกันบ้าง มันก็น่าจะดี

    “... พวกเขาจะต้องรักนาย”

    พอบรรยากาศมันเงียบสนิท พูดอะไรกันไม่ออกไปพักหนึ่ง จู่ๆจงอินก็พึมพำออกมา ก่อนจะก้มลงแล้วเอามือลูบหน้าของตัวเองอยู่แบบนั้น

    “ใคร? คุณพูดถึงใคร” เซฮุนถาม

    “ก็ครอบครัวของฉันไง ถ้าพวกเขาเจอนาย พวกเขาจะต้องรักนายเหมือนพวกเพื่อนๆฉัน” 

    อย่าใจอ่อน ...

    อย่า ...

    ถึงแม้ในใจจะต่อสู้กับตัวเองมากเพียงใดก็ตาม แต่สิ่งที่เซฮุนแสดงออกไปคือการแค่นหัวเราะ เขาส่ายหัวกับคำพูดของจงอิน ทำราวกับมันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ที่จริงหวั่นไหวมากเพียงใด ตัวเองก็รู้ดีที่สุด “ครอบครัวคุณนี่นะ จะรักผม? กับคนที่พวกเขาคิดว่าทำลายชีวิตลูกชายของเขาเนี่ยนะจงอิน พูดออกมาได้ยังไง”

    “นายก็รู้ว่ามันไม่จริง อีกหน่อยครอบครัวฉันก็จะต้องเข้าใจ” คุณสามีเค้ารีบพูด สีหน้าท่าทางสว่างไสวขึ้นเหมือนกับชายหนุ่มเริ่มมีความหวังกับเรื่องของเราขึ้นมาจริงๆ

    “คุณจะพูดขึ้นมาอีกทำไม …” คราวนี้เป็นเซฮุนบ้างที่บ่น เขาพูดทั้งๆที่หน้าหงิกงอราวกับเด็กที่ไม่มีใครตามใจ แต่จงอินก็ไม่มีแม้แต่จะตำหนิในท่าทางของเขาแต่อย่างใด ลองถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ เถียงกันอยู่ๆแล้วทำหน้าหงิกหน้างอ ได้มีโดนดุ น้ำตาร่วงไม่มากก็น้อยนั่นแหละ “หลังจากนี้ ครอบครัวคุณจะคิดยังไง มันก็ไม่สำคัญแล้ว”

    “แล้วลูกของเราล่ะ” จงอินถามขึ้นมา

    คำว่า ‘ลูกของเรา’ ที่ออกมาปากของคุณสามี ที่คุณเค้าพูดเต็มปากเต็มคำ ไม่มีลังเล ไม่มีขัด ทำเอาเซฮุนเกือบจะใจอ่อนยิ่งกว่าเดิมจนบางทีเขาก็เริ่มเกลียดตัวเองขึ้นมาจริงๆ

    “ลูกจะต้องอยู่กับผมเท่านั้น แต่ก่อนที่เราจะหย่ากัน ผมขอแค่ให้คุณสัญญาว่าจะส่งลูกเรียนจนจบและจะสนับสนุนทุกทุนการศึกษาที่ลูกต้องการอย่างไม่มีข้อแม้ แค่นี้ก็พอ อย่างอื่นผมดูแลลูกได้”

    “ดูเหมือนนายจะตัดสินใจเรื่องนี้มาเป็นอย่างดีแล้วสินะ”

    จงอินตอบกลับมาในทันที ถ้าไม่เห็นสีหน้าตอนคุณสามีเค้าพูด เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าชายหนุ่มประชดประชันอย่างแน่นอน แต่พอเห็นท่าทางแล้ว เซฮุนก็รู้ว่าคุณสามีไม่ได้เหน็บแหนมแต่อย่างใด แต่สิ่งที่แสดงออกชัดก็คือ อาการน้อยเนื้อต่ำใจต่างหาก

    น้อยใจที่เขาตัดสินใจคนเดียว

    น้อยใจราวกับจะตัดพ้อต่อว่า ... ว่าทำไมเรื่องลูก ถึงได้ไม่ปรึกษากันเลย

    เขาถอนหายใจก่อนจะตอบ ไม่สนใจอาการของคุณสามีแต่อย่างใด “ผมนอนคิดเรื่องนี้มาทั้งวันนะจงอิน นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมจะขอจากคุณ ถ้าหากเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องยกอะไรให้ผมเลยก็ได้ แต่ผมขอแค่เก็บเงินส่วนหนึ่งเอาไว้ให้ลูกเรียนหนังสือเท่านั้นเอง”

    “นายคิดว่าที่ฉันพูดคือฉันสนใจเรื่องเงินรึไง” จงอินพูดช้าๆ คราวนี้เป็นฝ่ายของชายหนุ่มบ้างที่ส่ายหัวอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นายคิดจริงๆเหรอว่าตอนนั้นฉันจะมานั่งคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงินหรือเรื่องความเป็นอยู่ของลูกกับเมียของตัวเองน่ะ”

    “เมีย ... เก่า เข้าใจให้ถูกด้วย ตอนนั้นผมคงไม่ได้เป็นอะไรกับคุณแล้ว” เซฮุนเน้นเสียง เขามองตาอีกฝ่ายด้วยความไม่ยอมลงให้อีกต่อไป ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าคำพูดของตัวเองจะทำให้จงอินหัวเสียมากเพียงใด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแก้แค้นกลับไปเล็กๆน้อยๆ

    ในทันที คุณสามีเค้าก็ฟึดฟัด ออกอาการอย่างเห็นได้ชัด จงอินเริ่มเปิดปากแล้วเซฮุนก็คิดว่าอีกฝ่ายจะต้องสาดคำพูดเจ็บแสบกลับมาแน่ๆ อยู่กันมาสามปี ใครมันจะมารู้ดีกว่าเขากันล่ะว่าเวลาคุณสามีเค้าของขึ้นน่ะ ปากร้ายอย่าบอกใครเชียว

    “เออ!” จงอินเสียงดังกลับมาแค่นี้ ตาสบตากับเขาที่ยืนมองอยู่ก่อนแล้ว ในทันทีคุณสามีเค้าก็เงียบไป ยอมให้ ไม่เถียง ไม่ต่อความยาวสาวความยืดให้อะไรๆมันแย่ลงไปกว่าเดิม “แต่ตอนนี้เรายังไม่ได้หย่ากัน อย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะ นายเป็นเมียฉัน เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา จำไว้แค่นี้ก็พอ”

    “มันก็อีกไม่นานหรอกจงอิน คุณอยากพูดอะไรคุณก็พูดไปเถอะ ตอนนี้คุณอาจจะไม่เห็นด้วยกับผม แต่พอเราหย่ากันแล้ว เดี๋ยวคุณก็จะมีความสุขกับชีวิตของคุณเองนั่นแหละ คุณก็จะได้ไปใช้ชีวิต ไปแต่งงานใหม่หรือมีลูกกับใครที่คุณต้องการไง”

    คุณสามีถอนหายใจกับคำตอบของเขาอย่างแรง สายตามองมาตัดพ้อยิ่งกว่าเดิมจนเซฮุนต้องเบือนหน้าหนี นี่จงอินนะ นี่คิมจงอิน ... ไม่ใช่ลูกหมาที่นายเก็บมาเลี้ยงสักหน่อย แค่เค้ากระดิกหาง ทำหูตกแล้วก็ครางหงิงๆเรียกร้องความสนใจจากนายเพียงแค่นิดๆหน่อย นายจะใจอ่อนทุกครั้งเลยหรือไงเซฮุน

    “นี่คือชีวิตของฉัน” จงอินพูดชัดราวกับจะย้ำให้เขามั่นใจ “ฉันแต่งงานแล้วก็กำลังจะมีครอบครัวอยู่นี่ไง ฉันจะต้องการคนอื่นไปอีกทำไม”

    “มันก็ใช่ คุณมีผมแล้ว” เซฮุนพูดอย่างเศร้าๆ อารมณ์เปลี่ยนในทันทีเมื่อต้องย้อนกลับไปคิดถึงบาดแผลที่ใหญ่ที่สุดในใจของตัวเอง “แต่ผมไม่ใช่คนที่คุณอยากแต่งงานหรือสร้างครอบครัวด้วยตั้งแต่แรก คุณถูกบังคับมา แล้วผมก็ไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆเหมือนกัน”

    “พูดแบบนี้หมายความว่าไง มันก็ใช่ที่ฉันถูกบังคับให้แต่งงาน แต่ฉันไม่เคยพูดว่าฉันอยากอยู่กับคนอื่น มันคือสิ่งที่คนอื่นคิดไปเองทั้งนั้นนะเซฮุน”

    เด็กหนุ่มส่ายหัวอย่างไม่อยากจะเชื่อ จนถึงป่านนี้จงอินก็ยังไม่ยอมรับอีก ในเมื่อก็ได้ทุกสิ่งที่ตัวเองต้องการไปหมดแล้ว แล้วทำไมถึงไม่พูดออกมาสักทีว่ายังมีคนรออยู่ที่ญี่ปุ่นน่ะ แต่เขาก็เหนื่อยแล้ว เหนื่อยเกินไป เซฮุนจึงไม่พูดต่อแล้วหมุนตัวทำท่าจะเดินออกไปจากห้องในทันที

    จงอินไม่ได้รั้ง แต่กลับถามคำถามที่ทำให้เขาต้องตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้

    “ที่กินอะไรไม่ได้เพราะแพ้ท้องใช่ไหม” น้ำเสียงที่คุณสามีเค้าใช้ดูจะกล้าๆกลัวๆราวกับไม่กล้าจะถาม แสดงว่าที่ผ่านมาจงอินคงคิดจริงๆสินะว่าที่เขาไม่ยอมกินอะไรเพราะจะประชดตัวเองหรือไม่ก็ลดความอ้วน

    ท่าจะประสาท!

    “ก็ใช่น่ะสิ เลิกคิดอะไรไร้สาระได้แล้วนะ ผมไม่ได้ลดความอ้วน แล้วก็ไม่ได้อดอาหารประชดคุณด้วย มันทรมานจะตายที่อยากกินอะไรแล้วกินไม่ได้ ได้แต่มองคนอื่นกินน่ะ”

    “แล้วนัดหมอไว้วันไหน”

    เอาอีกและ พอบทไม่อยากจะต่อปากต่อคำ พ่อคุณเค้าก็จะเปลี่ยนเรื่องไปเลย รู้ไหมว่าเวลาคุยกับคุณสามีนี่ต้องมีสติมากนะ ไม่อย่างนั้นจะตามอะไรไม่ทันสักอย่างแบบเขานี่แหละ แต่เซฮุนก็ไม่ตอบ เขายังหน้าหงิกหน้างออยู่เหมือนเดิม เด็กหนุ่มเดินไปที่ประตูด้วยความดื้อรั้นที่จู่ๆมาจากไหนก็ไม่รู้จนจงอินต้องถอนหายใจออกมาแรงๆด้วยความยอมแพ้

    แต่ในจังหวะที่ฝ่ามือขาวสะอาดแตะที่ลูกบิดประตู น้ำเสียงนุ่มทุ้มของคุณสามีก็ดังขึ้นมาอีก ถึงแม้จะเปลี่ยนเรื่องไปแล้วก็ตาม แต่คราวนี้จงอินก็ดึงดันจะอธิบายให้เขาเข้าใจเหมือนกัน “ที่ฉันบอกว่า ... หลายๆอย่างเกี่ยวกับตัวฉันมันคือสิ่งที่คนอื่นคิดไปเอง ฉันพูดจริงๆนะเซฮุน ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้นายเชื่อ ฉันผิดเองที่ไม่เคยพยายามอธิบายอะไรเลย แต่ตอนนี้ฉันกล้าสาบานกับนายตรงนี้เลยว่าที่ผ่านมา ในชีวิตแต่งงานของเราฉันไม่เคยไม่ซื่อสัตย์กับ ... นาย เลยสักครั้ง ข่าวพวกนั้นในหนังสือพิมพ์ ในอินเตอร์เน็ต มันไม่จริง ... ฉันไม่เคยมีคนอื่น

    เซฮุนหยุดอยู่กับที่

    เขานิ่ง ...

    ได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงหน้าประตู เขายังหยุดรอฟังในสิ่งที่จงอินพยายามจะพูดต่อ แต่กลับไม่กล้าหันไปเผชิญกับคุณสามีแต่อย่างใด

    เขาไม่ได้กลัวว่าจงอินจะพูดอะไรต่อ

    แต่เซฮุนกลัว ... ใจตัวเองต่างหาก

    “ฉันรู้ว่านายเสียใจกับเรื่องพวกนั้น ฉันงี่เง่าเองที่ปล่อยให้นายเข้าใจผิดแล้วก็ไม่เคยพยายามแก้ไขอะไรในเรื่องของเราเลย ฉันขอโทษที่ฉันเอาเรื่องระหว่างพ่อนายกับฉันมาลงกับชีวิตคู่ของเรา”

    “คุณก็พูดได้สิจงอิน ...”

    เซฮุนกระซิบ แต่ความเงียบในตอนนี้ทำให้เขามั่นใจว่าคุณสามีจะต้องได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน

    .

    .

    .

    “ก็ที่ผ่านมา ไม่ว่าทั้งคุณ ทั้งคุณพ่อจะเล่นเกมอะไรกัน ... สุดท้ายคนที่เจ็บที่สุดก็คือผมอยู่ดี










    Talk : ขอโทษที่มาช้านะคะ

    ขอบคุณที่ยังรอคอยแล้วก็ให้กำลังใจกันเสมอ

    ชื่นใจมากเลยค้า

    ปล. คุณสามีฝากขอบคุณสำหรับกำลัง  ในการง้อเมียด้วยค่ะ

     



    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -

     



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
1993 (@kaihunallaround)
ทำไมเซฮุนยังคิดว่าตัวเองจะใจอ่อนอยู่เรื่อย ที่ผ่านมาถือว่าใจแข็งขึ้นเรื่อยๆ นะ แอบสงสารคุณสาเบาๆ เรื่องไม่ให้แตะเนื้อต้องตัวนี่กลับกันกับตอนแรกมากๆ ที่จงอินเป็นฝ่ายพูดใส่เซฮุน พอตอนนี้โดนกับตัวเองก็ไม่ยอมๆ สมน้ำหน้า ต่อจากนี้ต้องรีบแก้ไขสถานการ์ณให้มากกว่านี้ แต่ก็เข้าใจว่าจงอินพยายามอยู่ สู้ๆนะพ่อหมี น้องเซฮุนก็อารมณ์แปรปวนตามประสาคนท้อง มันก็จะยากๆ หน่อย เราคิดว่าเซฮุนยังฝังใจกับการคิดว่าจงอินมีผู้หญิงที่รักอยู่ก่อนแล้ว และก็ชอบคิดว่าจงอินไม่รักไม่ต้องการ ก็เลยยังงอนอยู่ แล้วก็คิดไม่ออกว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไงเลยค่ะ จงอินจะง้อยังไง จะทำมึน เวลาโดนเมียแซะเรื่องหย่า ก็เปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยๆ หรอ ถึงเซฮุนจะท้องลูกให้แล้ว ที่บอกว่าจะหย่าให้ แต่ถ้าไม่เซ็นซะอย่าง เซฮุนก็ไปไหนไม่ได้อย่างนี้ใช่ไหม ไอ้คนปากหนัก เห็นแก่ตัว โลภมากๆๆๆ

ปล.รอติดตามตอนต่อไปนะคะ คุณชดาสู้ๆ
somjuphalidha (@somjuphalidha)
หมดสภาพไปเลยคุณสามี~ เชื่อเลยว่าสามีที่เซฮุนยืนปั้นปึ่งใส่อยู่ตอนนี้ไม่เหลือคราบหัวหน้าครอบครัวจอมบงการอยู่เลย มีแค่ลูกหมีลูกหมาหัวรั้นเท่านั้นแหละ โถถถ สถานะภาพ”กำลังจะถูกเมียทิ้ง!” นี่มันหูลุ่หางตกจริงๆ ถือว่าคืนนี้คุณสามีก็พยายามมากๆจริงๆที่จะสื่อสารกับเรื่องที่ผ่านมา แต่มันยังไม่พออ่ะคุณ!!! เข้าใจเซฮุนให้ได้ครึ่งกับที่เซฮุนเข้าใจก่อน นี่เขาแค่มองตาปราดเดียวยังรู้แถมเดาได้อีกต่างหากว่าจะเป็นยังไงต่อ แต่ก็นะ.. ไม่ได้เป็นเซฮุนเองยังแอบเห็นใจ ทั้งท่าทางการกระทำคำพูดมันพยายามยื้อให้อยู่ ถึงจะรู้ว่าเมียท้องแล้วก็ยังไม่อยากตัดขาดกันออกไป สงสัยหลังจากนี้คงได้พิสูจน์กันยาวๆๆๆเลย เซฮุนเจ็บปวดเรื้อรังมาตั้งเท่าไหร่ แถมยังเพิ่งมารู้ความจริงทั้งหมด ใครมันจะไปทำใจไหว ให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมง่ายๆเป็นไปไม่ได้หรอก แถมมีลูกแล้วพ่อจะจัดการยังไงอีกก็ยังไม่รู้ เกลียดคนเป็นพ่อสุด ไม่ต้องไปเรียกเขาว่าพ่อหรอก ฮึ่ยยยย เห็นเด็กคนนึงเป็นเครื่องมือมาตลอด ฮือออ สงสารเซฮุนกับหลานของยายมากๆๆๆๆ ตอนนี้อยากฟังเรื่องฝั่งจงอินมากๆละ จะชดใช้เขายังไงถ้าสิ่งที่ขอมีแค่เรื่องหย่าอย่างเดียว คนที่ไม่เคยใส่ใจไม่รู้นิสัยใจคอว่าเมียที่นอนอยู่ด้วยกันทุกๆคืน เป็นคนยังไงเนี่ย จะเอาอะไรมาดื้อต่อเวลา
cvlsaaj (@cvlsaaj)
ประโยคสุดท้ายทำไมมันเจ็บขนาดนี้ สงสารน้องอ่ะ คนที่เจ็บก็คือน้องอยู่ดีจริงๆ สามปักับครอบครัวที่ไม่เป็นอย่างหวัง คุณพ่อก็ไม่ใส่ใจ เซฮุนเก่งมากจริงๆอ่ะ หลังจากนี้คุณสามีเค้าจะทำยังไงกับน้องอ่ะ มัวแต่ฟอร์มอยู่นั่น
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
พอเห็นไรท์อัปเรารีบมาอ่านเลย ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนโลภหรือป่าว แต่อยากอ่านตอนต่อๆไปอีกแล้ว มันกำลังเข้มข้นเลยอ่ะ

จงอินเอ็งงงกฌยังจะปากแข็งอ่ะ บอกน้องไปเลยบอกไปเลย ว่ารู้สึกผิดและรักน้องอ่ะ กำกวมวนไปนู่นนี้นั่น น้องไม่เข้าใจหรอก เพราะน้องรู้สึกตัวเองถูกหลอกมาตลอดอ่ะ แกต้องการลูกเมียขนาดนี้ ก็ยังฟอร์มไปอีกอ่ะ แต่นะเราสงสารน้องถึงจงอินพูดความจริงหรือบอกรักน้อง มันก็และจะดูเชื่อยากหน่อยๆ
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ยิ่งอ่านหลังๆมานี่ จงอินดูต้องการเมียมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมันจะเก็บอาการไม่ค่อยอยู่ ทั้งรั้นทั้งวอแวเอาแต่ใจ อยากให้เมียคอยเอาใจตัวเองเหมือนเคย แต่พอไม่ได้อย่างที่อยาก ก็ทำอ้อนส่งสายตาพูดจาน่าฟัง เซฮุนใจเข้มแข็งมากนะ ที่ผ่านมาเคยโดนทำร้ายจิตใจขนาดนั้นก็ยังส่งความหวังดีให้สามีที่รัก เห้ออ มีเมียประเสริฐขนาดนี้ คุณสาสำลักความรู้สึกผิดไปอีกนานแน่ๆ เรื่องก็แดงมาขนาดนี้แล้วอย่ามัวอมพะนำ ชักช้า พูดหงุมหงิมๆ จุดนี้ถ้ายังอยากมีกันจริงๆมันต้องงัดหมดเปลือกไม่ต้องกั๊กอะไรแล้ววววว คอยประกบ คอยประคบประหงมให้ดีเถอะ ทั้งแม่ทั้งลูกปล่อยคลาดสายตาไป มีใครมาช่วยเยียวยาขึ้นมา คงได้กลับไปแห้งตายที่ญี่ปุ่นแน่ๆ
formyexo8 (@formyexo8)
สงสารน้องอ่ะ ไม่ว่ายังไงน้องก็คือคนที่เจ็บสุดในเรื่องอยู่ดี ตอนจงอินบอกความจริงนี่คือบีบหัวใจมาก แล้วน้องคือดีมากอ่ะ พยายามเข้าใจทั้งที่เสียใจจะแย่แล้ว ยิ่งตอนที่ตัดสินใจยอกเรื่องลูกนี่แบบ สงสารน้องอ่ะ พูดทั้งที่จะร้องไห้อยู่แล้ว แง้ น้องงงงง จงอินต้องง้อน้องหนักๆแล้วล่ะ น้องตัดสินใจหนักแน่นขนาดนี้ ยอมบอกเรื่อวลูกเพื่อให้อิสระ ถึงไม่ไแพูดตรงๆว่าขอหย่าแต่มันก็ชัดเจนมากๆว่าจะไม่อยู่ ถึงตอนนี้จงอินจะรักน้องและน้องก็รักจงอิน แต่สามปีที่เสียไปกับความเข้าใจผิด คนที่โดนทำร้ายมาตลอดแบบน้องมันก็เหนื่อยอ่ะ ฮือออออ สงสารจงอินเหมือนกันที่มารู้ความจริงตอนที่เกือบจะสายขนาดนี้ ง้อเมียให้ได้นะคะ ตอนนี้น้องใจแข็งมาก ถึงจะยอมอ่อนให้ แต่ง้อยากแน่นอน มาค่ะ ถึงเวลาเอาคืนแล้ว
jessyljk (@jessyljk)
หน่วงมากๆเลย เราอ่านไปรู้สึกวูบไหวในอกไป เราหวังว่าเซฮุนกับจงอินจะมีความสุขสักที ;-; เจ็บปวดกันทั้งคู่เลย
cvlsaaj (@cvlsaaj)
หน่วงมากกก ไม่มีใครมีความสุขในความสัมพันนี้เลยอ่ะ คิอสุขแต่ก็ไม่สุด ยิ่งมารู้ความจริงฝั่งจงอิน ก็ยิ่งหน่วง เข้าใจเค้ามากขึ้น แต่จริงๆเค้าก็รักน้องแหละ แต่ด้วยการกระทำสามปีที่ผ่านมามันไม่ทำให้น้องคิดงั้นไง ปรับความเข้าใจกันอีกทีก็ยากอ่ะ น้องเจ็บจนช้ำ แต่ก็อยากให้เค้ามามีครอบครัวที่มีความสุขด้วยกันอ่ะ
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
แงง ไม่เข้าใจว่ามันหน่วง มันดราม่าน้ำตาไหลขนาดนี้ แต่เราก็ชอบอ่านอ่ะ ไรท์บรรยายสื่อสารตัวละครออกมาได้ดีมากเลย ทำให้เราอินตาม ลุ้นตามที่สำคัญคือเราเห็นตัวละคร เขารักกันมาก แต่มีบางอย่างทำให้เขารักกันไม่ได้ มันทั้งหน่วงและเจ็บปวดอ่ะ เอาเป็นว่าเรายังคงสงสารน้องมากที่สุด น้องเลือกวิธีที่ใช้คำว่าลูก เพื่อจะได้เป็นอิสระ แงงงงงงงง ปล.เป็นกำลังใจให้เสมอค่า
1993 (@kaihunallaround)
ไม่ยุติธรรมเลยอ่ะ แงงง สงสารน้องเซฮุน ทุกคนจะได้ในสิ่งที่ต้องการไปหมด ยกเว้นน้องอ่ะ หากจงอินยอมหย่า ก็จะได้ทั้งบ้านคืนได้มีชีวิตที่เป็นอิสระอีก คุณพ่อก็ได้หลานไว้สืบทอดธุรกิจ แล้วเซฮุนได้อะไร มีลูกก็คงต้องโดนคุณตาชักใยตั้งแต่เด็ก สามีก็ยังจะทิ้งอีกยังงี้หรอ ไม่เอานะ ㅠㅠ จงอินสู้หน่อย ก็รักน้องตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรอ จะปล่อยเซฮุนไปแบบนี้ไม่ได้นะ รออีก 50% หลังนะคะ ครึ่งแรกนี่ขมมาก ครึ่งหลังขอน้ำตาลหวานๆ บ้างได้ไหมคะ ㅠㅠ