LETHAL ทะนงsavedbywolf
Money is the name of the game.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    • 01: Money is the name of the game.



    ในตอนที่ได้สติ ...


    กลิ่นอบอวลของความสุขสมหลังจากเซ็กส์จบลงยังคงลอยคละคลุ้งฟุ้งอยู่เต็มห้อง เซฮุนสูดหายใจเข้าลึก เปลือกตากระพริบปริบๆในขณะที่จงอินก็หายใจเข้าออกไปพร้อมๆกับเขาบนเตียงคู่ของสองเรา ถึงแม้เซ็กส์ที่ว่าจะผ่านไปแล้ว แต่เขากลับยังรู้สึกได้ถึงริมฝีปากและรอยคมฟันของชายหนุ่มบนร่างกายตัวเองได้ไม่รู้ลืม การสัมผัสนั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน จะเหลือไว้ก็แต่รอยแดงและรอยช้ำ แสดงความเป็นเจ้าของในแบบที่เซฮุนคิดว่าตัวเขาเองไม่นึกรังเกียจมันแม้แต่น้อย

    เพราะการประทับตรา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดของผู้กระทำ

    น่าแปลกที่มันกลับทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองนั้น งดงามและเป็นที่ต้องการของใครสักคน

    … มากมายเสียเหลือเกิน

    เด็กหนุ่มหันไปมองใบหน้าด้านข้างของคนที่นอนหลับตานิ่งๆอยู่ พอเซ็กส์จบลง มันก็กลายเป็นว่า ระหว่างเราเหมือนย้อนกลับมาไร้การสัมผัส ไร้ความรู้สึกและไร้ซึ่ง ... ความรัก

    เขามอง ได้แต่มองนิ่งๆอยู่แบบนั้น ไล่สายตามองไปตามโครงหน้าหล่อเหลาหรือจะเป็นวิธีที่หัวคิ้วของจงอินยกขึ้นในเวลาชายหนุ่มครุ่นคิดอะไรเงียบๆคนเดียว พอได้มอง มันก็เกิดอยากสัมผัสขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเองที่โหยหาการได้รับความรักหรือเป็นเพราะจงอินนั้นยากเกินจะต้านทานกันแน่ มือไม้ของเขามันจึงไม่อยากอยู่นิ่งๆข้างตัวเอาเสียเลย

    แต่เซฮุนก็ได้บทเรียนมาแล้วเช่นกัน ถึงแม้เขาอยากจะแตะต้องจงอินมากเพียงใด ถึงแม้เขาจะมีสิทธิ์ทุกประการตามประสา ‘คู่สมรส’ ที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ตาม แต่การเข้าถึงหัวใจจงอินนั้น เกือบสามปีที่ผ่านมา เซฮุนก็รู้ได้โดยไม่ต้องบอก ... มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

    ระหว่างเรามักจะมีเส้นบางๆกั้นเอาไว้เสมอ

    ไม่นับความเจ็บช้ำจากการถูกปฏิเสธอย่างจังต่อหน้าเมื่อเกือบเก้าเดือนที่แล้วซึ่งยังคงสดใหม่อยู่ในใจไม่รู้ลืม ด้วยความลืมตัว เซฮุนยื่นมือออกไป กำลังจะแตะที่ต้นแขนของอีกฝ่าย ทันทีทันใดจงอินก็ปัดมือของเขาให้พ้นตัวก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายดึงข้อมือของเขาเอาไว้แทน ความตื่นตระหนกของการที่ถูกจงอินยึดข้อมือเอาไว้ในขณะที่ดวงตาจ้องตรงมาเป็นราวกับกำลังจะข่มขู่ มันช่างเย็นชา ไร้ความเมตตา ไม่มีแววห่วงหาอาทรอย่างที่ควรจะมีเลยสักนิด

    ราวกับ ...รังเกียจ


    ‘อย่าได้โดนตัวฉันโดยไม่จำเป็นอีก’


    สามี ... ของเขา พูดออกมาสั้นๆ แววตาว่าเย็นชาแล้ว แต่น้ำเสียงกลับแข็งกร้าว เย็นชายิ่งกว่า พอจงอินพูดจบ ชายหนุ่มก็ปล่อยข้อมือของเขาออกทันที ท่อนแขนขาวซีดร่วงลงข้างตัวในพริบตาเดียว แม้แต่เสียงดังฟึ่บ! ที่แขนยาวๆของตัวเองกระแทกกับสีข้าง เซฮุนก็ยังไม่ได้ยิน

    เท่านั้นเอง เขาก็เข้าใจได้โดยที่ไม่ต้องให้ใครมาบอก

    ไม่นานหลังจากนั้น เซฮุนก็เรียนรู้ที่จะอยู่ จะร้องขอในสิ่งที่เขารู้ว่าตัวเองจะได้เพียงเท่านั้น

    นอกเหนือจากเซ็กส์ เซฮุนไม่มีสิทธิ์แตะต้องเนื้อตัวของคิมจงอินแต่อย่างใด

    และในตอนที่เรามีเซ็กส์ ... ในตอนที่จงอินปล่อยตัวปล่อยใจ โดยไม่มีเงื่อนไขหรือข้อแม้ ในตอนที่ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มตักตวงความสุขจากร่างกายของเขา หยัดกายเข้าหาเหมือนในช่วงเวลานั้นเป็นเวลาเดียวที่เราทั้งสองคนจะได้ชิดใกล้ นั่นจึงเป็นเวลาที่เซฮุนถือโอกาสแตะต้องเนื้อตัวของชายหนุ่มให้ได้มากที่สุด เขาจึงมักจะลูบไล้ฝ่ามือไปตามแผ่นหลัง ท่อนแขน แผ่นอก หรือแม้กระทั่งจับยื้อต้นขาของจงอินเอาไว้ไม่ให้ตัวเขาเองไหลตามแรงกระแทกไปตามที่นอน

    ชดเชยในเวลาปกติ ...

    ที่เขาจับไม่ได้แม้แต่ฝ่ามือ

    เขายอมรับว่าเซ็กส์นั้น ช่วยลดความโดดเดี่ยว ความเศร้า ความกลัวว่าตัวเองจะไม่เป็นที่ต้องการไปได้ มันเป็นช่วงเวลาที่เซฮุนแทบจะรอคอยการมาถึงของมัน ความสุขเล็กๆน้อยๆในชีวิตแต่งงานของเขากับสามี แต่นั่นมันก่อนที่จงอินจะทำลายมันไม่มีชิ้นดี

    ทุกๆครั้งหลังจากที่ร่วมหลับนอน

    ทุกๆครั้งที่เขากำลังจะยิ้มและปลอบตัวเองว่ามันจะ ‘ไม่เป็นไร’

    ทุกๆครั้งที่เซฮุนกำลังจะคิดให้โอกาสกับเรื่องของเราอีกครั้ง

    หนึ่งประโยคสั้นๆกับอีกหกพยางค์ที่มันตามหลอกหลอนเขาตลอดมา

    และทุกๆครั้ง มันก็เริ่มจะทำให้ความหวังในเรื่องของเขากับจงอินลดน้อยลงไปทุกที


    ‘มีลูกให้ฉัน เซฮุน’


    จงอินมักจะพูดมันหลังจากเซ็กส์จบลงไปอยู่เสมอ

    และที่สำคัญ ถ้อยคำพวกนั้น มันคือประโยคคำสั่ง มิใช่การขอร้องแต่อย่างใด

    ในช่วงแรกที่แต่งงานกัน ไม่รู้ว่าเพราะความไร้เดียงสาของเขาหรืออย่างไรที่คิดไปได้ว่าที่ชายหนุ่มเอาแต่ย้ำๆประโยคนี้เป็นเพราะว่า เจ้าตัวเพียงแต่อยากได้ลูกมากๆนั้นเอง ไม่ได้ฉุกคิดเลยสักนิดว่าทำไมเจ้าบ่าวถึงได้เมาเละจนแทบจะยืนไม่อยู่ในคืนแต่งงาน เมาจนลืมที่จะเป็นสุภาพบุรุษหรือมีความอ่อนโยน เห็นอกเห็นใจให้เขาแต่เพียงนิด สำหรับเด็กหนุ่มที่ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน คืนนั้นจงอินทำลายความฝันของการใช้ชีวิตคู่ในจินตนาการของเขาลงอย่างสิ้นเชิง

    ไอ้ประโยคบ้านั่น มันไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าที่เป็นอยู่แต่อย่างใด แต่มันทำให้เซฮุนเริ่มมองไม่เห็นอนาคตของเขากับจงอินอีกต่อไปแล้วต่างหาก มันทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองเขาเป็นคู่ชีวิต คู่ทุกข์ คู่ยาก หรือคู่ที่จะอยู่ด้วยกันจนแก่ น้ำเสียงแข็งๆปนหงุดหงิดเอาแต่สั่งให้เซฮุนท้องลูกราวกับว่ามันจะเร่งรีบให้เขารีบท้องได้เดี๋ยวนั้น

    เหมือนกับว่าการมีลูกจะทำให้ทั้งเขาและอีกฝ่ายเป็นอิสระต่อกันได้เสียที

    อย่างไรก็ตาม ถึงแม้เขาจะรักจงอินมากเพียงใด แต่หัวใจมันก็เหน็ดเหนื่อยที่จะตามไขว่หัวใจของชายหนุ่มแล้วเหมือนกัน เมื่อไม่นานมานี้ เซฮุนก็เริ่มยอมรับได้ เขายอมรับความจริงได้มากขึ้นว่าจงอินไม่ได้รักเขา ถึงแม้เขาจะหวังอยู่ลึกๆในใจว่าผู้ชายคนนั้น คนที่เขาเจอก่อนแต่งงาน คนที่เคยทำให้โอเซฮุนหลงรักหัวปักหัวปำจะกลับมาทำให้เขาเพ้อละเมอหาได้เป็นบ้าเป็นหลังอีกครั้งหนึ่ง

    แต่สามปีที่ผ่านมามันคงเป็นช่วงระยะเวลาที่นานพอแล้ว

    เพราะเซฮุนยอมแพ้ ... เขายอมรับว่าตัวเองได้คิดผิดไป

    ผู้ชายเจ้าเสน่ห์คนนั้นไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรก

    ผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงคนในจินตนาการของเขา

    ส่วนคิมจงอินคนที่นอนอยู่ข้างๆเขาในตอนนี้

    เป็นเพียงชายแปลกหน้า ที่นอนเคียงข้างเขามาสามปี


    “ฉันจะลุกไปอาบน้ำ” สามีของเขาเอ่ย

    ก่อนจงอินจะหันมามองใบหน้าของเขาอยู่เพียงครู่ ร่างสูงใหญ่ลุกจากที่นอน ในขณะที่เซฮุนยังคงนิ่งเงียบ เด็กหนุ่มถามตัวเองอย่างเงียบเชียบว่าอีกฝ่ายนั้น ‘บอกใครอย่างนั้นเหรอ?’ พอประชดประชันจนพอใจ เขาก็ลุกขึ้นนั่งบ้าง ปล่อยให้ตัวเองเปล่าเปลือยมีเพียงความโดดเดี่ยวในหัวใจที่โอบกอดตัวเองเอาไว้ ก็แน่ล่ะสิ ใครมันมาจะมาโอบกอดเขากันในเมื่อแม้แต่สามี ...

    จงอิน ... ยังรังเกียจที่จะแตะต้องเนื้อตัวของเขา

    นอกจากเวลาที่อยากจะได้ลูกเท่านั้นถึงจะยอมเข้าหา

    เด็กหนุ่มก้มหน้ามองพื้นพรมและฝ่าเท้าของตัวเองอย่างเหม่อลอย สีสันสดใสของพรมเปอร์เซียลายหรูหรานั้นตัดกับสีขาวซีดเซียวของเท้าเขาได้เป็นอย่างดี เซฮุนจ้องมองมันเพราะเขาไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้ให้ทำแล้ว เขามองมันราวกับไอ้พรมที่ตีมูลค่าของมันไม่ได้จะสำคัญมากไปกว่าชีวิตแต่งงานอันล้มเหลวของตัวเองกับเจ้าชายในฝันที่คิดว่าจะได้เจอ

    จงอินเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองอีกรอบ เสียงเปิดและปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น ไม่นานเสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นก็ดังตามมา เซฮุนหลับตาลงแล้วเขาก็จินตนาการอย่าเงียบเชียบ แม้แผ่นหลังชื้นเหงื่อของตัวเองจะทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างไรก็ตาม แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย ในหัวมีแต่ภาพของจงอินที่กำลังยืนเงยหน้ารับสายน้ำอุ่นๆ เนื้อตัวลื่นเป็นมันเต็มไปด้วยฟองสบู่หนานุ่ม กลิ่นเดียวกับที่เขาใช้ทุกเมื่อเชื่อวัน

    อย่างน้อยก็มีกลิ่นสบู่นี่ล่ะมั้ง ...

    ที่เรามีร่วมกันในชีวิตแต่งงานอันเส็งเคร็งนี่

    ความคิดเย้ยหยัน ประชดชีวิตมันทำให้เซฮุนเจ็บปวด แต่เขาก็หยุดตัวเองไม่ได้เหมือนกัน แต่อย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องจริงนี่ ใครกันจะกล้ามาปฏิเสธ ในขณะที่จมอยู่กับความน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำตาก็เริ่มคลอขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ไหวแล้ว ตั้งแต่เกิดมา ไม่สิ ตั้งแต่แต่งงานกันมา ในหัวมีแต่คำๆเดียว ‘มีลูกให้ฉัน มีลูกให้ฉัน’

    สามปี ...

    ผ่านมาแล้วตั้งสามปี ...

    จู่ๆก็มานึกได้ เขาอาจจะไม่ได้ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

    ไอ้คำบอกรัก ประโลมโลกนี่

    แต่สิ่งที่จะปลดปล่อยเขาไปได้อย่างแท้จริงคือ ‘คำขอโทษ’ กับสิ่งที่ผ่านมาต่างหาก

    นั่นแหละ คือ อิสระอย่างแท้จริงที่เขาเฝ้าตามหา

    แต่ก็เพราะรักเหมือนกันไม่ใช่รึไง ที่ยังยื้อเขาไว้ ไม่ให้ไปจากจงอินเสียที เสียงเล็กๆในหัวของเซฮุนเถียงกลับอย่างไม่ยอม เด็กหนุ่มถอนหายใจ เสียดาย ... เพราะตอนนี้เขาก็คิดว่าตัวเองไม่ได้รักผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้วเหมือนกัน คนที่เขาเฝ้ารักก็คือผู้ชายคนที่อยู่ในหัวเขาต่างหาก แต่ถ้าถามว่ามันหลงไหม ถูกดึงดูดเข้าหาเพราะรูปกายภายนอกไหม เขาไม่ปฏิเสธ

    เพราะก็ยังรู้สึกว่า ไปไหนไม่รอดอยู่ทุกๆวัน

    แต่นั่น มันไม่ใช่ความรักอีกต่อไปแล้ว

    ใครมันจะทนกับความไม่เอาใจใส่ ความเฉยชาได้ตลอดไปกัน

    ในเมื่อรักได้ ทำไมมันจะหมดรักไม่ได้เหมือนกันล่ะ จริงไหม?

    เซฮุนสรุปได้ในตอนที่เสียงน้ำหยุดลง ไม่นานนักจงอินก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับมีผ้าขนหนูพันอยู่รอบเอว สายตาคมๆเหล่มองเขาที่ยังนั่งตรงที่เดิมราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิตอยู่แวบเดียวแล้วก็ถอนหายใจ เซฮุนหลับตาลงในทันที แน่ล่ะ ว่าเขาทำเป็นไม่ได้ยินมัน

    “ไม่ลุกไปอาบน้ำล่ะ เหงื่อเหนียวเต็มตัว ที่นอนก็เปรอะ นายคงจะไม่นอนทั้งอย่างนี้หรอกใช่ไหม”

    เซฮุนไม่ตอบ แต่กลับค่อยๆลุกขึ้นเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก ใบหน้าใสหันหนีในตอนที่เขารู้สึกว่าจู่ๆจงอินก็หันกลับมามอง จ้องแผ่นหลังราวกับจะเจาะทะลุผ่านเข้ามา เขาทำเหมือนที่เคยทำ พอลุกขึ้นได้ก็หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นมาสวม ผูกปมที่เอวอย่างเชื่องช้าก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าห่มผืนบางๆออกมา แล้วปูมันบนที่นอนทับรอยเปื้อนด้วยสีหน้านิ่งสนิท

    พอจัดการเรียบร้อย เซฮุนก็เงยหน้าขึ้น มองสบตากับอีกฝ่ายราวกับจะถามว่า ‘พอใจรึยัง?’

    “ผม ... ผมต้องการหย่า”

    เขาพูดออกไปแล้ว คำที่ไม่เคยพูด

    ในทันทีทันใด จงอินถึงกับนิ่งไป ร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนอยู่อีกฝั่งของเตียงยืดตัวขึ้นเหมือน ... เหมือนกวางตัวผู้ที่กำลังจะเอาเขายาวเฟื้อยของตัวเองแทงคู่ต่อสู้ และทั้งสายตากับท่าทางของชายหนุ่มทำให้เซฮุนใจเสียอย่างบอกไม่ถูก ในตอนที่ตาสบตา เท้าข้างหนึ่งก็ก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เขากลัว กลัวกับคำตอบ แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องกลัวทั้งๆที่ตอนนี้จงอินก็ทำเพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ

    “หย่าให้ผมเถอะจงอิน ผมยอมแพ้แล้ว ในเมื่อเราทั้งคู่ไม่มีความสุขก็ปล่อยผมไปเถอะนะ” เซฮุนกระซิบแผ่วเบา เค้าไม่รักก็แค่ทำใจยอมรับ พอ ไม่ไหวแล้ว ใจเหมือนจะขาดแต่ก็อยากจบแล้วเหมือนกัน

    “แต่นายรักฉันมากไม่ใช่รึไง หย่าไปจะอยู่ยังไงล่ะ ฮึ?”

    พอหายอึ้งก็เอาอีกแล้ว ทุกถ้อยคำจะต้องมีการว่าแดก แม้กระทั่งจะพูดคุยกันดีๆ ยังแทบจะทำไม่ได้ จงอินพูดไปก็ส่ายหัวไปด้วย เหมือนกับผู้ใหญ่ที่ไม่ได้ถือสาหาความกับคำพูดพล่อยๆของเด็ก เจ้าตัวคงคิดว่าเขาแค่หลุดปากออกไป แต่เปล่าเลยสิ่งที่จงอินไม่รู้ก็คือครั้งนี้ เซฮุนเอาจริง

    “ผมไม่ได้รักคุณแล้ว” เซฮุนตอบเรียบๆ ไม่สนคำประชดประชัน และจะไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆอีก

    “เหรอ?” ชายหนุ่มตอบรับอย่างสั้นๆก่อนจะหัวเราะราวกับสิ่งที่เรากำลังคุยกันอยู่มันเป็นเรื่องไร้สาระ “เมื่อก่อนยังพร่ำเพ้ออยู่ได้ว่าผมจะรักคุณตลอดไป ความรักของนายมันยิ่งใหญ่มากนักไม่ใช่รึไง แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นล่ะ ห๊ะ!”

    จงอินเริ่มเสียงดัง ทุกถ้อยคำยังเต็มไปด้วยความประชดประชันที่มันทำลายหัวใจของเขามากแค่ไหน คงไม่จำเป็นต้องสาธยายอะไรมากแล้ว

    “ก็ในเมื่อคุณเกลียดผมนัก ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปแล้ว”

    พูดจบ ... บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปในทันที ใบหน้าของจงอินนั้นตอนนี้นิ่งสนิท ไม่มีแล้วแววเย้ยหยัน มีแต่สันกรามของชายหนุ่มที่ขบกันแน่น และนั่นก็ยิ่งทำให้เซฮุนระวังตัวยิ่งกว่าเดิม

    “สำหรับฉัน มันก็ไม่ต่างอะไรกัน” จงอินพูดก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอก ดวงตาไล่มองตั้งแต่ใบหน้าอ่อนใส ไล่ลงไปตามรอยแยกของเสื้อคลุมอาบน้ำ ต่ำลงไปจนถึงเรียวขายาวที่เพิ่งแยกกว้างให้เจ้าตัวได้เชยชมไปไม่ถึงชั่วโมงก่อนหน้า

    “ ... จะเกลียดหรือไม่เกลียด นายก็ยังเป็นคุณหนูโอคนเดิมอยู่ดีนี่ แล้วมันจะต่างอะไรกัน ตอนแรกก็ใช้เงินพ่อซื้อผัว ... นายก็ได้แต่งงานกับฉันสมใจอยากแล้วไง พอฉันไม่เอาอกเอาใจก็มาตีโพยตีพาย ทำเป็นเด็กเล่นขายของไปได้”

    เซฮุนถึงกับเบือนหน้าหนี ... ถ้อยคำโหดร้าย ทิ่มแทง เข้าที่หัวใจเต็มๆ แต่น้ำตาของเขามันไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้ว ถ้าเลือกได้ เขาก็สงสัยเหมือนกัน ว่าบางที การลงไม้ลงมือมันจะเจ็บเท่านี้ไหมนะ

    “แล้วรู้ไหม อะไรที่มันตลกร้ายมากที่สุด … กับอิแค่สิ่งเดียวที่ฉันขอในการแต่งงานครั้งนี้ก็คือ ลูก นายก็ยังให้ฉันไม่ได้เลย แล้วจะเอาอะไรฉันอีก”

    เด็กหนุ่มสะอึก เขาฝืนกลืนน้ำลายลงคอแล้วตอบกลับด้วยอาการพยายามบังคับตัวเองให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ “ถ้าอย่างนั้น การหย่าก็ยิ่งเป็นทางออกที่ดีสุดสำหรับเราทั้งคู่”

    “มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกเซฮุน” จงอินพูดพร้อมกับก้าวยาวๆเข้ามาหา ใกล้จนการมีอยู่ของอีกฝ่ายเกือบจะทำให้เซฮุนสำลักความอึดอัดใจตายอยู่ตรงนี้ เสียงนุ่มๆเอ่ยกระซิบย้ำอยู่ข้างหู ฝ่ามือใหญ่ไล้มาจับล็อกตรงกรามแล้วบังคับให้เด็กหนุ่มเงยหน้ามองสบตา

    จงอินยิ้มก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาแตะปลายลิ้นตวัดแวบเดียวที่ปลายคางเหมือนสุนัขเจ้าเล่ห์ที่กำลังแสดงความรักกับเจ้าของ “ลืมไปแล้วเหรอไง คำสาบานในวันแต่งงานของเรา คู่ทุกข์ คู่ยาก ใช่ไหม นายใช้คำนี้กับฉันนี่นะ”

    “ปล่อยผมไปจงอิน” เซฮุนขอร้อง คราวนี้เขาสะอื้นออกมาจริงๆ เพราะเขาทนเข้มแข็งต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เด็กหนุ่มร้องฮือออกมาเสียงดัง เจ็บใจจนได้แต่ยืนน้ำตาไหล ไม่สามารถทำอะไรได้เลย มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้ น่าแปลกที่จงอินไม่สะบัดข้อมือเขาออก ถึงแม้จะยอมให้จับ แต่เขาก็รู้ว่าถ้าหากเจ้าตัวไม่ปล่อย ยังไงก็ไม่มีทางหลุด

    “ผมทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว”

    “หยุดทำตัวน่าสงสารสักทีได้ไหม ก็นี่ไง สิ่งที่นายต้องการ ในเมื่ออยากแต่งนัก ฉันก็แต่งให้แล้ว อย่ามาร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อหน้าฉันแล้วทำเหมือนที่ผ่านมาฉันเป็นคนรังแกนาย!”

    กลั้นไม่ไหวแล้ว จากที่ยืนน้ำตาไหล คราวนี้แหละ เขาร้องไห้ออกมาจริงๆจนชายหนุ่มปล่อยมือที่ล็อกกรามเขาเอาไว้ แล้วจงอินก็ปล่อยมันเป็นแบบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีคำพูด มีแต่การจ้องมอง ไร้แววใดๆในนัยน์ตาคมกริบนั่นเลยสักนิด ยิ่งเห็นอาการ เซฮุนก็ยิ่งสงสารตัวเองมากขึ้น

    ตั้งสามปี ... ที่เขาทนกับความเฉยชา

    โง่เสียจริง ตั้งสามปีกว่าจะรู้ว่าชีวิตคู่ของเขากับจงอินมันไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวเลย

    “คุณจะพูดยังไงก็ได้ แต่ผมตัดสินใจแล้วว่าจะหย่า ผมจะหย่า! ไม่ว่าคุณจะยอมหรือไม่ก็ตาม”

    ดูท่าประโยคก่อนหน้าของเซฮุนจะทำให้เป็นจงอินประทับใจกับความกล้าของเขาในครั้งนี้น่าดู เพราะมันทำให้ชายหนุ่มยิ้มจนได้ สามีของเขายิ้มก่อนเสียงเค้นหัวเราะจะตามมา ฝ่ามือใหญ่ยกมือลูบหน้าลูบตาราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีวันที่เซฮุนยืนกรานจะหย่ากับตน

    “นายจะหย่าใช่ไหม ได้ งั้นฉันจะฉีกสัญญาเงินกู้ที่พี่น้องนายมายืมฉันให้หมด ดูซิ้ เมียจุนมยอนมันกำลังท้องโตอยู่นั่น อีกหน่อยเมียมันคลอดคงต้องใช้เงินอีกเยอะน่าดู”

    และนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เซฮุนคาดไม่ถึง ...

    จุนมยอนพี่ชายของเขาทำพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต เจ้าตัวเอาเงินไปลงทุนกับตลาดหุ้นก้อนใหญ่ แต่กลับคาดการณ์ผิดไปโข จึงทำให้ชายหนุ่มและครอบครัวเกือบจะหมดตัวในตอนนั้น ดีที่จงอินเป็นฝ่ายยื่นมือเข้ามาช่วย ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากหลงใหลได้ปลื้มในตัวสามีขึ้นไปอีกมากโข ความใจดีของจงอินในตอนนั้นทำให้เซฮุนยิ่งมองข้ามอาการหมางเมิน ทิ้งๆขว้างๆตัวเขาไปได้อย่างไม่ยากเย็น
    จงอินรู้ดีที่สุดว่าเขาเป็นคนไม่มีสังคม แทบจะไม่มีเพื่อนที่ไว้ใจได้เลย

    เพราะฉะนั้น พี่ชายจึงกลายมาเป็นจุดอ่อนที่สุดในชีวิตไร้สีของเซฮุน

    “เรื่องนี้ฮยองนิมไม่เกี่ยว ผมไม่คิดว่าคุณจะไร้เหตุผลได้ถึงขนาดนี้ เราอยู่ด้วยกันไม่ได้มันก็เป็นเรื่องของเราสองคน คุณเอาพี่ชายของผมมายุ่งทำไม”

    “เออ! ถ้าหากมันจะทำให้นายตกนรกขุมเดียวกันกับฉัน วิธีไหนฉันก็ทำได้ทั้งนั่นแหละ รู้ไว้ซะด้วย” จงอินเสียงดังกลับ ซึ่งมันเต็มไปด้วยความคับแค้นใจไม่ต่างจากน้ำตาของเขาเลยสักนิด เพียงแต่เซฮุนไม่รู้จริงๆว่าเพราะอะไรทำให้ชายหนุ่มอาฆาต ตามล้างตามผลาญเขาได้ถึงขนาดนี้

    “ก็ได้จงอิน! คุณอยากทำอะไรก็ทำไปเลย เอาที่คุณพอใจ อยากฉีกสัญญาก็ทำไป ผมจะชดใช้เงินแทนฮยองนิมเอง”

    “เพ้อเจ้อไปแล้วรึไง เงินนายมันก็เงินฉันทั้งนั้นนั่นแหละ นายแต่งงานกับฉันมาได้สามปี ก็เท่ากับตอนนี้คุณหนูโอย้ายจากการเป็นสมบัติของพ่อกลายมาเป็นสมบัติของฉันไปแล้ว ถ้ายังไม่รู้ก็จะบอกไว้ให้เอาบุญ ตอนนี้นายมีแต่ตัว นายไม่ได้รวย พ่อแม่นายต่างหากที่รวย”

    “ไม่อยากจะเชื่อเลย คุณพ่อก็ร่วมมือกับคุณด้วยอย่างนั้นเหรอ!”

    เซฮุนเสียงดังขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ฝ่ามือขาวสะอาดทำท่าจะเอื้อมไปผลักอกของคนตรงข้ามแต่กลับเป็นจงอินก่อนที่คว้าขอมือของเด็กหนุ่มแล้วกระชากเสียจนร่างโปร่งเสียหลักเซมาข้างหน้าอย่างแรง

    “นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้ยินเรื่องหย่า หน้าที่ของนายก็คือมีลูกให้ฉันให้เร็วที่สุด เรื่องอื่นไม่ต้องคิด เก็บสมองสวยๆของนายไว้ทำอย่างอื่นดีกว่าคุณ ... ภรรยา”

    เสียงหัวเราะด้วยความสะใจของจงอินยังคงดังก้องอยู่ในหัว

    เซฮุนยืนมองอีกฝ่ายที่ปล่อยข้อมือของเขาออกอย่างรวดเร็วหลังจากที่พูดจบ ร่างสูงใหญ่ยังคงส่ายหัวในขณะที่เดินไปยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ในห้องแต่งตัวซึ่งเชื่อมกับห้องนอนเอาไว้ เหมือนเช่นเคย เวลาแต่งตัวจงอินไม่ชอบปิดประตู ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ค่อยใส่ใจความเป็นส่วนตัวเท่าไหร่นัก เพราะฉะนั้น จากประตูที่ถูกเปิดอ้างเอาไว้ ในตอนที่ผ้าเช็ดตัวของชายหนุ่มร่วงลงสู่พื้น ท่อนล่างแน่นๆตามแบบฉบับคนสุขภาพดีก็ปรากฏเต็มสายตาของเขาที่ยืนมองอยู่ในทันที

    จงอินหยิบแค่กางเกงขาสั้นขึ้นมาสวม ไม่ใส่เสื้อตามเคย เส้นผมยังคงชื้นจากการที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ก่อนร่างสูงใหญ่จะเดินกลับเข้ามาในตัวห้องนอน พอเดินมาใกล้เตียง ก็ถอนหายใจอย่างดังใส่เขาที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงฝั่งของตัวเองแล้วก็มองเขาราวกับเหนื่อยใจเต็มที

    “ถ้าไม่อยากอาบน้ำ ก็ไปแปรงฟันแล้วมานอนได้แล้ว”

    ถ้าไม่ใช่เพราะเพิ่งเถียงกันเรื่องหย่าไปเมื่อครู่ ...

    ครั้งนี้เซฮุนจะแอบคิดจริงๆว่า จงอินกำลังง้อเขา

    แต่ไม่หรอก บทเรียนที่ผ่านมามันฝังใจเขาเกินกว่าที่จะลืมมันไปได้ แน่ล่ะว่าเซฮุนไม่ตอบอะไรอีก เขาทำเพียงแค่ปรายตามองและรู้สึกถึงชัยชนะเล็กๆเมื่อจงอินเห็นมันแล้วก็ถอนใจอีกรอบ เด็กหนุ่มเดินจ้ำๆไปหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินไปที่ประตู ไม่สนใจเสียงดุๆของอีกฝ่ายที่กำลังเรียกชื่อเขาเสียงเขียวให้หยุด

    “เซฮุน!”

    ฝ่ามือขาวสะอาดกุมอยู่ที่ลูกบิดประตูห้อง ไม่มีอีกแล้วความอาลัยอาวรณ์ เขาจะหย่า ครั้งนี้จะหย่าจริงๆ พอกันทีกับบทบาทเมียแก้ขัด จากนั้นก็หันมามองผู้ชายในดวงใจเป็นครั้งสุดท้าย ตาสบตา ก่อนจะก้าวออกไปนอกห้องแล้วจึงปิดประตูกระแทกกับวงกบให้แรงที่สุดเท่าที่เคยทำมา

    ให้มันพังไปเลยก็ดี ...

    เพราะคืนนี้ คนที่ใกล้เป็นอิสระอย่างเขา


    จะไปนอนโซฟาเอง!







    Talk : เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก เมีย 2018 ค่ะ อิอิ
    มีกลิ่นลึกสุดใจแน่นอนเพราะชอบแนวนั้น!
    ยังไงก็ขอฝากตัวอีกรอบแล้วกันนะคะ
    จะพยายามให้ดีที่ฝุดเบย ทะนงนี่เป็นเรื่องเขียนซ้อมมือ
    ไม่ได้เขียนอะไรมานานมาก หนึ่งตอนจะลงสั้นๆไม่เกินห้าหกพันคำเท่านั้น
    ขอฝึกมือให้กลับไปเขียนคล่องเหมือนเดิมก่อน แล้วเรื่องที่เหลือค่อยว่ากันเนอะ
    ขอบคุณมากค้า 



    เขียนโดย LONE WOLF
    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -
















Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
อ่านไปแล้วน้ำตาจะไหลอ่ะ คือสมควรแล้ว น้องควรจะมาสู้ อย่าไปยอมจงอินเลย เราคิดว่าจงอินก็รักน้องในระดับหนึ่ง[หรือเปล่า]
chubbymei_ (@chubbymei_)
ชีวิตรักล้มเหลวมาก ทนมาได้ยังไงสามปีถึงจะบอกว่ารักเขาก็เหอะ เก่งมากที่ทนมาได้ตั้งสามปี แต่ก็ดีที่คิดจะหย่าตอนนี้เพราะคงไม่ไหวแล้วจริงๆ เฮ้ออ😧สงสารน้อง นี่อยากรู้เหตุผลมากทำไมจงอินถึงเป็นแบบนี้ก็ถ้าในเมื่อไม่ได้รักแล้วทำร้ายเขาขนาดนี้จะรั้งไว้ทำไม
zsh_94 (@zsh_94)
โอ้ย น้องงง อย่าไปยอมลูก หนีออกมา พี่จงอินเขานี่แปลกๆนะคะ ดูไม่สนใจ ดูไม่รู้สึก แต่พอน้องขอหย่านี่คงมีแอบๆเหวอนิดๆไม่ยอมให้หย่าแล้วไปขู่เขาอีก อยากรู้เหตุผลของการเป็นคนอย่างนี้มากเลย เกี่ยวอะไรกับครอบครัวน้องหรือป่าว แต่สามปีมานี้ไม่คิดจะสนใจไยดีอะไรนอกจากจะเอาลูกอย่างเดียวนี่ก็ไม่ไหวนะคะ ขอให้น้องหนีไปเลย ให้คุณเขาได้รู้บ้าง!
sunwanlovekh (@sunwanlovekh)
ทำไมจงอินถึงอยากมีลูกทั้งๆไม่ได้รักฮุนรึใจจริงรักอยู่แต่ไม่แสดงออกรึมันมีอะไรมากกว่านั้นงงงงงใจจงอินค่ะ
aday1412 (@aday1412)
สงสารน้องอะ ชีวิตแต่งงานล้มเหลวมากๆ อยากรู้เหตุผลในการกระทำของจงอิน คือเหมือนไม่ได้รัก แต่ก็ไม่ยอมปล่อย หรือจริงๆ แล้วก็รัก สงสัยๆๆ น้องเซฮุนสู้ๆๆๆ
hunhun1211 (@hunhun1211)
ในส่วนแรกๆอ่านแล้วปวดใจมากค่ะ สงสารน้องมากๆ นี่น้องเก่งมากที่อยู่มาได้ถึงสามปี เราว่าเป็นระยะเวลาที่พอสมควรอยู่นะกับการที่น้องต้องเจออะไรที่ทำร้ายจิตใจแบบเดิมๆซ้ำๆมาตลอด นี่ว่าตอนแรกๆน้องพอได้แต่งงานกับคนที่รักก็จะมีความสุขและจินตนาการว่าตัวเองต้องมีความสุขกับชีวิตคู่อย่างนั้นอย่างนี้ แต่พอสักระยะผ่านไปน้องพอจะรู้สถาการณ์ของจงอินที่แสดงออกต่อน้องแต่ตอนนั้นน้องคงคิดว่ามีความหวังว่าสักวันมันจะดีขึ้นกว่านี้ แต่ตอนนี้เหมือนมันมาสุดทางเลยอ่ะที่น้องต้องทนเก็บสิ่งต่างๆที่ผ่านมาตลอด น้องเก่งมากเลยลูก ใจพี่ก็อยากให้น้องหย่าค่ะตอนนี้ ที่มีคนบางคนเหมือนจะเสียสูญไปนิดนึงนะคะ ถ้าไม่รักก็ปล่อยน้องไปสิคะ แต่นี่ทำเหมือนแค้นน้องมากอย่างนั้นแหละ มันต้องมีอะไรแน่ๆ ไรท์ทำให้อยากรู้มากๆ สนุกมากๆค่ะ ชอบพล็อตแบบนี้ด้วย และเราขอภาวนาให้น้องหนีไปให้ได้ค่ะ เลิกรักได้แล้วลูกคนแบบนี้ ชิ
dreamboyshinee (@dreamboyshinee)
เจ็บปวดแทนเซฮุนจริงๆ คนที่คิดว่ารักมาก ยกให้ทั้งใจและคิดว่าเค้าคนนั้นก็รักเราเหมือนกัน แต่พอแต่งงานกัน กลับเป็นกลายคนละคน เหมือนใช้ชีวิตอยู่กับคนในความฝัน ขึ้นสวรรค์อยู่ในจินตนาการ เพราะความจริงมันอยู่ในนรก อยากรู้สาเหตุที่จงอินเป็นแบบนี้ ทุกอย่างต้องมีเหตุถึงจะมีผล แต่ยังไงตอนนี้ขอเชียร์เซฮุนก่อน อย่าไปยอมเค้าลูกกก
sehunl94 (@sehunl94)
เรื่องนี้เหมือนจะมีเงื่อนงำ แต่อย่าทำร้ายลูกเรามากนะคุณจงอิน ดั้ยโป่ด
ohsejan (@ohsejan)
ก้จะนึกถึงความเย่อหยิ่งของคุณจงอินจากลึกสุดใจได้จากในนี้ แต่จงอินในเรื่องนี้หยิ่งด้วยใจร้ายด้วย แงงงงง ทำไมต้องทำกันขนาดนี้อะ คือมีเรื่องอะไรเข้าใจผิดจนทำให้ต้องเย็นชากันงี้เลย?? แต่เซฮุนพูดเหมือนว่าก่อนหน้าที่มาแต่งงานเพราะรักมากบะจงอินก้เหมือนจะดีด้วยปะ? ไงก้ตาม ร้ายใส่น้องมากๆก้ดี สะใจ(???)ยิ่งร้ายใส่แค่ไหน นี่ก้รอวันที่ต้องมาสยบแทบเท้าน้อง(จะมีวันนั้นใช่มั้ยคะ55555)
paintoxoxo (@paintoxoxo)
มันน่าจะมีสาเหตุอะไรแน่ๆที่ทำให้จงอินทำกับน้องแบบนี้ ใช่มั้ยๆๆๆ แบบบ เข้าใจอะไรผิดบางอย่าง รึนางจะมาหลอกให้รัก ต้องการน้องมามีลูกให้แค่นั้น อยากรู้จั้งๆๆๆๆๆ เรื่องครอบครัวมันก้มีส่วนมากกนะในชีวิตคู่อ่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคนแต่เป็นสองครอบครัว ลับหลังเซฮุนบ้านเซฮุนทำอะไรกับจงอินบ้างมันต้องมีส่วนแน่ๆเลย สงสารน้องต้องกลายเป็นที่รองรับอารมณ์TT เชื่อพี่ จริงๆแล้วจงอินก้รักหนู แต่แบบก็ซับซ้อนในความรู้สึกอยู่นะตอนนี้ รักมากแต่ก็เกลียดมาก ทำมาเปงโหดดด ถถถถถถ ตอนแรกก้แซ่บงี้ละ รอวันเซฮุนท้อปฟอร์มเลยค่ะ❤️
uknowloveinny (@uknowloveinny)
คิดว่าคุณเขามีความย้อนแย้งนะ
คงมีเบื้องหลัง คงเกี่ยวกับที่น้องใช้อำนาจขืนใจคุณเขาให้แต่งงานด้วยรึป่าว 555แต่แบบสามปียังไม่ท้องนี่น้ำยาบูดป่าวคะคุณ คือมุ่งมั่นจะให้น้องมีลูกให้ขนานนั้นแต่ยังไม่ท้องซะทีนี่ยังไง แล้วมั่นใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลังอะดูสิหมางเมินเสียใจแทนน้องจริงเชียว สามปีนี่ต่อให้รักแค่ไหนก็หมดใจได้นะทำกันแบบนี้รัวเกียจกันชัดเจนไปแล้วไม่เคยพูดดีเลยชริ!!! ทำกันแบบนี้มันก็เจ็บปวด น้องเลือกจะไม่ทนก็เข้าใจแต่คุณจะยื้อไว้ไม่ยอมหย่านี่คือ ....น่าติดตามจริงๆ
ชอบงานเขียนของไรท์เสมอเลยค่ะสู้ๆนะคะ
somjuphalidha (@somjuphalidha)
แค่อินโทนก็มีน้ำตาแล้วอ่ะ อ่านแล้วมีแต่ทรมานความรู้สึก สงสารเซฮุน ทนมาได้ยังไง
ไม่รู้ว่าเขียนให้ตั้งใจบีบรึเปล่าหรือว่าเทรดโชของเราต่ำลง แต่ละเรื่องราวที่อยู่ในหัวเซฮุนมันรอวันระเบิดจริงๆ แล้ววันนี้เซฮุนก็ทำออกมาได้นิ่งมากแล้ว ถึงยังจะมีน้ำตาแต่มันก็ถึงลิมิตแล้ว แต่ละประโยคของจงอินมันเป็นพิษมาก ไหนจะการแสดงออกอีก อยู่ไปก็ทรมานเหมือนตายทั้งเป็น นี่อยากรู้เรื่องครอบครัวของเซฮุนแล้วอ่ะ พ่อแม่ของเซฮุนยังอยู่รึเปล่า ทำไมปล่อยให้พังมาตั้งนานขนาดนี้ แล้วเรื่องลูกอีก เดาไปก็ไม่ถูก แต่มันย้อนแย้งชอบกล อยากได้ลูกไปทำไม แค้นกันขนาดไหนถึงคิดจะเอาเด็กมารองรับอารมณ์ รออ่านนะคะ เข้มข้นเชือดเฉือนแน่นอนๆ เตรียมต่อมน้ำตาไว้รอแตกเลย
yoursways (@yoursways)
กำทิชชู่ในมือแน่นมากเลยค่ะคุณพี่ ฮือ สงสารน้องจังเลย ทำไมพี่ใจร้ายแบบนี้ รอติดตามค่ะ
formyexo8 (@formyexo8)
โอ้โห รู้สึกหายใจไม่ออก 55555 อ่านไปก็กลั้นหายใจไป สามปีเชียวนะที่แต่งงานกันแต่เฉยชากันได้ขนาดนี้เลยเหรอ ไม่รักกันสักนิดเลยเหรอ นี่สงสัยจงอินมากว่าเกลียดอะไรน้องนักหนา จะหย่าก็ไม่ยอมหย่าอีก ฮืออออออออออ ดราม่าจีงแต่ก็ชอบมากๆค่ะ
zeroni0ni (@zeroni0ni)
แค่ทอร์คก็แซ่บแล้ว อยากกราบที่ตักงามๆค่ะ 😂😂😂
tuangork (@tuangork)
ดราม่าจงมา เตรียมพร้อมรับค่ะ เอาให้ใจขาดเป็นริ้วๆไปเลย
sehunl94 (@sehunl94)
เกียมกระดาษทิชชู่ค่ะ
gnooncute (@gnooncute)
ดูท่าทิชชูไม่น่าพอ งั้นจะเตรียมผ้าขนหนูไว้รอซับน้ำตาเลยแล้วกันค่ะ