My own storyrujisjep
1st : WIL
  • ตอนเด็กๆเราชอบอ่านหนังสือมาก โดยเฉพาะหนังสือนิยาย
    แล้วเราก็ชอบแต่งนิยายด้วย 
    จำได้ว่าตอนมต้น เราแต่งนิยายออกมาเป็นสิบๆเรื่อง แต่ก็แต่งไม่จบสักเรื่อง
    เรื่องราวส่วนใหญ่ก็คงเป็นนิยายรักธรรมดา 
    อืมมมม ความรักแบบที่เราอยากจะมีน่ะ :)

    จำได้ว่าตั้งแต่ป.1 เรามีเพื่อนผู้ชายคนนึง สนิทกับเรามาก ไปไหนไปกัน 
    จนมาป.สอง เขาก็ย้ายโรงเรียนไป แล้วก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก 
    ตอนนั้นคงเป็นวัยตอแหล เราเรียกเขาว่ารักแรก 
    ทั้งๆที่เรายังไม่รู้ว่าความรักคืออะไร 

    เรามีแฟนคนแรกตอนป.สาม เป็นแฟนกันเพราะเขาหล่อ และเขาอยากลอกการบ้านเรา
    โดนนอกใจด้วยนะ เราเอากระดาษที่เขาเขียนบอกชอบคนอื่นไปปาใส่เขากลางโรงอาหาร
    แหนะ รับบทนางร้ายซีรีส์ตั้งแต่เด็ก 

    ชีวิตตอนประถมของเราสนุกดี เป็นเด็กตัวอ้วนๆที่ใส่แว่น ชอบเก็ก ทำตัวแมนๆ
    และชอบคนเยอะแยะ เพื่อนผู้ชายตัวท็อปในห้อง เราชอบมาหมดแล้ว เก๋ปะ 
    ตอนป.6 เราไปแอบชอบรุ่นพี่ม.3คนนึง เขาเป็นประธานนักเรียน 
    เรารอออนเอมเอสเอ็น เราไปสมัครประธานห้อง เราไปกินข้าวโรงใหม่เพื่อให้เจอเขา
    ช่วงนั้นหนังเรื่องสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักเข้าโรงพอดี 
    อินไปอีกกกกกกกกกก

    พอเราเข้าม.1เราเรียนโรงเรียนหญิงล้วน
    เราก็ไปชอบรุ่นพี่ที่เป็นทอมคนนึง
    เราว่าเราชอบเค้ามาก เราสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดเรื่องเพศเพื่อชอบพี่เขาได้
    แต่พอเวลาผ่านไป เราก็เลิกชอบเขาไปเอง 

    เรากลับมาเรียนโรงเรียนสหอีกครั้งในช่วงมปลาย 
    เราคิดว่านี่คือช่วงเวลาที่เราจะรู้จักสักทีว่าความรักคืออะไร
    อือ แล้วเราก็มีความรัก 
    เราชอบเพื่อนผู้ชายคนนึง เขาก็ดูเหมือนจะชอบเรานะ
    แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ชอบ 

    ผ่านมาเป็นเวลาสามปีแล้ว เราก็ว่าเรายังรู้สึกดีๆกับเขาอยู่
    แต่เราไม่สามารถใช้คำว่า"รัก"กับเขาได้เลย 

    เมื่อก่อนตอนเราเด็กๆ เราใช้คำว่ารักได้ฟุ่มเฟือยมาก เราบอกชอบคนนู้นคนนี้
    เราคิดว่าความรู้สึกพวกนั้นมันคือความรัก

    แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย 

    ยิ่งเราโตขึ้น เรายิ่งไม่เข้าใจว่าความรักคืออะไร 
    ความรัก "แบบนั้น" น่ะ
    แบบที่เขียนในนิยายรักเป็นร้อยเป็นพันเรื่องที่เราเคยอ่าน 
    เราไม่เข้าใจ 

    เราเข้าใจแต่ความรักที่ป๊าม๊ามีให้เรา อาม่าอาโกอาเฮียมีให้เรา
    เราเข้าใจแต่ความรักที่เพื่อน และครอบครัวมอบให้กับเรา 
    แล้วเราก็คิดว่าความรักสำหรับเรามันคงมีได้แค่นั้น

    จริงๆแล้วเราแค่ปลอบตัวเอง ว่าได้ความรักแค่นี้ก็พอแล้ว 
    แต่ในใจลึกๆเราว่าเราโหยหาความรักมากเลยนะ
    ความรัก ที่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไรน่ะ 

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in